Bernard Blier

Regisseur, Acteur, Scenarist, Producer

Bernard Blier is regisseur, acteur, scenarist en producer.
Er zijn 166 films gevonden.

De Nachtweg

2001 |

Nederland 2001. Bernard Blier. Met o.a. Joep van Egmond, René Schoevers en Lia Oost.

Zand

2000 |

Nederland 2000. Bernard Blier. Met o.a. Bernard Blier en Lia Oost.

De kamer

1999 |

Nederland 1999. Bernard Blier, Rutger Hauer en Erik Lieshout. Met o.a. Bernard Blier, Mirjam Ghijsels, Lia Oost, Rutger Hauer en Mattijn Hartemink.

Paganini

1989 | Biografie, Erotiek, Muziek

Italië 1989. Biografie van Klaus Kinski. Met o.a. Klaus Kinski, Debora Kinski, Nikolai Kinski, Bernard Blier en Dalisa Di Lazzaro.

Kinski, die als schrijver/regisseur debuteert, wordt gek in deze filmbiografie over de grote Italiaanse violist Nicolo Paganini. De film begint met een uitbarsting van extatische uitzinnigheid en dan komt er geen einde aan de hysterische ophemeling van de prestaties van de violist door 19e eeuwse dames, waarvan het gedrag ons aan de Beatlemania doet denken, terwijl Di Lazzaro openlijk aan het masturberen slaat als ze door emotie overmand wordt. Kinski is overtuigend in de hoofdrol, hoewel hij in fysiek opzicht afstotelijk is. Veel seks en naakt maar geen verhaal. De vioolmuziek van Salvatore Accardo is mooi. Ook bekend als KINSKI PAGANINI.

Una botta di vita

1988 | Komedie

Italië 1988. Komedie van Enrico Oldoini. Met o.a. Alberto Sordi, Bernard Blier, Andréa Ferréol, Elena Falgheri en Vittorio Caprioli.

Een man van middelbare leeftijd met een agressief karakter en een onbeheersbare passie voor eten maakt een tweede jeugd door. Samen met een man met een geheel ander karakter besluit hij naar de Rivièra te gaan om de verveling van de zomervakantie in de provincie te ontsnappen. Sordi's beste rol in tien jaar. Scenario van Ruggero Maccari, Aurelio Chiesa, Enrico Vanzina en Liliana Betti. Camerawerk van Giuseppe Ruzzolini.

Sotto il ristorante cinese

1988 | Fantasy

Italië 1988. Fantasy van Bruno Bozzetto. Met o.a. Claudio Botosso, Amanda Sandrelli, Claudia Lawrence, Nancy Brilli en Bernard Blier.

Een paar dagen voor zijn huwelijk is een jongeman getuige van een overval. Hij ontsnapt aan de daders die hem willen doden en vlucht in de kelder van een Chinees restaurant. Hij opent een deur en bevindt zich op een strand in een andere wereld. Daar ontmoet hij een meisje en haar geniale vader die al 18 jaar geïsoleerd leven. Het meisje wordt verliefd op hem en gaat met hem terug naar zijn wereld. Een waardeloze prulfilm.

Mangeclous

1988 | Komedie, Drama

Frankrijk 1988. Komedie van Moshé Mizrahi. Met o.a. Bertrand Blier, Jacques Villeret, Pierre Richard, Jacques Dufilho en Bernard Pivot.

Om het extravagante werk van Albert Cohen te verfilmen was een genie als Fellini nodig geweest. Mizrahi is dat bepaald niet en het resultaat is een banale film. De acteurs stellen allemaal teleur, ze voelen zich blijkbaar slecht op hun gemak in de rollen van Rabelais-achtige figuren, met uitzondering van Blier, die de rol van Saltiel met vuur vertolkt, en Villeret als een aandoenlijke Salomon. Pivot in de rol van verteller is onverteerbaar.

Les possédés

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Andrzej Wajda. Met o.a. Lambert Wilson, Isabelle Huppert, Omar Sharif, Jutta Lampe en Philippine Leroy-Beaulieu.

