Charles Court

Componist

Charles Court is componist.
Er zijn 43 films gevonden.

La loi, le combat d'une femme pour toutes les femmes

2014 | Biografie, Drama

Frankrijk 2014. Biografie van Christian Faure. Met o.a. Emmanuelle Devos, Lorànt Deutsch, Flore Bonaventura, Lannick Gautry en Lionel Abelanski.

Op feiten gebaseerd drama rond het drie dagen durende debat dat in 1974 werd gevoerd in de Franse Assemblée nationale over de invoering van legale abortus. De grande dame die zich verweerde tegenover de mannelijke meerderheid was Simone Veil, een vrouw die tijdens het debat de meest uitzinnige persoonlijke aanvallen moest afslaan, waaronder antisemitische uithalen en bedreigingen richting haar familie. Fraaie expositie van het spanningsveld tussen de wetgever en de burgerij in een tijd waarin een meerderheid van het volk zich nog tegen abortus keerde.

Interdits d'enfants

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Jacques Renard. Met o.a. Agathe Dronne, Pierre Cassignard, Olivier Minne en Christiane Rorato.

Na een medische ingreep kan Elodie (Dronne) niet meer zwanger worden. Samen met haar man Antoine (Cassignard) besluit ze een Amerikaanse vrouw te vragen voor hun draagmoeder te worden. Een prachtige tweeling is het resultaat. Maar wat in de VS mag en kan, blijkt voor de Franse wet een groot probleem. Televisiedrama over een moreel en juridisch ingewikkelde kwestie, wordt prima gespeeld en heeft emotionele momenten door de schrijnende situatie waarin de blije ouders terecht komen. Gebaseerd op een waar verhaal.

3 femmes en colère

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Christian Faure. Met o.a. Jacques Ciron, Bruno Todeschini, Florence Pernel en Marina Vlady.

Ze kijkt om zich heen, de 78-jarige feministe Alice Trajan (veterane Vlady), en constateert dat de gelijke rechten-strijd die de vrouwen van haar generatie moeizaam hebben gevoerd kennelijk weinig resultaat heeft opgeleverd. Dochter en kleindochters lijken ofwel moeite te hebben met de verworven onafhankelijkheid en vrijheid, ofwel zich er nauwelijks rekenschap van te geven. Sterk bezette tv-filmadaptatie van Benoîte Groults roman La touche étoile evalueert, zonder al te veel pamflettisme, de status quo van de 21ste-eeuwse West-Europese vrouw en werpt daarover tezelfdertijd vragen op.

Paradis amers

2012 | Drama

Frankrijk 2012. Drama van Christian Faure. Met o.a. Solal Forte, Michèle Bernier, Clery Khedhir, Thomas Jouannet en Isabelle Gélinas.

Na herhaaldelijk van hot naar her te zijn gesleept door zijn rusteloze onderwijzerouders, staat de vijftienjarige Hugo (Forte) nu voor een serieuze uitdaging: hij belandt op Mayotte, Frans outremer-gewest en deel van de Comoren in de Indische Oceaan. Tv-adaptatie van Tout doit disparaître ('Alles moet weg') door Mikaël Ollivier, hier coscenarist, toont de cultuurshock van een blanke jongen in een straatarm zwart land. En vervolgens de shock van diezelfde jongen wanneer hij terugkeert in het bittere paradijs van de overconsumptiemaatschappij. Hugo's hamvraag: waar ligt mijn hart?

Un amour à taire

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Christian Faure. Met o.a. Jérémie Renier, Louise Monot, Michel Jonasz en Bruno Todeschini.

Integere mix van soap, holocaustdrama en gay cinema. Parijs, 1942. De joodse Sara vlucht na de moord op haar familie naar vakantievriendje Jean, die haar aan valse papieren helpt. Sara is nog steeds verkikkerd op Jean, maar die heeft een geheime verhouding met de oudere Philippe. De vriendschap die tussen de drie ontstaat, wordt bruut beëindigd als Jean wegens zijn geaardheid wordt afgevoerd naar Dachau. Wegens de thematiek stuitte regisseur Faure bij het maken van de film op nogal wat weerstand; ten slotte filmde hij alles in Bulgarije, met Bulgaarse acteurs in de nazi-rollen.

Le menteur

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Philippe de Broca. Met o.a. Eric Métayer, Jean-Luc Bideau en Judith Magre.

Voor liefhebbers van de populaire Franse cinema blijft Philippe de Broca (1933-2004) voor eeuwig verbonden met uitbundige Jean-Paul Belmondo-avonturenkomedies als L'homme de Rio en Les tribulations d'un Chinois en Chine. Zo aanstekelijk en kostbaar als De Broca's bioscoopsuccessen uit de jaren zestig en zeventig waren, zo onderkoeld en voordelig gemaakt is zijn late tv-werk. In Le menteur is hoofdredacteur Richard (Métayer) een pathologische leugenaar die graag werk, verantwoordelijkheid en conflict uit de weg gaat. Eén na laatste regie van de levenskunstenaar die ook piloot was.

La parenthèse interdite

2004 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2004. Drama van David Delrieux. Met o.a. Camille Japy, Nathalie Boutefeu, Julien Boisselier en Didier Bezace.

Is het een verhaal over zieke kinderen of over liefde? vroeg een journalist aan regisseur Delrieux. 'La parenthèse interdite is een film over moeilijke liefde in een wereld van kinderen van wie men de ziekte niet begrijpt,' antwoordde Delrieux. Christian (Boisselier) komt Virginie (Boutefeu) tegen in het ziekenhuis waar hun beide kindjes met zware ziektes liggen. Er ontstaat een liefde die niet alleen verboden is (Christian is getrouwd), maar ook pijnlijk, omdat een van de kindjes het niet zal overleven. Delrieux kent kinderziekenhuizen goed van binnenuit en ontroert zonder te overdrijven.

Juste une question d'amour...

2000 | Romantiek, Drama

België/Frankrijk 2000. Romantiek van Christian Faure. Met o.a. Cyrille Thouvenin, Stephan Guérin-Tillie, Eva Darlan, Danièle Denie en Idwig Stephane.

Student vindt het moeilijk om aan zijn ouders te vertellen dat hij niet verliefd is op zijn verloofde Carole, maar op de jonge onderzoeker Cedric.

