Marie Gillain

1975 Acteur

Marie Gillain (1975) is acteur.
Er zijn 19 films gevonden.

Coco avant Chanel

2009 | Biografie, Drama

Frankrijk/België 2009. Biografie van Anne Fontaine. Met o.a. Audrey Tautou, Benoît Poelvoorde, Alessandro Nivola, Marie Gillain en Emmanuelle Devos.

Biopic over de vroege jaren van Coco Chanel (Tautou). Als arm weesmeisje begon ze als naaister, en raakte via een baantje in een revue in contact met de gefortuneerde Étienne Balsan (Poelvoorde). Hij is haar opstapje naar de mondaine wereld van de Parijse high society. Daar valt ze op met haar eigenzinnige smaak in kleding. Bijzonder smaakvolle vertelling, stijlvol en elegant als de modeontwerpster zelf. Tautou zet een prachtige rol neer, ze lijkt zelfs op Coco, ze speelt een vrouw die zowel kwetsbaar als sterk is. Een César voor het kostuumontwerp van Catherine Leterrier.

Les femmes de l'ombre

2008 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 2008. Oorlogsfilm van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Sophie Marceau, Maya Sansa, Julien Boisselier, Julie Depardieu en Vincent Rottiers.

In 1944 worden vier vrouwen uit het Franse verzet ingezet voor een reddingsactie. Ze moeten een Britse geoloog, gevangen genomen door de Duitsers, bevrijden die betrokken is bij de voorbereiding van D-Day. De missie blijkt gecompliceerder dan gedacht. Met een handvol mooie actrices, die overigens prima werk verrichten, levert regisseur Salomé een wat geromantiseerd en iets te nadrukkelijk gestileerd drama af. Marceau speelt een scherpschutter, Depardieu een veroordeelde ex-prostituee. The Guardian noemde het een onderhoudender oorlogsdrama dan Paul Verhoevens Zwartboek.

La très très grande entreprise

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Pierre Jolivet. Met o.a. Roschdy Zem, Jean-Paul Rouve, Marie Gillain en Adrien Jolivet.

Als amusante caper verpakte steek richting het cynisch grootkapitaal dat over lijken gaat. Mélanie, Zak, Kevin en Denis wonen vlakbij een meer dat grondig is verziekt door Naterris, producent van landbouwpesticiden. Het viertal laat zich niet afschepen met de gerechtelijk bepaalde fooi schadevergoeding, maar beraamt een inbraak in het Parijse hoofdkantoor van de multinational teneinde bewijzen voor malversatie te halen. Titel knipoogt naar Jolivets succes Ma petite entreprise, waarin een zelfstandige meubelmaker met kunst en vliegwerk het faillissement tracht te ontwijken.

La clef

2007 | Thriller

Frankrijk 2007. Thriller van Guillaume Nicloux. Met o.a. Vanessa Paradis, Marie Gillain, Guillaume Canet, Josiane Balasko en Thierry Lhermitte.

De laatste tijd voelt Eric Vincent, een man van dertig jaar, zich erg slecht op zijn gemak. Is hij bang om een kind te krijgen of is hij bang dat de geest van zijn vader, die hij nooit gekend heeft, opeens zal verschijnen? Op een morgen wordt hij gebeld door een onbekende om de as van zijn vader op te komen halen…hij accepteert het voorstel, maar weet dan nog niet wat hem allemaal te wachten staat.

Tout le plaisir est pour moi

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Isabelle Broué. Met o.a. Marie Gillain, Julien Boisselier, Garance Clavel, Brigitte Roüan en Tsilla Chelton.

'Graag zou ik een film doen zoals When Harry met Sally,' zei actrice Marie Gillain ooit tegen Paris Match. Met deze eigentijdse vrouwenkomedie kwam die wens tenminste gedeeltelijk uit. Gillain speelt de hippe, hedonistische Louise die op een dag tot haar schrik vaststelt dat ze niet meer kan klaarkomen. Volgens Louise is een orgasme veinzen een doodzonde en aldus begint een heroïsche queeste om - we citeren de filmheldin - 'de verloren clitoris' te hervinden. Seksueel genot gezien en becommentarieerd vanuit vrouwenperspectief, zonder mannenhaat en met een flinke scheut humor, is in de cinema een zeldzaamheid. Karikaturaal grappig, maar verfrissend.

Ni pour, ni contre (bien au contraire)

2003 | Film noir, Misdaad, Drama

Frankrijk 2003. Film noir van Cédric Klapisch. Met o.a. Marie Gillain, Vincent Elbaz, Simon Abkarian, Dimitri Storoge en Zinedine Soualem.

