Marine Delterme

1970 Acteur

Marine Delterme (1970) is acteur.
Er zijn 11 films gevonden.

Berthe Morisot

2012 | Biografie, Drama

Frankrijk 2012. Biografie van Caroline Champetier. Met o.a. Marine Delterme, Alice Butaud, Bérangère Bonvoisin, Jeanne Gogny en Malik Zidi.

Als productiefste cameravrouw van Frankrijk waagt Champetier, die voor de fotografie van Des hommes et des dieux een César ontving, zich soms aan regie. In het geval van deze televisiefilm over de vermaarde impressioniste Berthe Morisot (1841-1895) pakt dat dramaturgisch weinig inspirerend uit. Morisot, rebels schilderes en schoonzus van Édouard Manet, was een fascinerende vrouw in een cultureel bruisende tijd. Die vonk springt in deze plichtmatige, zelfs langdradige cinebio met paspoppenspel echter nergens over. De fraaie beelden door Champetier zelf zijn de voornaamste attractie.

Le temps retrouvé

1999 | Drama

Frankrijk/Italië 1999. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mazzarella, John Malkovich, Pascal Greggory en Marie-France Pisier.

Deze derde verfilming van [KL]La Recherche du temps perdu[KLE] van Marcel Proust - de verteller (Mazzarella) - is een kaleidoscoop van portretten en momentopnames van bepaalde tijdperken. Op zijn doodsbed voltooit de grote schrijver zijn literaire werk nadat hij zich heeft laten overbrengen naar Gilberte (B[KA1]eart), zijn jeugdliefde. Ze is de dochter van Odette de Cr[KA1]ecy (Deneuve) en getrouwd met een goede vriend van Marcel, Saint Loup (Greggory). Hij luistert geduldig naar haar bekentenissen over het leven met Saint Loup op het Ch[KA4]ateau de Guermantes, het veelvuldige huwelijksbedrog van haar echtgenoot, en haar herinneringen aan de salons, de ontmoetingen met Albertine (Mastroianni), Rachel (Zylberstein) en de Prins de Foix (Poupaud). Het is een universum dat gevuld wordt door vervlogen tijden, waarin Charles Swann (Malkovich) zijn rolmodel in zijn jeugd was, een tijd die eeuwen geleden schijnt te zijn, nu Proust aan het einde van zijn leven is. Met hun scenario zijn regisseur Ruiz en Gilles Taurand een uitdaging aangegaan om de wereld van Proust op te roepen: enerzijds een droomwereld, anderzijds het combineren van personages en tijdperken, gekenmerkt door voorwerpen, geuren, dialogen, decors, op een bodemloze manier, die de wereld van Proust is. Mazzarella is goed gecast, zo goed dat hij de grote schrijver zelf geweest zou kunnen zijn. Hierdoor zijn de effecten van deze zedenstudie des te sterker en intelligenter. De complexe montage van Denise de Casabianca completeert dit geheel op een perfecte wijze. De decors van Bruno Beauge en het camerawerk van Ricardo Aronovich zijn prachtig en passen geheel bij het doel dat regisseur Ruiz zich over zijn onderwerp stelde. Ruiz heeft zich aan de oorspronkelijke teksten gehouden zonder letterlijk te zijn, maar hij heeft de geest gerespecteerd en af en toe een vleugje humor toegediend.

Michael Kael contre la World News Company

1998 | Komedie

Frankrijk/Verenigde Staten 1998. Komedie van Christophe Smith. Met o.a. Benoît Delépine, Marine Delterme, Victoria Principal, Mickey Rooney en Elliott Gould.

Een ongetalenteerde journalist wordt door een Amerikaanse nieuwszender naar Katango in Afrika gestuurd om er verslag te doen van een dansfestival. De man weet niet dat de zender een publiciteitsstunt voor de herverkiezing van de zittende Amerikaanse president uitvoert

Michael Keal contre la World News Company

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Christophe Smith. Met o.a. Victoria Principal, Marine Delterme en Benoît Deléphine.

Een ongetalenteerde journalist wordt door een Amerikaanse nieuwszender naar Katango in Afrika gestuurd om er verslag te doen van een dansfestival. De man weet niet dat de zender een publiciteitsstunt voor de herverkiezing van de zittende Amerikaanse president uitvoert

Le déménagement

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Olivier Doran. Met o.a. Danyboon, Emmanuelle Devos, François Cluzet, Sami Bouajila en Marine Delterme.

