Gilles Sacuto

Acteur, Producer

Gilles Sacuto is acteur en producer.
Er zijn 17 films gevonden.

Une vie

2016 | Drama

Frankrijk/België 2016. Drama van Stéphane Brizé. Met o.a. Judith Chemla, Jean-Pierre Darroussin, Yolande Moreau, Swann Arlaud en Nina Meurisse.

Onopgesmukt, naturalistisch verslag van het volwassen leven van de negentiende-eeuwse deemoedige dochter van een baron, die een hardvochtige burggraaf trouwt die haar van haar idealen berooft. Regisseur Brizé (La loi du marché) toont het leven als desillusie in een vierkant beeldformaat. Een onthutsend portret van hoe een onbevangen geest verstrikt raakt in morele kaders, beloftes en bedrog. Naar het gelijknamige boek van Guy de Maupassant en bekroond met de prijs van de internationale filmkritiek op het Filmfestival van Venetië.

Je suis mort mais j'ai des amis

2015 | Komedie

Frankrijk/België 2015. Komedie van Guillaume Malandrin en Stéphane Malandrin. Met o.a. Bouli Lanners, Wim Willaert, Lyès Salem, Jacky Lambert en Serge Riaboukine.

Een tragikomische roadmovie die begint met een optreden van een stel bebaarde Belgische rockers, net voor ze op tournee naar LA zullen gaan. Na de plotselinge en nogal klunzige dood van de zanger besluiten de anderen toch te vertrekken, maar een reeks idiote vergissingen zorgt ervoor dat ze aan het andere eind van de wereld belanden. Behalve een roadmovie is Je suis mort mais j'ai des amis een geslaagde comedy of errors, die dankzij een geweldige cast uitdraait op een ontroerende ode aan vriendschap.

L'annonce

2015 | Drama

Frankrijk 2015. Drama van Julie Lopes-Curval. Met o.a. Alice Taglioni, Éric Caravaca, Emilien Mathey, Cédric Appietto en Claude Perron.

Noord-Franse Annette, moeder van zoontje Éric, ontmoet via een contactadvertentie veehouder Paul uit de Auvergne. Hartje winter trekt ze met Éric bij Paul in, op de boerderij waar hij woont met zijn zus en oom. Wat Paul niet weet: Annette is gevlucht voordat haar ex, een agressieve alcoholist, vrijkomt. Tussen holderdebolderbegin en haastje-repje-slotakte is deze televisiefilm toch weer fijn onthaaste acteurscinema van Lopes-Curval (Bord de mer, Mères et filles). Taglioni maakt van haar personage, soms geluidloos in zichzelf pratend, een complexe karaktercompositie. De sneeuwlandfotografie van Céline Bozon is desolaatheidspoëzie.

Coup de chaud

2015 | Misdaad, Drama

Frankrijk/België 2015. Misdaad van Raphaël Jacoulot. Met o.a. Karim Leklou, Jean-Pierre Darroussin, Grégory Gadebois, Carole Franck en Isabelle Sadoyan.

Een Frans dorp zucht onder een hittegolf. Josef Bousou, ietwat achtergebleven zoon van een schroothandelaar, zorgt met zijn kabouterautootje en onvoorspelbare fratsen voor onrust. Wanneer er dingen verdwijnen, vrouwen zich bedreigd voelen en allerlei ongerijmdheden passeren, wordt de dorpszot een magneet voor het collectief ongenoegen. Ouderwets doortimmerd psychogram van een microkosmos annex film noir in de brandende CinemaScope-zon levert bijzonder suspenserijke cinema op. In de toprolbezetting is Leklou een ontdekking. De fraaie affichetekening is van de in Frankrijk wonende Amerikaan Myles Hyman.

Violette

2013 | Biografie, Drama

Frankrijk/België 2013. Biografie van Martin Provost. Met o.a. Emmanuelle Devos, Sandrine Kiberlain en Olivier Gourmet.

Na het met zeven Césars overladen Séraphine (2008) de tweede biopic van schrijver/acteur/regisseur Martin Provost over een laat ontdekte vrouwelijke kunstenares. Violette (Devos) is een eenzame schrijfster in het Parijs van de jaren veertig en vijftig, die schaamteloos en poëtisch haar mislukte leven beschreef. In alles de tegenpool van haar beschermvrouwe - de koele, succesvolle, existentialistische filosofe Simone de Beauvoir. Dat Violettes zwaarmoedige kant de kijker niet acuut een depressie in zuigt, is te danken aan de komische ondertoon in haar melodramatische overdrijving.