Waalse twintiger Marie Gillain (het dochtertje in Mon père, ce héros, 1991) oogt levensecht als opportunist Caty, een jonge cameravrouw die zich inlaat met een bende overvallers om hun duistere werk op film vast te leggen. Caty probeert afstand te bewaren van haar subject maar het snelle geld en de dito mannen (glansrol van met name Elbaz als bendeleider) blijken uiterst verleidelijk. Gearriveerd cineast Klapisch (Chacun cherche son chat, Un air de famile) fabriceerde een vlotte psychologische film noir waarin bruut geweld en donkere humor elkaar soepel overlappen. Gefilmd op locatie in Parijs, Cannes en Miami.

Laissez-Passer

2002 | Oorlogsfilm

Spanje/Duitsland/Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Denis Podalydès, Christian Berkel, Marie Gillain en Charlotte Kady.

Film over het dagelijks leven van filmmakers in het door Duitsland bezette Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Mensen vragen zich af of het in het hol van leeuw mogelijk is om op dezelfde voet verder te gaan. Men zit immers toch al in het hol, maar willen de filmmakers wel onder de Duitsers werken? Op verschillende niveaus worden belangrijke kwesties aan de kaak gesteld.

Barnie et ses petites contrariétés

2001 | Komedie, Romantiek, Erotiek

Frankrijk 2001. Komedie van Bruno Chiche. Met o.a. Fabrice Luchini, Nathalie Baye, Marie Gillain, Hugo Speer en Serge Hazanavicius.

Barnie (Luchini) woont in Calais, is getrouwd met Lucie (Baye) en heeft een dochter C[KA1]ecile (Bernier), die op de middelbare school zit. Barnie ontwerpt schepen en werkt in Londen, waar hij met de Eurostar naar toe gaat. Hij heeft een ma[KA4]itresse Margot (Gilain), die vormgeefster is op een reclamebureau, en een minaar Mark (Speer), die veilingmeester is. Barnie geniet met volle teugen van het leven. Als hij 45 wordt, krijgt hij van alledrie hetzelfde cadeau: een ticket met de Ori[KA3]ent Express naar Veneti[KA3]e. Barnie maakt de balans op en kiest voor Lucie, die in zijn afwezigheid lonkt naar Alexandre (Hazanavicius), de geschiedenisleraar van Cécile. Hij besluit de tickets, die hij van Margot en Mark heeft ontvangen, aan hen terug te sturen met een aardig briefje. Hij maakt een foutje: hij verwisselt de enveloppen. Op de stoep staan Mark en Margot, die beweren een stel te zijn. Zo vertrekken ze allemaal naar Venetië. In de eerste plaats een vette klucht over bedrog en misverstanden, maar het pikante van de boulevardkomedie ontbreekt en in de tweede plaats is Luchini als kerel voor alle betrokkenen nauwelijks aantrekkelijk en niet de moeite waard om over te vechten. Het debuut van regisseur Chiche die met Alain Layrac en Fabrice-Roger Lacan het scenario neerpende, is helaas een schot naast de roos. Toch in eigen land een kortstondig succes, voornamelijk vanwege de star-power van de hoofdrollen. Het camerawerk is van Régis Blondeau.

Absolument Fabuleux

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Josiane Balasko, Nathalie Baye, Marie Gillain, Vincent Elbaz en Claude Gensac.

