Franz Schubert

Componist

Franz Schubert is componist.
Er zijn 44 films gevonden.

Scardanelli

2000 | Biografie, Drama, Historische film

Duitsland 2000. Biografie van Harald Bergmann. Met o.a. André Wilms, Udo Kroschwald, Geno Lechner, Baki Davrak en Jürgen Lehmann.

Laatste deel van de trilogie na LYRISCHE SUITE uit 1992 en H[KA3]OLDERLIN COMICS uit 1994, die Bergmann maakte over het leven van Friedrich H[KA3]olderlin (1770-1843) als de Duitse dichter van het romantische realisme. Nadat H[KA3]olderlin (Wilms) als huisleraar een tragische relatie had met een bankiersvrouw, en zijn daarop volgende verblijf in Bordeaux zijn depressieve toestand niet verbeterd had, liet zijn moeder hem opnemen in een kliniek voor geestelijk gestoorden in de Zuidduitse universiteitsstad T[KA3]ubingen. De diagnose luidde dat H[KA3]olderlin ongeneeslijk ziek was en hooguit nog drie jaar te leven had. Hij werd verpleegd door timmerman Ernst Zimmer (Kroschwald) en diens dochter Lotte (Lechner), maar Hölderlin zou nog 36 jaar leven! Hoewel hij gestoord was en meende dat hij de achttiende eeuwse Italiaanse literator Scardanelli was, schreef hij in 1826 Gedichte, een werk dat hem twingtig jaar nadat men hem afgeschreven had, zou vereeuwigen. Bergmann's portret van Hölderlin is gebaseerd op zijn vers- en tekstregels om een zo zuiver mogelijk beeld van de dichter te scheppen. Daardoor is de film beperkt tot literatuurliefhebbers en de kenners van zijn werken ondanks de fraaie acteerprestatie van Wilms en de mooie commentaartstemmen in de originele versie van Hans Treichler en Egon Schäfer. Walter Schmidinger leest gedichten voor. De animatie en tekeningen zijn van Thomas Dirsch. Het scenario is van Bergmann. Het camerawerk is van Rolf Coulanges en Matthias Maaß was verantwoordelijk voor de opnamen in kleur.

Lise et André

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Denis Dercourt. Met o.a. Isabelle Candelier, Michel Duchaussoy, Aïssa Maïga, Augustin Bartholomé en Jean-Christophe Bouvet.

Lise (Candelier) moet zich handhaven door zich te prostitu[KA1]eren. Ze heeft een zoontje, waardoor ze een doel heeft in haar leven. Het arme kind krijgt door een ongeluk en raakt in coma, zijn leven is in gevaar. Lise gelooft dat alleen een wonder hem nog kan redden. Ze benadert de oude pastoor Andr[KA1]e (Duchaussoy) om haar te begeleiden naar een bedevaartsoord. Pater André is een gefrustreerde man zonder illusies, die een hekel heeft gekregen aan zijn medemens. Hij weigert haar te helpen. Lise is heel koppig en vastberaden om haar kind te redden en berooft hem van zijn vrijheid. Zo gaat dit totaal verschillende tweetal op een bedevaart. Het onvermijdelijke gebeurt: de hoer bekeert de priester. Spitse dialogen, hartverwarmende situaties, die gedreven gebracht worden door een rolverdeling van grote klasse. Regisseur Dercourt die de originele film LES CACHETONNEURS in 1998 draaide, heeft gezorgd voor een vlot tempo en onverwachte incidenten die de vertelling levendig houden. Het scenario vol mystiek en humanisme is van regisseur Dercourt. Het camerawerk is van Jérôme Peyrebrune.

La captive

2000 | Drama

Frankrijk/België 2000. Drama van Chantal Akerman. Met o.a. Stanislas Merhar, Sylvie Testud, Olivia Bonamy, Françoise Bertin en Ellizzette Duvall.

Losjes gebaseerd op La prisonnière (in: A la recherche du temps perdu) van Marcel Proust. Vruchtbaar materiaal voor regisseur Akerman (A couch in New York) die haar werk focust op de complexiteit van seksualiteit. Scribent Simon (Stanislas Merhar) is geobsedeerd door Ariane (Sylvie Testud). Zijn obsessie vertaalt zich in haar virtuele gevangenschap: hij volgt haar overal, fysiek en psychisch. Een tragische vertelling over liefde en verlangen. Rijk doorspekt met evergreens van Rachmaninov en Schubert.

