Claude-Jean Philippe

Regisseur, Acteur

Claude-Jean Philippe is regisseur en acteur.
Er zijn 7 films gevonden.

Les Renoir ou l'esprit d'une famille

1999 | Documentaire, Biografie, Experimenteel

Frankrijk 1999. Documentaire van Claude-Jean Philippe. Met o.a. Henri Cartier-Bresson, Françoise Giroud, Pierre-William Glenn, Maya Picasso en Alain Renoir.

Een portret van een van de belangrijkste artistieke families van Frankrijk, de Renoirs. Beginnende bij kunstschilder Auguste Renoir (1841-1919), een meester van het existentialisme, komen we via de broers Pierre Renoir (1885-1952), een van de topacteurs van zijn tijd, en Jean Renoir (1894-1979), pionier van de Franse film die uitgroeide tot een van de grootste cineasten ter wereld bij Claude Renoir (1913-1993), zoon van Pierre en een van de meest gewaardeerde, 'directeurs de photographie'. Commentaar wordt o.a. geleverd door de volgende generatie Renoirs, Alain, zoon van Jean en actrice Sophie, dochter van Claude en Jean Rochefort, een intieme vriend van zowel Pierre als Jean. We zien fragmenten uit interviews met Jean en beelden uit films als PARTIE DE CAMPAGNE, MADAME BOVARY, LA CAROSSE D'OR en CAN-CAN. Een boeiend portret dat enkel door de gevariëerdheid van de betrokken personen oppervlakkig blijft. Regisseur Philippe schreef het scenario samen met Sophie Renoir, die tevens de tekst insprak. Montage is van Cécile Coolen en fotografie van Jean Barrault en Tom Jordan.

Quand le rire était fou

1998 | Documentaire

Frankrijk 1998. Documentaire van Claude-Jean Philippe.

Eerst was er de veaudeville. Met de komst van de zevende kunst werden de gags die op de planken zoveel succes gekend hadden op film vereeuwigd. In Frankrijk was er Max Linder, in Amerika Mack Sennet. Beiden waren ze de pioniers van de krankzinnige filmklucht. Wie wierp er de eerste taart? Wie filmde de eerste helse achtervolging? Wie bengelde als eerste aan de rand van een dak of een afgrond? We grasduinen in een ontzaglijke hoeveelheid originele, halsbrekende, chaotische en destructieve gags. Een onverbloemde hulde aan de komieken van de eerste twintig jaar filmgeschiedenis met vele, soms erg zeldzame filmfragmenten met beroemde en minder beroemde koningen van de lach als Buster Keaton, Charles Chaplin, Harold Lloyd, Harry Langdon, Fatty Arbuckle, Snub Pollard, Ben Turpin, e.v.a. Een revelatie voor wie dit filmgenre niet kent, een verfrissende hernieuwde kennismaking voor de cinefielen. Philippe schreef het scenario en sprak de commentaar in. Voor de montage werd beroep gedaan op Frédérique Oger. Een knappe compilatie.

Signé : Marx

1997 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1997. Documentaire van Claude-Jean Philippe.

De geschiedenis van de Marx Brothers aan de hand van filmfragmenten, actualiteitsopnamen en gefilmde interviews. Centraal staat een talkshow uit 1969 van Groucho Marx met Dick Cavett. Van daaruit gaan we naar de arme jodenwijk van New York waar de broers geboren werden uit Duits-joodse ouders. Vanaf 1908 begon hun loopbaan in de vaudeville, daarna veroverden ze Broadway, tot ze in 1929 een filmcontract aangeboden kregen van Paramount. In 1934 werden ze door Irving Thalberg naar MGM gelokt, waar ze echter, vooral na de dood van Thalberg, minder artistieke vrijheid kregen. In 1950 was hun filmcarri[KA2]ere voorbij, maar toen waren ze nog regelmatig op het kleine scherm te zien, met als hoogtepunt de quiz-show [KL]You Bet Your Life[KLE] van Groucho (1956-61). Aanvankelijk waren ze met vijf: Chico (Leonard; 1886-1961), Harpo (Adolph; 1888-1964), Groucho (Julius; 1890-1977), Gummo (Milton; 1893-1977) en Zeppo (Herbert; 1901-1979). De twee jongsten pasten echter niet in het krankzinnige universum van de anderen en stopten al vlug met acteren. In 1972 werd Groucho gehuldigd op het Festival van Cannes. In deze documentaire zingt Groucho 'Hello I Must Be Going' en 'Lydia'. Het chaotische scenario, dat geen gebruik maakt van origineel materiaal is van Chantal Knecht en Philippe en leert de leek niets nieuws over de Marx Brothers. Frédérique Oger stond in voor de montage. Incidentele muziek werd gecomponeerd door Bill Marx, zoon van Harpo.

Le ciné colonial

1997 | Documentaire

Frankrijk/Tunesië 1997. Documentaire van Moktar Ladjimi. Met o.a. Ahmed Attia, Néjib Ayad, Abdelkader Benali, Farida Bolyazid en Férid Boughedir.