Alain (Dabyboon) werkt als redacteur op een uitgeverij. Hij krijgt de kans om sitcoms voor de tv te gaan schrijven en gaat veel meer verdienen. Nu kan hij met zijn vrouw Tina (Devos), die in verwachting is, chiquer gaan wonen. Hij besluit te verhuizen. Hij bestelt een stel illegaal in het land verblijvende Roemenen, die het klusje zwart en tegen contant geld zullen klaren, maar ze komen niet alleen een halve dag te vroeg, ze raken ook nog eens betrokken bij een knokpartijtje, waardoor ze de verhuiswagen die dubbel geparkeerd staat, laten staan als ze zich uit de voeten maken. Er zit voor Alain niets anders op dat zijn vrienden op te trommelen. Er komt een bont gezelschap: Jean (Bouajila), een advocaat, die graag een poets bakt; Franck (Hazanavicius) een documentairemaker, die van de coke snoept; L[KA1]ea (Delterme) een sexy verschijning, waarin alle kerels wel zin hebben; de sombere Sam (Dieudonn[KA1]e) en zijn van hem vervreemde vrouw Claire (Jouai). Van verhuizen komt natuurlijk niks en Alain wordt ondertussen bij zijn nieuwe baas geroepen voor een gewichtige bespreking. Evenwel eind goed, al goed. Een enthousiast gespeelde film, die een half uur korter had mogen zijn en dan zouden de grappen en grollen niet zijn opgevallen door hun cursorische karakter, maar gewoon leuk geweest zijn. Het voorspelbare scenario is van Pierre Amzallag, Didier Sidbon en de regisseur Doran. Het camerawerk is van William Watterlot. Dit niemendalletje is het regiedebuut van regisseur Doran.

Elle

1995 |

Frankrijk 1995. Valeria Sarmiento. Met o.a. Ivaylo Chistov, Itzhak Fintzi, Neveda Mandadjieva, Didier Flamand en Marine Delterme.

Alain (Dabyboon) werkt als redacteur op een uitgeverij. Hij krijgt de kans om sitcoms voor de tv te gaan schrijven en gaat veel meer verdienen. Nu kan hij met zijn vrouw Tina (Devos), die in verwachting is, chiquer gaan wonen. Hij besluit te verhuizen. Hij bestelt een stel illegaal in het land verblijvende Roemenen, die het klusje zwart en tegen contant geld zullen klaren, maar ze komen niet alleen een halve dag te vroeg, ze raken ook nog eens betrokken bij een knokpartijtje, waardoor ze de verhuiswagen die dubbel geparkeerd staat, laten staan als ze zich uit de voeten maken. Er zit voor Alain niets anders op dat zijn vrienden op te trommelen. Er komt een bont gezelschap: Jean (Bouajila), een advocaat, die graag een poets bakt; Franck (Hazanavicius) een documentairemaker, die van de coke snoept; L[KA1]ea (Delterme) een sexy verschijning, waarin alle kerels wel zin hebben; de sombere Sam (Dieudonn[KA1]e) en zijn van hem vervreemde vrouw Claire (Jouai). Van verhuizen komt natuurlijk niks en Alain wordt ondertussen bij zijn nieuwe baas geroepen voor een gewichtige bespreking. Evenwel eind goed, al goed. Een enthousiast gespeelde film, die een half uur korter had mogen zijn en dan zouden de grappen en grollen niet zijn opgevallen door hun cursorische karakter, maar gewoon leuk geweest zijn. Het voorspelbare scenario is van Pierre Amzallag, Didier Sidbon en de regisseur Doran. Het camerawerk is van William Watterlot. Dit niemendalletje is het regiedebuut van regisseur Doran.

L'année Juliette

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Philippe Le Guay. Met o.a. Fabrice Luchini, Valérie Stroh, Marine Delterme, Didier Flamant en Jean-Louis Richard.

Tweede avondvullende film van Le Guay, die het vak leerde bij meesterfilmer Fran[KA10]cois Truffaut. Het is een lichte, zwarte komedie geworden over een jonge anesthesist uit Bordeaux, Camille Prader (Luchini), die een onbezorgde, intieme relatie heeft met de getrouwde Cl[KA1]ementine (Stroh). Cl[KA1]ementine wil echter meer. Ze verlaat haar echtgenoot en trekt bij Camille in wanneer hij naar een medisch congres is. Als ze hem afhaalt op het vliegveld M[KA1]erignac, overvalt ze Camille hiermee door hem het goede nieuws te vertellen. Ze wil ook een baby van hem. Camille is hiervan zo beduusd dat hij per abuis de koffers (die er identiek uitzien) pakt van een ander - fluitiste Juliette Graveur, die 's avonds in Bordeaux moet optreden, maar ze komt niet opdagen. Camille maakt dankbaar gebruik van de gelegenheid door Clémentine wijs te maken dat hij een relatie met Juliette heeft in de hoop van haar af te komen. Tegelijkertijd wordt Juliette een obsessie voor hem en wil hij haar ontmoeten. Enige tijd later worden Camille's koffers in de achterbak van Juliette's auto gevonden. De politie arresteert hem, want Juliette zat vermoord achter het stuur. Camille bevindt zich in een lastig parket. Aardig gespeeld door de aantrekkelijke hoofdrollen en een leuke tijdspassering. Het scenario is van Jean-Louis Richard en regisseur Le Guay. De fotografie is van Pierre Novion.