Ressources humaines

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Laurent Cantet. Met o.a. Jalil Lespert, Jean-Claude Vallod, Chantal Barré, Véronique De Pandelaère en Michel Begnez.

Aanstormend scenarist-regisseur Cantet werd de golden boy van Frankrijk door dit fijnzinnige drama over werk. Lespert speelt Frank, wiens vader al dertig jaar als arbeider in een metaalfabriek werkt. Frank komt ook bij het bedrijf werken, maar dan als management trainee. Hierdoor komen vader en zoon recht tegenover elkaar te staan. Ressources humaines biedt sterk menselijk drama in een realistisch neergezet werkklimaat, koel gefilmd door Matthieu Poirot-Delpech. De acteurs, uitgezonderd Lespert, schijnen geselecteerd te zijn bij arbeidsbureaus in de buurt.

OA jagt Oberärztin

1999 |

Duitsland 1999. Joachim Roering. Met o.a. Axel Milberg, Daniela Ziegler, Wolke Hegenbarth, Michael Hanemann en Christoph Maria Herbst.

Thea Uffland (Ziegler) is KNO-specialiste en houdt praktijk in een ziekenhuis. Als ze net met haar puberende tienerdochter Clarissa (Hegenbarth) op vakantie gegaan is, wordt ze teruggeroepen omdat de chef-arts door een hartaanval buiten gevecht is gesteld. Thea moet hem vervangen. Tegelijkertijd wordt Heino Striesebruch (Milberg) op de afdeling opgenomen wegens gehoorstoornissen. Heel het land kent Heino, want hij is op de tv een soort Dr. Kildare in de serie OA en als tv-chef-arts razend populair, alleen Thea heeft nog nooit van hem gehoord, want ze heeft het te druk om tv te kijken. Thea`s KNO-afdeling wordt met sluiting bedreigd en de druk van het werk is heel erg groot. Ze denkt ondanks alles dat Heino, die een compleet theatergebeuren (discussies over nieuwe afleveringen en patiënten als toeschouwers) in de kliniek heeft opgezet, simuleert - en terecht want Heino is hoog verzekerd en zijn producent dreigt een faillissement omdat men met de serie wil stoppen. Ze vindt het echter te riskant om haar diagnose naar voren te brengen, want ze zou zich kunnen vergissen. Ondertussen ziet ze dat de herstellende chef-arts Clarissa in de lommerrijke tuin van het ziekenhuis het hof maakt en dat Heino steeds meer op een echte dokter gaat lijken. Dat is teveel voor Thea; ze moet voor herstel verpleegd worden in de psychiatrische afdeling. Gelukkig komt alles in de finale weer op zijn pootjes terecht. Goed gemutste, leuke persiflage op zeperige ziekenhuisseries, die heel handig fact en fiction met elkaar verweeft. Het scenario is van regisseur Roering, die bij deze heerlijke onzin de volledige steun krijgt van zijn rolverdeling. Het camerawerk is van Mike Gast. Voor de kijkers die het nog niet weten: OA betekent Ober-Arzt.

A Carta

1999 | Romantiek, Drama

Spanje/Portugal/Frankrijk 1999. Romantiek van Manoel de Oliveira. Met o.a. Chiara Mastroianni, Pedro Abrunhosa, Antoine Chappey, Leonor Silveira en Françoise Fabian.

Mademoiselle De Chartres (Mastroianni) wordt heen en weer geslingerd tussen romantische liefde en maatschappelijke deugdzaamheid. Haar moeder (Fabian) brengt haar het belang van bescheidenheid en trouw bij, en de angst voor onwaardige, oneerlijke mannen. Een rijke man van vlekkeloze reputatie dient zich aan: Jacques de Clèves (Chappey). In de ogen van moeder De Chartres is hij de ideale kandidaat, en haar dochter trouwt ook met hem, maar ze kan haar ogen niet afhouden van popster Pedro Abrunhosa (gespeeld door echte Portugese popster Pedro Abrunhosa). Net als mevrouw De Lafayette, op wier roman 'La Princesse de Clèves' La lettre gebaseerd is, richt regisseur De Oliveira zich niet primair op emoties, maar op moraal. De roman 'La Princesse de Clèves' dateert van 1678, maar De Oliveira laat zijn film in het nu spelen. Dat de ethiek van die tijd in zijn film anachronistisch is, vond de regisseur alleen maar interessant, zo verklaarde hij. In feite volgt hij daarmee schijfster De Lafayette, die in haar' La Princesse de Clèves' de tijd van een eeuw eerder gebruikte als excuus om haar eigen tijd te onderzoeken.