Passage interdit : Les égoïstes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Michaël Perrotta. Met o.a. Brigitte Fossey, François Dunoyer, Alexandre Thibault, François Levantal en Jean-Michel Noirey.

Mathilde Auger (Fossey) heeft altijd in het steegje `Cent Pains` gewoond, evenals haar familie die het huis al sinds generaties betrekt. Ze heeft nooit de bedoeling gehad te vertrekken. Tot op de dag dat zakenman Jean Vannetti (Dunoyer), eigenaar van de hele steeg, van plan is om ze te slopen en er een winkelcentrum op te trekken. Het lijkt voor hem wel de zaak van de laatste kans, want iedereen laat hem in de steek. De zaken gaan slecht en zijn vrouw en zoontje zijn sinds een jaar spoorloos verdwenen. Maar Mathilde is niet bereid om zich zonder slag of stoot uit haar huis te laten verdrijven. Ze tracht de andere huurders te mobiliseren om zich te verzetten tegen de afbraak van hun huizen en de teloorgang van hun straat. De plannen van Vannetti en het verzet van Mathilde zaaien tweedracht onder de bewoners. Een bitterzoete kroniek van een gemeenschap die moet kiezen tussen eigenbelang en het belang van iedereen. Fossey en Dunoyer zijn subliem als de antagonisten. Het is een film met gewone mensen en hun kleine problemen, maar het werd geestig ingeblikt, met de nodige dosis dramatiek. Vincent Sollignac en regisseur Perrotta schreven het scenario. Fotografie is van Jean-Louis Sonzogni. De afloop van hun avonturen is te zien in PASSAGE INTERDIT : LES SABOTEURS.

Passage interdit : Les saboteurs

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Michaël Perrotta. Met o.a. Brigitte Fossey, François Dunoyer, Alexandre Thibault, François Levantal en Jean-Michel Noirey.

Het verzet in het steegje `Cent Pains` groeit. Steeds meer bewoners gaan geloven in de acties van Mathilde (Fossey) en ze verenigen zich om hun belangen te verdedigen tegen Jean Vannetti (Dunoyer). Maar deze laatste stuurt een onderhandelaar, Arnaud Blagnac (Thibault) en dat blijkt een meester te zijn in de manipulatie van mensen. Het gaat hard tegen hard en velen weten niet meer wie ze moeten geloven, temeer daat Blagnac het gerucht verspreidt dat Mathilde dubbel spel speelt. Kunnen ze haar nog vertrouwen? En wat mogen ze geloven van de beloftes die Blagnac doet? Het vervolg van de strijd van de steegbewoners tegen het grote kapitaal, begonnen met PASSAGE INTERDIT : LES ÉGOÏSTES. De mengeling van humor en drama zit nog steeds even goed in elkaar en Fossey en Dunoyer blijven de show moeiteloos leiden en worden schitterend geholpen door een reeks uitstekende acteurs die alle mogelijke karakters moeten uitbeelden, een mozaïek van het leven, bij elkaar gehouden door de figuur van Mathilde. Vincent Solignac, die in de film het personage van Martin Payen uitbeeldt, schreef het scenario samen met regisseur Perrotta. Fotografie is van Jean-Louis Sonzogni.

La part de l'ombre

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Niels Arestrup, Marie Vernalde, Lara Guirao, Alexandre Viallet en Jean-Louis Foulquier.

Charles Oberl[KA1]e (Arestrup) is notaris in een stadje in het noorden van Frankrijk. Hij staat bekend om zijn hardvochtigheid en halsstarrigheid. Hij is gehuwd met Clarisse (Guirao), de dochter van de kleine aannemer Pierre Cassel (Foulquier). Langzaam maar zeker gaat hij zijn schoonvader ru[KA3]ineren, tot deze uiteindelijk zelfmoord pleegt. Tussen Clarisse en haar jongere zus Marie (Vernalde) heeft steeds een hechte band bestaan, maar Marie, die studente is in de rechten, begint zich te verdiepen in de dossiers die bestaan rond Charles en ze komt tot afgrijselijke ontdekkingen. Een sombere duik in de donkere kant van de menselijke ziel. Geen opwekkende film, maar wel een aangrijpend portret van mensen die uit zijn op elkaars vernietiging. De minder bekende Vernalde zet een zeer sterk personage neer en slaagt erin om staande te blijven t.o.v. het talent van een Arestrup. Regisseur Venault schreef het scenario samen met Catherine Ramberg. Fotografie is van Michel Mandero.

L'avocate : Les fruits de la haine

1999 | Misdaad, Drama

België/Frankrijk 1999. Misdaad van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Corinne Dacla, Julien Rivière, Sophie Barjac, Victor Haim en Michel Lagueyrie.

Op kerstavond keert de 17-jarige matroos Cyril Bressols (Rivi[KA2]ere) terug naar huis en vermoordt zijn vader met enkele messteken. Hij wordt gearresteerd en beweert onomwonden dat hij geen spijt heeft van zijn daad. Advocate Laura Morelli (Dacla) wordt hem toegewezen. Hij moet terechtstaan voor het hof van assisen voor minderjarigen en kijkt op tegen een mogelijke straf van twintig jaar. Laura wil uitzoeken wat de jongen bezield heeft, maar stoot op een muur van stilzwijgen. Niemand in de familie van Cyril lijkt begaan met zijn lot en wanneer zijn jongere broer Mathieu (Fuchs) hem wil opzoeken wordt hem dit door zijn moeder verboden. Een doordeweekse misdaadfilm die zich afspeelt rond een niet alledaags gezin en advocate Laura zal de wortels van het kwaad laagje voor laagje moeten afschrappen om te ontdekken wat er juist is gebeurd. Onderhoudend, maar weinig origineel in stijl of in uitwerking. Je verveelt je niet, maar je mist ook niets als je niet kijkt. Aude Blanchard en regisseur Sussfeld schreven het scenario. Fotografie is van Gérard Vigneron. Stereo.

Meurtres sans risques

1998 | Drama, Actiefilm

Frankrijk 1998. Drama van Christiane Spiero. Met o.a. Jean-François Balmer, Lisa Martino, Michelle Simonnet, Marcel Marechal en Isa Mercure.

