Pierre Arditi

Acteur

Pierre Arditi is acteur.
Er zijn 94 films gevonden.

Coup de coeur

2014 | Drama, Komedie

Frankrijk 2014. Drama van Dominique Ladoge. Met o.a. Pierre Arditi, Marie Bunel, Agnès Soral en Firmine Richard.

Hartchirurg ontdekt wat het is om een gewone patiënt te zijn,als hij op zijn beurt geopereerd moet worden aan zijn hart.

La danse de l'albatros

2012 | Komedie

Frankrijk 2012. Komedie van Nathan Miller. Met o.a. Pierre Arditi, Caroline Silhol, Stéphanie Crayencour en Hubert Saint-Macary.

Degelijke komedie over de 55-jarige Thierry (Arditi), als ornitholoog gespecialiseerd in bedreigde diersoorten, die over zijn eigen sterfelijkheid begint te piekeren. Zijn beeldschone nieuwe liefde Judith (Silhol) aanbidt hem en houdt hem jong, maar het leeftijdsverschil tussen de twee - een kleine dertig jaar - zorgt voor verontruste blikken bij familie en vrienden. Gebaseerd op een toneelstuk van Gérald Sibleyras. Hubert Saint-Macary, in de rol van zwager Gilles, werd op het filmfestival van Luchon bekroond met de prijs voor beste acteur.

Vivace

2010 | Thriller

Frankrijk 2010. Thriller van Pierre Boutron. Met o.a. Armelle Deutsch, Thomas Jouannet en Pierre Arditi.

Jong en zeer verliefd stel Pauline en Alex Charpentier verhuist van Parijs naar het platteland van de kuststreek Poitou-Charentes. Nieuwe buurman Gilles, een gepensioneerde bosbouwingenieur die door de buurt als zonderling wordt ervaren, geeft verwoede tuinierster Pauline een Braziliaanse woekerplant cadeau. Die neemt gaandeweg de hoofdrol over in deze voor Franse begrippen ongewone psychothriller met fantastiekelementen. Boutron, toch al geen maker van doorsnee, schetst een huwelijk dat door agressieve exotenflora langzaam wordt verstikt. De beminnelijke Arditi speelt contra zijn natuur knap een man met dubieuze motieven.

Coeurs

2006 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Italië 2006. Drama van Alain Resnais. Met o.a. Sabine Azéma, Isabelle Carré, Laura Morante, Pierre Arditi en André Dussollier.

Net als Paris je t'aime, die andere romantische Parijse ensemblefilm uit 2006, schept de opzet van Coeurs verwachtingen die niet helemaal worden ingelost. Aan de basis ligt het toneelstuk Private Fears in Public Places van de Britse schrijver Alan Ayckbourn, dat door nouvelle-vague-veteraan Resnais, 84 inmiddels, werd verplaatst naar Frankrijk. Of het aan de vertaling ligt is moeilijk te zeggen, maar de diverse tragikomische verhaallijnen willen maar niet tot leven komen. Dat de film toch grote prijzen won (oa in Venetië) moet vooral te danken zijn aan het fraaie acteer- en camerawerk.

Aller-retour dans la journée

2006 |

Frankrijk 2006. Pierre Sisser. Met o.a. Line Renaud, Pierre Arditi, Karine Belly, Isabelle Sadoyan en Alexandre Thibault.

Net als Paris je t'aime, die andere romantische Parijse ensemblefilm uit 2006, schept de opzet van Coeurs verwachtingen die niet helemaal worden ingelost. Aan de basis ligt het toneelstuk Private Fears in Public Places van de Britse schrijver Alan Ayckbourn, dat door nouvelle-vague-veteraan Resnais, 84 inmiddels, werd verplaatst naar Frankrijk. Of het aan de vertaling ligt is moeilijk te zeggen, maar de diverse tragikomische verhaallijnen willen maar niet tot leven komen. Dat de film toch grote prijzen won (oa in Venetië) moet vooral te danken zijn aan het fraaie acteer- en camerawerk.

Le parfum de la dame en noir

2005 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 2005. Komedie van Bruno Podalydès. Met o.a. Denis Podalydès, Pierre Arditi, Sabine Azéma, Jean-Noël Brouté en Olivier Gourmet.

Verfilming van een van de romans over journalist/speurneus Rouletabille van schrijver Gaston Leroux (Het spook van de opera). Met behulp van zijn rechterhand, fotograaf Sainclair, onderzoekt de held de dood van een illusionist en gaat op zoek naar zijn moeder, de vrouw in het zwart uit de titel, van wie hij zich alleen haar opvallende geur herinnert. Er gebeurt nog veel meer in dit overvolle avontuur, maar veel leuker dan de plot zijn de absurdistische bijrollen en prachtige decors, die doen denken aan de films van Jean-Pierre Jeunet.

L'insaisissable

2004 |

Frankrijk 2004. Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Pierre Arditi, Élodie Navarre en Michaël Cohen.

Verfilming van een van de romans over journalist/speurneus Rouletabille van schrijver Gaston Leroux (Het spook van de opera). Met behulp van zijn rechterhand, fotograaf Sainclair, onderzoekt de held de dood van een illusionist en gaat op zoek naar zijn moeder, de vrouw in het zwart uit de titel, van wie hij zich alleen haar opvallende geur herinnert. Er gebeurt nog veel meer in dit overvolle avontuur, maar veel leuker dan de plot zijn de absurdistische bijrollen en prachtige decors, die doen denken aan de films van Jean-Pierre Jeunet.

Julie, chevalier de Maupin

2004 | Avonturenfilm

Frankrijk 2004. Avonturenfilm van Charlotte Brandstrom. Met o.a. Pierre Arditi, Pietro Sermonti, Sarah Biasini, Gottfried John en Sarah Biasini.

Verfilming van een van de romans over journalist/speurneus Rouletabille van schrijver Gaston Leroux (Het spook van de opera). Met behulp van zijn rechterhand, fotograaf Sainclair, onderzoekt de held de dood van een illusionist en gaat op zoek naar zijn moeder, de vrouw in het zwart uit de titel, van wie hij zich alleen haar opvallende geur herinnert. Er gebeurt nog veel meer in dit overvolle avontuur, maar veel leuker dan de plot zijn de absurdistische bijrollen en prachtige decors, die doen denken aan de films van Jean-Pierre Jeunet.

Pas sur la bouche

2003 | Komedie, Musical

Frankrijk/Zwitserland 2003. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Audrey Tautou, Isabelle Nanty, Pierre Arditi, Jalil Lespert en Sabine Azéma.

Overspel en misverstanden houden een welgestelde Parijse familie bezig, in een vederlichte muzikale komedie van de regisseur van de Auschwitz-documentaire Nuit et Brouillard en het zwaarwichtige meesterwerk Hiroshima mon amour.

Tout va bien, c'est Noël

2002 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 2002. Drama van Laurent Dussaux. Met o.a. Marthe Keller, Pierre Arditi, Julien Boisselier, Charlotte Valandrey en Jérôme Robart.

Omdat het over een paar dagen kerst is, komen de inmiddels volwassen kinderen logeren bij hun moeder Jacqueline (Keller) in haar landhuis. Jacqueline die rond de vijftig is, treft de voorbereidingen en wordt daarbij geholpen door haar oude vriend Maxime (Sorel), die haar een huwelijksaanzoek zal doen. Voor het zover is, komen er goed gekoesterde familiegeheimen boven water, worden oude wonden opgereten en ontstaan er woordenwisselingen. De oudste zoon Gauthier (Boisselier), die het familiebedrijf heeft overgenomen, kibbelt met zijn vrouw Christine (Valandrey), dochter St[KA1]ephanie (Voisin) wil niet laten merken dat haar relatie uit is en sleept studievriend Antoine (Deutsch) mee en zoon Sylvain (Robart) heeft zich sedert het overlijden van zijn vader niet meer vertoond, omdat hij homo is. Hij besluit echter uit de kast te komen en zijn vriend John (Vu An) voor te stellen. Tenslotte realiseert Jacqueline zich dat ze niet echt om Maxime geeft en merkt ze dat ze veel meer op de vriend van de familie, Joachim (Arditi), gesteld is. Ondanks de chaos wordt het natuurlijk gewoon kerstmis en inderdaad gaat het goed, want de film heeft een happy end. Het scenario van Mireille Lanteri is geen toonbeeld van originele invallen en de veteranen Arditi en Keller spelen de jongelui een klein beetje van het scherm. Het camerawerk is van Paco Wiser.

L'île bleue

2001 | Oorlogsfilm

Frankrijk 2001. Oorlogsfilm van Nadine Trintignant en Nadine Trintingant. Met o.a. Anouk Aimée, Evelyne Bouix en Pierre Arditi.

Omdat het over een paar dagen kerst is, komen de inmiddels volwassen kinderen logeren bij hun moeder Jacqueline (Keller) in haar landhuis. Jacqueline die rond de vijftig is, treft de voorbereidingen en wordt daarbij geholpen door haar oude vriend Maxime (Sorel), die haar een huwelijksaanzoek zal doen. Voor het zover is, komen er goed gekoesterde familiegeheimen boven water, worden oude wonden opgereten en ontstaan er woordenwisselingen. De oudste zoon Gauthier (Boisselier), die het familiebedrijf heeft overgenomen, kibbelt met zijn vrouw Christine (Valandrey), dochter St[KA1]ephanie (Voisin) wil niet laten merken dat haar relatie uit is en sleept studievriend Antoine (Deutsch) mee en zoon Sylvain (Robart) heeft zich sedert het overlijden van zijn vader niet meer vertoond, omdat hij homo is. Hij besluit echter uit de kast te komen en zijn vriend John (Vu An) voor te stellen. Tenslotte realiseert Jacqueline zich dat ze niet echt om Maxime geeft en merkt ze dat ze veel meer op de vriend van de familie, Joachim (Arditi), gesteld is. Ondanks de chaos wordt het natuurlijk gewoon kerstmis en inderdaad gaat het goed, want de film heeft een happy end. Het scenario van Mireille Lanteri is geen toonbeeld van originele invallen en de veteranen Arditi en Keller spelen de jongelui een klein beetje van het scherm. Het camerawerk is van Paco Wiser.

La fausse suivante

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Benoît Jacquot. Met o.a. Isabelle Huppert, Sandrine Kiberlain, Mathieu Amalric, Pierre Arditi en Alexandre Soulié.

In zijn verfilming van het Marivaux-stuk uit 1724 overtreft durfal Jacquot, veteraan-virtuoos in kostuumdrama, mise-en-scène en acteursregie, zichzelf. Op en om de bühne van een leeg theater herleeft de vileine list-en-bedrog-vertelling over een jonge aristocrate die zich als ridder vermomt om haar toegewezen echtgenoot te leren kennen. Deze blijkt een doortrapte opportunist. Vlammend acteursensemble, de spannende Kiberlain voorop, werd geniaal belicht en gefotografeerd door Romain Winding. Enige rekwisiet van betekenis is de lantaarn die van speler tot speler gaat. Een cinemasterclass in finesse, dynamiek en inventiviteit.

Les enfants du printemps : Les feuilles mortes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Na de beurscrash van 1987 wordt Jean (Arditi) verraden door zijn vennoot Fr[KA1]ed[KA1]eric Jiminez (Chatelais), die verliefd is op Virginie (Labourier), maar door haar werd afgewezen. Jean wordt beschuldigd van corruptie en belandt in de gevangenis. Ondertussen heeft ook het koor van Virginie te kampen met problemen te wijten aan ideologische meningsverschillen. Philippe (Simonet), het enige kind van Jean en Virginie, kan zijn draai niet meer vinden in de maatschappij die rond hem lijkt af te brokkelen. Al zijn zekerheden verdwijnen een voor een. Het derde en laatste deel van een schitterende trilogie die gelijktijdig een balans opmaakt van het culturele en financiële milieu in Frankrijk in de jaren 1980. De bekende componist van filmmuziek Jean-Marie Sénia speelt in deze mini-reeks de rol van de dirigent van het koor van 'de Lentekinderen'. Een serie die het verdient om er rustig bij neer te zitten en van te genieten. Naast de uitstekende vertolkingen zijn er het intelligent in elkaar gestoken scenario van Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner en de prachtige decors en kostuums waar je in weg kan dromen. François Lartigue stond ook ditmaal achter de camera. Stereo.