Rusland, 1870. Militante antitsaristen willen de politieke en maatschappelijke orde omver werpen. Met de nihilistische aristocraat Nikolái Stavrógin begint de tweespalt onder de revolutionairen. Wajda, die Fjodor Dostojevski's roman Demonen/Boze geesten uit 1872 in Polen al tot een succesvol toneelstuk had bewerkt, transporteerde die tekst met Franse financiering en acteurs naar film. Daarin komt, ondanks het uittrekselscenario, Dostojevski's boodschap dat despotisme inherent is aan de ideologische mens goed over. De pompeus-theatrale dialogen en het vaak geëxalteerde acteerwerk maken de bijna twee uur historisch drama echter tot een lange zit.

I Picari

1987 | Avonturenfilm, Komedie

Spanje/Italië 1987. Avonturenfilm van Mario Monicelli. Met o.a. Giancarlo Giannini, Enrico Montesano, Vittorio Gassman, Nino Manfredi en Giuliana de Sio.

Stijlvolle produktie, met vakmanschap en veel inventiviteit gemaakt. De film, met veel sterren, is gebaseerd op 17e-eeuwse schelmenromans uit Spanje. Twee schurkachtige helden, een hoerenzoon, die aan een wrede blinde man wordt verkocht, en de zoon van een oplichter, die aan de galg is gestorven, komen elkaar tegen. Zij verliezen elkaar uit het oog en komen elkaar telkens weer tegen. De Sio is buitengewoon sexy en de acteurs spelen prachtig. Goed camerawerk van Tonino Nardi.

Twist again à Moscou

1986 | Komedie

YU/Frankrijk 1986. Komedie van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Philippe Noiret, Christian Clavier, Martin Lamotte, Marina Vlady en Bernard Blier.

Yoeri en de familie van zijn verloofde worden achtervolgd door de politie. Hij vindt tenslotte onderdak bij zijn zwager, die directeur is van een groot hotel in Moskou. Helaas krijgt deze op dat moment controle van de altijd ijverige regering en bovendien nog bezoek van de KGB. Wat er verder gebeurt is makkelijk te raden: deze platvloerse anti-communistische film is van dezelfde regisseur als het vreselijke PAPY FAIT DE LA RÉSISTANCE. Toch zitten er nog wel een paar leuke momenten in deze domme film die opgenomen werd, let wel, in de Savoye en voormalig Joegoslavië. Scenario van regisseur Poiré, Christian Clavier en Martin Lamotte. Camerawerk van Pascal Lebègue.

Speriamo che sia femmina

1986 | Drama, Komedie

Frankrijk/Italië 1986. Drama van Mario Monicelli en Mario Piovani. Met o.a. Liv Ullmann, Philippe Noiret, Catherine Deneuve, Giuliana de Sio en Bernard Blier.

Een verfrissend onconventionele film met een grote bezetting van spelers in een aantal door elkaar heen lopende verhaaltjes. Ullman speelt de hardvochtige gravin Elena Leonardi die een boerderij in Toscane bezit waar haar echtgenoot, die van haar vervreemd is, haar tevergeefs tracht over te halen zijn excentrieke project te financieren. Andere kleurrijke figuren maken hun opwachting: Deneuve speelt een beroemde filmster Claudia en de zuster van Ullman, er zijn twee ongewone dochters en nog vele anderen. De film gaat over vrouwen die in staat zijn zonder mannen een gelukkig leven te leiden. Scenario van Tullio Pinelli, Suso Cecchi D'Amico, Leo Benvenuti en Piero De Bernardi. Het camerawerk is van Camillo Bazzoni.

L'école des femmes

1986 | Komedie

Frankrijk 1986. Komedie van Raymond Rouleau. Met o.a. Bernard Blier, Isabelle Adjani en Micheline Luccioni.

Bewerking van het beroemde stuk van Moli[KA2]ere, dat sinds 1662 veel succes heeft gehad, maar de schrijver daarna ook veel last heeft bezorgd. Een rijke oude sok heeft ooit eens een klein meisje opgevangen en haar vervolgens in totale onwetendheid opgevoed om te voorkomen dat zij hem zou bedriegen wanneer hij met haar wilde trouwen. Maar we weten hoe dat gaat: de jeugd zoekt de jeugd op! Deze combinatie van een klucht en een leuk sprookje van het soort `hoe kleine meisjes groot worden` verbergt nauwelijks de scherpe satire op bepaalde opvattingen uit die tijd. Omdat Rouleau (in 1904 in België geboren) zich zowel met het witte doek als met het toneel bezighoudt, is zijn regie heel luchtig en voorziet hij het geheel van een fris tempo. Bovendien wordt er prima geacteerd.