Na het gouden bruiloftsfeest van zijn ouders keert Marcel Gallais (Marechal) terug naar huis. De weg is glad, hij heeft te veel gedronken en rijdt te hard. Op landweg ramt hij kleine R5 van drie jongelui. Hun auto knalt tegen boom en schiet in brand. De drie jongens komen om. Wanneer de zaak voor de rechtbank komt, krijgt Marcel milde straf. Jean Dantois (Balmer), vader van [KA1]e[KA1]en der slachtoffers, wordt uitzinnig van wraaklust. Nathalie (Martino), het vriendinnetje van een der slachtoffers, richt een vereniging op om slachtoffers van dit soort ongevallen te helpen. De familieleden van een ander slachtoffer sluiten zich in hun onheil van de wereld af. De dochter van Marcel wankelt tussen schaamtegevoelens en spijt. Finaal komen Marcel en Jean oog in oog met elkaar te staan. Oubollig melodrama, geschreven door Spiero en Christiane Cellier, over onafwendbaar verdriet en spijt met als moraal-van-het-verhaal: er moet wat gedaan worden tegen die typisch Franse mentaliteit van te snel rijden en te graag wijn drinken, oorzaak van 85 procent van alle dodelijke verkeersongevallen.

Le Sélec : Le clandestin

1998 | Komedie, Sportfilm

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Michel Voïta, Julien Rivière, Mohammed Hamaidi, Sonia Mankaï en Andréa Ferréol.

J[KA1]er[KA4]ome Madec, bijgenaamd Le S[KA1]elec, moet in opdracht van de voetbalfederatie van Clairefontaine het land afschuimen, op zoek naar jong voetbaltalent. Mr. Bertier (Lagueyrie) van het ministerie geeft hem de opmerking dat er teveel vreemdelingen zijn in het Franse voetbal, zodat bij een overwinning nog met moeite de `Marseillaise` gezongen kan worden. J[KA1]er[KA4]ome belooft er, binnen zijn mogelijkheden, iets aan te doen. Op een dag speelt hij met enkele collega`s tegen de plaatselijke politieploeg wanneer twee adolescenten binnenbreken in de kleedkamers en de beroepskaarten van de agenten stelen. J[KA1]er[KA4]ome kan een van hen strikken. Het is Emir (Rivière) en het blijkt een natuurtalent in het voetbal te zijn. Probleem is echter dat Emir een Joegoslaaf is die illegaal in het land verblijft en die bovendien in de greep zit van een bende misdadigers. L'INSTIT overgeplaatst naar het voetbalveld. Het is weer allemaal ellende dat de klok slaat en je kan je zakdoek best binnen handbereik houden, want de tranen vloeien. De eerste aflevering van deze reeks is niet erg beloftevol. Het voorspelbare, sentimentele scenario is van Philippe Donzelot en Yves Ramonet. Fotografie van Gérard Vigneron.

La femme de l'Italien

1998 | Romantiek

Frankrijk 1998. Romantiek van Michaël Perrotta. Met o.a. Cécile Bois, Claudine Baschet, Beppo Clerici, Christian Moro en Olivier Sitruk.

Claire (Bois) is dolgelukkig wanneer haar man Renato (Moro), die het steeds druk heeft en haar soms wekenlang alleen laat, haar uitnodigt voor een romantisch weekendje in Zuid-Frankrijk. Hier is ook zijn Italiaanse familie die ze niet meer zag sinds hun huwelijk. Vol moed gaat Claire op reis en is ten zeerste ontgoocheld als ze op het station niet opgewacht wordt door Renato, maar door zijn vader Luigi (Clerici). Ze wil onmiddellijk terug vertrekken, maar Renato's familie wil haar niet laten gaan. Ze krijgt een telefoontje van haar man. Deze werd opgehouden door een conventie. Hij legt haar uit dat zijn ouders willen scheiden en vraagt Claire's hulp om dit te verhinderen. Geen eenvoudige klus, want tussen de echtelingen woedt een open oorlog. Een jonge vrouw komt onvoorbereid temidden een verscheurd huwelijk en moet trachten de stukken te lijmen, iets waarvoor zelfs de andere kinderen uit dit huwelijk niet de minste moeite doen. Enkele plezierige momenten en een gevoelige vertolking van Bois schroeven deze romantische relatiekomedie toch nog tot op middelmatige hoogte. Perrotta schreef het scenario samen met Pierre Leyssieux. Fotografie is van Dominique Bringuier, Pascal Berceot, Didier Chaulieu en Michel Dunan.

Interdit de vieillir

1998 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk/België 1998. Komedie van Dominique Tabuteau. Met o.a. Ludmilla Mikhaël, Gérard Rinaldi, Marion Cotillard, Marie-Ange Dutheil en Vincent Grass.

Louis (Rinaldi), een kleine rijke uitgever, nadert de vijftig. De uitgeverij, die hij samen met zijn vrouw Dominique (Mika[KA3]el) runt, heeft zojuist de nieuwe roman van Abigail Dougnac (Cotillard) uitgebracht en dat werd het succes van het jaar. Hiermee voelt Louis dat hij nog steeds 'bij de tijd' is en de smaak van het publiek kan voorspellen. Toch voelt Louis zich ouder worden en dat doet hem paniekerig naar de eeuwige jeugd verlangen. Hij verneemt dat een professor aan een molecule werkt die het verouderingsproces zou afremmen. Deze zoekt enkele menselijke proefkonijnen. Louis stelt zich onmiddellijk kandidaat. Het probleem van het ouder worden verpakt in een tragi-komische context. Wie droomt er niet van om enkele jaren te kunnen weggommen? Wie hoopt niet in het geheim op de eeuwige jeugd? Voor het hoofdpersonage van deze film is ouder worden een nachtmerrie en hij is tot alles bereid om weer jong te zijn. Rinaldi speelt zijn rol met veel gevoel, maar kan toch niet verhinderen dat de film enkele langdradige momenten kent. Al bij al toch een ontspannend scenario van Marc Eisenchteter en Christian François, naar een idee van Patrick Cauvin, Jean- Louis Robert en Guy Vidal. Fotografie van Dominique Brenguier. Stereo.

Fugue en Ré

1998 | Romantiek

Frankrijk/België 1998. Romantiek van Christian Faure. Met o.a. Guy Marchand, France Zobda, Stéphanie Pasterkamp, Ambroise Michel en Fermine Richard.