Your Friends & Neighbors

1998 | Komedie, Drama

Verenigde Staten 1998. Komedie van Neil LaBute. Met o.a. Amy Brenneman, Aaron Eckhart, Catherine Keener, Nastassja Kinski en Jason Patric.

Na de filmhuishit In the Company of Men stortte filmmaker LaBute zich met succes op de ontmaskering van beide seksen in Your Friends & Neighbors. Een fantastische cast van zes personages brandt elkaar honderd minuten lang tot het bot af in een anonieme oostkust entourage om in een ravage van leugens, confrontaties en bedrog tot de conclusie te komen dat er hoogstwaarschijnlijk niet zoiets bestaat als romantische liefde en dat iedereen, zoals een van de personages het verwoordt, uit is op coïteren.

Sour Grapes

1998 | Komedie

Verenigde Staten 1998. Komedie van Larry David. Met o.a. Steven Weber, Craig Bierko, Matt Keeslar, Karen Sillas en Robyn Peterman.

Evan Maxwell (Weber) is een welvarende briljante jonge hersenchirurg. Hij gaat met zijn nebbisj neef Richie Maxwell (Bierko) gokken in Atlantic City. Richie ontwerpt schoenzolen. Ze nemen ieder hun vriendinnen, resp. Joan (Sillas) en Roberta (Peterman) mee. Aan de goktafel verliezen ze binnen een mum van tijd al het geld, dat ze hadden meegenomen. Met hun laatste munten gaan ze aan de eenarmige bandieten zitten. Als Richie nog maar 25 dollarcent heeft, vraagt hij aan Evan twee kwartjes om in de machine te gooien. Dan wint hij de jackpot van vierhonderdduizend dollar. Evan zegt niets, maar denkt minstens recht te hebben op tweederde van het bedrag. Ook de helft is goed. Richie voelt wel dat hij Evan iets moet geven voor zijn bijdrage. Hij schrijft spontaan een cheque uit van duizend dollar, die Evan in duizend stukjes scheurt. Ze huren een limousine met chauffeur om de 'overwinning' te vieren met een luxueus diner, maar de sfeer blijft om te snijden tussen de anders zo superieure Evan en de gebruikelijke underdog Richie. Ook drie procent van het bedrag is niet goed genoeg. Joan wil dat er niet langer over het geld gezeurd wordt. Eenmaal terug benut Richie de gelegenheid om zijn baas eens hartgrondig de waarheid te vertellen, maar hoe lijmt hij nu de situatie met zijn geliefde neef. De film is de schepping van David, die aan de wieg stond van de immens populaire, wereldberoemde sitcom Seinfeld. Deze lachfilm is wellicht één grote sitcom over hebzucht, gierigheid en gulheid. Hij is verschrikkelijk leuk, al zijn de situaties soms best wat geijkt en gaan sommige subplots geheel en al de mist in. De rolverdeling is leuk, Bierko is het best, maar Harris als Selma Maxwell is een veel te stereotiepe jiddische memme. Het humoristische scenario is van regisseur David. Het camerawerk van Victor Hammer is onberispelijk, maar de film flopte verschrikkelijk aan de Amerikaanse kassa: met 277.510 dollar was het schluss en in Europa kwam er maar 17.650 bij. Een veel te hard gelag; het is onverdiend.

Paula und das Glück

1998 | Komedie, Fantasy

Duitsland/Polen 1998. Komedie van Ute Hirschberg. Met o.a. Jana Radau, Franciszek Wardynski, Zofia Rysiówna-Hanuszkiewicz, Jadwiga Jankowska-Cieslak en Luis Dieuzayde.

Paula (Radau), alleenstaande moeder van een zoontje, erft van haar grootvader in Lodz in Polen diens statige huis op voorwaarde dat zij er minstens drie maanden van het jaar vertoeft. Ze gaat er heen en maakt kennis met de huurders en besluit de zaak een paar dagen te verkennen voordat zij een beslissing neemt. Ze probeert banden aan te knopen met de bewoners, maar dat valt niet mee. Ze komt uiteindelijk tot de conclusie dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens en dat de onderlinge culturele verschillen helaas toch te groot zijn tussen Polen en Duitsland. Het niet al te boeiende scenario is van debuterend producente- regisseuse Hirschberg en Matthias Kohn. Het camerawerk is van Jaroslaw Szoda. Omroep WDR financierde mee in het kader van een cultureel verdrag tussen de twee landen.