Als de film begint zien we hoe Eddie (Balasko) en Patsy (Baye) kinderen van hun tijd zijn. Ze deden mee aan de opstand van mei 1968 in Parijs en hebben later in Woodstock 1969 hun beha`s verbrand. Vervolgens dreven ze mee op de golven van `The Mama`s and The Papa`s` die `California Dreamin` zingen. Eddie wordt binnenkort vijftig en ze heeft net zoals Patsy nooit haar vrije levensstijl opgegeven, en verzet zich nog steeds tegen het huwelijk, achter het fornuis staan en kinderen groot brengen. Ze heeft evenwel een dochter van 21, Safrane (Gillain), die nog maagd is, serieus studeert, en hoopt toegelaten te worden op een elite-instituut om verder te studeren. Loopjongen Jonathan (Elbaz) heeft een oogje op Safrane, maar door allerlei grappige misverstanden komt er niets van. Patsy heeft het gemaakt in de modewereld, maar drinkt voortdurend champagne, die zij mengt met designerdrugs en ze slaapt met jongemannen, die de helft van haar leeftijd zijn. Eddie en Patsy zien er nog altijd even opvallend uit en weerspiegelen heel behoudend een tijdperk van dertig jaar geleden. Helaas bevat het scenario nauwelijks een verhaal. Het is een opeenvolging van grappige en minder grappige gebeurtenissen, die in het licht van de huidige maatschappij politiek incorrect zijn. Wie de oorspronkelijke Britse serie kent en tegelijkertijd de Franse humor aanvoelt, loopt wel weg met deze film, ondanks het geschmier en het onhandige, grove spel van Balasko. Gillain is eigenlijk te sexy om zo'n kuise meid te spelen, maar ze is verder alleszins aanvaardbaar. De rol van Elbaz lijkt nergens naar: het is een rollerblade demonstratie. Baye is niet slecht, maar ze had net zo goed in een andere film kunnen zitten. Er zullen mensen zijn die hier niets van begrijpen en de film de rug toekeren. Dat was in eigen land het geval: na een geslaagde promotiecampagne werden er in de eerste week heel wat mensen naar de bioscoop gelokt, maar daarna werd het doodstil en werd de film uit de roulatie genomen. De kostuums van Jean-Paul Gaultier vallen op. Het scenario is van regisseur Aghion, François- Olivier Rousseau, Remi Waterhouse en Pierre Palmade naar de cultserie van de BBC Absolutely Fabulous van Jennifer Saunders en Dawn French. Het camerawerk is van François Catonne. Op de soundtrack songs uit de jaren 1960, o.a. '69, année erotique' en 'Je t'aime moi non plus' van Serge Gainsbourg, gezongen door Jane Birkin. Dolby.

Laissons Lucie faire !

2000 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 2000. Komedie van Emmanuel Mouret. Met o.a. Marie Gillain, Emmanuel Mouret, Dolores Chaplin, Georges Neri en Arnaud Simon.

Teeny comedy voor dagdromende, romantische meisjes. Lucie (Gillain) die badpakken verkoopt op het strand van Marseille, zwijmelt over haar jeugdvriendje Lucien (Mouret), die ze graag haar vaste vriend zou willen maken, maar daarvoor moet het tweetal elkaar de waarheid vertellen. Voor Lucien, die een opleiding volgt bij de geheime dienst is dat onmogelijk en hij wil niet afgaan. Het leven wordt Lucie wel heel moeilijk gemaakt als een rivale aan Luciens lip gaat hangen en door hem ontmaagd wil worden. Tijd voor een list. Gelukkig is er een goede afloop in deze onbenullige film. Het magere scenario is van regisseur- hoofdrol Emmanuel Mouret. Het camerawerk is van Aurélien Devaux.

Harem Suaré

1999 | Drama, Historische film

Turkije/Frankrijk/Italië 1999. Drama van Ferzan Ozpetek. Met o.a. Lucia Bosè, Serra Yilmaz, Lucia Bosé, Valeria Golino en Alex Descas.

De eerste film van Ferzan Özpetek, Hamam, il bagno turco, was een grote verrassingshit in Nederlandse filmhuizen. Zoals Özpetek in die film voor westerlingen de stoom wegwuifde uit het Turkse bad, probeert hij in Harem Suare' de Arabische harem te ontsluieren. Harem Suare' speelt zich af tijdens de laatste dagen van het Ottomaanse Rijk. Italiaans haremmeisje Safiye (Gillain) wordt de favoriet van sultan Abdulhamit (Bilginer) wanneer zij de opera La Traviata herschrijft richting een gelukkig einde. Harem Suare' is verder vooral een mystiek bedoelde sfeertekening waarin de elementen cultuur, identiteit en taal de grootste rol hebben.

La Cena

1998 | Komedie

Italië/Frankrijk 1998. Komedie van Ettore Scola. Met o.a. Fanny Ardant, Vittorio Gassman, Stefania Sandrelli, Lea Gramsdorff en Eros Pagni.

