Michel Vuillermoz

Acteur

Michel Vuillermoz is acteur.
Er zijn 22 films gevonden.

Papa ou maman

2015 | Komedie, Drama

Frankrijk/België 2015. Komedie van Martin Bourboulon. Met o.a. Laurent Lafitte, Marina Foïs, Alexandre Desrousseaux en Michel Vuillermoz.

Vincent en Florence hebben besloten om in goed overleg te gaan scheiden. Dit lijkt te gaan lukken, totdat ze allebei een goede baan in het buitenland aangeboden krijgen, die zich niet met de zorg voor kinderen laat combineren. Geen van beiden wil de voogdij van de kinderen op zich nemen.

La forêt

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Arnaud Desplechin. Met o.a. Denis Podalydès, Martine Chevallier en Michel Vuillermoz.

Rusland, medio negentiende eeuw. Welgestelde weduwe Raisa Goermyjskaja neemt, niet louter uit mededogen, de berooide jongeling Aleksej op. In het drama dat zich vervolgens ontrolt, verkoopt zij stukje bij beetje de bospercelen van het landgoed dat toekomt aan spoorloze neef Gennadi. Die, verrassing, ineens aanklopt. Fameus theaterstuk van Aleksandr Ostrowski (1823-1886), over het verval van de adel, werd door Desplechin (Trois souvenirs de ma jeunesse) in zijn eerste tv-film vernuftig geënsceneerd als een prikkelende melange van toneel en cinema. De cast van deze Arte-productie in de Théatre-reeks bestaat uit acteurs van de Comédie Française.

Les grandes ondes (à l'ouest)

2013 | Komedie, Muziek, Historische film

Zwitserland/Frankrijk/Portugal 2013. Komedie van Lionel Baier. Met o.a. Valérie Donzelli, Michel Vuillermoz en Patrick Lapp.

Een team Zwitserse radioreporters wordt in 1974 in een Volkswagenbusje naar Portugal gestuurd om daar op chauvinistische wijze verslag te doen van de Zwitserse ontwikkelingshulp. Maar terwijl de twee reporters - norse veteraan Joseph-Marie en jonge feministe Julie - ruziënd over straat gaan breekt even verderop de Anjerrevolutie uit. Veel van de humor in deze muzikale komedie schuilt in de Zwitserse arrogantie en Joseph-Marie's verkrachting van de Portugese taal. Dat laat zich lastig vertalen, maar als historische farce is Les grandes ondes best vermakelijk.

Maman

2012 | Drama, Komedie

Frankrijk 2012. Drama van Alexandra Leclère. Met o.a. Josiane Balasko, Mathilde Seigner, Marina Foïs, Thomas Gérard en Michel Vuillermoz.

Alice (Foïs) en Sandrine (Seigner) zijn zussen wier veertigersleventjes hun gangetje gaan. Totdat moeder (Balasko), die hen twintig jaar eerder in de steek liet, aankondigt dat ze vanwege haar scheiding naar Parijs gaat verkassen. De zussen leggen de liefdeloze maman echter in een huis aan de Bretonse kust aan de ketting. Letterlijk. Regisseur Leclère maakte eerder de aardige en succesvolle tragikomedie Les soeurs fâchées, maar ditmaal is het resultaat dramatisch onleuke vlees noch vis. Balasko amuseert zich niettemin met haar onsympathieke personage.

La Princesse de Montpensier

2010 |

Frankrijk/Duitsland 2010. Bertrand Tavernier. Met o.a. Christine Brücher, Nathalie Krebs, Olivier Loustau, Philippe Magnan en Lambert Wilson.

Alice (Foïs) en Sandrine (Seigner) zijn zussen wier veertigersleventjes hun gangetje gaan. Totdat moeder (Balasko), die hen twintig jaar eerder in de steek liet, aankondigt dat ze vanwege haar scheiding naar Parijs gaat verkassen. De zussen leggen de liefdeloze maman echter in een huis aan de Bretonse kust aan de ketting. Letterlijk. Regisseur Leclère maakte eerder de aardige en succesvolle tragikomedie Les soeurs fâchées, maar ditmaal is het resultaat dramatisch onleuke vlees noch vis. Balasko amuseert zich niettemin met haar onsympathieke personage.