Larmar och gör sig till

1998 | Drama, Romantiek, Experimenteel

Zweden/Italië/Duitsland/Denemarken/Noorwegen 1998. Drama van Ingmar Bergman. Met o.a. Börje Ahlstedt, Marie Richardson, Erland Josephson, Agneta Ekmanner en Peter Stormare.

Dit psychologische verhaal is vlak na 1900 gesitueerd. Als de film begint, ziet de kijker een psychiatrische inrichting, waar Carl Akerblom (Ahlstedt) een gedwongen verpleging ondergaat, omdat hij zijn verloofde Pauline Thibault (Richardson) verkracht heeft. Hij lijdt aan incontinentie en heeft visioenen over de dood in de vorm van een witte clown (Ekmanner), die o.a. in de nacht aan zijn bed komt. Het noodlot van de overleden componist Franz Schubert achtervolgt hem en hij bedenkt een project om een sprekende film te maken, waarbij de acteurs zich achter het scherm bevinden; de film heeft als werktitel: `Het plezier van het meisje van plezier`. Wegens genezing uit de inrichting ontslagen in gezelschap van zijn kameraad Osvald Vogler (Josephson), wordt de film daadwerkelijk geproduceerd en Carl organiseert de premi[KA2]ere, waarbij Osvald en Pauline aanwezig zullen zijn. De kast, die elektrische apparaten herbergt, vliegt in brand en de filmvoorstelling gaat over in levend theater. In het bijzijn van enkele toeschouwers wordt de dood van Schubert opgevoerd. Vlak na de afloop van het toneelstuk sterft Carl in de armen van de door hem zo begeerde Pauline. De film werd aangekondigd als het testamentaire oeuvre van de grote filmer; Bergman schreef zelf het scenario, groef in zijn eigen verleden en draaide hem met geld van de tv; zijn boodschap is luid en duidelijk: de film is kwetsbaar en het toneel, slechts bijgelicht door een paar flakkerende kaarsen, is superieur. De grote filmmaker is bezeten van de dood (die aan hem knaagt in het gestalte van een witte clown) en van de angst voor het lichamelijke verval. De scènes volgen elkaar op zoals dat bij gefilmd toneel het geval is; alles heeft zijn eigen symbolische functie: het vuur, de dood, het publiek, het licht en donker van statische scènes, de nadrukkelijke dialoog, de tragiek en de bezetenheid van wellust. Geluid en belichting geven het gevoel van gekunsteldheid, afmatting en het definitieve einde. Deze bespreking betreft de op het filmfestival van Cannes gepresenteerde filmversie. Achter de camera stond Per Sundin.

Julia Varady ou Le chant possédé

1998 | Documentaire, Biografie, Muziek

Duitsland/Frankrijk 1998. Documentaire van Bruno Monsaingeon. Met o.a. Julia Varady, Dietrich Fischer-Dieskau en Viktoria Postnikova.

Geboren in Roemenië uit Hongaarse ouders tijdens WOII als Julia Tözser. Al op jonge leeftijd viel haar zangtalent op, maar ze voelde zich benauwd in het keurslijf van de communistische staatsvorm. Dankzij een partijfunctionaris die haar bewonderde slaagde ze erin om naar West-Duitsland uit te wijken om te studeren. Als Julia Varady groeide ze uit tot een van de grootste soprano's van de tweede helft van de 20e eeuw. Ze trad overal ter wereld op, maar de opera van Frankfurt blijft haar thuisbasis. We zien haar aan het werk tijdens repetities en optredens, afgewisseld met een lang interview waarin ze haar manier verklaart om een rol te benaderen. Voor liefhebbers van prachtige vrouwenstemmen is het ongetwijfeld een must, daar de makers heel wat aandacht besteed hebben aan haar performances. Monsaingeon schreef het scenario en Charlotte Tourrès stond in voor de montage. De camera was in handen van Eric Guichard, Claude Garnier, Martial Barrault, Christophe Michelet en Raphaël O'Byrne.

Witman fiúk

1997 | Drama, Film noir, Historische film

Frankrijk/Duitsland/Polen/Hongarije 1997. Drama van János Szász. Met o.a. Maia Morgenstern, Alpár Fogarasi, Szabolcs Gergely, Péter Andorai en Lajos Kovacs.