Les enfants du printemps : Les copains d'abord

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

1989. De twintigjarige Philippe (Simonet) wordt naar het ziekenhuis gebracht. De jongeman heeft zelfmoord gepleegd. Het gaat om de zoon van Jean Charlet (Arditi), een bankier die wegens corruptie achter de tralies zit en Virginie (Labourier), de stuwende kracht achter een zangkoor in Evry. Arlette Brissac (Br[KA3]ucher), een journaliste wiens dochter de vriendin was van Philippe, tracht diens motieven te achterhalen. Ze neemt contact op met Commissaris Francis Gluckstein (Coutteure) en samen verdiepen ze zich in de geschiedenis van de Charlets en het koor. Dit voert hen terug naar het jaar 1981. Het eerste deel van een drieluik over de mannen en de vrouwen van uiteenlopende standen en rassen die verbonden zijn door een grote liefde voor het lied. In flashback zijn we getuige van de oprichting van het koor en hun eerste repetities. Dit gegeven is doorweven met het dramatische thema van menselijke relaties. De schitterende vertolkingen maken de film een lust voor oog en oor. Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner schreven het scenario. Fotografie is van François Lartigue. Het tweede deel heeft als ondertitel EN HAUT DE L'AFFICHE. Stereo.

Les enfants du printemps : En haut de l'affiche

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Marco Pico. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Labourier, Michel Aumont, François Cluzet en Jean-Claude Dreyfus.

Arlette Brissac (Br[KA3]ucher) verdiept zich, samen met Commissaris Gluckstein (Coutteure), verder in de geschiedenis van de familie Charlet in de jaren 1980. Vader Jean (Arditi) heeft een nieuwe vennootschap opgericht en is opgeklommen tot een vooraanstaande, machtige zakenleider in de financi[KA3]ele sector. Zijn vrouw Virginie (Labourier) wordt volledig opgeslorpt door de activiteiten van haar koor. Geen van beiden bekommert zich om hun zoon Philippe (Simonet) en ze beseffen niet dat hij een kwetsbare, labiele persoonlijkheid ontwikkelt. Het tweede deel van de trilogie over de financiële en culturele werelden van het Frankrijk in de jaren 1980. Een strakke regie en schitterende acteerprestaties zorgen ervoor dat de film blijft boeien en dat de personages steeds weer verrassend uit de hoek komen. Vooral de Vlaming Coutteure, in zijn laatste rol, is aangrijpend goed. Ook nu weer werd het scenario geschreven door Jean-Michel Gaillard en Jacques Kirshner. Fotografie is van François Lartigue. Het derde deel kreeg als ondertitel LES FEUILLES MORTES. Stereo.

Les Acteurs

1999 | Drama

Verenigde Staten 1999. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Pierre Arditi, Josiane Balasko, Jean-Paul Belmondo, François Berléand en Dominique Blanc.

In deze bijna plotloze film die aaneengeregen is met min of meer in elkaar overgaande episoden krijgen een keur van Franse acteurs en actrices de kans zichzelf te spelen, te parodiëren of andere te imiteren in scène's uit bekende of beroemde films. Wie niet op de hoogte is met de Franse cinema, ontgaat veel. Wie denkt dat hij flink wat af te lachen krijgt, wordt teleurgesteld omdat de spelers eindeloos lang over hun vak, hun angsten voor de toekomst en andere zaken praten. Sommige fragmenten duren veel te lang en herhalen zich. Toch moet gesteld worden dat de rolverdeling zijn uiterste best gedaan heeft, waardoor er hele boeiende stukken in de film zitten. Soms staat de fijnzinnige humor op een hoog niveau. Kortom een film voor echte cinefielen met een gedegen kennis van de Franse film. Het scenario is van regisseur Blier. Het camerawerk is van François Catonné. Hoe je het wendt of keert, het resultaat is een originele en verbluffende Blier.

Le dernier plan

1999 | Komedie

België 1999. Komedie van Benoît Peeters. Met o.a. Florin Piersic Jr., Manuela Servais, Mihai Dinvale, Pierre Arditi en Jean-Michel Jarre.

In 1987 mocht de dissidente Roemeense schrijver Constantin Dolinescu (Dinvale) die een fervent tegenstander van dictator Nicolae Ceauces[KA10]cu was, zijn land na ettelijke jaren gevangenisstraf verlaten. Hij streek neer in Frankrijk, waar hij enkele filmprojecten van de grond trachtte te krijgen, w.o. een Kafka[KA3]esque werk, getiteld [KL]Het Negatief[KLE], maar hij verdween volledig uit het licht van de schijnwerpers. Tien jaar later arriveert de Roemeense filmer Virgil Iancu (Piersic Jr) met zijn cameraman Toma (Florescu) in Parijs. Hij wil Dolinescu opsporen en maakt een zoektocht langs de participanten, w.o zijn producent Pierre Drouot, de componist Jean-Michel Jarre (die beiden zichzelf spelen) en de hoofdrol (Arditi). Geleidelijk ontstaat er beeld van Dolinescu, dat lang niet altijd even flatteus is. De finale houdt een niet al te grote verrassing in. Deze film is een zogenaamde mockumentary, geen gedramatiseerde, parodiërende nepdocumentaire. Wij vinden het grotendeels ijdelheidscinema, waarbij de professionals zoals Arditi en Jarre, de moeite waard en interessant zijn, maar hun aanwezigheid is beslist onvoldoende om het grote publiek en cinefielen te boeien. Technisch is het allemaal mooi verzorgd, maar Peeters had eigenlijk iets nuttigers met zijn tijd en talent moeten doen. Het scenario is van regisseur Peeters, Sandrine Willems en Pierre Drouot. Het camerawerk is van Ella van den Hove. Ook bekend als LE DERNIER PLAN : SUR LES PAS DE CONSTANTIN DOLINESCU.

Un amour de cousine

1998 | Romantiek

Frankrijk/België 1998. Romantiek van Pierre Joassin. Met o.a. Véronique Genest, Pierre Arditi, Henri Garcin, Philippe Mareuil en Christian Bujeau.

Op dezelfde dag betrapt Lucille Bernardeau (Genest) haar baas met een onwillige collega op het toilet en haar man met een andere vrouw in hun bed. Ze heeft er genoeg van en pakt haar koffers en trekt naar Parijs. Ze weet niet waar naartoe. Op een brug ontmoet ze zakenman Pierre Spontini (Arditi) die prompt over de reling springt. Ze redt de wanhopige man die zelfmoord wil plegen uit liefdesverdriet. Met deze briljante cynicus krijgt haar leven weer zin en wonder boven wonder het werkt wederzijds. Een amusante kijk op twee door het leven bedrogen mensen die in elkaar terug de nodige levenslust vinden. Het verhaaltje is alles behalve origineel en verloopt erg voorspelbaar, maar dank zij het ontspannen spel van beide hoofdacteurs wordt de film toch de moeite waard om te blijven kijken. De dialogen zijn op bepaalde momenten echt schitterend en zitten vol lekkere one-liners. Het scenario werd geschreven door Jean-Claude Islert en Pierre Colin- Thibert. Achter de camera nam Bruno Privat plaats. Stereo.

Le comte de Monte-Cristo

1998 | Avonturenfilm, Actiefilm, Historische film

Frankrijk 1998. Avonturenfilm van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Ornella Muti, Jean Rochefort, Pierre Arditi en Sergio Rubini.

Groots opgezette verfilming in vier delen naar het heldenepos van Alexandre Dumas dat in 1845 verschenen is. De Franse tv- kijker heeft er kennelijk na een aantal bioscoopverfilmingen nog niet genoeg van en wil telkens weer de helden uit de 19e eeuwse (Franse) literatuur zien herleven. De drang naar macho-helden, avontuurlijke ondernemingen en nobele gevoelens, die de gerechtigheid laten zegevieren tegen valsheid en gekonkel, lijkt onverzadigbaar. G[KA1]erard Depardieu wilde al twee decennia lang gestalte geven aan zijn Graaf van Monte-Cristo, alias Edmond Dant[KA2]es, Abb[KA1]e Busoni, Lord Wilmore en Vader Dant[KA2]es. Er kwam een gigantisch budget (miljoenen Euro`s), er werd een prestigieuze rolverdeling ingehuurd, men zorgde voor oogverblindende locaties (24 in totaal, waaronder de Franse volksvertegenwoordiging, het Gr[KA1]evin-museum, de kastelen van Nandy en Saussay, de opera van San Carlo in Napels en het eiland Malta, waar de vroeg-19e eeuwse haven van Marseille werd nagebouwd. Men liet vijfduizend kostuums maken en plaatste de miniserie van bijna zeven uur in 26 landen om de kosten weer terug te halen. De bezielende kracht van G[KA1]erard Depardieu moest de film dragen en tegelijkertijd leert de kijker de Depardieu-clan verder kennen: dochter Julie als Valentine de Villefort en zoon Guillaume als de jonge Edmond Dant[KA2]es. In het begin zien we Dant[KA2]es als de jonge kapitein ter zee, die ten onrechte wordt ingesloten in een fort op een eilandje, Ch[KA4]ateau d`If. Na twintig jaar in de kerker hebben zitten verkommeren, kan hij op miraculeuze wijze ontsnappen. Hij vindt een grote schat, vermomt zich als Monte-Cristo en gaat systematisch zijn vijanden opsporen, ontmaskeren en vernietigen. In Parijs rekent hij af met Baron Danglars (Aumont), Fernand De Morcef (Rochefort) en officier van justitie Villefort (Arditi). Ook op het amoureuze vlak laat Monte-Cristo zich niet onbetuigd. Italiaanse actrice Muti speelt zijn onfortuinlijke verloofde Mercedes, die hij later terugvindt. Franse coryfee[KA3]en maken hun opwachting: de zanger Moustaki als abb[KA1]e Faria in de kerker, 76-jarige Presle als Madame de Saint Meran en good-old- Brialy als vader Morrel. Het scenario is van Didier Decoin, een Prix-Goncourt-winnaar en voormalig hoofd drama van staatszender France 2. De handeling komt traag op gang met een aanvankelijk te gespannen Depardieu. Het zijn de schoften, Arditi en Rochefort, die vaak de show stelen. Halverwege krijgt men het beste gedeelte: het is ritmisch, hartstochtelijk, magisch met een Monte-Cristo die aarzelt tussen haat voor zijn vijanden, medelijden voor de onschuldigen en zijn liefde voor Mercedes. In het slot zien we bij de wedergeboorte van Dant[KA2]es de triomf van de liefde, zijn vergevingsgezindheid en zijn menselijkheid. Hoewel deze vierdelige film lang genoeg is om bijfiguren te ontwikkelen, komen ze te weinig uit de verf. De alom aanwezige en dominerende Depardieu moet het qua vertolking wel degelijk afleggen tegen zijn Monte-Cristo voorgangers Louis Jourdan (1961), Jean Marais (1954) en zelfs Robert Donat (1934) en... Richard Chamberlain uit de tv-film anno 1975. Of de Franse kijker het hiermede eens zal zijn, valt ten zeerste te betwijfelen, want toen de serie werd uitgezonden in het najaar van 1998 was het 's avonds stil in de straten en onmogelijk om mensen bijeen te krijgen voor bijeenkomsten en vergaderingen.

Une clinique au soleil

1997 | Drama

Frankrijk/Duitsland 1997. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Rüdiger Vogler, Evelyne Bouix, Pierre Arditi, Julie Depardieu en Catherine Wilkening.