Quelques heures de printemps

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Stéphane Brizé. Met o.a. Vincent Lindon, Hélène Vincent, Emmanuelle Seigner, Sylvie Jobert en Olivier Perrier.

Na een tijd in de gevangenis trekt veertiger Alain (Lindon), vrachtwagenchauffeur, noodgedwongen in bij zijn moeder. Dat valt beiden, de ene nog koppiger dan de ander, niet mee. Mooie observaties van onderhuidse spanningen, waarbij ook de familiehond betrokken raakt, gaan vervolgens over in een bijna documentaire weergave van de euthanasie die moeder Yvette (Vincent), ongeneeslijk ziek, in een Zwitserse kliniek pleegt. Vier Césarnominaties in eigen land, waaronder voor beide uitstekende hoofdrolspelers. Muziek van Nick Cave en Warren Ellis.

Ordinary People

2009 | Drama

Servië/Frankrijk/Zwitserland/Nederland 2009. Drama van Vladimir Perisic. Met o.a. Relja Popovic, Boris Isakovic en Miroslav Stevanovic.

Een jonge Servische soldaat (Popovic) ontdekt tot zijn schrik dat hij is ingedeeld bij eenheid die geheime, verboden executies moet uitvoeren. Is eerst even slikken, maar hij doet - als gevolg van een onuitgesproken groepsdruk - toch mee. Asgrauwe, maar indrukwekkende film toont de geleidelijke, en opvallend gemakkelijke overgang van een 'gewoon mens’ in een gevoelloze moordmachine. Debuut van de jonge Servische regisseur Perisic (1976), die duidelijk schatplichtig is aan het werk van Bruno Dumont. Prijs voor de beste film en beste acteur en de prijs van de filmkritiek op het filmfestival van Sarajevo.

Mademoiselle Chambon

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Stéphane Brizé. Met o.a. Vincent Lindon, Sandrine Kiberlain, Aure Atika en Jean-Marc Thibault.

Zwijgzame metselaar Jean is getrouwd en vader, juffrouw Chambon solitaire lerares op eeuwige doorreis. Twee volledig verschillende werelden, één onuitgesproken, onmogelijke liefde. Regisseur Brizé, met Je ne suis pas là pour être aimé al meester in delicaat en subtiel, laat in zijn vrije Eric Holder-romanadaptatie de blikken, lichaamstaal en stiltes spreken. Voormalige geliefden Lindon en Kiberlain spelen vanuit het diepst van hun wezen, totdat het afscheidslied 'Septembre (quel joli temps)' van Barbara weerklinkt. Passend slotakkoord in mineur bij een droevig verhaal over keuzes in bleek Zuid-Frans zomerlicht.

Séraphine

2008 | Biografie, Drama

Frankrijk/België/Duitsland 2008. Biografie van Martin Provost. Met o.a. Yolande Moreau, Ulrich Tukur, Anne Bennent en Geneviève Mnich.

Wondermooie filmbiografie van de laatste dertig jaar in het leven van Séraphine Louis (1864-1942), autodidacte kunstschilderes in eenzelfde naïeve stijl als le Douanier Rousseau. Séraphine, subtiel gestalte gegeven door Moreau, wordt in 1912 in Senlis als huishoudster aangenomen door de Duitse kunstverzamelaar Wilhelm Uhde. Nadat hij bij toeval heeft ontdekt dat ze lumineuze schilderijen maakt ondersteunt hij haar, maar la Grande Guerre doet hem het land ontvluchten. Pas dertien jaar later herenigt de mecenas zich met zijn onconventionele protégée. Zeven Césars, waaronder Beste Film en Beste Actrice.

Le fils de l'épicier

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Eric Guirado. Met o.a. Nicolas Cazalé, Clotilde Hesme, Jeanne Goupil, Daniel Duval en Stephan Guérin-Tillie.

Na een afwezigheid van tien jaar keert Parijzenaar Antoine Sforza (Cazalé) weer terug naar zijn geboortedorp in de Provence. Zijn vader heeft een hartinfarct gehad en Antoine moet een tijdje zijn plaats innemen als winkelier/chauffeur van een krakkemikkige SRV-wagen die in het saaie maar zeer pittoreske dorpje de boodschappen thuisbezorgt bij de grotendeels bejaarde inwoners. Gaandeweg went hij aan het lokale levenstempo, bovendien komt zijn Parijse overbuurvrouw Claire (Hesme) op bezoek. Ondanks een voorspelbaar verhaal is Le fils de l'épicier innemend in zijn eenvoud. En Guirado's liefdesverklaring aan het Franse platteland is besmettelijk.