Je hais les acteurs

1986 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1986. Komedie van Gérard Krawczyk. Met o.a. Jean Poiret, Michel Blanc, Bernard Blier, Patrick Floersheim en Michel Galabru.

Ben Hecht, een van Hollywoods meest gerespecteerde scenarioschrijvers (His Girl Friday, Notorious) schreef in 1944 het boek I Hate Actors!, een komisch Hollywood-achter-de-schermen verhaal over een agent die stapelgek wordt van de lastige, nuffige, onzekere, ijdele acteurs in zijn kaartenbakje. In deze Franse bewerking speelt Poiret de agent, Orlando Higgins, die ook nog eens wordt verdacht nadat op de set van een van zijn klanten een moord is gepleegd. Amusante whodunit-komedie waarin het zoeken is naar bekende Franse gezichten. Let op onder meer Gérard Depardieu en regisseurs Bernard Blier en Claude Chabrol.

I Hate Actors

1986 |

1986. Gerard Krawrzyk. Met o.a. Guy Marchand, Jean Poiret, Michel Galabru, Michel Blanc en Bernard Blier.

Ben Hecht, een van Hollywoods meest gerespecteerde scenarioschrijvers (His Girl Friday, Notorious) schreef in 1944 het boek I Hate Actors!, een komisch Hollywood-achter-de-schermen verhaal over een agent die stapelgek wordt van de lastige, nuffige, onzekere, ijdele acteurs in zijn kaartenbakje. In deze Franse bewerking speelt Poiret de agent, Orlando Higgins, die ook nog eens wordt verdacht nadat op de set van een van zijn klanten een moord is gepleegd. Amusante whodunit-komedie waarin het zoeken is naar bekende Franse gezichten. Let op onder meer Gérard Depardieu en regisseurs Bernard Blier en Claude Chabrol.

Scemo di Guerra

1985 | Komedie

Italië/Frankrijk 1985. Komedie van Dino Risi. Met o.a. Coluche, Beppe Grillo, Fabio Testi, Bernard Blier en Claudio Bisio.

Tijdens WO II ondergaat een Italiaanse legerarts die in Afrika onder bevel staat van een volkomen maffe commandant, allerlei beledigingen van zijn excentrieke officier. Niet alleen hij, maar ook de Duitsers raken verwikkeld in ernstige incidenten met de gekke bevelhebber. Een vrolijke film met fantastisch spel van de Franse komiek Coluche. Age, Scarpelli en de regisseur bewerkten het boek van Mario Tobino Il deserto della Libia tot scenario. Camerawerk van Giorgio Di Battista.

Le due vite di Mattia Pascal

1985 | Komedie

Italië 1985. Komedie van Mario Monicelli. Met o.a. Marcello Mastroianni, Flavio Bucci, Laura Morante, Laura del Sol en Andréa Ferréol.

Uitstekend artistiek en technisch talent en prachtige locaties aan de Ligurische kust, in Monte Carlo en in Venetië, worden gecombineerd met Marcello Mastroianni's voortdurend boeiende spel en Nicola Piovani's muziek. Al deze aspecten maken de film tot een van de meest onderhoudende en intelligente Italiaanse komedies van dit decennium. Het verhaal is gebaseerd op een roman van Luigi Pirandello over de speurtocht van een man naar zijn identiteit.

Amici miei, atto tre

1985 | Komedie

Italië 1985. Komedie van Nanni Loy. Met o.a. Ugo Tognazzi, Gastone Moschin, Adolfo Celi, Renzo Montagnani en Bernard Blier.

Deze derde film uit een serie over een groep vrienden op leeftijd handelt over hun belachelijke grollen in een bejaardenhuis in Villa Serena, die door de bejaarde kwajongens bijna in een puinhoop wordt herschapen. Een komedie met goede acteurs, die echter flauwe grappen uithalen. Een film die zo bespottelijk is dat hij je het schaamrood op de kaken brengt.