De Duitse chirurg Werner Bergh (Vogler) heeft een medicijn ontwikkeld dat de bestraling van kankerpati[KA3]enten overbodig maakt. Hij leeft echter al een tijdje in onmin met de directie van het ziekenhuis waar hij werkt. Bovendien wordt hij tegengewerkt door de farmaceutische industrie. Op dat ogenblik wordt hij benaderd door Marie (Bouix), een ex-geliefde, die samen met haar man Bernard Letechin (Arditi) een hospitaal leidt in de buurt van Marseilles. Werner aanvaardt hun aanbod, maar beseft niet dat hij in een wespennest terecht komt, want de kliniek wordt gefinancierd door de meedogenloze zakenman Albert Morin (Verley) en diens plannen zijn alles behalve zuiver. Medische ethiek t.o.v. winstbejag. Het klinkt heel idealistisch, maar het was niet de bedoeling van de makers om een aanklacht te maken, maar een sensationeel beeld te scheppen van de minder mooie kanten van de medische wereld. Het verhaaltje gaat erin als zoete koek, maar het klinkt allemaal zo onecht en vals. Christian Rullier en Viviane Zingg baseerden het scenario op de roman La passion du Docteur Berg van Heinz G. Konsalik. De fotografie is van Jean-Jacques Bouhon. Stereo.

Un et un font six

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Franck Apprédéris. Met o.a. Pierre Arditi, Brigitte Fossey, Gilles Gaston-Dreyfuss, Vincent Lecoeur en Ludwig Briand.

Paul (Arditi) en Laurence (Fossey), beiden in de middelbare leeftijd, houden van elkaar en willen gaan samenwonen. Dat ligt niet eenvoudig omdat Paul uit een vorig huwelijk twee tienerdochters heeft, Sophie en Julie (B[KA1]ejo en Castro) en Laurence van haar kant twee tienerzonen, Gr[KA1]egoire en Rapha[KA3]el (Lecoeur en Briand). Een brand op flat van Laurence leidt tot een soort voorbarige en geforceerde co-habitation ten huize van Paul. Binnen het 'nieuwe' gezin loopt vervolgens een en ander in het honderd. Uiteindelijk zijn het de kinderen die met succes besluiten in te grijpen. Scenario van Nicole Jamet en P.-J. Rey is niet origineel noch geloofwaardig. Meestal in twee delen uitgezonden.

Que la lumière soit !

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1997. Komedie van Arthur Joffé. Met o.a. Hélène de Fougerolles, Tchéky Karyo, Ticky Holgado, Pierre Arditi en Sergio Castellitto.

In deze fantastische vertelling treedt god hoogst persoonlijk op, vermomd als een beschermengel, die nadat hij zijn scenario voltooid heeft, afdaalt naar de aarde om de ideale regisseur te vinden. Regelmatig van gedaante verwisselend ontmoet god een zekere Jeanne (De Fougerolles), aan wie hij zijn project voorlegt. Zij geeft het aan haar baas Harper (Karyo), die het aanvaardt op voorwaarde dat zij een aantal veranderingen doorvoert. Als god er achter komt, is het te laat. Hij voelt zich verraden en ontmaskert in Harper de duivel. Hij ziet er vanaf en legt de opnames stil. Jeanne is wanhopig, gaat op zoek naar de almachtige, dwaalt door de straten en laat zich insluiten in een psychiatrische inrichting. Ze ontsnapt met de hulp van een aantal geestelijke gehandicapte patiënten. Met de camera aan de schouder legt ze haar dromen vast op de gevoelige laag. De film wordt op deze manier voltooid en gaat in een kathedraal in première. De reacties zijn laaiend enthousiast. Op lichte toon behandelt het scenario van regisseur Joffé het thema van een film die nog gemaakt moet worden en een film die gedraaid wordt. Hij wisselt steeds van zijde om een ongrijpbaar onderdeel van de film uit te bannen: de succesfactor. De rolprent bevat cameo's van talloze coryfeeën uit de film- en glitterwereld, die de kijker vrolijke knipoogjes geven. Meesterfotograaf Philippe Welt heeft zijn taak heel inventief verricht, waardoor de enscènering uitblinkt, maar hij overtreft het eenmalige succes van god bij diens première uiteraard niet.

On connaît la chanson

1997 | Musical, Romantiek, Experimenteel, Komedie

Frankrijk 1997. Musical van Alain Resnais. Met o.a. Pierre Arditi, Jean-Pierre Bacri, Sabine Azéma, Agnès Jaoui en André Dussollier.

Net als in werken van Dennis Potter, aan wie beroemd regisseur Resnais deze luchtige komedie opdroeg, onderdrukken de personages in On connaît la chanson hun ware gevoelens. Die komen slechts tot uiting voor ons kijkers, in plotse playback-nummertjes die ongelooflijk naadloos overlopen in gewone scènes. Het is telkens weer absurd en geestig om uit de mond van een serieus karakter bijvoorbeeld de stem van Josephine Baker te horen, maar het is tragisch om tegelijk te merken dat geen persoon zichzelf durft te zijn. Zo is er Parijse toeristengids Camille (Jaoui), die haar depressie niet onderkent en daarom fysieke problemen krijgt. Via Camille leren we nog vijf hoofdkarakters kennen, die met elkaar in contact staan en allen op de een of andere wijze te maken hebben met onroerend goed. Ondanks volhardende ontkenningen draait hun wereld eigenlijk om de liefde. Dat is `altijd hetzelfde liedje´ (titelvertaling), maar onder regie van Resnais nooit saai. (IdH/VPRO Gids)

Messieurs les enfants

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Boutron. Met o.a. Pierre Arditi, François Morel, Zinedine Soualeme, Catherine Jacob en Jean-Louis Richard.

Drie kinderen, Pope (Arditi), Pierre (Morel) en Isma[KA3]el (Soualeme) zijn de drijfveren van deze grapjesfilm. Ze vormen samen met hun leraar Crastaing (Richard) een explosief kwartet. Om hen uit te dagen geeft Crastaing hen op een opstel te schrijven met als onderwerp: als je wakker wordt, merk je dat je ouders kinderen zijn geworden. De volgende morgen worden de opstellen ingeleverd en wat blijkt: de ouders zijn weer kinderen en hun kinderen zijn volwassen. Het wordt nog veel zotter als Crastaing bij een van de leerlingen komt en zelf ook een kind blijkt te zijn. Er verschijnt een deurwaarder die beslag wil leggen op de meubelen, maar de kinderen die nu volwassenen zijn geworden, zetten een val en ontwijken de zaak met een list: ze verplichten Crastaing een nieuw onderwerp op te geven zodat ze weer terug kunnen in hun eigen omhulsel. Scenarioschrijver Daniel Pennac is specialist in een dergelijk genre en het lijkt allemaal zeer veelbelovend en hij haalt ons een wereld binnen, waarin alles op zijn kop staat. Helaas steunt de regie veel teveel op het overdreven en afwijkende gedrag, waardoor de verveling algauw toeslaat. Die eerder genoemde regie heeft namelijk het zwakke spel niet goed in de hand, terwijl de hoofdrollen toch spelers van formaat zijn. Waarschijnlijk heeft men zich blind gestaard op de speciale effecten en is men blijven steken in de enscènering; dat is heel erg jammer, want normaal gesproken maak je met een goed idee, een goede film. De fotografie is van François Cantonné.

Le prix de l'espoir

1997 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1997. Romantiek van Josée Yanne. Met o.a. Pierre Arditi, Evelyne Bouix, Philippe Volter, Françoise Christophe en Jean-Louis Richard.

Pierre (Arditi) en Benjamin (Volter) zijn onderzoekers in een belangrijk hospitaal in Parijs. Op een dag krijgen ze het bezoek van Christine (Bouix), die de symptomen vertoont van de mysterieuze ziekte die ze sinds jaren onderzoeken. Pierre voelt zich aangetrokken tot de jonge vrouw en in overleg met haar besluit hij haar een nieuwe, nog experimentele behandeling te geven. Een film die een andere kijk geeft op het beroep van dokter. Arditi is een menselijke figuur voor wie het welzijn van de patiënt boven de financiële vergoeding gaat. Voor hem komt emotie voor de wetenschap. Toch kan de film niet helemaal overtuigen, daarvoor komt de liefdesgeschiedenis te geforceerd over. Medisch journalist Hervé Hamon schreef het scenario samen met Chantal de Rudder. Achter de camera nam Dominique Le Rigoleur plaats.

L'atelier d'Alain Resnais

1997 | Documentaire

Frankrijk 1997. Documentaire van François Thomas. Met o.a. Pierre Arditi, Sabine Azéma, Jean-Pierre Bacri, Sylvette Baudrot en Renato Berta.

Met als centraal gegeven de opnamen van de nieuwe film van Alain Resnais, ON CONNAIT LA CHANSON, tracht deze documentaire een idee te geven van de manier waarop Resnais zijn films concipieert. Verschillende medewerkers, w.o. scriptgirl Baudrot, cameraman Berta, monteur Lenoir en componist Fontaine, evenals een reeks acteurs en actrices, waarvan de meesten al jarenlang met de cineast werken, vertellen over zijn techniek en zijn opvatting van verhaalstructuur, decoropbouw, montage, e.d.. Voor ON CONNAIT LA CHANSON haalde Resnais zijn inspiratie bij Dennis Potter en diens THE SINGING DETECTIVE. Midden in de actie beginnen de acteurs een liedje, gezongen door de originele zanger(es), te lippen. Alain Resnais vertelt zelf, off-screen, over zijn werk. Het geheel wordt geïllustreerd met fragmenten uit bovengenoemde film, evenals MURIEL OU LE TEMPS D'UN RETOUR, LA VIE EST UN ROMAN, L'AMOUR A MORT, MELO en het tweeluik SMOKING/NO SMOKING. Thomas schreef het scenario en de commentaar, die ingesproken werd door Philippe Laudenbach. Voor de montage werd beroep gedaan op Laure Mercier en Christophe Maizou stond achter de camera. Voor interessant voor filmhistorici en Resnais-fans.

Hasards ou coincidences

1997 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk/Canada 1997. Drama van Claude Lelouch. Met o.a. Alessandra Martines, Laurent Hilaire, Pierre Arditi, Marc Hollogne en Véronique Moreau.

Fantast Lelouch is nog nooit betrapt op sympathie voor de inhoud en ook in deze film is vorm de aanjager. Romantisch is het wel, tenminste als je van reizen houdt en van Martines waar de camera als een krolse kat omheen draait. In haar vierde rol op rij voor Lelouch gaat ze met haar nieuwste aanbidder - met een camcorder als derde oog - naar Canada, Mexico, de VS en Zuid-Europa op zoek naar onder andere ijsberen, duikers en ijshockeyers. Pierre William Glenn, een Franse topfotograaf, is verantwoordelijk voor de schitterende cameravoering.

Ciné club: Messieurs les enfants

1997 |

Frankrijk 1997. Pierre Boutron. Met o.a. Zinedine Soualem, François Morel en Pierre Arditi.

Fantast Lelouch is nog nooit betrapt op sympathie voor de inhoud en ook in deze film is vorm de aanjager. Romantisch is het wel, tenminste als je van reizen houdt en van Martines waar de camera als een krolse kat omheen draait. In haar vierde rol op rij voor Lelouch gaat ze met haar nieuwste aanbidder - met een camcorder als derde oog - naar Canada, Mexico, de VS en Zuid-Europa op zoek naar onder andere ijsberen, duikers en ijshockeyers. Pierre William Glenn, een Franse topfotograaf, is verantwoordelijk voor de schitterende cameravoering.

Passeur d'enfants : L'enfant de Soweto

1996 | Drama

Frankrijk/Zuid-Afrika 1996. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Pierre Arditi, Isabel Otero, John Indi, Sammy Sachet en Anton Decker.

Toen ze twintig was had Otero in Johannesburg een verhouding met de zwarte Zuidafrikaan Indi, een activist tegen het apartheidsregime. In die tijd was een relatie tussen blank en zwart nog strafbaar en Indi werd aangehouden, terwijl Otero het land werd uitgezet. Terug in Frankrijk ontdekte ze dat ze zwanger was en schonk het leven aan Sachet. Acht jaar later is hij een moeilijk kind, triest en apathisch. Een arts raadt haar aan de jongen voor een tijdje naar zijn vader te sturen. Sachet keert echter niet terug. Hij voelt zich thuis in Zuid-Afrika en wil bij zijn vader blijven. Een bewogen drama met een kind als inzet doet het altijd wel bij een zeker publiek en wanneer dan nog de gevoelens gemanipuleerd worden speelt men helemaal op safe. Het stroperige, op patroon uitgesneden scenario is van de hand van Alexandra Deman en Appr[KA1]ed[KA1]eris en is gebaseerd op een hoofdstuk uit het boek [KL]Passeur d`enfants[KLE] van Josef Melnik en Paul Coudret. Opgenomen onder moeilijke omstandigheden (de crew moest doorlopend gewapend bewaakt worden en zonder de persoonlijke tussenkomst van Nelson Mandela zou de film nooit afgeraakt zijn) door Mario Barroso. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

La passion de docteur Bergh

1996 | Drama

Frankrijk/Duitsland 1996. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Pierre Arditi, Evelyne Bouix en Rüdiger Vogler.