Consentement mutuel

1994 | Komedie, Drama

Frankrijk 1994. Komedie van Bernard Stora. Met o.a. Richard Berry, Anne Brochet, Adrienne Winling, Christiane Cohendy en Marine Delterme.

Jeanne (Brochet) en Romain (Berry) besluiten na tien jaar huwelijk uit elkaar te gaan. Ze hebben een dochter, Mado (Winling). Na hun geslaagde huwelijk, de perfecte scheiding, althans zo lijkt het, krijgt Jeanne Mado toegewezen. Heel normaal. Romain krijgt het recht om Mado tijdens het weekend en soms ook midden in de week bij hem te laten komen. Toch lijkt Jeanne na de scheiding veel evenwichtiger te zijn dan Romain, die eigenlijk niet zonder Jeanne kan. Romain is een beetje een freak voor wie alles tot in de kleinste details in orde moet zijn. Afgunstig op Jeanne, begint Romain langzaam maar zeker de situatie te manipuleren en Jeanne te isoleren. Om zich te wreken op een toestand die hij niet aankan. Ten koste van Mado. Als Jeanne het door heeft, is het te laat. Kostelijke bitterzoete, eigentijdse film met uitstekend spel van de hoofdrollen. Het scenario is van regisseur Stora en Philippe Delannoy naar een idee van Marie Dedale. Het camerawerk is van Romain Windig. Stora leerde het vak bij o.a. Melville en Rappeneau en bekwaamde zich in het scenarioschrijven, voordat hij ging regisseren.

La soif de l'or

1993 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1993. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Christian Clavier, Tsilla Chelton, Catherine Jacob, Philippe Khorsand en Marine Delterme.

Clavier is een ongelooflijke vrek. Met zijn onderneming heeft hij een fortuin verduisterd dat hij omzet in goud. Samen met zijn geldzieke oma beraamt hij een plannetje om het edele metaal naar Zwitserland te brengen. Zijn vrouw en zijn chauffeur hebben in de gaten wat er aan de hand is en zijn van plan er een stokje voor te steken om zelf om de buit een luxe leventje te gaan leiden. Verschrikkelijk flauwe komedie waarbij niet te lachen valt. Clavier werkt hooguit op de zenuwen. De ellenlange openingsscène waarin hij een wegwaaiend briefje van vijfhonderd franc achternazit is gewoonweg idioot en de rest van de film blijft op dat niveau. Oury - van wie we beter gewend zijn - schreef het scenario samen met Clavier en Muriel Jullian. Fotografie van Tonino Delli Colli. Dolby Stereo. Panavision.

Fanfan

1993 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1993. Romantiek van Alexandre Jardin. Met o.a. Sophie Marceau, Vincent Perez, Marine Delterme, Gérard Séty en Micheline Presle.

Om zichzelf en het kind in zichzelf opnieuw te ontdekken, nam de jonge, succesvolle schrijver Jardin plaats achter de camera. Deze getrouwe bewerking van zijn eigen roman leverde een komedie op over hoofse liefde, ofwel: hoe de liefde in stand te houden door het met de vrouw in kwestie niet tot de daad te laten komen. Marceau is een typisch plattelandsmeisje: ongecompliceerd, levenslustig en vol zonne-energie. Perez speelt heel ingehouden de stille aanbidder. Ondanks perfect spel is de film niet zo leuk als verwacht. Het ontbreekt aan moed, zwierigheid en grandeur. Jardin wil ons per se doen geloven dat hij het over uitzinnige romantiek heeft, terwijl zijn verhaal een ode is aan de waanzin en de perversie.

Women & Men: Mara

1991 | Romantiek, Drama

Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten 1991. Romantiek van Mike Figgis. Met o.a. Scott Glenn, Juliette Binoche, Frederick Raphael, Lucie De La Falaise en Claudio Huidobro.

Een koude winternacht in het Parijs van midden jaren 1930. Het Poolse hoertje Mara (Binoche) tracht wat geld te verdienen, maar dat valt niet in de smaak van de andere meisjes, die geen indringers dulden in hun buurt. Ze wordt op het nippertje gered door de in Parijs wonende Amerikaanse auteur Henry (Glenn). Hij nodigt haar uit op een etentje. Schitterend geënsceneerd sfeerfilmpje dat helemaal in de lijn ligt van de beschrijvingen die Henry Miller geeft van het vooroorlogse Parijs. Veel gebeurt er niet, maar toch raak je helemaal in de ban van het gesprek tussen de twee mensen in de kunstzinnige middens van de lichtstad. Schrijver/regisseur Raphael speelt even mee als maitre d'. Figgis zelf bewerkte het hoofdstuk Mara Morigoon uit Henry Millers Quiet Days In Clichy. Knappe, sobere fotografie van Jean-François Robin.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marine Delterme op televisie komt.

Reageer