Ça n'arrive qu'à moi

1984 | Komedie

Frankrijk 1984. Komedie van Francis Perrin. Met o.a. Francis Perrin, Vëronique Genest, Bernard Blier, Franços Perrot en Roland Blanche.

Prudence (Genest), de dochter van een krantenmagnaat, en haar ongelukkige geliefde Fran[KA10]cois (Perrin) worden achtervolgd door gangsters maar overwinnen uiteindelijk alle hindernissen. Een zwakke komedie met afgezaagde situaties, een uitermate zwak scenario, naast de teleurstellende dialogen van Gilles en Didier Jacob.

Cuore

1984 | Oorlogsfilm, Komedie, Drama

Italië 1984. Oorlogsfilm van Luigi Comencini. Met o.a. Johnny Dorelli, Bernard Blier, Giuliana de Sio, Laurent Malet en Valeria D'Obici.

Er zijn teveel flashbacks in deze melancholieke, nostalgische en sentimentele mini-serie over jonge kinderen die in de laatste jaren van de negentiende eeuw slechts opgroeien om op de slagvelden van WO I te sterven. De film is een getrouwe bewerking van een roman van Edmondo De Amicis, maar is te lang en te sentimenteel, hoewel hij technisch gezien goed gemaakt is. Trouwens ook een fijne regie van Comencini.

Voltati Eugenio

1981 | Drama

Italië/Frankrijk 1981. Drama van Luigi Comencini. Met o.a. Saverio Marconi, Dalila Di Lazzaro, Francesco Bonelli, Bernard Blier en Carole André.

Eugenio (Bonelli), het tien-jarige zoontje van gescheiden ouders Giancarlo (Marconi) en Fernanda (Di Lazzaro), die elkaar tijdens de mei-revolutie van 1968 hebben leren kennen, woont bij zijn grootouders buiten Rome. Hij wordt door zijn vader aan een kennis (Perlini) toevertrouwd die hem belooft naar zijn grootouders te brengen, maar Eugenio loopt weg. Dit portret van een generatie - Giancarlo en Fernanda die beseffen dat zij nooit voor Eugenio hebben gezorgd en de consequenties van hun daden pas te laat beseffen en verantwoordelijkheid voor hun kind nauwelijks aan kunnnen - wordt zonder vals sentiment en reactionaire kritiek getekend. Kinderregie is bij Comencini altijd opmerkelijk hoewel deze aangrijpende en film geen simpele oplossingen aanreikt en teruggraaft in Comecini's eigen verleden. Het scenario is van Massimo Patrizi en regisseur Comencini. Het camerawerk is van Carlo Carlini. Mono.

Pétrole, pétrole !

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Christian Gion. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Bernard Blier, Catherine Alric, Henri Guybet en Charles Gérard.

Een onvoorstelbaar flauwe komedie die zogezegd inspeelt op het actuele thema van oliesjeiks die de benzineprijs naar hartelust manipuleren. Een Frans echtpaar wil dat monopolie doorbreken en begint de markt te overstelpen met goedkope benzine. Eén en ander is slechts een aanleiding om een aantal Franse olijkerds gehuld in witte gewaden van trappen te laten vallen, met taart te besmeuren en meer van dat fraais. Gezien het onmiskenbare potentieel van het thema een miskleun van jewelste.

Petrole Petrole

1981 | Drama

1981. Drama van Christian Gion.

Een onvoorstelbaar flauwe komedie die zogezegd inspeelt op het actuele thema van oliesjeiks die de benzineprijs naar hartelust manipuleren. Een Frans echtpaar wil dat monopolie doorbreken en begint de markt te overstelpen met goedkope benzine. Eén en ander is slechts een aanleiding om een aantal Franse olijkerds gehuld in witte gewaden van trappen te laten vallen, met taart te besmeuren en meer van dat fraais. Gezien het onmiskenbare potentieel van het thema een miskleun van jewelste.

Passione d'amore

1981 | Drama, Historische film, Experimenteel

Frankrijk/Italië 1981. Drama van Ettore Scola. Met o.a. Valeria D'Obici, Bernard Giraudeau, Jean-Louis Trintignant, Bernard Blier en Massimo Girotti.