De gevierde chirurg en kankerdeskundige dr. Werner Berg verliest zijn dochter die kanker heeft bij een operatie en besluit zich volledig te wijden aan het onderzoek naar kanker. Hij boekt grote successen maar een farmaceutische fabrikant ziet hierdoor de productie van zijn eigen medicijn in gevaar komen en probeert het werk van Berg te saboteren

Hommes, femmes, mode d'emploi

1996 | Drama, Komedie

Frankrijk 1996. Drama van Claude Lelouch. Met o.a. Anouk Aimée, Bernard Tapie, Alessandra Martines, Pierre Arditi en Fabrice Luchini.

Boeiende komedie van Claude 'Une homme et une femme' Lelouche over verschillende soorten relaties, van pas ontluikende kalverliefde tot een vrouw die op haar tachtigste voor het eerst trouwt. In 1996 op het filmfestival van Venetië genomineerd voor een Gouden Leeuw. Lelouche, die in 1962 zijn eerste film regisseerde, maakte ook onder meer Les uns et les autres (1981). (IdH/VPRO Gids)

Dr. Berg - Nur das Leben zählt

1996 | Drama

Duitsland 1996. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Rüdiger Vogler, Pierre Arditi, Evelyne Bouix, Julie Depardieu en Catherine Wilkening.

De wat vreemde eend in de Konsalik-verfilmingen voor de kijkkast; in feite de eerste, en gedraaid door een Franse regisseuse met v.n.l. een Franse rolverdeling - het verhaal leent zich ertoe: Dr. Werner Berg (Vogler) is een briljante onderzoeker op het gebied van de kankerbestrijding, die voor een grote doorbraak staat om een doelmatig geneesmiddel te ontwikkelen, maar hij is gedeprimeerd door de vroegtijdige dood van zijn dochter en wordt gekweld door schuldgevoelens. Zijn voormalige minnares Marie (Bouix) is gehuwd met Bernard L[KA1]etechin (Arditi), de eigenaar van een groot farmaceutisch bedrijf. Marie haalt Werner over om zijn werk in een chique kliniek in Zuid- Frankrijk voort te zetten. Werner weet niet dat die kliniek eigendom is van Bernards onderneming en dat het uitsluitend de bedoeling is om Werners onderzoek in de kiem te smoren, zodat Bernard nog lang kan profiteren van al die ongelukkige kankerpati[KA3]enten door zijn gebrekkige preparaten zonder concurrentie te blijven verkopen. Ambitieuze journaliste Gabrielle Caderon (Wilkening) opent Werners ogen over het gewetenloze bedrog. Christian Rullier bewerkte het boek Rostender Ruhm tot een efficiënt scenario, maar het blijft aan de oppervlakte, ook al is Arditi een heerlijke schurk en Bouix een mooie, valse slang. Depardieu is veelbelovend en de moeite waard om in betere films te blijven volgen. Vogler geeft een solide rol weg, maar de regie heeft de koers ingezet voor een gemakkelijke vaart zonder al te veel deining. Mooie locaties en onberispelijk camerawerk van Jean-Jacques Bouhon.

Une femme dans mon cœur

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Gérard Marx. Met o.a. Pierre Arditi, Michèle Laroque, Sam Karmann, Sarah-Laure Estragnat en Jean-Michel Noirey.

Christian (Arditi), directeur van een reclamebureau, draait een commercial in een ziekenhuis. Hier ontmoet hij Alice (Laroque), de vrouw die hij zeventien jaar geleden liet zitten. Ze is verpleegster en ze vallen opnieuw op elkaar. Alice wil echter niet meer met hem samenwonen. Enkele dagen later ontmoet hij Laura (Estragnat), Alice's dochter. Laura is gefascineerd van de nieuwe minnaar van haar moeder en kan niet helpen ook verliefd op hem te worden. Christian denkt dat Laura zijn dochter is, en Alice spreekt het niet tegen. Het is een poging om de Amerikaanse screwball comedy na te doen in Frankrijk met korte scènes en flitsende dialogen, maar na korte tijd zakt film als een pudding in elkaar. De oude komedies van Howard Hawks zijn toch een stuk beter, want die waren tenminste heel plezierig met personages om van te houden. Marie-Françoise Egret bewerkte haar eigen verhaal tot scenario met Sylvie Chauvet. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Une femme dans mon coeur

1995 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1995. Komedie van Gérard Marx. Met o.a. Michèle Laroque, Pierre Arditi en Sarah-Laure Estragnat.

Christian (Arditi), directeur van een reclamebureau, draait een commercial in een ziekenhuis. Hier ontmoet hij Alice (Laroque), de vrouw die hij zeventien jaar geleden liet zitten. Ze is verpleegster en ze vallen opnieuw op elkaar. Alice wil echter niet meer met hem samenwonen. Enkele dagen later ontmoet hij Laura (Estragnat), Alice's dochter. Laura is gefascineerd van de nieuwe minnaar van haar moeder en kan niet helpen ook verliefd op hem te worden. Christian denkt dat Laura zijn dochter is, en Alice spreekt het niet tegen. Het is een poging om de Amerikaanse screwball comedy na te doen in Frankrijk met korte scènes en flitsende dialogen, maar na korte tijd zakt film als een pudding in elkaar. De oude komedies van Howard Hawks zijn toch een stuk beter, want die waren tenminste heel plezierig met personages om van te houden. Marie-Françoise Egret bewerkte haar eigen verhaal tot scenario met Sylvie Chauvet. Het camerawerk is van Jimmy Glasberg. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Les caprices d'un fleuve

1995 | Drama, Historische film, Avonturenfilm

Frankrijk/Verenigde Staten 1995. Drama van Bernard Giraudeau. Met o.a. Bernard Giraudeau, Richard Bohringer, Anna Galiena, Roland Blanche en Raoul Billerey.

Bescheiden drama speelt zich af aan de Afrikaanse westkust, eind achttiende eeuw, waar de slavenhandel bloeit. Een blanke aristocraat voedt een 10-jarig slavenmeisje op als zijn eigen dochter, maar krijgt, naarmate ze ouder wordt, ook andere gevoelens voor haar. Wanneer zij en enkele andere slaven worden gekidnapt doet hij er alles aan haar terug te vinden. De fraaie, voor een César genomineerde fotografie van Jean-Marie Dreujou vormt een belangrijk pluspunt en verleent de (woestijn)landschappen een goudkleurige grandeur. De film werd deels in Senegal opgenomen. (RdL/VPRO Gids)

Le raison d'or

1995 |

Frankrijk 1995. Joël Séria. Met o.a. Jean-Manuel Florensa, Cristiana Réali en Pierre Arditi.

Bescheiden drama speelt zich af aan de Afrikaanse westkust, eind achttiende eeuw, waar de slavenhandel bloeit. Een blanke aristocraat voedt een 10-jarig slavenmeisje op als zijn eigen dochter, maar krijgt, naarmate ze ouder wordt, ook andere gevoelens voor haar. Wanneer zij en enkele andere slaven worden gekidnapt doet hij er alles aan haar terug te vinden. De fraaie, voor een César genomineerde fotografie van Jean-Marie Dreujou vormt een belangrijk pluspunt en verleent de (woestijn)landschappen een goudkleurige grandeur. De film werd deels in Senegal opgenomen. (RdL/VPRO Gids)

Le hussard sur le toit

1995 | Historische film, Avonturenfilm, Drama, Romantiek

Frankrijk 1995. Historische film van Jean-Paul Rappeneau. Met o.a. Olivier Martinez, Juliette Binoche, Pierre Arditi, François Cluzet en Gérard Depardieu.

Ten tijde van de release de duurste film ooit gemaakt in Frankrijk, dit historische melodrama van Cyrano de Bergerac-regisseur Rappeneau. De film speelt zich af in 1832. Napoleon is van het toneel en er heerst een machtsvacuüm in Frankrijk, dat bovendien geteisterd wordt door verschrikkelijke cholera-epidemieën. Dit is het decor van een onmogelijke liefdesgeschiedenis tussen een Italiaanse avonturier (Martinez) en een getrouwde Franse adellijke dame (Binoche). Mooie mensen, fraaie kostuums, prachtige landschappen, aangrijpende beelden van de cholera-patiënten en -slachtoffers, maar Martinez slaagt er niet in om de film een ziel te geven.

Passeur d'enfants: L'enfant de Cuba

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Franck Apprédéris. Met o.a. Pierre Arditi, Evelyne Bouix, Hervé Arthur Ratto, Carlos Cruz en Gretel Pequeno.

Tijdens de zomervakantie zet Bouix haar zes-jarig zoontje op het vliegtuig naar Cuba. Hij gaat naar zijn vader Cruz. Een maand later wacht ze in Parijs tevergeefs op het kind. Zijn vader heeft besloten dat hij in Havana moet blijven. Na een half jaar hebben alle juridische mogelijkheden om de jongen terug te krijgen niets opgeleverd. In haar vertwijfeling grijpt ze naar illegale middelen. Eerste in een reeks tv-films gemaakt in het kader van de rechten van het kind naar waargebeurde feiten. Door Josef Melnik en Paul Coudret te boek gesteld onder de titel Passeur d'enfants. Apprédéris en Alexandra Deman hebben hieruit de inspiratie geput voor hun strak gestructureerd scenario dat zowel pakkend als spannend overkomt. Goede vertolking. Yves Dahan filmde op locatie in Cuba.

La peau du chat

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jacques Otmezguine. Met o.a. Pierre Arditi, Anne Canovas, Roger Mirmont, Bernard Pinet en Bernard Ballet.

Georges (Arditi) is een acteur die zowat alles aanneemt wat hem aangeboden wordt. Tussen de kleine jobs in en de lange periodes van werkloosheid heeft hij een pracht van een snor laten groeien. Op de vooravond van de vakanties wordt hem een rol aangeboden: deze van een kat in een provincie-theater. Ondanks het protest van zijn familie aanvaardt hij de rol en terwijl hij het masker van de kat op zet moeten zijn vrouw en kinderen zonder hem op reis. Een acteur moet kiezen tussen werk en gezin. Een alledaags probleem dat hier zonder veel enthousiasme uitgewerkt werd tot een doordeweekse dramatische komedie zonder veel diepgang. Jean-Claude Grumberg en Otmezguine baseerden het scenario op de roman La nuit tous les chats sont gris van Grumberg. Jean-Claude Aumont stond aan de camera.

L'affaire Dreyfus

1994 | Historische film, Drama

Frankrijk/België 1994. Historische film van Yves Boisset. Met o.a. Thierry Frémont, Pierre Arditi, Bernard-Pierre Donnadieu, Christian Brendel en Philippe Volter.