La Louve

2006 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 2006. Drama van Philippe Venault. Met o.a. Élisabeth Vitali, Patrick Catalifo, Gaëla Le Devehat en Michel Vuillermoz.

Tv-routinier Venault (Nestor Burma, Boulevard du Palais) weet wel raad met dit sombere verhaal over de Parijse politiecommissaris en workaholic Laurence Louve (Vitali) die een opdonder krijgt wanneer haar echtgenoot zelfmoord pleegt. De noodzakelijke changement de décor brengt Louve ('wolvin') samen met dochter en advocate Emilie (Le Devehat) naar standplaats Bordeaux, waar de obsessieve collega-commissaris Attar (Catalifo) tandenknarsend haar komst accepteert. Vitali en Catalifo droegen substantieel bij aan het vlees van het script.

Cabaret paradis

2006 | Komedie

Frankrijk 2006. Komedie van Corinne Benizio en Gilles Benizio. Met o.a. Michel Vuillermoz, Gilles Benizio en Corinne Benizio.

Tv-routinier Venault (Nestor Burma, Boulevard du Palais) weet wel raad met dit sombere verhaal over de Parijse politiecommissaris en workaholic Laurence Louve (Vitali) die een opdonder krijgt wanneer haar echtgenoot zelfmoord pleegt. De noodzakelijke changement de décor brengt Louve ('wolvin') samen met dochter en advocate Emilie (Le Devehat) naar standplaats Bordeaux, waar de obsessieve collega-commissaris Attar (Catalifo) tandenknarsend haar komst accepteert. Vitali en Catalifo droegen substantieel bij aan het vlees van het script.

Les enfants du miracle

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Sébastien Grall. Met o.a. Judith Henry, Michel Vuillermoz, Bernard Le Coq, Anne Canovas en Christine Citti.

Nadat in 1978 in Engeland de eerste reageerbuisbaby is geboren, gloort in de hele wereld hoop voor steriele mensen met kinderwensen. In Parijs gaan bioloog Bardet (Vuillermoz) en gynaecoloog Daumier (Le Coq) aan de slag met drie proefpersonen. Lola (Broustal), Véronique (Citti) en Sylvie (Henry) zijn de gelukkigen, maar de technieken staan nog in de kinderschoenen en garanderen geen succes. Tv-film Les enfants du miracle is gebaseerd op de ervaringen van René Frydman, die de eerste in vitro fertilisatie-baby van Frankrijk 'ontwikkelde'. De toon is helder, bijna wetenschappelijk, en niet overgeromantiseerd.

Du côté des filles

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Françoise Decaux-Thomelet. Met o.a. Clémentine Célarié, Sophie Guillemin, Catherine Mouchet, Edith Scob en Michel Vuillermoz.

Liza (C[KA1]elari[KA1]e) en Fred (Jumeaucourt) uit een burgerlijke buurt in een Parijse voorstad besluiten na heel wat jaartjes huwelijk uit elkaar te gaan. Dan kondigt Carole (Guillemin) aan, die heel wat lentes jonger is dan Liza, dat ze van Fred in verwachting is en verliest daarna het bewustzijn. Niet Fred, maar Liza neemt Carole mee in de auto, en ze vertrekken op een turbulente reis. Het magere scenario is van regisseuse Decaux-Thomelet. Niemand maakt indruk en de film is zo weer vergeten.

Absolument Fabuleux

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Josiane Balasko, Nathalie Baye, Marie Gillain, Vincent Elbaz en Claude Gensac.