De dood van Hongaars belastingontvanger D[KA1]enes Witman (Kovacs) in pre-naziperiode laat zijn naaste verwanten ijskoud. Mevrouw Witman (Morgenstern), zijn egoïstische weduwe, geeft niks om haar twee adolescente zonen. Met de dood van vader verdwijnen ook de regels. De jongens bedenken wrede spelletjes met dieren, bezoeken een bordeel en belanden bij een schijnbaar vriendelijke boer die hen aanzet de juwelen van hun moeder te stelen. Zij worden betrapt en aarzelen niet hun moeder te doden. Tot daar lijkt dit psychologisch drama op een soort retro-schets. Nadien beseft men dat geweld centraal staat. Regisseur Szász, die scenario schreef gebaseerd op verhalen van Géza Csath, koos voor kurkdroge aanpak waardoor elke vorm van sensatie wordt vermeden.

Witman fiuk

1997 | Drama

Duitsland/Polen/Frankrijk/Hongarije 1997. Drama van János Szász. Met o.a. Dominika Ostalowska, Lajos Kov cs, Péter Andorai, Maia Morgenstern en Szabolcs Gergely.

Twee jonge broers, Erno en Denes, worden verwaarloosd door hun moeder in het Hongarije van rond de eeuw-wisseling. Ze verliezen de greep op de realiteit en raken steeds dieper in een psychose. Won een zilveren Hugo-award voor Best Cinematography op het Chicago International Film Festival en won een zilveren St.George-award voor beste regiesseur op het Moscow International Film Festival .

Je ne vois pas ce qu'on me trouve

1997 | Komedie, Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Christian Vincent. Met o.a. Jackie Berroyer, Karin Viard, Tara Römer, Estelle Larrivaz en Zinedine Soualem.

Na een afwezigheid van dertig jaar, waarin hij een succesvolle carri[KA2]ere als humorist heeft opgebouwd, keert Pierre Yves (Berroyer) terug naar het Noordfranse stadje Li[KA1]evin, waar hij een deel van zijn jeugd had doorgebracht. Het cultureel centrum heeft hem gevraagd om een hele nacht op te treden tijdens het plaatselijke Festival van de Lach als gangmaker, een attractie die beslist moet aanslaan omdat hij door de inwoners als `een van hen` beschouwd wordt. Pierre, die naar eigen zeggen zijn succes aan een misverstand te danken heeft, wordt hier geconfronteerd met een wereld waarvan hij totaal vervreemd is. Een heerlijke komedie over iemand die aanvankelijk mislukt, maar in het leven slaagt. De humor en de stijl zijn duidelijk be[KA3]invloed door Woody Allen, maar dan volledig aangepast aan de Franse smaak. Berroyer is ontwapenend in de hoofdrol. De film is echter heel erg Frans, waardoor betwijfeld moet worden of hij buiten zijn landsgrenzen (en taalgebied) wel begrepen wordt. Ondanks enkele storende stijlfouten is de rolprent beslist de moeite waard. Vincent schreef het scenario samen met Berroyer en Olivier Dazat. Het camerawerk is van Hélène Louvart. Dolby Stereo.

Franz Schubert: Die Winterreise

1997 | Drama, Muziek, Historische film

Duitsland/Tsjechië 1997. Drama van Petr Weigl. Met o.a. Brigitte Fassbaender, Radoslaw Brzobahaty en Michal Dioughy.

Een filmische impressie van de zang-cyclus Die Winterreise op muziek van Franz Schubert en libretto van Wilhelm Müller. Het geheel wordt gezongen door mezzo-sopraan Brigitte Faesbaender. Een postkoets rijdt door een winterlandschap, met als passagiers een man en een vrouw in duidelijk gespannen situatie. Deze heeft te maken met een officier die hen per paard volgt. Tussen deze drie bestaat een driehoeksverhouding. De soldaat werd opgemerkt door de vrouw tijdens hun verblijf op het platteland in de zomer. Ze observeerde hem en merkte dat hij 's avonds bezoek ontving. Tot ze ontdekte dat deze bezoeker haar eigen man is. Een tweede verhaal handelt over een moeder die haar doodzieke dochter naar de stad brengt. Dan zijn er nog een viertal neventhema's en elk element van het gegeven heeft te maken met leven en dood. De film zit vol symboliek die misschien moeilijk te volgen is voor mensen die het stuk aan de basis niet kennen, want de gezongen tekst is niet altijd even verstaanbaar. Schubert-liefhebbers zullen echter volop genieten van deze improvisatie, geschreven door regisseur Weigl en gefilmd in diens geboorteland Tsjechië. Stereo.