Je ne suis pas là pour être aimé

2005 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk 2005. Drama van Stéphane Brizé. Met o.a. Patrick Chesnais, Anne Consigny, Georges Wilson, Lionel Abelanski en Stefan Wojtowicz.

Hoofdrolspeler Chesnais werd genomineerd voor de European Film Award voor zijn rol als vijftiger Jean-Claude wiens bestaan nauwelijks kleur vertoont. Hij is gescheiden, als deurwaarder ziet niemand hem graag komen en hij zit opgescheept met een oude brombeer van een vader. Zijn arts raadt lichaamsbeweging aan en Jean-Claude besluit tangolessen eens te proberen. Die stap brengt een grotere verandering in zijn sombere leven dan hij had verwacht. Het lijkt een flauwe ingreep, die tango, maar regisseur Stéphane Brizé houdt zijn minimalistische, melancholische, sympathieke komedie op de rails.

Violence des échanges en milieu tempéré

2003 | Drama

Frankrijk/België 2003. Drama van Jean-Marc Moutout. Met o.a. Jérémie Renier, Laurent Lucas, Cylia Malki, Samir Guesmi en Olivier Perrier.

In 1999 kwam cineast Laurent Cantet (Emploi du temps) met het doortimmerde ontslagdrama Ressources humaines. Debutant Moutout (1966) borduurde voort op het thema met een overnamedrama waarin gehaaide beginneling Philippe (Rénier) door zijn Parijse baas wordt opgehitst om de efficiëntie van een provinciaal bedrijf in kaart te brengen. Zijn project blijkt een flinterdun excuus voor een ontslagronde. Tegenwicht wordt geboden door een verliefde alleenstaande moeder die probeert de sociale kant van Philippe te beroeren. Eersteling Violence... imponeert omdat het verhaal de onderhavige materie overstijgt met subtiele overpeinzingen over de scheidslijn tussen cijfermatige efficiëntie en sociaal verantwoord handelen.

Le blue des villes

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Florence Vignon en Philippe Duquesne.

Solange is niet erg tevreden met het leven. Haar werk als parkeerwacht levert haar voornamelijk gefoeter van automobilisten op en aan haar driftige man Patrick heeft ze ook niet veel. Florence Vignon heeft een mooie hoofdrol als een stille vrouw die stiekem vindt dat ze juist in de wieg is gelegd om geluid te maken: Solange wilde altijd zangeres worden. Wanneer ze een oude vriendin tegenkomt, inmiddels een bekende weervrouw van televisie, verandert er iets. Eerste lange speelfilm van regisseuse Brizé die samen met actrice Vignon het scenario schreef.

Le bleu des villes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Florence Vignon, Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Philippe Duquesne en Clotilde Mollet.

De dertig-jarige Solange (Vignon) is parkeerwacht in een tamelijk troosteloos lijkend Tours, de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire. Ze deelt boetes uit en moet onheuse bejegingen van geverbaliseerde automobilisten slikken. Haar man Patrick (Chappey) legt overledenen in het mortuarium van het ziekenhuis af en schildert ze op voor de begrafenis. Al zijn vrije tijd besteedt Patrick aan het eigenhandig bouwen van hun bescheiden droom, een eensgezinshuisje. Ondertussen doodt Solange de tijd door een videocamera op een stoel te zetten en de laatste hits in te zingen. Haar stem is niet onaardig, maar over een carri[KA2]ere durft ze niet na te denken. Haar oude schoolvriendin van het lyc[KA1]ee, Myl[KA2]ene (Seigner), presenteert op de tv het weer. Door haar aardige snuitje, haar charmante manieren en haar welluidende babbel is zij een personality in Frankrijk geworden. Ze heeft een boek met haar jeugdherinneringen geschreven en komt het presenteren in haar geboortestad. Zo ontmoeten Solange en Mylène elkaar weer opnieuw en halen over een etentje de vriendschapsbanden weer aan. Dit resulteert erin dat Solange mee gaat naar Parijs om haar droom van een zangcarrière te verwezenlijken. Het wordt niks en op een weinig tactische wijze maakt Mylène Solange duidelijk dat ze geen talent heeft. Solange wordt wanhopig en in haar vertwijfeling doet ze een zelfmoordpoging, maar ze keert weer heelhuids terug in de open armen van Patrick. Het scenario van debuterend regisseur Brizé en medehoofdrol Vignon is tamelijk rechtlijnig, maar het is gekruid met heerlijke, spottende Franse humor. Daarbij komt het voortreffelijke spel van de zeer geloofwaardige hoofdrollen, vooral van Solange die met haar gebaren en gezichtsuitdrukkingen de kijker laat zien wat ze voelt. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Een fijne film die je moet meepakken als hij op de thuisbuis komt.