Als de film begint zien we hoe Eddie (Balasko) en Patsy (Baye) kinderen van hun tijd zijn. Ze deden mee aan de opstand van mei 1968 in Parijs en hebben later in Woodstock 1969 hun beha`s verbrand. Vervolgens dreven ze mee op de golven van `The Mama`s and The Papa`s` die `California Dreamin` zingen. Eddie wordt binnenkort vijftig en ze heeft net zoals Patsy nooit haar vrije levensstijl opgegeven, en verzet zich nog steeds tegen het huwelijk, achter het fornuis staan en kinderen groot brengen. Ze heeft evenwel een dochter van 21, Safrane (Gillain), die nog maagd is, serieus studeert, en hoopt toegelaten te worden op een elite-instituut om verder te studeren. Loopjongen Jonathan (Elbaz) heeft een oogje op Safrane, maar door allerlei grappige misverstanden komt er niets van. Patsy heeft het gemaakt in de modewereld, maar drinkt voortdurend champagne, die zij mengt met designerdrugs en ze slaapt met jongemannen, die de helft van haar leeftijd zijn. Eddie en Patsy zien er nog altijd even opvallend uit en weerspiegelen heel behoudend een tijdperk van dertig jaar geleden. Helaas bevat het scenario nauwelijks een verhaal. Het is een opeenvolging van grappige en minder grappige gebeurtenissen, die in het licht van de huidige maatschappij politiek incorrect zijn. Wie de oorspronkelijke Britse serie kent en tegelijkertijd de Franse humor aanvoelt, loopt wel weg met deze film, ondanks het geschmier en het onhandige, grove spel van Balasko. Gillain is eigenlijk te sexy om zo'n kuise meid te spelen, maar ze is verder alleszins aanvaardbaar. De rol van Elbaz lijkt nergens naar: het is een rollerblade demonstratie. Baye is niet slecht, maar ze had net zo goed in een andere film kunnen zitten. Er zullen mensen zijn die hier niets van begrijpen en de film de rug toekeren. Dat was in eigen land het geval: na een geslaagde promotiecampagne werden er in de eerste week heel wat mensen naar de bioscoop gelokt, maar daarna werd het doodstil en werd de film uit de roulatie genomen. De kostuums van Jean-Paul Gaultier vallen op. Het scenario is van regisseur Aghion, François- Olivier Rousseau, Remi Waterhouse en Pierre Palmade naar de cultserie van de BBC Absolutely Fabulous van Jennifer Saunders en Dawn French. Het camerawerk is van François Catonne. Op de soundtrack songs uit de jaren 1960, o.a. '69, année erotique' en 'Je t'aime moi non plus' van Serge Gainsbourg, gezongen door Jane Birkin. Dolby.

Les Acteurs

1999 | Drama

Verenigde Staten 1999. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Pierre Arditi, Josiane Balasko, Jean-Paul Belmondo, François Berléand en Dominique Blanc.

In deze bijna plotloze film die aaneengeregen is met min of meer in elkaar overgaande episoden krijgen een keur van Franse acteurs en actrices de kans zichzelf te spelen, te parodiëren of andere te imiteren in scène's uit bekende of beroemde films. Wie niet op de hoogte is met de Franse cinema, ontgaat veel. Wie denkt dat hij flink wat af te lachen krijgt, wordt teleurgesteld omdat de spelers eindeloos lang over hun vak, hun angsten voor de toekomst en andere zaken praten. Sommige fragmenten duren veel te lang en herhalen zich. Toch moet gesteld worden dat de rolverdeling zijn uiterste best gedaan heeft, waardoor er hele boeiende stukken in de film zitten. Soms staat de fijnzinnige humor op een hoog niveau. Kortom een film voor echte cinefielen met een gedegen kennis van de Franse film. Het scenario is van regisseur Blier. Het camerawerk is van François Catonné. Hoe je het wendt of keert, het resultaat is een originele en verbluffende Blier.

Le Créateur

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Albert Dupontel. Met o.a. Albert Dupontel, Claude Perron, Philippe Uchan, Michel Vuillermoz en Nicolas Marié.

Toneelschrijver Darius (Dupontel) heeft succes met zijn eerste stuk. Dan krijgt hij last van het bekende gebrek aan inspiratie voor het tweede stuk, terwijl zijn producent de hoofdrol al heeft uitgekozen, de affiches laten drukken en de datum van de première al heeft aangekondigd. Darius grijpt naar de fles, terwijl de inleverdatum met rasse schreden nadert. Per ongeluk doodt hij de kat van de buren en de volgende morgen ontdekt hij op zijn computerscherm het begin van een nieuw stuk. Darius gelooft nu dat een volgende moord hem kan helpen aan verdere inspiratie en het ontstaan van zijn nieuwe blijspel trekt een spoor van dood en verderf. Hoofdrol/regisseur Dupontel, die met Gilles Laurent het scenario schreef, behandelt het thema van de persoonlijke beperking tegenover de prestatiedrang die de maatschappij verwacht. Hij heeft dat met bijzonder zwarte humor gedaan waardoor het resultaat gedurfd is. Bovendien is de film visueel sterk. De bijrollen zijn heel goed en MONTY PYTHON Jones speelt een verschrikkelijk aardige cameo als god. Waarschijnlijk niet ieders kopje thee, maar wel erg leuk. Het camerawerk is van Jean-Claude Thibault.