Een jonge militair (Giraudeau) wordt in 1862 naar een garnizoen in een grensplaats overgeplaatst, waar de ongewoon lelijke en ziekelijke nicht (D'Obici) van zijn kolonel hem achtervolgt met een geobsedeerde verliefdheid. Haar hardnekkige passie slaat op hem over en leidt tot een tragedie. Een stijlvolle historische verpakking zet Scola's filmische pleidooi voor de eigenwaarde van minderheden voort, in dit geval discriminatie op esthetische gronden. Waar de roman van Tarchetti voedsel aan de verbeelding gaf, werken visualisering en spel - ondanks alle kwaliteiten - soms averechts. Deze intrigerende variant op BEAUTY AND THE BEAST kan niet helemaal overtuigen en behoort zeker niet tot Scola's beste werk. Scenario van regisseur Scola en Ruggero Maccari. Camerawerk van Claudio Ragona. Ook bekend als PASSION OF LOVE.

Il Turno

1981 | Komedie, Erotiek

Italië 1981. Komedie van Tonino Cervi. Met o.a. Vittorio Gassman, Laura Antonelli, Bernard Blier, Turi Ferro en Paolo Villaggio.

Een Siciliaanse baron van middelbare leeftijd is stapelverliefd - maar van afstand - op een verleidelijke vrouw. Maar ze trouwt uiteindelijk met een rijke, invloedrijke man in de hoop dat ze gauw weduwe wordt. Een beminnelijke advocaat heeft ook een oogje op haar en haar rijkdom. De weelderige Antonelli is zoals gewoonlijk heel sexy en Gassman is een geweldige acteur. Cervi had beter gekund, het script ook.

Le Fuite en avant

1980 | Drama

Frankrijk 1980. Drama van Christian Zerbib. Met o.a. Bernard Blier, Michel Bouquet, Nicoletta Machiavelli, Yves Beneyton en Laura Betti.

René werkt op een fabriek waarvan de arbeiders staken naar aanleiding van een bedrijfsongeval waarvan zijn vrouw het slachtoffer is geworden. Hij raakt tegen wil en dank betrokken bij een moord die als zelfmoord gecamoufleerd wordt, en voelt zich alles behalve op zijn gemak, des te meer omdat de directeur van de fabriek moet kiezen tussen zijn paternalistisch humanisme en de houding van de financiële groep die het voor het zeggen heeft in deze zaak. Bovendien is er ook nog zijn rechterhand, een streber zonder scrupules die zijn best doet om de staking te breken en de directeur te ruïneren. Een ietwat ruwe en onhandige film maar erg mooi met een juiste, pessimistische beschrijving van een maatschappij die op alle niveaus geblokkeerd is.

Série noire

1979 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1979. Drama van Alain Corneau. Met o.a. Patrick Dewaere, Myriam Boyer, Marie Trintignant, Bernard Blier en Jeanne Herviale.

Van het noir-kwartet dat Corneau, een van Frankrijks veelzijdigste en tegelijkertijd meest onderschatte regisseurs, in de periode 1976-1981 draaide, is de vrije Jim Thompson-bewerking Série noire het genremeesterstuk. Zet je maar schrap wanneer de mentaal alarmerend instabiele vertegenwoordiger annex kasgraaier Franck Poupart (Dewaere op z'n manische top) in de Parijse banlieuetristesse op drift raakt. Een manipulatieve, adolescente prostituee en haar wel of niet bemiddelde tante, een revolver et voilà: weldra zijn Francks rapen existentieel gaar. Inktzwart filmgoud met prachtfotografie van Pierre-William Glenn en glansrol van Bernard Blier als Pouparts ploert van een baas.

Il Malato immaginario

1979 | Komedie, Historische film

Italië 1979. Komedie van Tonino Cervi. Met o.a. Alberto Sordi, Laura Antonelli, Marina Vlady, Bernard Blier en Stefano Satta Flores.

Rondom het ziekbed van een rijke zwartkijker spelen intriges en persoonsverwarringen waar een kordate huishoudster helderheid in brengt zodat haar baas voorlopig ook van zijn denkbeeldige kwaaltjes afkomt. De klassieke komedie van Molière werd naar het 17de-eeuws Rome verplaatst. De banale kluchteffecten doen aan de humor meer af dan toe, maar uitbundig acteren compenseert de stijlloze regie.