Tweedelige Frans-Belgische tv-film over de joodse Franse legerkapitein Dreyfus (Frémont) die in 1894 van spionage werd beschuldigd. Hij zou militaire geheimen aan de Duitsers hebben doorgegeven. Bij gebrek aan bewijzen laat het ministerie valse documenten verspreiden om Dreyfus te kunnen veroordelen. Zijn vrouw Lucie (Morante) en zijn broer (Volter) roepen de hulp van de pers in. In feite was het de Franse legerkommandant Charles Walsin Esterhazy (Arditi), overladen met schulden, die aan de Duitse autoriteiten voorstelde militaire inlichtingen te verkopen. Alles wordt in het werk gesteld om de zaak Dreyfus in de doofpot te houden en Esterhazy vrijuit te laten gaan. Diens proces is dan ook een farce, wat Emile Zola (Drouot) tot een woedend J`accuse inspireert. In 1899 komt de waarheid dan toch aan het licht en Dreyfus krijgt gratie (hij werd pas in 1906 in ere hersteld). Merkwaardig sterke tv-film, geschreven door Jorge Semprun en Boisset naar het boek L'affaire van Jean-Denis Bredin. Met zorgvuldige precisie worden de gebeurtenissen beschreven die leidden tot een der grootste crises van de Derde Republiek. Geslaagde epoque-reconstitutie met een schitterende rolbezetting, met o.m. Mesguich als Léon Blum, Demy als Marcel Proust en Berger als de Duitse majoor Von Schwarzkoppen. Enkele te lange en trage passages neem je er graag bij. Bekroond met de Nymphe d'argent op het festival van Monte Carlo in 1995. Camerawerk van Yves Dahan en Robert-Jacques Loiseleux. Het duurde overigens ruim honderd jaar voordat het Franse leger de dwaling van de valse beschuldiging offcieel erkende. Dreyfus stierf in 1935 in een zekere vergetelheid, maar zijn zaak is onlosmakelijk verbonden aan het door de autoriteiten georkestreerde antisemitisme.

Couchettes express

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Luc Béraud. Met o.a. Jacques Gamblin, Bernard Haller, Isabelle Renauld, Marc Citti en Gunilla Karlzen.

Gamblin is steward op de slaaptrein Parijs/Venetië. Hij moet kaartjes en identiteitsbewijzen van de reizigers in 'zijn' wagon ophalen. Op zekere dag vraagt een passagier, Haller, om bescherming. Hij lijdt aan een nog onbekende ziekte en hij is niet alleen op de vlucht voor geleerden die hem als proefkonijn willen gebruiken, maar ook voor Bonke, een handelaar in menselijke organen. Een misdaadkomedie met dramatische ondertoon. De film is een poging van alles over te brengen, maar slaagt bijna nergens in. Het rommelige scenario is van Béraud en Bernard Stora, die zich lieten inspireren door de roman La Maldonne des Sleepings van Tonino Benacquista. Alleen een talent als Haller weet de film enkele geslaagde momenten mee te geven. Camerawerk van Alain Levent.

Smoking/No Smoking

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Pierre Arditi, Peter Hudson en Sabine Azéma.

Uit acht toneelstukken van de Britse dramaturg Alan Ayckbourn, Intimate Exchanges,stelde Resnais twee opeenvolgende films samen, gespeeld door slechts twee acteurs. Azéma neemt vijf rollen voor haar rekening, Arditi vier, en Hudson is de vertelstem. Meervoudig bekroond. Vanavond deel I: Smoking.

Le raisin d'or

1993 | Komedie

Frankrijk/België 1993. Komedie van Joël Séria. Met o.a. Pierre Arditi, Cristiana Réali, Bernard Pinet, Jean-Manuel Florensa en Daniel Villates.

Baron Arditi heeft een grondige afkeer aan werken, maar een groot hart voor zijn vrienden. Logisch dat hij overladen is met schulden. Terwijl de naburige kloosterlingen ploeteren in hun wijngaard, luistert de baron liever naar muziek en organiseert hij regelmatig uitbundige feesten. De onverwachte dood van de opzichter van zijn wijngaarden is dan ook een ware ramp, want zonder hen is er geen oogst. De baron stevent af op een regelrechte ramp. Zwakke komedie met morele ondergrond. Het cynisme dat Seria gewoonlijk kenmerkt, is hier verdwenen en vervangen door tedere humor die echter niet kan overtuigen. Seria's scenario stelde Yves Dahan in de gelegenheid om enkele mooie beelden te schieten van de wijngaarden van de Bordelais.

La petite apocalypse

1992 | Komedie

Italië/Polen/Frankrijk 1992. Komedie van Costa-Gavras. Met o.a. Pierre Arditi, Anna Romantowska, Maurice Bénichou, Carlo Brandt en Jacques Denis.

Een uit Polen geëmigreerde schrijver woont bij zijn ex- vrouw die getrouwd is met burgeois henry. De dromerige en gedesillusioneerde auteur verwisselt al grappenmakend een gloeilamp, waarna alles verandert. Henry en zijn depressieve vriend Jacques geloven dat het zelfmoord is, en besluiten van hem een held en martelaar te maken, zodat zijn dood dragelijk wordt en niet voor niets is geweest. Costa-Gavras die politieke films maakt, waagt zich deze keer op het komische vlak zonder dit helemaal in de vingers te hebben.

La femme et le pantin

1992 | Romantiek

Frankrijk/Zwitserland/Spanje 1992. Romantiek van Mario Camus. Met o.a. Pierre Arditi, Maribel Verdú, José Manuel Cervino, Thierry Gimenez en Antonio Flores.

In een Parijse bar vertelt Matthieu (Arditi) aan zijn ex- chauffeur het romantische avontuur dat zijn leven vernietigde. Matthieu werd naar Spanje gezonden met de opdracht een gebouw op te knappen. Tijdens een wandeling ontmoet hij Estrella (Verd[KA1]u), een jonge, sensuele vrouw met een intrigerende schoonheid. Hoewel Matthieu twintig jaar ouder is dan Estrella, gaat hij voor haar volledig door de knie[KA3]en. Zij onderwerpt hem vervolgens aan haar grillen en maakt van hem een speelbal in een bijna onverdragelijke verhouding van aantrekken en afstoten. De vijfde verfilming van dit liefdesdrama, na Jacques de Banoncelli`s erotisch geladen gelijknamige film (1928) met Conchita Montenegro en Andr[KA1]e Conti, Joseph von Sternberg`s surrealistische THE DEVIL IS A WOMAN (1935) met Marlene Dietrich en Lionel Atwill, Julien Duvivier`s gelijknamige film (1958) met Brigitte Bardot en Antonio Vilar, en Luis Bu[KA6]nuel`s CET OBSCUR OBJECT DU D[KA1]ESIR (1977) met Carole Bouquet en Fernando Rey. Evenals Buñuel weet Camus gebruik te maken van de zwoele, verdorven sfeer die schitterend verpersoonlijkt wordt door Verdú, met Arditi als het gewillige, hulpeloze slachtoffer. Het scenario is van Jean-François Goyet en Edouard Niermans naar de roman van Pierre Louÿs. Het camerawerk is Jaume Peracaula en bevat stemmige, donkere beelden.

L'ombre

1992 | Thriller

Zwitserland/Frankrijk/Duitsland 1992. Thriller van Claude Goretta. Met o.a. Pierre Arditi, Jacques Perrin, Maurice Garrel, Gudrun Landgrebe en Julie Jézéquel.

Goretta verdiepte zich in de weinig glorieuze hedendaagse realiteit van Zwitserland, en had een vechtfilm op het oog. Het resultaat staat ver af van de hooggestemde verwachtingen van de kijker. Het scenario trapt onvermijdelijke open deuren in omtrent corruptie en macht en ontbreekt het in het bijzonder aan fijnzinnigheid. De kijker steekt niets op van dit verhaal over een prominent journalist en een brave documentaliste, die geconfronteerd worden met een gewelddadige werkelijkheid. Ondanks hun talent als acteurs, lijken Arditi en Perrin in deze armoedige politieke en maatschappelijke beschouwing op marionetten, die niet in staat zijn tot genuanceerd denken. Scenario van regisseur Goretta, Muriel Teodori en Efrem Camerin.

Plaisir d'amour

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Nelly Kaplan. Met o.a. Pierre Arditi, Françoise Fabian, Dominique Blanc, Cécile Sanz de Alba en Heinz Bennent.

De schrijver van kasteelromannetjes, Guillaume de Burlador (Arditi) - Willy voor intimi - wordt aangeworven als de huisleraar van de dertien-jarige Flo. Ze woont op het paradijselijke eiland Anatha. Als Willy aankomt, wordt hij ontvangen door drie aantrekkelijke, goedgeklede en wel verzorgde vrouwen van uiteenlopende leeftijd: Do (Fabian), een ouder familielid, Flo`s moeder Clo (Blanc) en haar zuster Jo (Sanz de Alba). Het kind zou opgehouden zijn in Spanje, maar in werkelijkheid bestaat ze niet. Alles wat de drie vrouwen van Willy willen, is dat hij regelmatig met hen tussen de lakens glijdt voor een stevige portie seks. Ze proberen Willy met allerlei trucs en geneugten te verleiden, maar hij is een echte romanticus en heeft een totaal andere voorstelling over de liefde. Ook de mythe dat Flo wél bestaat, houden ze in stand met listen en verzinsels totdat Willy hen ervan beschuldigt dat ze Flo gevangen houden. Dan bekennen ze dat ze haar als lokaas hebben voorgehouden. Regisseuse Kaplan heeft gezorgd voor een vlot tempo en ze laat de kijker van de ene grappige situatie in de andere rollen. In het scenario dat zij met Jean Chapot schreef heeft ze niet alleen allerlei hilarische toestanden gestopt, maar ook hele handige afleidingsmanoeuvres die de pret flink verhogen. Idem voor de uitstekende bijrollen van Bennent als de homoseksuele butler Raphaël of Dux als Cornelius, een grof gebekte bezoeker. Aanvankelijk een toneelklucht maar op de juiste manier voor de film bewerkt, optimaal het medium benuttend. Het camerawerk is van Jean-François Robin.

Les clés du paradis

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Philippe de Broca. Met o.a. Gérard Jugnot, Pierre Arditi, Philippine Leroy-Beaulieu, Fanny Cottençon en François Perrot.

Bekend schrijver Arditi zit zonder inspiratie en vrouwen. Hij moet daarentegen hoge alimentaties betalen. Van arren moede gaat hij zijn sullige broer Cavaillac in Bretagne bezoeken. Die is leraar Frans en woont in een huis dat aan Arditi toebehoort. Al jarenlang belazert Arditi zijn broer door met diens kort gekapte kindvrouwtje tussen de lakens de duiken. De uitgebluste auteur stelt zijn broer voor om radicaal van plaats te wisselen: beroep, vrouw(en), huis etc. Zo gezegd zo gedaan en het te verwachten resultaat blijft zeker niet uit: Cavaillac krijgt groot succes als literator en Arditi's problemen worden steeds groter. Een muffe film, waaraan alleen de zeelucht van de Bretonse kust verfrissend is. Kijkbuisvoer, waarbij je niet naar de logica moet zoeken. Alexandre Jardin schreef het scenario, waarvoor regisseur Philippe De Broca ook op de credits vermeld staat en Jean-Marie Le Menier, deed de fotografie, waarschijnlijk het enige pluspunt van de film.

Vanille fraise

1990 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk/Italië 1990. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Pierre Arditi, Jacques Perrin, Riccardo Cucciolla, Giuseppe Cederna en Pino Quartullo.

Een rustig en tevreden stelletje, dat een kleine porceleinfabriek beheert, krijgt een gevaarlijke opdracht toevertrouwd, gericht tegen een bende terroristen. Ze moeten een schip - THE MALTESE FALCON (!) - dat geladen is met raketten, laten zinken. Zoals altijd komt G[KA1]erard Oury met een boertige klucht maar hij gaat deze keer de mist in met de bijzaken. Een ongeloofwaardig scenario (van hemzelf en Danièle Thompson) met een mengsel van potsierlijkheid en geweld als een parodie op de stijl van James Bond en vrijzinnige variaties op de eeuwige driehoeksrelatie. Het einde van het liedje is een smakeloze film van weinig niveau. Het is jammer dat er zulke prima acteurs meedoen. Achter de camera stond Luciano Tovoli.

Légitime défense

1990 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1990. Misdaad van Claude Grinberg. Met o.a. Bulle Ogier, Bernard Fresson, Jean-marc Bory, Pierre Arditi en J.C. Bouvet.

Een scenario van de misdaadverhalenschrijver Paul Andr[KA1]eota. Een president-directeur geeft zichzelf de schuld van de (onopzettelijke) moord op een jonge toneelspeler, maar het onderzoek brengt veel meer verontrustends naar boven over iets, dat aanvankelijk onder de gemengde berichten in de krant thuis leek te horen. Goede spelprestaties.

Largo Desolato

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Agnieszka Holland. Met o.a. Pierre Arditi, Dominique Blanc, Eva Darlan en Jean-Claude Dauphin.