Crimes en série : Variations mortelles

1999 | Misdaad

Frankrijk/België 1999. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvan Back, Clémence Boué, Henri Salvador en Christian Hecq.

Nadat op de oever van een rivier een dode werd gevonden, besluit de politie in de rivier te gaan dreggen. Er worden nog verschillende lijken opgevist. Specialist in seriemoorden Assadourian (Ashanti) wordt door de onderzoeksrechter ter plekke gezonden, maar de lokale politie ziet de ervaren speurder eerder als een indringer. Er kan geen verband gevonden worden tussen de verschillende slachtoffers. Maar dan wordt Assadourian ontvoerd en wat later levenloos in een kist teruggezonden aan de politie. Thomas Berthier (L[KA1]egitimus) en zijn partner Denard (Back) nemen de zaak op zich. Een politiefilm volledig geënt op Amerikaans model, inclusief de seriemoordenaar en de twee cops die volledig op elkaar ingespeeld zijn. Gevolg is natuurlijk dat de film een opeenstapeling is van clichées die we al tientallen keren beter uitgewerkt hebben gezien in Amerikaanse films. Uitsluitend geschikt voor fervente fans van dit subgenre in de misdaadfilm. Weinig opwindend scenario, geschreven door Yann Le Nevet en regisseur Dewolf, naar een verhaal van Benoît Valère en Nicolas Robert. Fotografie is van Thierry Jault.

Serial Lover

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van James Huth. Met o.a. Michèle Laroque, Albert Dupontel, Elise Tielrooy, Michel Vuillermoz en Zinedine Soualem.

Claire nodigt drie mannelijke vrienden bij haar thuis uit om één van hen ten huwelijk te vragen. Aangezien de mannen ieder dachten een romantisch afspraakje met de vrouw te hebben en ze deze 'strijd' niet verwacht hadden, heeft dit aardig wat gevolgen...

On a très peu d'amis

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Sylvain Monod. Met o.a. Michel Vuillermoz, Mathieu Amalric, Yvon Back, Dominique Reymond en Stéphane Butet.

Een aardige illustratie van het spreekwoord `wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in`. Twee vrienden, Ivan (Amalric) en Serge (Vuillermoz), zijn op weg naar Aurillac om Ivans zus Maryse (Reymond) en een vriend Maxence (Back) een bezoekje te brengen. Onderweg worden ze verrast door een gewonde man, die gewapend is. Het is een zekere Richard (Butet) en hij dwingt het tweetal om hem mee te nemen. Ze moeten later zijn tas die vol met geld zit, begraven. Ze brengen Richard naar Maryse en hij maakt kennis met Maxence. Richard vraagt hen zijn vrouw op te sporen en haar de tas te geven. Kort daarop gaat Richard de pijp uit. Maxence haalt zijn maîtresse Evelyne over om zich uit te geven voor de vrouw van Richard. Zij haalt inderdaad de tas op, maar laat Maxence barsten. Maxence is woedend en gaat naar zijn vrienden met wie hij de avond doorbrengt dankzij enkele bankbiljetten die zijn maten tevoren al uit de tas hadden gehaald. De debuutfilm van Monod begint als een roadmovie, maar eindigt als een stichtelijke komedie. Het scenario van Nathalie Donnini, Philippe Rebbot, Gérald Sibleyras en regisseur Monod zit best goed in elkaar en wordt versterkt door leuk dialoog, maar helaas kan dit in zijn eentje de film niet dragen omdat de regie niet sterk genoeg is en de film pit mist. Hoewel er hele aardige momenten zijn, raakt het tandem Vuillermoz- Almaric ver voor de finish buiten adem. Het camerawerk is van Olivier Gueneau.