Louis Roche (Marchand), een knorrige Fransman, en Coralie Hoareau (Zobda), een levenslustige jonge vrouw uit La R[KA1]eunion, zijn buren, maar kunnen elkaar niet luchten. Doorlopend worden er racistische uitroepen tussen hen uitgewisseld. Op een dag echter ontdekken ze dat Ana[KA3]is (Pasterkamp), de zeventien-jarige dochter van Louis, en Julien (Michel), de zoon van Coralie van elkaar houden. Nu is het hek van de dam. De twee jonge mensen krijgen huisarrest en mogen elkaar niet meer zien. Anaïs en Julien weigeren echter de dupe te worden van de kleinzielige haat van hun respectievelijke ouders en besluiten samen weg te lopen, net voordat de eindexamens beginnen. Het ernstige thema van onverdraagzaamheid wordt hier luchtig en op bepaalde momenten zelfs zeer plezierig weergegeven. Marchand is duidelijk in topvorm als de brombeer die het licht niet gunt in de ogen van zijn donkerhuidige buurvrouw. Spijtig genoeg wordt er in het scenario van Didier Cohen wat teveel gepraat om het een pamflet ten gunste van interraciale verdraagzaamheid te kunnen noemen. Toch loont het de moeite om hem te bekijken. Fotografie is van Patrice Payen. Stereo.

Qui mange qui ?

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Dominique Tabuteau. Met o.a. Catherine Jacob, Roger Mirmont, Julien Guiomar, Ludwig Stanislas Loison-Robert en Anna Gaylor.

Rose (Jacob) is controleur van de eetwareninspectie. Haar relatie is juist afgesprongen en ze gaat medogenloos te werk in haar nazicht op hygi[KA3]ene van restaurants en winkels. In het restaurant van Martial (Mirmont) gaat ze zo hatelijk te werk dat deze zijn hoop op het verkrijgen van een ster wel kan laten varen. Martials oom Ren[KA1]e (Guiomar) is een ouwe bajesklant en hij weet van aanpakken. Hij drogeert Rose en deponeert haar op een vuilnisbelt. Op slag is ze haar geloofwaardigheid kwijt. Rose is woedend. Romantische komedie waarin veel te veel getaterd wordt. De film bevat alle denkbare clich[KA1]es, bij elkaar geraapt om een niet-denkend publiek te verstrooien. Wat tederheid, wat humor, wat liefde, gekruid met een vleugje suspense en een paar tranen van ontroering. Dit alles gemixt tot een gemakkelijk drinkbare cocktail door scenaristen Natalie Carter en Dominique Roulet, naar een origineel (?) gegeven van Catherine Jacob. Fotografie is van Vincent Jeannot.

Le Horsain

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Emmanuel Salinger, Pierre Meyrand, Catherine Sola, Vincent Winterhalter en Stéphane Boucher.

Bernard Alexandre is een jonge, idealistische priester in het Frankrijk van de jaren 1950. Door zijn bisschop wordt hij naar het boerendorpje Vattetot-sous-Beaumont gezonden, zo`n dertig kilometer van Le Havre. De stugge dorpelingen zien deze vreemde eend niet graag komen. Hij is tenger en heeft een fragiele gezondheid, wat in deze gemeenschap van robuuste kerels niet bepaald aanvaard wordt. De burgemeester (Meyrand) begroet hem wel, maar zegt dat hij de hulp van God zal nodig hebben om van zijn dorpsgenoten gewillige schapen te maken. Zijn meid (Sola) heeft geen erg hoog gedacht van de dorpelingen: "Het zijn allemaal vluchtelingen en Belgen", zegt ze. Het leven van een plattelandspastoor en zijn communicatiemoeilijkheden met zijn parochianen. Het werd al meer gebruikt als onderwerp voor een film en deze heeft er niet veel aan toe te voegen. Vlot gemaakt en goed gespeeld, maar met weinig persoonlijkheid of originaliteit in elkaar gestoken. Christian Rullier beaseerde het scenario op de autobiografische roman van Bernard Alexandre. Mooie fotografie van Anne Khripounoff.

L'instit : Touche pas à mon école

1997 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1997. Drama van David Delrieux. Met o.a. Gérard Klein, Julien Gutierrez, Romain Legrand, Sophie De la Rochefoucauld en Elisabeth Commelin.

Interim-leraar Victor Novak (Klein) arriveert in een dorpje in het departement D[KA4]ole. Hij komt er terecht in een ware rel. Het lagere schooltje van het dorp heeft te weinig leerlingen en daarom zal het op het einde van het schooljaar de deuren sluiten om samen te smelten met de school van een naburig dorp. Maar wat is een dorp zonder school? Het dorp wordt in twee kampen verdeeld, die elk met verhitte emoties hun standpunt verdedigen, maar niemand vraagt de reactie van de kinderen. Victor merkt ook dat er spanningen zijn tussen de broertjes Olivier (Gutierrez) en Damien (Legrand), die elkaar niet kunnen uitstaan. Een aflevering met een actueel thema: het verdwijnen van faciliteiten op het platteland, die wegvallen door de bezuinigingsdrang van de regering. De zeemzoeterigheid die deze reeks tekent werd ditmaal tot een minimum beperkt, mede dank zij de sterke vertolking van Commelin als Agnès, de moeder van de twee ruziemakende jongens. Het scenario werd geschreven door Alain Schwarzstein naar een verhaal van Valérie Guignabodet. Fotografie van Dominique Branguier.

L'enfant du bout du monde

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Christian Faure. Met o.a. Valérie Kaprisky, Claire Nadeau, Gérard Rinaldi, Eric Veillard en Léo Romain.

De 35-jarige Alice (Kaprisky) keert met haar tien-jarig geadopteerd zoontje Bruno (Romain) terug naar Zuid-Amerika. De jongen werd er geboren en toen hij slechts enkele dagen oud was (zijn geboorteland verkeerde in volle burgeroorlog) had Alice zich over hem ontfermd, omdat hij dreigde vermoord te worden. Alice keerde met Bruno naar Frankrijk terug en regelde adoptie op wettelijke basis. Nu is de jongen ernstig ziek en alleen een beenmerg-transplantatie van naaste familieleden kan hem redden. Alice staat voor quasi onmogelijke opgave om Bruno's familie op te sporen. Gedraaid in Columbia met natuurlijke decors is dit in eerste instantie een alert melodrama met ontroerende Kaprisky als vrouw die vastbesloten is haar geadopteerd zoontje te redden.