Invierno mala vida

1998 | Drama, Fantasy

Argentinië/Frankrijk 1998. Drama van Gregorio Cramer. Met o.a. Ricardo Bartis, Miguel Guerberoff, Susana Szperling, Gabriel Correa en Luis Ziembrosky Garrafa.

Regisseur Cramer werkte en sleutelde ruim vijf jaar aan zijn film, waarvoor hij met de hulp van Matias Oks en Marcelo Cohen het scenario schreef. Het verhaal gaat over een drankzuchtige gauwdief, Valdivia (Bartis) die bij het kraken van een auto door knappe eigenaresse, zweminstructrice Marina (Szperling) betrapt wordt. Hoe het mogelijk is vraag je je echt af, maar de onwaarschijnlijke en onaantrekkelijke Valdivia speelt het toch klaar om met Marina tussen de lakens te glijden, die er toch zoveel beter uitziet, iets beters verdient en dat gemakkelijk zou kunnen krijgen. Vervolgens stuurt een geheimzinnige opdrachtgever hem de pampa in om het gouden schaap op te sporen. Hoewel aan een ieder de boodschap ontgaat, ziet de kijker lang van te voren aankomen hoe de film als een nachtkaars zal uitgaan. Het is netjes opgenomen, goed gemonteerd en niet te lang, zodat je in verwondering blijft kijken en je jezelf achteraf afvraagt, wát je nu eigelijk gezien hebt. De rolprent is ingedeeld in zes hoofdstukken. Het camerawerk van Victor Gonzales is goed. DTS Stereo.

Sixième classe

1995 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1995. Komedie van Bernard Stora. Met o.a. Véronique Genest, Line Renaud, Gérard Séty, Clément van den Bergh en Elisabeth Vitali.

Oktober 1952 op het Franse platteland. De vakantie is voorbij. De tienjarige Aur[KA1]elien Bertrand (Van den Bergh) moet terug naar school. Zijn moeder Simone (Genest) is dokter en heeft weinig tijd voor hem en zijn vader Michel (Dul[KA1]ery) is naar Parijs om er werk te zoeken en een huis in orde te maken voor zijn gezin. Om dit gebrek aan affectie goed te maken heeft de jongen zich terug getrokken in een fantasie wereld. Tot op de dag dat hij een oud koppel ontmoet, Mr. en Mme Cotelle (Séty en Renaud), die hem liefdevol opnemen en zijn leugens geloven. Zijn moeder vertelt hij dat hij de tijd bij een vriendje doorbrengt. Knap stukje kinderpsychologie verwerkt tot een boeiende film. Van den Bergh is een hartveroverende revelatie en Renaud en Séty als het oude koppel zijn schitterend. Zelden werd het gevoel van gebrek aan liefde zo warm in beeld gebracht. De tijdssfeer werd optimaal gebruikt. Goed opgebouwd scenario van Stora en Claudine Vergnes. Gérard De Battista hanteerde de camera.

R.S.V.P.

1992 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Verenigde Staten/België/Canada 1992. Romantiek van Paolo Barzman. Met o.a. Patrick Dempsey, Kelly Lynch, Gérard Rinardi, Catherine Alcove en Paul Bandey.

De internationaal befaamde Amerikaanse advocaat Dempsey zal in Parijs in het huwelijk treden met de mooie kunstschilderes Lynch, van adellijke afkomst. Hij rekent er dan ook op dat de kardinaal hun huwelijk zal willen inzegenen en hoopt dat de paus die juist op bezoek is in Frankrijk, de plechtigheid zal willen bijwonen. Het kan de toeschouwer geen bal schelen of kardinaal en paus toeschietelijk zijn of niet. De meesten zullen trouwens al lang afgehaakt hebben voor het zover is, want zoveel banaliteiten in [KA1]e[KA1]en film kom je niet zo gauw tegen. Bedoeld voor de bioscoop verdween de film dan ook binnen de week uit de zalen in Parijs om (vruchteloos) naar liefhebbers te zoeken op video of tv. Deze onzin werd geschreven door Tony Gilroy en in beeld gezet door Yves Dahan. Hoe Dempsey en Lynch hun faam voor dit onding op het spel hebben gezet is een onbeantwoorde vraag. Ook bekend als FOR BETTER AND FOR WORSE.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Gilles Sacuto op televisie komt.

Reageer