Dieu seul me voit

1998 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1998. Komedie van Bruno Podalydès. Met o.a. Denis Podalydès, Jeanne Balibar, Isabelle Candelier, Cécile Bouillot en Jean-Noël Brouté.

Tweede deel in Versailles-drieluik van de broers Podalydès (Le mystère de la chambre jaune, Le parfum de la dame en noir). Waarin kalende geluidstechnicus en aartstwijfelaar Albert zich bevindt tussen drie charmante jongedames. De Podalydèsjes laten hun antiheld fijn in zijn Bermuda-driehoek watertrappelen, wat resulteert in talloze koddige situaties. Dit hoogst effectieve medicijn contra alle hedendaagse cynisme bevat tevens een restaurantscène met knipoog naar het Kuifje-album De scepter van Ottokar. De oorspronkelijk bedoelde versie van zes episodes à één uur bestaat alleen op Franse DVD.

Anne Le Guen : Fatalité

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Stéphane Kurc. Met o.a. Fanny Cottençon, Patrick Raynal, Wojtek Pszoniak, Dominique Sarrazin en Bruno Slagmulder.

Onder de oogluikende toelating van Burgemeester Charles Dubois (Raynal) wordt een circustent opgebouwd op het marktplein. Schepen Anne Le Guen (Cotten[KA10]con) weigert echter de autorisatie te tekenen daar ze haar twijfels heeft over het naleven van de veiligheidsvoorschriften. Een ruzie binnen een schepencollege is blijkbaar ook al voldoende stof om een film rond op te bouwen. Deze is dan ook even vlot en even boeiend als de door-de-weekse vergaderingen van dit college, waarbij zowat de helft van de aanwezigen met de ogen dicht (en snurkend) de debatten volgt. Geen opmerkingen over de acteerprestaties. De acteurs maken, ondanks de levenloze regie, nog het beste van wat er te maken is van het zwakke scenario van Isabel Sebastian. Het camerawerk is van Gérard Vigneron.

Un amour impossible

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Robin Renucci, Coraly Zahonero, Claude Piéplu, Michel Vuillermoz en Daniel Berlioux.

In een Parijse bistro ontmoet Renucci de mooie Zahonero en het is liefde op het eerste zicht. De romance wordt echter onderbroken door de onverwachte dood van Zahonero's vader, de burgemeester van het vissersdorpje Port-Meyrolles. Haar vaders laatste wil gehoorzamend stelt het meisje zich kandidaat bij de volgende gemeenteraadsverkiezing. Groot is haar verbazing wanneer haar tegenkandidaat zich bekend maakt. Een politieke komedie die niet steeds haar slag thuis haalt, ondanks het uitstekende spel van Renucci en Zahonero. Voor doorwinterde politici is een naïef wicht geen tegenpartij. Corinne Atlas en Christophe Bourseiller baseerden hun scenario op een verhaal van Georges Benayoun. Voor de fotografie tekende Gérard Vigneron. Formaat 16/9.

Des nouvelles du bon Dieu

1996 | Komedie

Portugal/Zwitserland/Frankrijk 1996. Komedie van Didier Le Pêcheur. Met o.a. Marie Trintignant, Maria De Meideros, Jean Yanne, Michel Vuillermoz en Christian Charmetant.

Schrijver Alessandro Battavia is trouw aan de tragische held van zijn laatste roman en rijdt zich te pletter tegen een muur. Zijn lezers, zijn fans en het grote publiek zijn geschokt. De mening begint post te vatten dat hij de opstandige romanfiguur was in de reeks van een ander. Zijn weduwe Karenina (De Medeiros) is ontroostbaar en doet talloze zelfmoordpogingen, maar wordt bijna altijd gered door dezelfde brandweerman (Brillant). Taxichauffeuse Evangile (Trintignant) en haar broer Nord (Charmentant) horen van het nieuws en beginnen te denken dat ook zij romanfiguren zijn, die gemanipuleerd worden. Ze menen dat ze onkwetsbaar zijn en ongestraft hun gang kunnen gaan. Ze doen dat ook: ze rijden opzettelijk iemand aan en plegen een overval. Zij komen ook in opstand - net zoals Battavia - tegen hun schepper; ze denken dat die niemand minder is dan onze lieve heer, en wensen met hem in contact te komen. En waar kun je dit niet beter doen dan op een brug met zelfmoordenaars? Zo ontmoeten ze Karenina. Het debuut van Le Pêcheur, die 37 jaar is, is zeer beslist origineel. Het is de verfilming van zijn eigen roman, waarvoor hij met Artus De Penguern het scenario schreef. De rolprent, die eigenlijk heel bizar is, heeft een buitengewoon vlot tempo en wordt gesierd door uitstekende spelprestaties, vooral van Trintignant. Het camerawerk is van Gérard Simon. Een aanrader voor kijkers, die eens iets anders willen.

