Faton Cahen

Componist

Faton Cahen is componist.
Er zijn 8 films gevonden.

L'année de mes sept ans

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Irène Jouannet. Met o.a. Clémence Meyer, Gilles Segal, Marie-José Nat en Arthur Pellisier.

De Franse televisiefilm L'année de mes sept ans is een fijngevoelig opgroeidrama dat speelt in de vroege jaren vijftig van de vorige eeuw. Zevenjarige Hélène (Clémence Meyer) wordt door haar scheidende ouders bij opa en oma in Lille ondergebracht, samen met haar iets oudere broer. Hij past zich snel aan maar het meisje vereenzaamt. Ze ontdekt dat ze joods is en leert over de concentratiekampen. Haar isolement verdiept als ze haar persoonlijke drama begint te spiegelen aan de recente geschiedenis. Integer, triest en lieflijk.

Paris

1998 | Drama, Documentaire

Frankrijk 1998. Drama van Raymond Depardon. Met o.a. Sylvie Peyre, Luc Delahaye, Emilie Lafarge, Barbara Jung en Metilde Weyergans.

Depardon - hoogstpersoonlijk - bezoekt zijn casting agent (Peyre) en bespreekt met haar de rollen voor een volgend project. Na oeverloos geleuter over de film wordt het tenslotte duidelijk dat zij hem aanraadt geen professionele rolverdeling te zoeken, maar amateurs van de straat op te pikken, omdat Depardon zelf nog niet goed weet waarover zijn 'project' gaat. Hij trekt met zijn camera door de straten van Parijs en toont ons eindeloze, vervelende beelden van café's, brasseries, mensen die in- en uit de metro stappen en strijkt tenslotte neer op het station Saint Lazare, waar hij mensen interviewt -wellicht het beste gedeelte - als deze mensen, die in de marge leven, over hun eigen problemen vertellen. Een non-film die uitsluitend interessant is voor would-be kunstenaar-filmers en pseudo intellectualistische dwepers met de zevende kunst. Dit product dat vis noch vlees is, werd medegefinancierd door omroep WDR. Het saaie scenario en het camerawerk is van regisseur Depardon. Ook bekend als LUMIÈRE DE PARIS.

Dormez, je le veux !

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Irène Jouannet. Met o.a. Céline Milliat-Baumgartner, Jean-Louis Loca, François Berléand, Catherine Frot en Alain Floret.

Cora (Milliat-Baumgartner) is zeventien, gevoelig en zit op een middelbare school. Ze is gefascineerd van hypnose en ontdekt op die manier het verleden van haar moeder en diens ingehouden hartstocht voor haar oom Paul (Berl[KA1]eand). Ze zoekt haar oom op. Hij blijkt ziek te zijn; hij is gedeprimeerd en leeft in onmin met Cora`s vader, die hem liever dood ziet gaan. Cora zoekt toenadering tot een hypnotiseur, Katz (Atkine), en wordt zijn minnares, terwijl Katz voor haar zijn vreemde assistent P[KA1]edro (Loca) laat schieten. Ze gaat met Katz op toernee. Als Katz ontdekt dat Cora nog minderjarig is, waarschuwt hij haar ouders. Ze sturen Cora naar Engeland, waar ze bij een gezin als au pair gaat werken. Dat hypnose niet werkt, maakt de film in het begin meteen duidelijk en als het witte konijn uit de hoge hoed komt, heeft men de al te gemakkelijke oplossing bedacht, dat hypnose tot vermaak in uitgaansgelegenheden in de provincie (van Noord-Frankrijk) dient. Het scenario is van regisseuse Jouannnet en Gilles Taurand en Marie Nimier naar diens boek L'hypnotisme à la portée de tous. Het spel met de gunstige uitzondering van de hoofdrollen Berléand en Atkine, is oppervlakkig en amateuristisch. Een dolende film, want halverwege wordt het thema hypnose overboord gesmeten en gaat de rolprent uitgebreid in op de liefdesperikelen van Katz en zijn lieve leerlinge Cora, een relatie die zich zeer snel ontwikkelt om daarna op een tamelijk willekeurig moment weer afgebroken te worden - dat is toch nauwelijks geloofwaardig. Het camerawerk is van Sacha Vierny.

Et B.B. créa la femme

1996 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1996. Documentaire van Michaëla Watteaux. Met o.a. Gérard Lefort, Christiane Rochefort, Jeffrey Robinson, Jean Douchet en Roger Vadim.