Scola`s film LA TERRAZZA uit 1980 was een verrassing om een deel van de maatschappij uit te beelden op een party in Rome. In 1983 deed hij dit idee nog eens over met een minder resultaat in LE BAL. Deze film is in wezen niet anders. In Arturo Al Portico, een familierestaurant, een trattoria op zijn Italiaans, bevinden zich veertien tafels, waaraan Flora (Ardant) bedient, de vrouw van de eigenaar. Rond iedere tafel, waaraan in totaal zo`n veertig verschillende personen komen te zitten om te dineren, speelt een afzonderlijke geschiedenis, die dan weer representatief is voor de kaleidoscoop van de (Italiaanse) maatschappij. Er zitten boeiende en minder boeiende stukken bij. Wat er op tafel komt, lijkt op nouvelle cuisine, en is licht verteerbaar, maar zonder substantie. Het scenario van regisseur Scola, Furio Scarpelli, Silvia Scola en Giacomo Scarpelli naar een idee van Scola heeft te lang op het fornuis gestaan en heeft daardoor toch wel veel van zijn smaak verloren. Op het spel van de hoofdrollen valt weinig aan te merken, behalve dat Scola het met de veteranen op safe heeft gespeeld. De vormgeving ziet er mooi, maar onwerkelijk uit. Fans van de regisseur vinden de film wellicht overdreven en onwerkelijk, maar wijzen er toch op dat je twee uur wordt beziggehouden met afwisselende spijzen, en dat sommige menus fantasierijke, maar vooral lekkere recepten bevatten. Zij zullen dit festijn beslist hoger waarderen. Het camerawerk is van Franco Di Giacomo. Ook bekend als TAVOLE APPARECCHIATE E CHIARIMENTI.

Un air si pur

1997 | Oorlogsfilm, Komedie

Frankrijk/Polen 1997. Oorlogsfilm van Yves Angelo. Met o.a. Fabrice Luchini, André Dussollier, Marie Gillain, Jerzy Radziwilowicz en Yolande Moreau.

Tijdens WO I (1914-18) slaan Magnus (Luchini), een advocaat, en dokter Boyer (Dussollier), de handen ineen om een oud gebouw hoog in de bergen te kopen. Ze restaureren het tot een rusthuis annex luxe hotel dat gelijktijdig kan dienen ter ontspanning en ter genezing. De oorlog is slechts merkbaar omdat er veel gewonden te zien zijn. De gasten hebben alle mogelijke nationaliteiten. Zieken en rustzoekers hebben zich aangemeld onder een valse naam, omdat ze niet willen weten wie ze in werkelijkheid zijn. Achter de luxueuze fa[KA10]cade van de fraai gedecoreerde instelling en de prachtige landschappen gaan echter menselijke drama`s van wanhoop en eenzaamheid schuil. Een redelijk geslaagde satire die zich afspeelt binnen de muren van een herstellingsoord dat een wereldje op zich vormt binnen de grote buitenwereld met kanonnengebulder, dood en verderf. De personages werden raak getypeerd en de situaties zijn uit het leven van toen gegrepen. Regisseur Angelo (LE COLONEL CHABERT) baseerde zich voor zijn scenario op de roman Het laatste hoofdstuk van Knut Hamsun, maar slaagt er niet in diens bittere cynisme dat zich tussen de regels bevindt, in de film om te zetten. Niettemin onderhoudend. Edward Klosinski stond achter de camera.

Le bossu

1997 | Historische film, Avonturenfilm

Frankrijk/Italië/Duitsland 1997. Historische film van Philippe de Broca. Met o.a. Daniel Auteuil, Fabrice Luchini, Vincent Perez, Marie Gillain en Yann Collette.

Heerlijke Franse swashbuckler, of cape & degen-film, speelt zich begin achttiende eeuw af en vertelt een niet al te stevig verhaal over rivaliserende graven en hertogen. Het plezier zit 'm in fraai geënsceneerde degengevechten, intriges, zwijmelromantiek en mooie locaties. Auteuil, in strakke broek en wijde blouson, is bijzonder charmant als de held die zich ontfermt over een erfgename, een vrolijke baby die uitgroeit tot mooie jongedame. In eigen land genomineerd voor negen Césars, alleen die voor de kostuums van Christian Gasc werd verzilverd.

Le affinità elettive

1996 | Romantiek, Historische film, Drama, Experimenteel

Frankrijk/Italië 1996. Romantiek van Paolo Taviani en Vittorio Taviani. Met o.a. Isabelle Huppert, Fabrizio Bentivoglio, Jean-Hugues Anglade, Massimo Popolizio en Marie Gillain.

Charlotte (Huppert) is getrouwd met baron Eduardo (Anglade). Ze ontvangen bezoek van de architect Ottone (Bentivoglio) op hun buitenverblijf. Ze willen dit verfraaien. Wat later voegt ook Ottilia (Gillain), het nichtje van Charlotte, zich bij het gezelschap. Charlotte en Ottone vinden elkaar door hun voorliefde voor het rationele, terwijl Eduardo en Ottilia hals over kop verliefd worden. De vierhoeksverhouding is compleet. Een teleurstellend romantisch kostuum-drama van de Taviani's die zoals steeds veel zorg besteden aan het visuele aspect van hun film, maar ditmaal remt dit de dramatische opbouw van het verhaal af, en de personages blijven afstandelijke wezens, waarmee de toeschouwer zich moeilijk kan identificeren ondanks de verwoede pogingen van de acteurs om hun personage tot leven te brengen. De Taviani's baseerden hun scenario op de roman Die Wahlverwandtschaften van Johann Wolfgang von Goethe, een der coryfeeën van de Sturm und Drang-periode van de Romantiek. Schitterende fotografie van Giuseppe Lanci. Dolby Stereo.