Honorin et l'enfant prodigue

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean Chapot. Met o.a. Michel Galabru, Yolande Folliot, Roger Carel, Franck Dubosc en Rosine Cadoret.

Het dorpje Sainte-Apolline in de Provence, begin jaren 1930. Borotra, een jong meisje dat even gewiekst is als mooi, komt naar het dorpje toe, en staat erop burgemeester Galabru te spreken. Onomwonden deelt ze hem mee dat het zeer wel mogelijk is dat hij haar vader is. Ongeveer twee weken geleden ontdekte ze dat de man bij wie ze opgroeide niet haar natuurlijke vader was. Na onderzoek kwam ze tot de conclusie dat haar moeder, ten tijde van haar conceptie, een relatie had met Galabru. Een lach en een traan liggen, zoals het spreekwoord zegt, niet ver uit elkaar. Dat wisten scenaristen Chapot en Nelly Kaplan maar al te goed en ze bouwden daar omheen een verhaal dat alle garanties biedt voor het losweken van beide emoties en daarbij gingen ze geen enkele cliché uit de weg. Alledaagse soap van de goedkoopste soort in nostalgisch-wazige beelden gehuld door Michel Carré.

Petit

1993 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1993. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Stéphane Audran, Julien Gutierrez, Patrick Pineau, Jan Rouiller en Michel Bompoil.

Na een eerder woelige vrijgezellennacht ontwaakt Leo (Pineau) met de gedachte aan zijn huwelijk met Lucie (Villeneuve) en herinneringen aan zijn jeugdliefde Marianne. Tot zijn verstomming stelt hij vast dat hij terug in het lichaam van een tienjarige (Gutierrez) zit. Hij kan niet anders bedenken dan dat hij behekst werd door het exotische hoertje waarop zijn vrienden hem trakteerden. Terwijl de hele familie en zijn verloofde vergeefs wachten in de kerk tracht hij wanhopig zijn normale ouderdom terug te krijgen. Enkel zijn moeder Fran[KA10]coise (Audran) gelooft hem, evenals zijn beste vriend (Bompoil), die echter van de gelegenheid gebruik maakt om Lucie te versieren. Voorspelbare komedie van een volwassene die terug kind wordt, maar praat met een terminologie van een dertigjarige. Er zitten enkele leuke momenten in (vooral met moeder Audran), maar naar het einde toe worden alle registers van de sentimentaliteit opengetrokken. Corinne Atlas schreef het scenario en Jacques Boumendil stond achter de camera.

Versailles, rive gauche

1992 | Komedie

Frankrijk 1992. Komedie van Bruno Podalydès. Met o.a. Denis Podalydès, Isabelle Candelier, Philippe Uchan, Michel Vuillermoz en Ariane Pirie.

Arnaud is op alles voorbereid: kaarsen, gedempt licht en sfeermuziek in zijn piepkleine appartementje. Op alles, behalve het ergste. Op het moment dat zijn aangebedene aanbelt, moet hij tot de aanval overgaan. Maar hij durft niet. Er ontstaan verwarde situaties en het intieme samenzijn loopt vast in onbedoeld koel gedrag. Met veel vakmanschap, een vleugje fantasie en een behoorlijke dosis humor en spot maakt Podalydès vanuit niets een film die doet huilen van het lachen. Het verhaal berust op het principe van het goed geoliede mechaniek dat vastloopt op een zandkorrel. Vervolgens zet Podalydès een sneeuwbaleffect in werking en volgen de gebeurtenissen elkaar soepel op. Knipogen naar Hergé, Truffaut en Renoir. Meervoudig bekroond.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Michel Vuillermoz op televisie komt.

Reageer