Aan de hand van archiefbeelden, fragmenten uit films en tv- shows, interviews en getuigenissen schilderen de auteurs de betekenis van het Franse statussymbool, actrice Brigitte Bardot. Vanaf haar prilste jeugd tot haar grote doorbraak met ET DIEU CREA LA FEMME in 1958. Het schandaal door deze film ontlokt in een groot deel van de wereld (o.a. in Spanje en Rusland werd de film verboden, in Amerika geboycot) en de invloed die deze film had op de rest van haar carrière. B.B. groeide uit tot de eerste vrijpostige, onafhankelijke vrouw die op film genoegen beleefde aan het uitdagen van mannen en die genoot van haar eigen lichaam. Fragmenten uit ET DIEU CREA LA FEMME, LA FEMME ET LE PANTIN, VIE PRIVEE en LE MEPRIS. Commentaren van een reeks mensen die met haar gewerkt hebben, w.o. haar ontdekker en eerste echtgenoot Roger Vadim. De documentaire sluit af bij het einde van haar filmcarriìere. Deborah Ford was verantwoordelijk voor de research en Marc Daquin monteerde alles tot een geheel. Het scenario is van Watteaux en Ursula Gauthier. Commentaar wordt gesproken door Marie-Odile Monchicourt. Fotografie van William Leroux.

Dancing nuage

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Irène Jouannet. Met o.a. Mireille Perrier, Pierre-Quentin Fæsch, Sébastien Lesgent, Myriam Mézières en Chantal Neuwirth.

Madeleine (Perrier) leeft met haar zoontje van acht Simon (Fæsch) in een caravan, die ze Dancing nuage heeft genoemd. Haar man zit in de gevangenis en Madeleine, die geen werk heeft, vreest dat de kinderbescherming haar het oudersschap zal ontnemen. Ze neemt met Simon de benen voordat het te laat is. In plaats van haar droomreis, eerste klasse naar Versailles, wordt het een tocht door de hel van de daklozen. Sterk sociaal drama dat af en toe behoorlijk op het sentiment van de kijker mikt. Het slot is te optimistisch en ongeloofwaardig vergeleken met de algehele teneur van de film. Goed spel van beide hoofdrollen. Het scenario is van regisseuse Jouannet naar de roman van Georges-Paul Cuny. Het camerawerk is van Chris Renson. Formaat 16/9.

Samba Traoré

1992 | Drama

Burkina Faso/Frankrijk/Zwitserland 1992. Drama van Idrissa Ouedraogo. Met o.a. Bakary Sangaré, Mariam Kaba, Abdoulaye Komboudri, Irène Tassembedo en Moumouni Compaoré.

Samen met een vriend pleegt Samba Traoré (Sangaré) een overval op een benzinestation. Als zijn vriend door de politie doodgeschoten wordt, weet Samba met de buit te vluchten. Hij keert terug naar zijn geboortedorp, waar hij probeert het verleden te vergeten en een nieuwe toekomst op te bouwen. Hij ontmoet een prachtige vrouw (Kaba) en trouwt met haar. Met een vriend opent hij een bar. Maar dan haalt het verleden hem in. Goed gemaakt Afrikaans drama, dat de westerse kijker zal aanspreken. Prachtige fotografie op locatie in Burkina Faso.

J'entends plus la guitare

1991 | Misdaad, Drama, Erotiek

Frankrijk 1991. Misdaad van Philippe Garrel. Met o.a. Yann Collette, Mireille Perrier, Brigitte Sy, Johanna ter Steege en Benoît Régent.

Gerard heeft een zekere mate van geluk teruggevonden in het gezelschap van zijn geliefde. Ze wonen een tijdje in Positano met een ander echtpaar en keren vervolgens naar Parijs terug, waar Gerard (Regent) zijn tijd doorbrengt met het bespelen van zijn gitaar, het roken van hasjiesj en het bepraten van zijn ex- vriendin, die hem heeft verlaten voor een andere man. Alle films van deze - soms experimentele - regisseur moeten het doen zonder scenario en zijn echte introspectieve röntgenopnamen van zijn personages. Deze keer wordt er een serie contemplatieve sequenties gekoppeld aan een aantal marginale individuën. Het soort film dat de een boeit en de ander irriteert, maar dat in ieder geval zeer persoonlijk te noemen is. Gebruikelijke en tamelijk onbekende maar overtuigende acteurs. Marc Cholodenko schreef mee aan de subtiele en genuanceerde dialogen.

L' Enfant secret

1982 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 1982. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Anne Wiazemsky, Henri de Maublanc, Yvan Lindenmayer, Edwige Gruss en Cécile Bailly.

Film over de destructieve relatie tussen een jonge filmmaker en een actrice-met-kind die resulteert - voor beiden - in depressies en zenuwtoevallen. De Franse [KL]underground[KLE] avantgardist past de statische en fragmentarische stijl van zijn eerdere films toe op een conventioneel auto-biografischer scenario, dat er schijnbaar emotieloos wordt geacteerd door de hoofdrollen (die niet toevallig ontdekkingen zijn van Robert Bresson). Het effect is hypnotiserend en indringend voor wie zich ervoor open wil stellen, of, als dat niet het geval is, van een opperste verveling.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Faton Cahen op televisie komt.

Reageer