Buffet froid

1979 | Thriller, Komedie

Frankrijk 1979. Thriller van Bertrand Blier. Met o.a. Gérard Depardieu, Jean Carmet, Bernard Blier, Denise Gence en Carole Bouquet.

'Ik ben de autodidact van de glimlach,' aldus cineast Bertrand Blier. Voeg vóór glimlach 'sarcastische' in en ziedaar het karakter van vrijwel alle inktzwarte Blier-komedies met hun hatelijk-aimabele personages en bizarre plotwendingen. Het surreële Buffet froid (César Beste Scenario '80) volgt drie toevallig samenkomende mannen (een werkloze, een eigenmachtig executerende politiecommissaris en een zwaarmoedige wurger van vrouwen) die tegen het decor van de Parijse designerbanlieue La Défense een onzalig moordtraject afleggen. Tijd en realiteit zijn even verknipt als het drietal en hun woordenwisselingen. De metropassagier met het mes in zijn buik is Michel Serrault.

Nuit d'or

1976 | Misdaad

Duitsland/Frankrijk 1976. Misdaad van Serge Moati. Met o.a. Klaus Kinski, Jean-Luc Bideau, Bernard Blier, Marie Dubois en Anny Duperey.

Een buitenstaander die de corrupte respectabiliteit van een bourgeoisfamilie verstoorde is door hen met medewerking van de commissaris van politie uitgeschakeld en wordt doodgewaand. Hij komt terug om wraak te nemen en probeert hen met het kidnappen van een nichtje vergeefs te chanteren. Door een ongeladen revolver op de commissaris te richten, provoceert hij zijn eigen dood (en de postume afrekening). De begaafde tv-regisseur Moatie weet in zijn speelfilmdebuut door de camerastandpunten een modern architectonisch aanzien van de expressionistische decors te geven, waarbij de acteurs zich in hun spelstijl knap aanpassen. Het scenario is echter al te schetsmatig voor gewicht van deze effecten, waardoor het resultaat onnodig pretentieus lijkt.

Le corps de mon ennemi

1976 | Drama, Misdaad, Thriller

Frankrijk 1976. Drama van Henri Verneuil. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Marie-France Pisier, Bernard Blier, Charles Gérard en Daniel Ivernel.

Na zeven jaar onschuldig in de gevangenis te hebben gezeten, komt een man weer in zijn woonplaats terug om wraak te nemen op zijn omgeving. Hij weet hij als nachtclubeigenaar carrière te maken, waardoor men hem wel als gelijke moet accepteren als een drugssmokkel aan het daglicht komt. Hierdoor krijgt hij de kans de oude rekening te vereffenen. A priori een welkome afwisseling van Verneuil op het gebruikelijke avontuurlijke stuntwerk van Belmondo. De film krijgt bar weinig overtuigingskracht door de onbestemdheid van de misdaadintrige en de ongerichte sociale kritiek, waardoor de held geen spat beter lijkt dan zijn opponenten. Scenario van de regisseur, Michel Audiard en Felicien Marceau naar een roman van Marceau. Camerawerk van Jean Penzer.

Ce cher Victor

1975 | Komedie

Frankrijk 1975. Komedie van Robin Davis. Met o.a. Bernard Blier, Jacques Dufilho, Alida Valli, Alice Reichen en Philippe Castelli.

Gepensioneerden wonen sinds acht jaar samen, waarbij weduwnaar oude vrijgezel steeds meer tiranniseert en in bijzijn van anderen in de maling neemt waardoor diens wrok naar een uitbarsting toegroeit. Botsing van temperamenten in tragi-komische debuutfilm met net iets te weinig controle over ritme en uitbundigheid van de acteurs. Film blijft niettemin dichtbij herkenbare realiteit.

Calmos

1975 | Erotiek

Frankrijk 1975. Erotiek van Bertrand Blier. Met o.a. Jean Rochefort, Jean-Pierre Marielle, Bernard Blier, Brigitte Fossey en Claude Piéplu.