Heureusement qu'on s'aime

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van David Delrieux. Met o.a. Bernadette Lafont, Andréa Ferréol, Jordan Santoul, Nadine Spinoza en Marc Samuel.

Antoine (Santoul als kind; Antoine Herbez als volwassene) werd wees toen hij amper twee maanden oud was. Hij werd toen in huis opgenomen door zijn twee tantes Louise (Lafont) en Simone (Ferréol), een koppel excentrieke dames die zich zo goed en zo kwaad als mogelijk met zijn opvoedig bezit hielden. Zo'n dertig jaar later sterven beiden op dezelfde dag. Tijdens de begrafenis blikt Antoine terug op zijn leven aan de zijde van deze twee alles behalve alledaagse vrouwen. Een hartverwarmende dramatische komedie die volledig rust op het acteertalent van beide hoofdvertolksters. Zoals het met herinneringen gaat herleven vooral de hoogtepunten en wordt alles bedekt met een waas van nostalgie. Dank zij Laffont en Ferréol blijf je geboeid kijken en ga je met hen lachen en af en toe huilen. Catherine Bessonart schreef haar autobiografisch scenario samen met regisseur Delrieux. Achter de camera stond Anne Khripounnoff.

Les hommes et les femmes sont faits pour vivre heureux... mais pas ensemble

1996 | Romantiek

Frankrijk/België 1996. Romantiek van Philippe de Broca. Met o.a. Bernard Le Coq, Fanny Cottençon, Florence Pernel, Jean-Pierre Castaldi en Didier Pain.

Uitgever Alfred (Le Coq) is een gelukkig man. Een beetje te gelukkig zelfs. Ondanks zijn professioneel succes verstikt hij in de eentonigheid van zijn priv[KA1]e-leven. Om er afwisseling in te brengen stelt hij zijn levensgezellin Maurane (Cottençon) een bizar spelletje voor: zij zullen hun relatie helemaal opnieuw beginnen, alsof ze elkaar voor de eerste keer ontmoeten. Maurane neemt het voorstel zeer ernstig. Ze pakt haar valiezen en verdwijnt spoorloos, een verbijsterende Alfred alleen achterlatend. Een wat geforceerde romantische komedie die dank zij de routine van een De Broca nog best te smaken valt, maar die niet veel indruk zal nalaten op de kijker. De acteurs zijn speels en overtuigend in hun rol. Philippe Le Dem schreef een niet erg diepgaand scenario met enkele sprankelende dialogen. Petria Payen stond achter de camera.

Le neuvième jour

1996 | Thriller, Drama

Frankrijk 1996. Thriller van David Delrieux. Met o.a. Michel Voïta, Jean-Paul Comart, Anne Jacquemin, Anne Coesens en Jean-Pierre Cassel.

Door het broeikasteffect beginnen de poolkappen te smelten. Zo komt het schip terug aan de oppervlakte dat tijdens een poolexpeditie in 1918 verdween. Het Europees Centrum voor Virologie, dat geleid wordt door Voïta en Comart, wil de lichamen van de bemanningsleden, die bijna tachtig jaar in het ijs goed bewaard bleven, onderzoeken. Ze ontdekken dat deze overleden zijn aan de beruchte Spaanse griep. Dit is voor hen de gelegenheid om een vaccin te ontwikkelen tegen deze ziekte. Een variatie op een populair thema, dat van virale epidemies. Het werd afstandelijk en koel behandeld waardoor de kijker er weinig voeling mee heeft. Het scenario van Philippe Madral is gebaseerd op een roman van Hervé Bazin. Erg klinisch in beeld gebracht door Jean-Claude Saillier. Formaat 16/9.

Le R.I.F. : L'île des loups

1996 | Thriller, Misdaad

Frankrijk/België 1996. Thriller van Michel Andrieu. Met o.a. Patrick Raynal, Aude Briant, Yves Afonso, Roch Leibovici en Pierre-Quentin Faesch.

Herv[KA1]e Lespert (Martin) wordt door zijn vrouw Maryse (Boyer) als vermist opgegeven. Keller (Raynal) en zijn team van de opsporingsbrigade R.I.F. (Recherche dans l'Intérêt des Familles) laten alle mogelijkheden de revue passeren: moord, zelfmoord, vrijwillige verdwijning, verdrinking. Voor iedere theorie valt wat te zeggen. Het complexe, zigzaggende plot legt de nadruk op deductie en psychologie. Het scenario is van Francis Palluau en Michel Andrieu. Derde episode van een viertal.

L'impossible monsieur papa

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Denys Granier-Deferre. Met o.a. Francis Huster, Evelyne Bouix, Edgar Givry, Pascale Audret en Isabelle Candelier.

Thibaut Clairval (Huster), een veertiger, wordt om economische redenen ontslagen als literair directeur. Woedend verlaat hij zijn kantoor. Amper buiten houdt Audrey Delubac (Bouix), een jonge vrouw, hem staande en biedt hem een eerder ongewone job aan. Ze wil dat hij een kind maakt met haar. Hij zal rijkelijk beloond worden voor zijn bijdrage, maar moet afstand doen van al zijn rechten op het vaderschap. Dit laatste wil ze per notariële akte betekend zien. Een soms verrassend tedere komedie met twee charmante hoofdpersonages. Een kleine film die best ontspannend is voor een avondje lekker relaxen zonder zwaarwichtige problemen. Alain Leblanc schreef het scenario dat door Bernard Malaisy in beeld werd gezet.

L'Esprit des Flots

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van David Delrieux. Met o.a. Jean-Yves Berteloot, Jeanne Goupil, Pascale Vignal, Raoul Billerey en Pascal Elso.