De tragische geschiedenis van een dissidente schrijver die blootstaat aan de vervolgingen van het totalitaire regime in zijn land. In werkelijkheid is dit de verhulde autobiografie van de schrijver Vaclav Havel in de vorm van een toneelstuk, dat hier verfilmd is door een cineaste met een hoogontwikkeld gevoel voor ruimte, belichting en ritme. Bovendien weet zij uitstekend een dreigende, sombere en trieste sfeer op te wekken. Een zeldzaam voorbeeld van een geslaagde tv-verfilming van een toneelstuk.

Jane

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Claudine Guilmain. Met o.a. Maria Pacôme, Pierre Arditi, Catherine Samie, Michel Robbe en Jacques Crépineau.

De wederwaardigheden van een actrice in het boulevardgenre, die zowel een nieuw publiek probeert te veroveren als een nieuwe liefde. Geschreven door Maria Pac[KA4]ome die zichzelf de hoofdrol heeft gegeven (zoals gewoonlijk) waarin zij schaamteloos slecht spel neerzet (zoals gewoonlijk). Meer is er niet over deze produktie te zeggen, behalve dat Arditi er nog het beste van probeert te maken terwijl de aparte ideeën van filmregisseuse Guilmain op het kleine scherm helemaal niet overkomen.

Duo

1990 | Drama, Komedie

Frankrijk 1990. Drama van Claude Santelli. Met o.a. Pierre Arditi, Evelyne Bouix, Denise Gence, Matthias Habich en Jean-Jacques Moreau.

Een bewerking van de roman van Colette met inbegrip van de onnavolgbare sensuele sfeer die zij weet te scheppen, waarin het noodlot en de humor (Senia in de rol van gekke pianist mag niemand missen) het tegen elkaar afleggen. Het is de zorgvuldige regie die het mogelijk maakt deze sfeer - hoewel iets te nadrukkelijk aanwezig - over te brengen. Uitstekend spel en mooie plaatjes van Jean Monsigny.

Condorcet: Un homme des Lumières

1990 | Biografie, Historische film

Frankrijk 1990. Biografie van Michel Soutter. Met o.a. Pierre Arditi, Pascale Rocard, Nadine Alari, Jacques Dufilho en Daniel Gélin.

Een trouwe bewerking van het boek van Elizabeth en Robert Badinter. De kindertijd, de jeugd en het debuut van de beroemde Franse filosoof en wiskundige (1743-1794). Deze eerste film loopt tot het jaar 1786, toen hij beroemd werd. Het was Alembert, die hem naar Parijs riep en introduceerde in de liberale gemeenschap van die tijd. Opmerkelijke tijdsreconstructie en talrijke boeiende personages. Er is grote zorg besteed aan de geloofwaardigheid, en de Zwitserse cineast brengt weet een groot deel van zijn talent voor zelfwaarneming op de tv over. Een enkel voorbehoud: Dufilho als Voltaire kan echt niet, alleen al vanwege zijn bouw!

Condorcet: Naissance d'un Républicain

1990 | Biografie, Historische film

Frankrijk 1990. Biografie van Michel Soutter. Met o.a. Pierre Arditi, Pascale Rocard, Daniel Gélin, Jacques Dufilho en Bulle Ogier.

Tweede deel van een trilogie, gewijd aan Condorcet (1741- 1794) oftewel de jaren van 1789 tot 1792, waarin hij zich voor de zaak van de Revolutie inzet, terwijl hij een gematigde opstelling inneemt. Hij stuit ditmaal echter op een eerste mislukking. Al zijn vrienden behalve hij worden gekozen, want in de ogen van de derde stand blijft hij de markies Condorcet. Getuigt van dezelfde kwaliteiten Un homme des Lumières plus dat er deze keer nieuwe personages opduiken.

Condorcet: Mort d'un républicain

1990 | Biografie, Historische film

Frankrijk 1990. Biografie van Michel Soutter. Met o.a. Pierre Arditi, Pascale Rocard, Nadine Alari, Jean-Marc Bory en Jacques Denis.

De laatste jaren van de filosoof Condorcet (1743-1794), ten tijde van de Revolutie. Ook zijn politieke rol als te gematigd republikein, ongetwijfeld om te ontsnappen aan de Terreur (en het 'voormalig markies'), tot aan zijn zelfmoord, komen aan bod. Een zorgvuldige en aandachtige regie van de Zwitserse cineast, die een hele boeiende Condorcet beschrijft, zeer genuanceerd gebracht door Arditi, op basis van het boek van Elizabeth en Pierre Badinter, met overigens eerstgenoemde als co-scenariste.

Suivez cet avion

1989 | Komedie

Frankrijk 1989. Komedie van Patrice Ambard. Met o.a. Lambert Wilson, Isabelle Gélinas, Claude Piéplu, Clovis Cornillac en Maria Meriko.

De diverse wederwaardigheden van een al te perfectionistische werknemer. Zijn vrouw heeft hem verlaten en hij is het slachtoffer van een bezitterige moeder die hem laat volgen door een detective, terwijl ook één van zijn vrouwelijke collega's achter hem aanzit. Een tamelijk onbeduidende komedie, opgebouwd rond een te mager gegeven waaraan bovendien een onsamenhangend scenario ten grondslag ligt. Een paar goede ideeën die visueel niet altijd even goed benut werden.

Radio Corbeau

1989 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1989. Misdaad van Yves Boisset. Met o.a. Claude Brasseur, Pierre Arditi, Christine Boisson, Evelyne Bouix en Julien Bukowski.

Een clandestiene radiozender stelt onophoudelijk het schaamteloze gedrag uit het heden en verleden van dorpsbewoners aan de kaak. Aanvankelijk vindt men het wel leuk, maar als er te veel vuile was wordt buiten gehangen, waar iedereen bij betrokken is, laaien de hartstochten op en er breken gewelddadigheden uit. De politie moet tussen beiden komen. Gelukkig komt er een soort Kuifje op de proppen en ook Zorro arriveert. Nogmaals stelt de geëngageerde filmer Boisset de samenleving verantwoordelijk, maar in dit dieptepunt hebben we te maken met een nogal wild tekeer gaande camera die allerlei cliché's in beweging brengt. RADIO CORBEAU steekt ook magertjes af bij de beroemde film LE CORBEAU van H.G. Clouzot. Scenario van Alain Scoff en regisseur Boisset. Ook bekend als MAKING WAVES.

Palace

1989 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 1989. Komedie van Jean-Michel Ribes. Met o.a. Pierre Arditi, Michel Blanc, Jean Carmet, Darry Cowl en Eva Darlan.

Dit gedrocht bestaat uit een aantal scenes waartussen de titel het enige verband vormt, aangezien ze zich in een etablissement met een aantal zeer gevarieerde en vooral seksueel provocerende attracties afspelen. De totale afwezigheid van een scenario kan niet goedgemaakt worden door de acteurs, die te goed zijn voor deze logge en vulgaire komedie. De auteur komt uit de wereld van het toneel of, om precies te zijn, het kleinkunsttheater, maar niets van wat hij op het witte doek of de TV geproduceerd heeft voegt ook maar iets aan zijn toneelwerk, dat hem terecht beroemd gemaakt heeft, toe. Daar komt dan nog eens de verschrikkelijk vlakke regie bij, waardoor de film meer weg heeft van een soort revue, waarin iedereen drie korte optredens doet om vervolgens weer te verdwijnen. Meer verbijsterend dan

Les grandes familles

1989 |

Frankrijk 1989. Denys de La Patellière. Met o.a. Pierre Arditi, Michel Piccoli, Roger Hanin, Anna Galiena en Renée Faure.

In feite een `remake` van de film uit 1958 van de regisseur zelf, toendertijd een immens commercieel succes. Het is een bewerking van de complexe trilogie ([KL]Les grandes familles, La chute des corps[KLE] en [KLE]Le rendez-vous aux enfers[KLE])over een puissant rijke familie, die fortuinen aan elkaar verspelen en op cynische wijze wraak op elkaar nemen worden die Maurice Druon de Prix Concourt opleverde. Deze tv-bewerking is beter dan de (wat trage, boodschapuitdragerige en nogal op Gabin afgestemde) bioscoopfilm. Hij blijft dichter bij het boek, is minder demagogisch en bevat omdat hij langer is een meer uitgewerkte karaktertypering. Een onpersoonlijke maar goede regie, want technisch is het allemaal heel goed uitgewerkt.

Les grandes familles

1989 |

Frankrijk 1989. Edouard Molinaro. Met o.a. Pierre Arditi, Michel Piccoli, Roger Hanin, Evelyne Bouix en Catherine Arditi.

Een tot in de puntjes uitgewerkte bewerking (door Maurice Druon zelf, Pierre Moustiers en de regisseur) van het succesvolle epos van de romancier Maurice Druon, die op realistische en meedogenloze wijze de heersende klasse in Frankrijk ten tijde van het interbellum (de periode tussen WO I en WO II) beschrijft. Denys de la Patelli[KA2]ere maakte in 1958 van deze roman al eens een (slechte) bewerking voor film. Deze plichtmatige versie lijdt aan wisselvallig spel en een gebrek aan persoonlijke stijl. Daarentegen zijn wel de sfeer en de mentaliteit van destijds goed weergegeven.

Le parfait amour

1989 | Mysterie

Frankrijk 1989. Mysterie van Jean-Pierre Marchand. Met o.a. Pierre Arditi, Christine Citti, Danièle Lebrun, Jean-Marc Maurel en Jean-Paul Bonnaire.

Marion (Citti) is een jonge avontuurlijke vrouw uit de provincie, die zich als dienstbode aanbiedt op een kasteel waarvan de sfeer haar uitstekend bevalt: een (te) verleidelijke en hoffelijke heer des huizes, een echt kasteel met vervallen torens, een groot park, wenteltrappen en ontoegankelijke kamers en heel wat (echte of ingebeelde?) mysteries voor een amateurdetective. Prachtige decors, betoverende buitenopnamen, verontrustende sfeer, boeiende personages, fraai acteerwerk, kortom: een zeldzaam goede tv-film.

L'épingle noire : Les sept figures

1989 | Komedie, Drama

Frankrijk 1989. Komedie van Maurice Frydland. Met o.a. Pierre Arditi, Caroline Chaniolleau, Gérard Desarthe, Jean Bouise en Véronique Silver.

Eerste deel van de serie naar een in de beste indianenverhalentraditie geschreven romancyclus van Dominique Saint-Alban. Een jonge aristocraat van het platteland neemt op de avond van het bal ter gelegenheid van zijn verloving de benen omdat hij bang is voor het burgerlijke, ordelijke en vooral vreugdeloze leven dat hij in het verschiet ziet liggen. Hij gaat naar Parijs, waar hij in bakkerskleren door de straten zwerft, ondanks zichzelf meedoet aan een vechtpartij, half dood in de hoek van een flat wordt achtergelaten, wordt gevonden, kennismaakt met de mysterieuze figuren uit de titel van de film... oef! Het is kiezen of delen: een alternatief bestaat er niet in dit genre. Uitstekende regie en oogstrelende decors. Er wordt in de juiste toonaard geacteerd.

L'épingle noire : Le château du Taureau

1989 | Komedie, Drama, Romantiek

Frankrijk 1989. Komedie van Maurice Frydland. Met o.a. Pierre Arditi, Catherine Chaniolleau en Victor Garricier.

Tweede deel van de serie. De jonge aristocraat Damien (Arditi) is in Parijs meubelmaker geworden. Uit liefde voor de mooie Lorraine (Chaniolleau) laat hij zich in met allerlei duistere zaakjes. Zo hoopt hij te worden opgepakt en opgesloten in het kasteel uit de titel, waar de vader van Lorraine (en van St[KA1]ephanie, want de actrice speelt een dubbelrol als tweeling) gevangen wordt gehouden. Zij is daar ook en heeft de griffier en de bewaker al voor haar zaak gewonnen. Damien belandt bij vader in de cel. Nu moet er nog worden ontsnapt... De regisseur mikt steeds weer op de populaire romantiek van die tijd, en zijn combinatie van het boertige en het melodramatische, van indianenverhaal en detective is uiteindelijk zelfs (enigszins) origineel te noemen.