Ten tijde van de Franse kolonisatie van Algerijë, Marocco en Tunesië, de zgn. Magreb-landen, werden hier films geproduceerd die voor Frankrijk dezelfde waarde hadden als de western voor de Amerikanen. Het begon allemaal in 1912 toen Camille de Morlhon met L'OTAGE het eerste filmproject hier op stapel zette. Nadien werden er honderden films gedraaid met soms de grootste Franse vedetten, maar ook de plaatselijke filmproductie werd door Frankrijk gesteund. In deze documentaire krijgen we een gedetailleerd overzicht van een bij ons haast onbekende filmindustrie, die erg leefde tot in de tweede helft van de jaren 1950 toen de moeilijkheden die tot de onafhankelijkheid zouden leiden het werken onmogelijk maakten. De regisseur heeft gesprekken met mensen die een grote rol gespeeld hebben in de Magreb-films en met Franse historici en cineasten die er nog gewerkt hebben. Ladjimi schreef het scenario samen met Youssef El Ftouh. Commentaar wordt gesproken door Jean-Baptiste Martin. Voor de montage werd beroep gedaan op Michèle Robert-Lauliac. Fotografie is van Yvan Kozelka en Sami Chalgmi.

Charlot et son double

1997 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1997. Documentaire van Claude-Jean Philippe.

Aan de hand van fragmenten uit films van en met Charles Chaplin tekent regisseur/scenarist Philippe een portret van de eerste jaren van de komiek in Hollywood. De film is onderverdeeld in drie hoofdstukken. [KL]La gloire[KLE] toont de evolutie van Chaplins klassieke figuurtje vanaf het prille begin tot de doorbraak. In [KL]Qui [KA10]ca Charlot?[KLE] wordt de opgang van het figuurtje ge[KL3]illustreerd waarmee getoond wordt dat Chaplin zijn humor vooral putte uit de ellende en armoe die op dat moment heerste. Tenslotte wordt fictie en realiteit met elkaar vergeleken in [KL]Qui [KA10]ca Chaplin?[KLE], waarin aandacht besteed wordt aan het dubbelleven van zowel Chaplin als zijn creatie. In heel wat van zijn films heeft Chaplin twee gezichten (o.a. THE IDLE CLASS, THE GREAT DICTATOR en MONSIEUR VERDOUX). De film wordt ingeleid door Groucho Marx (een opname uit 1976), die Chaplin ontmoette in 1913. Veel nieuws heeft deze documentaire niet te vertellen en ze is dan ook enkel geschikt voor studenten in de Chaplinologie. Voor de montage tekende Frédérique Oger.

Louis Jouvet

1994 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1994. Documentaire van Dominique Gros. Met o.a. Claude-Jean Philippe, Marie-Hélène Daste, Lucien Aguettand, Paul-Louis Mignon en Valentine Tessier.

Een halve eeuw na zijn dood blijft Louis Jouvet (1887-1951) nog altijd een van de meest legendarische Franse film- en toneelacteurs. Nadat hij op vijftienjarige leeftijd zijn vader verloor wou zijn familie hem laten opleiden als dokter of magistraat. Tot hun grote ontsteltenis maakte de jongen bekend dat hij acteur wou worden, niet bepaald een eerbaar beroep in het begin van de twintigste eeuw. Toch zette hij door en in 1912 schitterde hij reeds op de Parijse planken. In 1923 debuteerde hij als regisseur. Tien jaar later verscheen hij voor het eerst op het witte doek in TOPAZE. Met zijn volgende film KNOCK, hetzelfde jaar, veroverde hij ook definitief dit nieuwe medium. De rest van zijn leven zou hij zijn tijd verdelen tussen film en theater, met een duidelijke voorliefde voor dit laatste. Op zestigjarige leeftijd maakte hij nog furore door een eigen bewerking op de planken te brengen van Molière's moeilijkste stuk Don Juan. De documentaire wordt geíllustreerd met archiefbeelden, filmfragmenten, foto's, klankbanden van zijn toneeloptredens en getuigenissen van o.a. filmcriticus Philippe, toneelcriticus Mignon, assistent Aguettand en regisseur Jaques. De film werd opgenomen in het Parijse 'Théâtre de l'Athénée', waar hij het meeste optrad en waar hij tijdens de repetities voor zijn laatste stuk overleed. Gros schreef het scenario. De montage werd verzorgd door Gabrielle Zubovic en achter de camera stonden Jacques Pamart en Isabelle Razavet.

Moi c'est Jean comme ça se prononce

1990 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1990. Documentaire van Claude-Jean Philippe.

Herinneringen aan de grote filmacteur Jean Gabin (1904-1976), die ook lang na zijn dood nog altijd populair is. Vooral interessant vanwege de zorgvuldig uitgekozen fragmenten uit COEURS JOYEUX, LA BELLE ÉQUIPE, LE JOUR SE LÈVE, TOUCHEZ PAS AU GRISBI, UN SINGE EN HIVER en LE GENTLEMAN D'EPSOM, die kenmerkend zijn voor zijn talent.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Claude-Jean Philippe op televisie komt.

Reageer