Na zijn dood laat de vader van Antoine (Berteloot) en Eric (Caron) zijn boot L'Esprit des Flots na. Als vissers, woonachtig op het Bretoense eilandje Enez, is deze boot uiteraard een belangrijk bezit. De ruzie over wie de eigenaar is van het schip laait hevig op tussen beide broers. Dit conflict loopt uit de hand wanneer de vissers geconfronteerd worden met het Plan Peuch van de Europese Gemeenschap, waardoor vissersboten een vermindering van tonnage opgelegd wordt. Een socio-politiek pamflet over het leven in de vissersgemeenschap. Met een lach en een traan wordt het wel en wee van deze mensen, t.o.v. de bestaande en nieuwe wetten, bevattelijk uitgebeeld. Het scenario van Nadine Lermite en Marc Le Bihan gaat echter heel wat hete hangijzers uit de weg in de hoop hun verhaal aantrekkelijk te maken voor een breed publiek. Hierdoor krijg je echter een indruk van oppervlakkigheid. Mooie fotografie van Dominique Brenguier.

Attends-moi

1996 | Drama

Frankrijk/Portugal 1996. Drama van François Luciani. Met o.a. Maria de Medeiros, Alain Bashung, Christophe Odent, Florence Viala en Catherine Ferran.

Wanneer haar ontrouwe echtgenoot (Bashung) terugkeert van een reisje naar Zuid-Frankrijk met nog maar een van zijn minaressen, schiet Jeanne Castejac (De Medeiros) hem neer. Dit zou een banaal liefdesdrama geworden zijn moest Jeanne niet weigeren verzachtende omstandigheden in te roepen. Nochtans kan haar advocaat Marc (Odent) er een hele reeks op een rijtje zetten en hij maakt zich zelfs sterk dat hij haar vrij zou krijgen. Halsstarrig weigert ze hierop in te gaan. Intrigerend psychologisch drama dat vooral gemaakt wordt door het sterke spel van De Medeiros, die de absolute huwelijkstrouw in haar vaandel draagt. Boeiend scenario van Philippe Madral, naar een roman van Françoise Xenakis. Prima fotografie van Mário De Carvalho.

Soif d'en sortir

1995 | Drama

Frankrijk/België 1995. Drama van Dominique Tabuteau. Met o.a. Coraly Zahonero, Serge Martel, Vincent Cassel en Eric Leblanc.

De zeventien-jarige Zahonero is in het huwelijk getreden met de vijf jaar oudere macho Cassel. Ze denkt in het paradijs beland te zijn. Vijf jaar later echter heeft ze twee kinderen en ze hebben ze een huis gekocht op 75 km afstand van Parijs. In afwachting het te kunnen betrekken wonen ze in bij zijn ouders. Zij is monddood gemaakt. Manlief en schoonmama beslissen over alles. De sfeer wordt verstikkend en Zahonero grijpt naar de fles. Langzamerhand raakt ze verslaafd. Pijnlijk portret van een jong getrouwd stel dat nog niet rijp is voor het leven. Het scenario van Huguette Debaisieux naar het verslag van Michèle Leloup, gebaseerd een waar gebeurd verhaal, waarschuwt tegen drank als oplossing van problemen. De film geeft tevens een schrijnend beeld van het afkicken. Gefotografeerd door Gérald Thiaville.

Les clients d'Avrenos

1995 | Drama, Historische film

Frankrijk/Turkije 1995. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Jacques Gamblin, Carlotta Natoli, Claire Borotra, Ismaïl Incekara en Christophe Odent.

Istanbul, jaren 1950. Twee vrouwen hebben met elkaar afgesproken in Caf[KA1]e Avrenos in het oude stadsgedeelte. Ze rouwen beiden om de dood van dezelfde man, Bernard de Jonsac (Gamblin), bediende bij de Franse ambassade. Leyla (Borotra) wil uitzoeken wat haar aan Bernard bond, een verhouding die het platonische nooit oversteeg. Tevens wil ze zijn relatie uitdiepen met de Bulgaarse barmeid Nouchi (Natoli). En door welk drama werd Leyla tien jaar geleden tot de rolstoel veroordeeld? Genietbaar portret van twee vrouwen die, op een heel andere manier, van dezelfde man hielden. De regie is echter eerder onevenwichtig. Flashback-scenario van Emmanuel Carrère en Venault, naar de roman van Georges Simenon. Mooie fotografie van Anne Khripounoff.

Une seconde naissance

1994 | Drama

Frankrijk/België 1994. Drama van Dominique Tabuteau. Met o.a. Alison Hornus, Thierry Belnet, Laetitia Legrix, Bernard Larmande en Steve Kalfa.

Bij een tien maanden oude baby wordt een ernstige leveraandoening vastgesteld. Als niet snel een donor gevonden wordt voor een levertransplantatie, is de zuigeling ten dode opgeschreven. Uiteindelijk zal de vader donor zijn, ook al zijn de medici sceptisch over een goede afloop. Aangrijpende, soms sentimentele, film die vooral de aandacht vestigt op de ethische en morele problemen waar artsen mee te maken hebben. Het scenario van Luc Jabon is geïnspireerd op een waar gebeurd feit, waarvoor de research werd gedaan door Michèle Leloup. Goed spel van minder bekende acteurs. Vinnige fotografie van Gérald Thiaville.

Notre homme

1994 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1994. Drama van Elisabeth Rappeneau. Met o.a. André Dussollier, Marie-France Pisier, Charlotte Kady, Emélie Pick en Jacques Sereys.

Dussollier is een van de meest briljante chirurgen van zijn tijd. Hij slaagt er zelfs in om patiënten die door zijn collega's zo goed als opgegeven zijn toch nog aan de beterhand te krijgen. Zijn privé-leven is echter een chaos. Hij kan het versieren niet laten en op een ochtend wordt hem de deur gewezen door vrouwlief Pisier die het beu is om bedrogen te worden. Dit lijkt een keerpunt in zijn succesvolle loopbaan, want haast gelijktijdig krijgt hij in het hospitaal te horen dat hij naast een verwachte promotie grijpt. Alledaagse doktersromance waarin geen enkele cliché vergeten wordt. De uitstekende acteurs spelen braafjes hun rol zonder veel ambitie. En dat we uiteindelijk in de goedkope sentimentaliteit terechtkomen is nogal wiedes. Hou je zakdoek klaar. De roman van Louis Gardel werd bewerkt door Mireille Lanteri. Fotografie van Jean-Pierre Aliphat. Formaat 16/9. Nicam stereo.

Le Jardin des Plantes

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Philippe de Broca. Met o.a. Claude Rich, Salomé Stévenin, Rose Thierry, Samuel Labarthe en Gert Burkhard.