Une vie comme je veux

1988 | Drama, Erotiek

Frankrijk 1988. Drama van Jean-Jacques Goron. Met o.a. Miou-Miou, Pierre Arditi, Vincent Lindon, Jean-Marc Thibault en Hito Jaulmes.

Laurence (Miou-Miou), 38 jaar, leidt een burgerbestaantje met haar twee kinderen en haar echtgenoot die afgevaardigde is, en voor wie de politiek alles is. Zij voelt zich in de steek gelaten en ontevreden met haar baantje van `ghost-writer` op een uitegeverij tot op het moment dat zij Arthur (Lindon) ontmoet, een verleidelijke jongeman die tien jaar jonger is dan zij. Uiteraard het eeuwige verhaaltje van de klassieke liefdesrelatie en de driehoeksverhouding. Deze televisieregisseur brengt in een dergelijk thema niets nieuws aan en stelt zich tevreden met het zich ondergeschikt maken aan de acteurs die - gelukkig maar - overtuigend en geloofwaardig zijn in een vrij gewoon scenario.

Un métier de Seigneur

1988 | Oorlogsfilm, Avonturenfilm, Komedie

Frankrijk 1988. Oorlogsfilm van Edouard Molinaro. Met o.a. Christopher Lee, Pierre Arditi, Annie Girardot, Evelyne Bouix en Alan Adair.

Een bewerking van de roman van Pierre Boulle over de belevenissen van een Franse schrijver in Frankrijk en Engeland tijdens WO II. Het vakmanschap van Molinaro blijkt uit de reconstructie van die periode.

Natalia

1988 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1988. Oorlogsfilm van Bernard Cohn. Met o.a. Philippine Leroy-Beaulieu, Pierre Arditi, Ludmila Mikaël, Dominique Blanc en Gérard Blain.

Frankrijk onder de bezetting van de nazi`s. Natalia, dochter van ge[KA3]immigreerde Poolse joden, wordt de ma[KA4]itresse van een filmregisseur die haar valse papieren en een rol in zijn film bezorgt. Maar zij wordt herkend, aangegeven en naar een kamp gedeporteerd, waaruit zij na de oorlog weerkeert om te vernemen dat haar ouders en haar vriend dood zijn. Daarna is zij niet meer dan een menselijk wrak dat zich aan het leven vastklampt. Cohn, ex-filmrecensent en assistent van Bresson, heeft zonder twijfel veel van zichzelf en zijn herinneringen in zijn eerste speelfilm gestopt. De film is niet overal even sterk, omdat hij met details overladen is en een vaag scenario bevat (Cohn schrijft zijn eigen scenario's). Maar hij is wel boeiend en de mentaliteit van sommigen in deze periode wordt aan het licht gebracht en er wordt met veel overtuiging gespeeld.

Monsieur Vernet

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Pierre Sabbagh. Met o.a. Gérard Caillaud, Christiane Minazolli, Françoise Fleury, Maria Blanco en Pierre Arditi.

Oorspronkelijk was dit verhaal een roman, L'Ecornifleur van Jules Renard. Hijzelf maakte er in 1903 een toneelbewerking van voor het Théâtre Antoine. Sabbagh heeft alleen het toneelstuk verfilmd zonder enige notie van mise en scène. Blijven echter de kracht en de bittere ironie van Renard en de bevredigende acteerprestaties.

La passerelle

1988 | Thriller

Frankrijk 1988. Thriller van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Pierre Arditi, Mathilda May, Jany Holt, Aurelle Doazan en Jean-Marie Marion.

Bewerking door Paul Berthier en regisseur Sussfeld van de roman Savage Holiday van Richard Wright die een magere structuur bevat en waarin uitsluitend de psychologie interessant is. Een totaal overbodig scenario, dat voornamelijk uit vulling bestaat, is het gevolg. Een tamelijk mat geheel maar in elk geval is de regisseur erin geslaagd vluchtige personages in een afgesloten ruimte neer te zetten, hetgeen dramatisch interessant is, en gelukkig worden ze door goede vertolkers gespeeld. Dit redt zijn film voor een deel. Het verhaal: een jonge vrouw probeert haar buurman zover te krijgen dat hij toegeeft het ongeluk van haar zoontje dat in coma ligt, te hebben veroorzaakt. Camerawerk van Robert Fraisse.

L'homme de pouvoir

1988 | Misdaad

Frankrijk 1988. Misdaad van Maurice Frydland. Met o.a. Pierre Arditi en Macha Méril.

Op zijn veertigste wordt Pierre Cerf-Lebrun minister. Dan ontstaat er een schandaal, waardoor de mensen zich van hem afkeren. Hij wordt ervan beschuldigd gevangenen te hebben gemarteld tijdens de oorlog in Algerije. Dit nogal naargeestige scenario zit goed in elkaar en de personages zijn overtuigend. De echte feiten over de Algerijnse oorlog worden echter achterwege gelaten.

Bonjour l'angoisse

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Pierre Tchernia. Met o.a. Michel Serrault, Pierre Arditi, Guy Marchand, Jean-Pierre Bacri en Bernard Fresson.

Michaud (Serrault), staflid bij een beveiligingsfirma, is verlegen en nogal angstig. Het idee dat hij ontslagen zou worden bezorgt hem depressies. Bovendien wordt hij gefotografeerd voor een bank, juist op het moment dat daar een overval wordt gepleegd. Er ontstaan allerlei komische verwikkelingen. Op een wrange en zeer overtuigende manier worden de dwaasheden van onze maatschappij getoond. Serrault vertolkt de hoofdrol uitstekend. Scenario van Marcel Gotlieb en regisseur Tchernia, die zijn eigen boek bewerkte. Camerawerk van Jean Tournier.

Pattes de velours

1987 | Komedie

Frankrijk 1987. Komedie van Nelly Kaplan. Met o.a. Pierre Arditi, Michel Bouquet, Bernadette Lafont, Caroline Silhol en Roger Carel.

Als artsenbezoeker en bigamist leidt Paul-Emile Julien Poltergeist (!) een aangenaam leventje, maar de ellende begint wanneer zijn twee echtgenoten toevallig met elkaar kennis maken. Als één van de weinige cineasten is Nelly Kaplan in staat al het verwoestende talent dat zij op het witte doek bezit, ook op tv over te brengen, zoals in deze satirische tv-film over de tegenstrijdigheden van de seksualiteit. Het is duidelijk dat de acteurs, met Arditi in de rol van Poltergeist voorop, voor honderd procent haar vrienden en medeplichtigen zijn.

La petite allumeuse

1987 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1987. Komedie van Danièle Dubroux. Met o.a. Roland Giraud, Pierre Arditi, Tanya Lopert, Alice Papierski en David Léotard.

Jean-Louis is 37 jaar, leraar en directeur van het kamp waar Camille, veertien jaar, haar vakantie doorbrengt. Hij laat zich door haar verleiden. Hij wordt zo de rivaal van Samuel, een van zijn voormalige leerlingen. De vader van Camille moet tussenbeide komen. (Het zijn niet meer dan kinderen...). Van dit modieuze en makkelijke thema heeft Dubroux een oppervlakkig werkje gemaakt omdat het scenario niet voldoende is uitgebuit. Een slaperige, volkomen tamme tragi-komedie, hoewel de acteurs nog hun best doen.

Flag

1987 | Misdaad, Film noir, Thriller

Frankrijk 1987. Misdaad van Jacques Santi. Met o.a. Richard Bohringer, Pierre Arditi, Julien Guiomar, Philippe Leroy en Anne Letourneau.

Doorsnee detectivefilm met traditionele, clichématige personages, die niet erg geloofwaardig overkomen, zoals een ontspoorde inspecteur of een simpelweg door misdadigers omgekochte chef van de anti-criminaliteitsbrigade! Even grof als onbeduidend want deze personages bezitten nauwelijks diepte. Maar Guiomar speelt heel expressief de baas van het speelhol en bordeel! Simon Michael-Tansou schreef samen met de regisseur het scenario. François Protat tekende voor de fotografie. Debuut van Santi, die het vak o.a. bij Claude Zidi leerde als regie-assistent.

De guerre lasse

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1987. Oorlogsfilm van Robert Enrico. Met o.a. Nathalie Baye, Christophe Malavoy, Pierre Arditi, Philippe Clévenot en Jean Bouise.

Wat doe je wanneer rondom je de terreur zichtbaar is van een zelfuitgeroepen afsplitsregering die collaboreert met een misantropenregime dat de wereld in een oorlog heeft gestort? Die gewetenskwestie wordt acuut voor industrieel Charles, tijdens WO II beneden de Vichy-demarcatielijn comfortabel conflictafzijdig. Totdat vieux copain en Résistance-man Jérôme binnenvalt met de mooie en getroebleerde artsenweduwe Alice, en alles uit de manipulatiekast haalt om een Joods gezin te redden. Sterk bezet drama met grijstonen en hartsvalkuilen, ouderwets behoedzaam geënsceneerd door genremeester Enrico (1931-2001).

Agent Trouble

1987 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 1987. Thriller van Jean-Pierre Mocky. Met o.a. Catherine Deneuve, Richard Bohringer, Tom Novembre, Pierre Arditi en Dominique Lavanant.

Deze 26ste film van Jean-Pierre Mocky geeft een getrouwe weergave van de roman [KL]The Man who loved Zoos[KLE] van Malcolm Bosse. Het verhaal gaat over een tante die de moord op haar neef gaat wreken. De toon is op het eerste gezicht ijzig humoristisch, maar de neef, een charmante jongen, heeft de vijftig passagiers van een bus beroofd die hij dood aantrof in een sneeuwstorm. De film is een hommage aan Hitchcock (met name door de muziek). Er moet wel een toontje lager gezongen worden tegenover de virtuositeit van de 'meester.'

État de grâce

1986 | Drama

Frankrijk 1986. Drama van Jacques Rouffio. Met o.a. Nicole Garcia, Sami Frey, Pierre Arditi, Philippe Léotard en Dominique Labourier.

Langdradige geschiedenis over de problematische liefdes van een staatssecretaris, een vrouwelijke president-directeur en een bankier. Zij vinden elkaar weer, verlaten elkaar, vinden elkaar weer, enz. De regisseur heeft een dergelijk thema in een modern jasje willen steken door het in een sociaal-politieke context te plaatsen. Maar de personages en de situaties zijn zo stereotiep dat het geheel nauwelijks geloofwaardig aandoet. De acteurs doen alles om er wat van te maken, maar het wordt maar niet aannemelijk. ETAT DE GRACE laat de kijker onverschillig; van Rouffip zijn we beter gewend.

Suivez mon regard

1986 | Komedie

Frankrijk 1986. Komedie van Jean Curtelin. Met o.a. Richard Berry, Patrick Bruel, Tom Novembre, Dominique Pinon en Zabou Breitman.

Deze film is eigenlijk een unieke onderneming en zou ook EEN DAG IN PARIJS kunnen heten: een opstopping onderweg naar het werk en een opstopping onderweg naar huis. Wel honderd acteurs verschijnen op het scherm, variërend van 15 sekonden tot 2 minuten, hoewel het geen sketches zijn: er is een eenheid van toon en sfeer. Diverse situaties worden kil en afstandelijk bestudeerd. De film doet aan PLAYTIME van Jacques Tati denken. Sommigen zullen het fascinerend vinden, anderen afschuwelijk. Ook bekend als JE HAIS LES ACTEURS.

Mélo

1986 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1986. Drama van Alain Resnais. Met o.a. André Dussollier, Pierre Arditi, Fanny Ardant, Sabine Azéma en Jacques Dacqmine.

Publieksgeroezemoes. Een hand slaat de bladzijden van een theaterprogramma om. 'Montrouge, juni 1926.' Dan: doek op voor Henri Bernsteins drieakter over de verwoestende kracht van de liefde. In Resnais' bewerking van het boulevardmelodrama over twee bevriende violisten en de vrouw die alles verandert vloeit op sublieme wijze theater in film over. Het fantastische acteurstrio, de sprankeldialogen, Jacques Saulniers Art Déco-sets, de subtiele belichting en fotografie van Charles Van Damme - ziehier het summum van tijdloze elegantie in cinema. Dussoliers monoloog in de eerste akte is adembenemend.