L'appât

1995 | Misdaad, Drama, Thriller

Frankrijk 1995. Misdaad van Bertrand Tavernier. Met o.a. Marie Gillain, Olivier Sitruk, Bruno Putzulu, Richard Berry en Philippe Duclos.

Nathalie (Gillain) is nog geen 18. Ze werkt in een boetiek en gaat `s avonds naar chique gelegenheden, waar ze contacten zoekt met oudere heren die haar kunnen helpen bij haar carriere als tv-omroepster, filmactrice o.i.d. Haar vriendje Eric (Sitruk) is nauwelijks ouder en hangt rond met zijn simpele side-kick Bruno (Putzuhu) en droomt ervan om een keten met kledingzaken in de V.S. te openen.

Un homme à la mer

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Jacques Doillon. Met o.a. Nicole Garcia, Jacques Higelin, Isabella Ferrari, Marie Gillain en Géraldine Pailhas.

Higelin, een man van vijftig, is spoorloos. De drie vrouwen uit zijn leven maken zich zorgen. Garcia, zijn vroegere echtgenote, Gillain, hun zeventien-jarige dochter en Ferrari, zijn huidige vrouw. Ze vernemen dat hij zich aan de kust zou bevinden in het Grand Hôtel te Cabourg. Wat zoekt hij daar? Is hij alleen? Zou hij ziek zijn? De vrouwen besluiten hem op te zoeken, maar wat te doen indien hij daar met een andere vrouw is? De tragikomische liefdesverwikkelingen beginnen. Een vreemde film uitstekend vertolkt door een minimale bezetting, een soort kamerspel in de open lucht. De dialogen zijn schitterend, spitsvondig en verrassend. Als achtergrondmuziek zijn er slechts natuurlijke geluiden: auto's en mensen in de stadsscènes, het breken van de golven aan de kust. Doillon schreef zelf het scenario en leidde zijn acteurs met verve. Christophe Pollock verfilmde het.

Marie

1993 | Drama

Portugal/Frankrijk/België 1993. Drama van Marian Handwerker. Met o.a. Marie Gillain, Alessandro Sigona, Stéphane Ferrara, Sabrina Leurquin en Margarida Marinho.

Marie, een lastige puber, raakt zwanger van een jongen die haar in de steek laat. Zij vlucht weg voor de wereld en zichzelf en ontmoet een andere jongen, die het eveneens niet makkelijk heeft gehad. Zijn vader is pas omgekomen bij een auto-ongeluk en hij wil zijn moeder bezoeken, die in Portugal woont. Marie en Tonio gaan letterlijk en figuurlijk op weg om volwassen te worden. Deze fijngevoelige geschiedenis is zowel vrolijk als emotioneel en ontroerend. De opbouw van de film benadert die van een tv-film. Handwerker, die de ongedwongenheid van de jeugd en het gevoel van onbehagen in de puberteit goed weet neer te zetten, heeft de film met veel gevoel geregisseerd en de roerende harmonie tussen Gillain en Sigona doet prettig aan. Scenario van de regisseur, Luc Jabon, Catherine Verougstraete en Pascal Lonhay.

Mon père, ce héros

1991 | Komedie, Drama

Frankrijk 1991. Komedie van Gérard Lauzier. Met o.a. Gérard Depardieu, Marie Gillain, Catherine Jacob, Patrick Mille en Charlotte de Turckheim.

De gescheiden André (Depardieu) brengt de vakantie door met zijn dochter Véro (Gillain) op het eiland Mauritius, waar ze ieder jaar rust en ontspanning zoeken. Dit keer verloopt het echter anders dan andere jaren: Véro staat met haar vijftien jaar in de belangstelling bij de jongens en wordt verliefd op de leuke Benjamin. Om de jongen jaloers te maken zegt ze dat André haar minnaar is, zodat haar vader al gauw bekend staat als een liefhebber van jonge meisjes. De jonge acteurs zijn goed, Depardieu draait op routine.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marie Gillain op televisie komt.

Reageer