In de lente van 1944 houdt Ferdinand Bonnard (Rich) zich rustig bezig met zijn plantjes en bloemetjes. Hij is directeur van de botanische tuin, Le Jardin des Plantes, nabij het Gare d`Austerlitz in Parijs. Bonnard is pacifist. De oorlog (WO II) en het verzet lijken ver weg. Zijn wereld stort echter plotseling in als zijn zoon door de nazi`s wordt ge[KA3]executeerd als represaille na een aanslag. Ferdinand Bonnard neemt Philippine (Stévenin), het acht-jarig dochtertje van zijn zoon, onder zijn hoede en verzwijgt voor haar de moord door de gehate bezetter op haar vader. Hij vertelt Philippine dat hij een verzetsheld is en het kind gaat steeds meer op in dit leugentje om bestwil. Ondanks de dramatische achtergrond schotelt De Broca, die ook het scenario schreef, een melange van humor en tederheid voor. Het hele jonge actricetje Stévenin steelt met haar spontaniteit de show.

La peau du chat

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jacques Otmezguine. Met o.a. Pierre Arditi, Anne Canovas, Roger Mirmont, Bernard Pinet en Bernard Ballet.

Georges (Arditi) is een acteur die zowat alles aanneemt wat hem aangeboden wordt. Tussen de kleine jobs in en de lange periodes van werkloosheid heeft hij een pracht van een snor laten groeien. Op de vooravond van de vakanties wordt hem een rol aangeboden: deze van een kat in een provincie-theater. Ondanks het protest van zijn familie aanvaardt hij de rol en terwijl hij het masker van de kat op zet moeten zijn vrouw en kinderen zonder hem op reis. Een acteur moet kiezen tussen werk en gezin. Een alledaags probleem dat hier zonder veel enthousiasme uitgewerkt werd tot een doordeweekse dramatische komedie zonder veel diepgang. Jean-Claude Grumberg en Otmezguine baseerden het scenario op de roman La nuit tous les chats sont gris van Grumberg. Jean-Claude Aumont stond aan de camera.

Docks des anges

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Bruno Gentillon. Met o.a. Sonia Codhant, Véronique Octon, Yann Trégouët, Christophe Bernard en Gérard Darrieu.

De achttien-jarige Codhant vindt bij haar vader, een weduwnaar die zijn verdriet verdrinkt in de fles, niet de warmte en geborgenheid waarop ze recht meent te hebben. Ze verlaat het ouderlijk huis en sluit zich aan bij de bende van de Docks, een groep jonge misdadigers. Ze wordt verliefd op de leider, Tregouet. Als vuurdoop moet ze een auto stelen. Welgemeend portret van een zekere, losgeslagen jeugd, die zich bezighoudt met kruimeldiefstallen. Maar zelfs voor hen is er redding, als we tenminste het scenario van Eric Bats en Francis Ryck mogen geloven. Goed vertolkt door een groep jonge, nog onbekende acteurs, vol idealisme, maar dat is niet voldoende om de REBEL WITHOUT A CAUSE van de jaren 1990-2000 te maken.

Regarde-moi quand je te quitte

1993 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Philippe de Broca. Met o.a. Patrick Chesnais, Elisa Servier, Marc Maury, Etienne Draber en Geoffroy Thiebaud.

Uitgerekend op de dag dat hij besloten had haar ten huwelijk te vragen, geeft Eve (G[KA1]elinas) aan Pierre (Chesnais) te kennen dat ze met hem wil breken. Er is een andere man in haar leven. Geheel overstuur zet hij het huis op stelten, waarna zij wegvlucht. Vastbesloten haar terug te winnen, gaat hij haar met een bos bloemen opwachten in het restaurant waar ze altijd eet. Maar daar verschijnt ze met haar nieuwe verovering, Bernard (Maury). Pierre wordt op straat gezet. Hij ziet een mooie dame, Ang[KA1]elique (Servier) die eveneens met bloemen op dezelfde tafel toestapt en op haar beurt een schandaal veroorzaakt. Voorspelbare komedie, geleid met vaste hand door De Broca en schitterend gespeeld door de vier hoofdrolspelers. Dat de situatiehumor en de dialogen niet steeds even geslaagd zijn, is te wijten aan het zwakke scenario van Philippe Le Dem. Bernard Zitzerman was verantwoordelijk voor de fotografie.

Nach langer Zeit

1993 | Familiefilm, Drama

Canada/Frankrijk/Duitsland 1993. Familiefilm van Robert Mazoyer. Met o.a. Maria Schell, Jacques Godin, Stéphane Bierry, Vanessa Wagner en Caspar Salmon.

Wanneer kloosterzuster Schell hoort dat haar neef en diens vrouw verongelukt zijn, besluit ze van Canada naar Frankrijk te vertrekken om te zorgen voor hun drie achtergebleven kinderen. Tot ieders verbazing is ook Godin aanwezig op de begrafenis van zijn zoon en schoondochter, ook al is het geen geheim dat ze elkaar niet konden luchten of zien. Maar door de vijandige houding van de oudste zoon, de tweeëntwintig-jarige Bierry, loopt elke poging tot toenadering op niets uit. Familiekroniek met de non Schell als middelpunt van het gebeuren. Zoals te verwachten, gebeurt er heel wat met de familieeden: ze verspelen hun boerderij, maar winnen die weer terug; Bierry wordt van moord beschuldigd, maar wordt op het laatste moment toch weer vrijgesproken; kinderen worden ziek, enz. Reden genoeg om de zakdoek in de buurt te houden. Deze internationale soap, gemaakt door Jacques Espagne, is gebaseerd op een roman van Jean-Pierre Jaubert. De mooie plaatjes werden geschoten door Serge Ladouceur, Eric Fauchère en Paul Gravel. Oorspronkelijk uitgezonden in vier delen.

Mort à l'étage

1993 | Drama

Servië en Montenegro/Frankrijk 1993. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Didier Bezace, Anne Roussel, Philippe Dormoy, Marie Pillet en Christophe Odent.