Gynaecoloog en de man van een veeleisende echtgenote duiken onder op het platteland voor een 'leven zonder vrouw'. Hun voorbeeld vindt zoveel navolging dat vrouwen zich organiseren in de strijd om hun rechten. Gevangenen van vrouwenleger worden met medische begeleiding tot neukmachines gemaakt en geheel uitgeput. Uitdagende satire van vrouwenhaat - die mannen nauwelijks voordeliger voorstelt - weet in de tweede helft geen maat te houden en ontaardt in zulke grove effecten dat de werkzaamheid verloren gaat. Ironische finale waarin onttakelde slachtoffers een schuilplaats zoeken in de enorme baarmoeder maakt veel goed.

C'est dur pour tout le monde

1975 |

Frankrijk 1975. Christian Gion. Met o.a. Bernard Blier, Francis Perrin, Claude Piéplu, Bernard LeCocq en Caroline Cartier.

Een jonge arrivist slaagt erin zich te laten engageren door een groot reclamebureau, maar zijn onervarenheid en onbesuisde ideeën zorgen voor allerlei complicaties. Deze satire op het boerenbedrog van publiciteitscampagnes en de manipulatie van het marktmechanisme blijft in al te bekende, voor de hand liggende doelwitten steken en zoekt het voornamelijk in de komische typering die óók leuker had gekund.

Amici miei

1975 | Komedie

Italië 1975. Komedie van Mario Monicelli. Met o.a. Ugo Tognazzi, Philippe Noiret, Gastone Moschin, Duilio del Prete en Bernard Blier.

Vijf vijftigers bestrijden sleur en verveling in hun bourgeois-bestaan met puberachtige practical jokes. Een van hen maakt er zelfs op zijn sterfbed nog een geintje van. Pessimistische komedie - waarin veronderstelde humor enige remedie is tegen besef van verloren of mislukte illusies - werd bedacht door zieke Pietro Germi die net voor zijn dood de regie overdeed aan Monicelli. Het succes leidde tot een hele reeks van middelbare vriendschapsfilms in Frankrijk en Italië. Luigi Kuveiller schoot de mooie plaatjes.

Les Chinois A Paris

1974 | Komedie

Frankrijk 1974. Komedie van Jean Yanne. Met o.a. Jean Yanne en Bernard Blier.

Vijf vijftigers bestrijden sleur en verveling in hun bourgeois-bestaan met puberachtige practical jokes. Een van hen maakt er zelfs op zijn sterfbed nog een geintje van. Pessimistische komedie - waarin veronderstelde humor enige remedie is tegen besef van verloren of mislukte illusies - werd bedacht door zieke Pietro Germi die net voor zijn dood de regie overdeed aan Monicelli. Het succes leidde tot een hele reeks van middelbare vriendschapsfilms in Frankrijk en Italië. Luigi Kuveiller schoot de mooie plaatjes.

Le Faux-cul

1974 | Komedie, Misdaad

Frankrijk/Duitsland 1974. Komedie van Roger Hanin. Met o.a. Bernard Blier, Robert Hossein, Georges Géret, Roger Hanin en Edward Meeks.

Een goedgelovige politieman wordt belast met de verantwoordelijkheid voor de veiligheid van een Afrikaanse president in Frankrijk een verdrag voor uraniumlevering komt tekenen. Hij krijgt te maken met spionnen, corrupte zakenlieden en andere belanghebbend en weet ongemerkt toch de Franse staat te redden. Acteur Hanin toont zich eerder een vlot bekwaam regisseur dan een vindingrijk scenarioschrijver, zodat de satirische opzet verloren gaat in overbekende situaties die door de acteurs met uitbundige routine worden neergezet.

La Main à couper

1974 | Thriller, Drama

Frankrijk/Italië 1974. Thriller van Etienne Périer. Met o.a. Lea Massari, Michel Bouquet, Bernard Blier, Michel Serrault en Michel Albertini.

De ogenschijnlijke harmonie in een middenstandsgezin wordt verstoord als de jonge minnaar van de moeder vermoord wordt. De verdenking richt zich op de echtgenoot, terwijl de kinderen óók het nodige te verbergen hebben. Deze bekwaam gemaakte en goed gespeelde thriller houdt, als andere films van Périer, de spanning gaande met suggesties die nergens toe leiden en een ontknoping met een dader die met alle motieven niets uitstaande heeft. De traditionele gezinswaarden worden even overhoop gehaald, maar blijven tenslotte overeind. Scenario van Charles Spaak, Perier en Dominique Fabre.