L'état de grâce

1986 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1986. Drama van Jacques Rouffio. Met o.a. Nicole Garcia, Sami Frey, Pierre Arditi en Dominique Labourier.

De man is weinig productief en zijn oeuvre prettig ongrijpbaar, maar Jacques Rouffio (Violette & François) weet altijd het maximum uit zijn sterke rolbezettingen te halen. Zo ook in deze, min of meer tussen de genres opererende liefdesgeschiedenis. Daarin zet de stiekeme affaire tussen een socialistische minister en een gehuwde succesonderneemster hun levens op scherp. De film, een soms ietwat soaperige middenmoter, heeft last van typisch Frans salonsocialisme. Casting van het iets-te-mooie-mensenkoppel Garcia/Frey doet natuurlijk aan hun spel niets af. Warme composities van Philippe Sarde.

Strictement personnel

1985 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1985. Misdaad van Pierre Jolivet. Met o.a. Pierre Arditi, Jacques Penot, Caroline Chaniolleau, Jean Reno en Robert Rimbaud.

De gebroeders Jolivet hebben zich een weg gebaand als entertainers. Pierre Jolivet heeft nu op eigen kracht een ernstige soms tragische film gemaakt. Zelfmoord van de vader en geestelijke zelfmoord van de zoon wanneer die achter de ware aard van zijn familie komt. Ontgoochelende humor. Dit alles onder het mom van een thriller. Ondanks enige onhandigheid kan deze film het begin van een tweede carrière inluiden. Scenario van de regisseur.

Adieu Blaireau

1985 | Thriller, Film noir

Frankrijk 1985. Thriller van Bob Decout. Met o.a. Philippe Léotard, Annie Girardot, Jacques Pénot, Juliette Binoche en Amidou.

Als hij tot zijn nek in de gokschulden zit, sluit Gégé een contract als beroepsmoordenaar af. Hij is echter zo onhandig en gevaarlijk voor zichzelf, dat zijn werkgevers besluiten hem uit de weg te ruimen. Ondanks de liefde van een vrouw die hem weer hoop geeft wordt hij uiteindelijk na een moedige strijd voor zijn leven, toch vermoord. De inhoud van deze film is van weinig belang. De ergenis hierover verdwijnt nu en dan door de geraffineerd geschoten plaatjes.

Les Enfants

1984 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 1984. Drama van Marguerite Duras. Met o.a. Alexandre Bougosslavsky, Daniel Gélin, Tatiana Moukhine, Martine Chevalier en André Dussollier.

Ernesto, zoon van hele eenvoudige ouders, lijkt wel dertig jaar terwijl hij pas zeven is. Hij gaat niet vaak naar school, maar verwerft desondanks encyclopedische kennis op universitair niveau. Hij keert tenslotte terug tot de eenvoud van het alledaagse gezinsleven. Deze film straalt een enorme energie uit en is uit het leven van de personages gegrepen. Duras vervolgt, via hen, haar bittere en wanhopige monoloog gewijd aan onze eenzaamheid en suggereert de herleving van een tegenwoordig zeldzaam medeleven. Met fascinerende beelden geeft zij uiting aan haar obsessies.

L'amour à mort

1984 | Drama

Frankrijk 1984. Drama van Alain Resnais. Met o.a. Sabine Azéma, Pierre Arditi, Fanny Ardant, André Dussollier en Jean Dasté.

Simon (Arditi) bezwijkt plotseling en wordt dood verklaard. Maar even later staat hij toch weer op. Sterker, deze ervaring maakt hem levenslustiger dan voorheen. Zijn geliefde, Elisabeth (Azéma), staat voor raadselen, en een bevriend stel probeert het incident religieus te duiden. Stylist Alain Resnais (Hiroshima mon amour) maakte een wat sombere, naar binnen gekeerde verhandeling over liefde en dood, waarbij de muziek van Hans Werner Henze grotendeels de sfeer bepaalt. In eigen land genomineerd voor vijf Césars, waaronder voor beste film en het camerawerk van Sacha Vierny.

Femmes de personne

1984 | Drama

Frankrijk 1984. Drama van Christopher Frank. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Marthe Keller, Caroline Cellier, Fanny Cottençon en Philippe Léotard.

Deze tegen het damesdrama aanleunende, traditioneel opgezette film gaat over drie vrouwen, die carrière gemaakt hebben in de medische wereld. Hierdoor zijn hun relaties met mannen in het slop geraakt. Dokter Keller is gescheiden en zoekt bevrediging in 'one night stands', wat dan weer onbevredigend werkt. Met Trintignant zou ze wel willen, maar dat lukt dan weer niet. Het huwelijk van haar collega Cellier staat op een laag pitje; die hoopt echter de vonk weer te doen overslaan naar haar uitgebluste echtgenoot Chesnais door aantrekkelijke receptioniste Etienne in zijn armen te duwen. Als assistente Cottençon door haar man verlaten wordt, wil zij zelfmoord plegen. Regisseur Frank schreef het scenario voor deze dramatische film; wellicht had hij dat aan de andere kunne moeten overlaten. Het spel van de hoofdrollen is evenwel goed: ze staan hun mannetje. Camerawerk van Jean Tournier.

La Vie est un roman

1983 | Komedie, Musical, Romantiek

Frankrijk 1983. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Vittorio Gassman, Ruggero Raimondo, Geraldine Chaplin, Fanny Ardant en Pierre Arditi.

Een excentrieke graaf bouwt rond WO I een barok sprookjeskasteel om er een mystieke sekte in te herbergen. In het heden is het kasteel een kostschool, waar jaarlijks een symposium van utopisten wordt gehouden. Hun onderling strategisch spel - ook op amoureus terrein - leidt tot onvoorziene uitkomsten. Deze bizarre maar genoeglijke Resnais-film combineert romantische kitsch (als in de vroege seriefilm) met musical-, boulevardklucht- en sprookjeselementen. Ondanks de lichte toon van de 'spielerei' is de strekking pessimistisch : elke 'nieuwe mens-utopie' leidt onvermijdelijk tot repressie. Met humor geacteerd, vooral door de minder bekende namen in de rolbezetting.

Nestor Burma, detective de choc

1982 | Mysterie

Frankrijk 1982. Mysterie van Jean-Luc Miesch. Met o.a. Michel Serrault, Jane Birkin, Guy Marchand, Alain Bashung en Jean-Pierre Kalfon.

Een privédetective moet een popzanger van de verdenking van moord bevrijden en komt in een wespennest met onverwachte slachtoffers terecht, waarbij drugssmokkel aan het licht komt maar de jaloezie van de voormalige beschermster van het idool achter de misdaden blijkt te zitten. Deze parodistische en naar de eigen tijd overgebrachte versie van de romans van Léo Malet offert de sfeer en de psychologie van het origineel op aan een vermommingsvehikel voor Serrault, die zijn rol met verve speelt, maar onvoldoende gesteund wordt door absurde vondsten in de regie en het scenario. Een aantrekkelijke rolbezetting krijgt daardoor te weinig kans.

Mon oncle d'Amérique

1980 | Komedie, Drama

Frankrijk 1980. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Gérard Depardieu, Nicole Garcia, Roger Pierre, Marie Dubois en Nelly Borgeaud.

Aan de hand van drie fictieve levenslopen giet Resnais de theorieën van neurochirurg-filosoof Henri Laborit (1914-1995) in een hoogst originele cinepuzzelvorm. Textielfabrieksdirecteur René, actrice Janine en schrijver-politicus Jean handelen allemaal zowel naar oerinstincten als naar maatschappelijke 'wetten' zoals door Laborit geponeerd. Deze worden geïllustreerd met rattenexperimenten. Geestoprekkende, veelbekroonde cinema van een meester. Voor het oorspronkelijke afficheontwerp tekende stripauteur Enki Bilal. Nevenrolletje van Catherine Frot, die later tot Frankrijks meest geliefde actrice zou uitgroeien.

Rape Of Love

1977 |

1977. Yannick Bellon. Met o.a. Daniel Auteuil, Michele Simonnet, Alain Foures, Pierre Arditi en Nathalie Nell.

Aan de hand van drie fictieve levenslopen giet Resnais de theorieën van neurochirurg-filosoof Henri Laborit (1914-1995) in een hoogst originele cinepuzzelvorm. Textielfabrieksdirecteur René, actrice Janine en schrijver-politicus Jean handelen allemaal zowel naar oerinstincten als naar maatschappelijke 'wetten' zoals door Laborit geponeerd. Deze worden geïllustreerd met rattenexperimenten. Geestoprekkende, veelbekroonde cinema van een meester. Voor het oorspronkelijke afficheontwerp tekende stripauteur Enki Bilal. Nevenrolletje van Catherine Frot, die later tot Frankrijks meest geliefde actrice zou uitgroeien.

L' Amour violé

1977 | Drama

Frankrijk 1977. Drama van Yannick Bellon. Met o.a. Nathalie Nell, Alain Fourès, Michèle Simonnet, Pierre Arditi en Daniel Auteuil.

Integere themafilm over verkrachting, vrij nadrukkelijk geregisseerd maar gezien het belanghebbende thema toch interessant. Nell speelt het slachtoffer dat na de eigenlijke verkrachting ook nog eens af te rekenen krijgt met de onverschilligheid van het gerecht, de reactie van haar verloofde en de onmacht om het gebeuren psychologisch te verwerken. Ook bekend als PLAISIRS D'AMOUR en VIVRE ENSEMBLE POURTANT.

Le Funambule

1974 | Experimenteel, Drama

Frankrijk 1974. Experimenteel van Serge Poljinsky. Met o.a. Pierre Arditi, Danièle Delange, Michel Heulin, Pierre Douglas en Denise Scala.

Een man probeert zich van alle normen te bevrijden en verwerpt de algemeen geaccepteerde maatschappelijke 'waarden'. Het idee is aardig maar de verwezenlijking is minder. Omdat de film is samengesteld uit scènes zonder duidelijk onderling verband, ontstaat een als los zand aan elkaar hangend geheel, voornamelijk verwarrend. Deze film van de onbekend gebleven regisseur werd bekroond maar niet vertoond. Komt vandaag de dag nogal traag over, hoewel soms vanwege de stijl interessant.

Blaise Pascal

1972 | Biografie, Historische film

Italië/Frankrijk 1972. Biografie van Roberto Rossellini. Met o.a. Pierre Arditi, Rita Forzano, Christian Aleny, Giuseppe Addobbati en Bernard Rigal.

Een zorgvuldig uitgewerkte biografie van de Franse filosoof (1623-1662), die alleen de jaren van 1639 (aankomst in Rouaan met zijn vader) tot 1654 (mystieke verlichting) bestrijkt. De andere jaren zijn overgeslagen, tot aan vier sc[KA2]enes die zijn dood beschrijven. Een sober, mystiek en strak werk, hoewel soms `een beetje vlak in vergelijking met andere projecten van Rossellini in hetzelfde genre` (Jill Forbes), wat waar is. Toch is deze film in niets pedant of dogmatisch.

Alyse et Chloé

1970 | Drama, Erotiek

Frankrijk 1970. Drama van René Gainville. Met o.a. Katrin Jacobsen, Michèle Girardon, Christian Kerville, Karyn Balm en Ella Pebrin.

Een fotomodel heeft een ongecompliceerde verhouding met een jongeman tot de lesbische directrice van een reclamebureau haar verleidingskunsten op het meisje loslaat. Dit onaangename sensatiewerkje heft regelmatig het waarschuwende vingertje, maar stoort zich daar zelf niet aan.

La grande collection: La femme et le pantin

-1 |

. Mario Camus. Met o.a. José Manuel Cervino, Marible Verdu en Pierre Arditi.

Een fotomodel heeft een ongecompliceerde verhouding met een jongeman tot de lesbische directrice van een reclamebureau haar verleidingskunsten op het meisje loslaat. Dit onaangename sensatiewerkje heft regelmatig het waarschuwende vingertje, maar stoort zich daar zelf niet aan.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Pierre Arditi op televisie komt.

Reageer