Op kerstavond dwaalt Bezace door de buurt waar hij opgroeide. Hij dringt binnen in zijn geboortehuis dat sinds de dood van zijn moeder verlaten is. Hij maakt de balans op van zijn leven en van zijn herinneringen. De bitterste hiervan is de moord op zijn vrouw, waaraan hij wordt herinnerd door een kranteknipsel. Hij gaat dineren in een bistro. Aan een tafel dicht bij hem zit een eenzame vrouw, Roussel. Enkele verholen glimlachjes, een enkele banale opmerking en ze stellen zich aan elkaar voor. Deze bevreemdende film wordt nog mysterieuzer door de Praagse decors, die doen denken aan het Duitse expressionisme. Het scenario dat Venault baseerde op de roman Le monte charge van Frédéric Dart is zeer Kafkaïaans. De minder bekende acteurs vullen hun rol uitstekend in. Prachtige fotografie van Anne-Claire Khripounoff, die gebruik maakt van elke schaduw.

Marie s'en va-t-en guerre

1993 | Komedie, Oorlogsfilm

Canada/Frankrijk 1993. Komedie van David Delrieux. Met o.a. Laure Duthilleul, Julia Maraval, Etienne Chicot, Patrice Bissonnette en Martin Maria Blau.

Normandische kust, 5 juni 1944. De kleine Marie (Maraval) denkt alleen maar aan haar communie die over enkele dagen gevierd wordt. Die nacht landen de geallieerden. Terwijl haar vader de soldaten helpt en haar moeder zich bezig houdt met de verzorging van gewonde bevrijders, is Maraval gids voor een Canadese parachutist van Indiaanse afkomst John (Bissonnette). Ze maakt kennis met de verschrikking van de oorlog, tegelijkertijd wordt ze een voor het eerst verliefd als gevolg van de vriendschap tussen haar en de verdwaalde soldaat. Mooie, melancholische interpretatie van D- Day, gezien door de ogen van een kind, dat volwassen wordt en tegelijkertijd hét avontuur van haar leven beleeft. Het scenario van Robert Valey is niet verstoken van vals sentiment, maar de prent blijft toch bezienswaardig. Prima acteerprestaties van een deels Franse, deels Canadese cast.

Le don

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van David Delrieux. Met o.a. Macha Méril, Sandrine Dumas, Dominique Guillo, Hélène de Saint-Père en Georges Ser.

Deze tv-film balanceert heel erg op het randje van goedkoop sentiment en het serieus behandelen van een onderwerp als (te?) ver gaande moederliefde. Een veelbelovende fotograaf (debuterend acteur Guillo in de rol van Marc) verliest door een naar (chemisch) ongeluk in de donkere kamer zijn gezichtsvermogen. Zijn hoornvlies is beschadigd en transplantatie kan hem redden, maar er zijn geen donors te vinden. Zijn moeder wil zich letterlijk voor hem opofferen. Het scenario is van Marie Sauvenat, en professor Pouliquen van het vermaarde ziekenhuis Hôtel-Dieu uit Parijs gaf adviezen waardoor details een authentiek karakter hebben gekregen. Deze film moet je zien om het te geloven.

Ferbac et le festin de Miséricorde

1993 | Mysterie

Frankrijk/Luxemburg 1993. Mysterie van Christian Faure. Met o.a. Jean-Claude Brialy, Alain Meneust, Cathérine Hiegel, Jean-Paul Roussillon en Gérard Séty.

Als oud-leerling wordt Ferbac (Brially) uitgenodigd om als peetvader op te treden bij het doopritueel van de aspirant koks van de kloosterschool van Misericorde. Het hoogtepunt van deze ceremonie is een uitgebreid eetfestijn voor de ouders en de leerkrachten. Er gebeuren natuurlijk mysterieuze zaken waarvoor Ferbac al zijn spitsvondigheid nodig heeft om ze op te lossen. Vermakelijke detectivefilm met een steeds binnensmonds lachende Brially voor wie dit personage een kolfje naar zijn hand is. Bovendien is hij steeds omringd door beeldschone vrouwen, zodat zijn talenten als charmeur eveneens van pas komen. Zoals steeds in deze reeks hangt er over het verhaal een macaber sausje. Het scenario is van Alain Demouzon en Michel Friedman en voor de fotografie stond Jean-Bernard Aurouet borg.

Ferbac : Le crime de Ferbac

1993 | Misdaad

Frankrijk/België 1993. Misdaad van Bruno Gentillon. Met o.a. Jean-Claude Brially, Michel Duchaussoy, Francine Bergé, Muriel Brener en Alexandra London.

Luitenant-kolonel Eric Ferbac (Brially) van de gendarmerie ziet zijn droomvakantie bij een vriend (Duchaussoy) omslaan in een nachtmerrie als hij `s nachts een noodkreet hoort bij de buren. Hij gaat op onderzoek uit en treft de dochter des huizes (London) naakt en bewusteloos op de grond aan. Als zij de ogen weer opent, herkent ze in Ferbac haar verkrachter, waarop Ferbac wordt gearresteerd. Alle bewijzen zijn tegen hem. Goed gemaakte, spannende politiefilm die de 'onkreukbare' smeris voor een keer laat kennismaken met de andere kant van de balie van het bureau. Brially brengt zijn rol met de nodige flair en zijn onvervalste charme, zodat je niet gelooft dat hij echt schuldig is. Aflevering in een reeks van zes, waarvan de opnames in 1991 waren begonnen. Een succes heeft de serie nooit gehad. Het scenario is van Alain Demouzon. Het camerawerk is van Jean-Bernard Aurouet.

Jour de colère

1992 | Drama, Actiefilm

Frankrijk 1992. Drama van David Delrieux. Met o.a. Cécile Pallas, Frédéric van den Driessche, Carlo Brandt, Bernard Ballet en Albert Simono.

Al sinds haar kindertijd wordt Pallas gekweld door de herinnering aan het dodelijk ongeluk van haar vader. Ze was er getuige van en volgens haar was Brandt, destijds een vriend des huizes, bewust verantwoordelijk voor diens dood. Als ze hem na vijftien jaar toevallig terugziet is ze vastbesloten zich op hem te wreken. Een jonge vrouw bezeten door haatgevoelens op een persoon waarvan ze niet eens met zekerheid weet of hij haar vader vermoord heeft. Kan je als jonge volwassene trouwens wel nuchter oordelen over een feit, hoe ingrijpend ook, dat je als kind meemaakte? Acteerprestaties zijn redelijk, maar het scenario van Delrieux en Mireille Lanteri is niet altijd even geloofwaardig. Gérard Vigneron stond achter de camera.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Charles Court op televisie komt.

Reageer