C'est pas parce qu'on a rien à dire qu'il faut fermer sa gueule

1974 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1974. Komedie van Jacques Besnard. Met o.a. Bernard Blier, Jean Lefebvre, Michel Serrault, Tsilla Chelton en Marion Game.

Kruimeldieven krijgen lucht van koffer vol geld in kluis op Gare de l'Est die aan toiletten grenst. In reeks snelle vermommingen moeten ze wc constant bezet houden om muur open te breken, maar ze hebben gerekend buiten slimheid van toiletjuffrouw. Idee van acteurs uit café-theatergroep Splendid werkt door één locatie en verkleedpartijen waarschijnlijk beter op toneel en kreeg filmbewerking en rolbezetting in traditioneler kluchttraditie. Spel van Blier en Serrault blijft echter leuk en een geestiger film waard.

C'est Pas Parce Qu'on A Rien A Dire

1974 | Komedie

Frankrijk 1974. Komedie van Jacques Besnard. Met o.a. Michel Serrault, Bernard Blier en Jean Lefebvre.

Kruimeldieven krijgen lucht van koffer vol geld in kluis op Gare de l'Est die aan toiletten grenst. In reeks snelle vermommingen moeten ze wc constant bezet houden om muur open te breken, maar ze hebben gerekend buiten slimheid van toiletjuffrouw. Idee van acteurs uit café-theatergroep Splendid werkt door één locatie en verkleedpartijen waarschijnlijk beter op toneel en kreeg filmbewerking en rolbezetting in traditioneler kluchttraditie. Spel van Blier en Serrault blijft echter leuk en een geestiger film waard.

Bons baisers, à lundi

1974 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1974. Komedie van Michel Audiard. Met o.a. Jean Carmet, Bernard Blier, Michel Bouquet, Maria Pacôme en Evelyn Buyle.

Gangsters beramen inbraak bij platenmagnaat, maar vinden in safe alleen credit-cards. Dus wordt eigenaar gedwongen cheque te tekenen, maar omdat het vrijdagavond is moeten hij en zijn huisgenoten gegijzeld worden tot de banken weer opengaan. Misdaadparodie heeft meer situatie- en minder dialooghumor dan bij Audiard gebruikelijk, maar types uit muziekwereld zijn zo voor de hand liggend karikaturaal neergezet dat het toch nooit leuk wordt.

Processo per direttisima

1973 | Drama

Italië 1973. Drama van Lucio De Caro. Met o.a. Mario Adorf, Bernard Blier, Gabriele Ferzetti, Ira von Fürstenberg en Adalberto Maria Merli.

Een filmische aanval op de Italiaanse procesvoering met gesloten deuren. Een journaliste probeert een zaak, waarbij de verdachte aan harde verhoormethodes op het politiebureau is bezweken, in de openbaarheid te brengen. Deze goedbedoelde debuutfilm van een journalist-scenarioschrijver vervalt in te simpele zwart-wit tegenstellingen om echt te overtuigen; als corruptie in gedrag en uiterlijk zó makkelijk herkenbaar was, zou de maatschappij veel soepeler functioneren. De verbale rookgordijnen blijven door de medewerking van nagesynchroniseerde buitenlandse acteurs nogal mat.

Par le sang des autres

1973 | Misdaad

Canada/Italië/Frankrijk 1973. Misdaad van Marc Simenon. Met o.a. Yves Beneyton, Francis Blanche, Bernard Blier, Robert Castel en Riccardo Cucciola.

Een man heeft in een villa twee vrouwen gegijzeld en vraagt in ruil voor hen het mooiste meisje uit de streek. Politie en overheden in het gewoonlijk rustig dorpje komen in het geweer, maar de gestoorde gijzelaar blijkt gewapend. De pogingen om een prostituée en een Italiaanse gastarbeidster zonder werkvergunning als losprijs te sturen mislukken en burgemeestersdochter biedt zichzelf aan. De zoon van schrijver Simenon werkt het curieus verhaal uit tot een degelijk geconstrueerd scenario en regisseert bekwaam, maar heeft kennelijk moeite met het leiden van acteurs die soms al te karikaturaal uitpakken. Bovendien lijkt de enige functie van sommige personages om een bekende naam op de rolverdeling te krijgen.

Mais Je Dirai Tout Je Sais Rien