Vater wider Willen

1995 | Familiefilm, Komedie, Muziek

Duitsland 1995. Familiefilm van Peter F. Bringmann. Met o.a. Christian Quadflieg, Suzanne von Borsody, Ulrike Panse, Silvie Gerold en Anna Schmidt.

Max Oldendorf (Quadflieg) is dirigent in M[KA3]unchen. Zijn vrouw Ingrid (Von Borsody) is onderzoekster aan de universiteit. Ze zijn gescheiden en hebben drie dochters: Gitti (Schmidt) is dertien, Marlene (Gerold) is zestien en Beatrice (Panse) is negentien en eerstejaars medicijnen. De meiden wonen bij moeder, hetgeen vader prima uitkomt om zijn aandacht te verdelen over een knappe, getalenteerde fluitiste Tanja Behrend (Brennicke) en buitenissige journaliste Eva Nori (Campbell). Ingrid krijgt de kans om een jaar naar het Andesgebergte in Zuid-Amerika te gaan voor onderzoek in Chili, omdat een collega ziek is geworden. Voor de kinderen wil ze het eigenlijk niet doen, maar Bea voorkomt nog net dat moeder afzegt. De drie meiden gaan naar hun vader, die volkomen onvoorbereid is op hun komst. De huishoudster zegt op, maar dat wordt gelukkig opgevangen door zijn schoonmoeder. Hoewel dirigent Oldendorf moet leren om de toon te zetten in zijn eigen kamerorkestje, dat op den duur zo goed is, dat de dochters niet meer weg willen tot grote teleurstelling van hun vroegtijdig teruggekeerde moeder. Dit leidt dan weer tot een toenadering met vader. Ouderwetse familiekomedie met muziekstukken die er goed bij gekozen zijn, van W.A. Mozart, Joseph Hayden, Joahnnes Brahms, Maurice Ravel, Fredéric Chopin, Ludwig van Beethoven, Franz Schubert en Carl Orff. Tv-uitzending van deze lange film, die meestal in drie delen wordt vertoond, trok zoveel kijkers in de dagen tussen Kerst en Nieuwjaar 1995, dat besloten werd een dertien-delige serie te maken, die in 1998 van start ging met een indrukwekkende lijst van nog veel meer interessante klassieke componisten w.o. Evard Grieg, Camille Saint-Saens, Richard Wagner, Georges Bizet, Carl Maria von Weber, Franz Liszt, G.F. Händel, Erik Satie, Felix Mendelssohn-Bartoldy, Giocchino Rossini, J.S. e.v.a. De rollen van Panse als Bea en Gerold als Marlene zijn in de tv-serie vervangen door Nina Bagusat en Rita Lengyel. Hoewel het verhaal van Herbert Lichtenfeld en Henriette Piper van dik-hout-zaagt-men-planken is, is de vermenging met de muziek, origineel en verheft het geheel. Spelprestaties en regie zijn heel behoorlijk.

À cause d'elle

1993 | Komedie, Romantiek, Drama, Familiefilm

Frankrijk 1993. Komedie van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Antoine Hubert, Olivia Muñoz, Thérèse Liotard, Jean-François Stévenin en Ludmila Mikaël.

In 1963 is Antoine Hervy (Antoine Hubert) veertien; hij op een na de oudste in een gezin van vier. Zijn vader is dikwijls afwezig. De school interesseert hem geen barst. Hij bevindt zich in zijn eigen droomwereldje en geniet ervan alsof zijn kindertijd nog niet voorbij is. Hij zou op de elektrische gitaar willen leren spelen zoals Hank Marvin of Bruce Welch van The Shadows. De dag dat hij de jonge Olivia Marchand (Mu[KA6]noz) ontmoet, verandert zijn leven grondig. Na de kindertijd behandeld te hebben in LE GRAND CHEMIN (1987) en APR[KA2]ES LA GUERRE (1989) analyseert regisseur/scenarioschrijver Hubert nu de puberteit van zijn hoofdpersonage (telkens gespeeld door zijn eigen zoon Antoine). Het werd een poëtische studie van het opgroeien en het ontdekken van de liefde. Niets is opgeschroefd, maar elke situatie is natuurlijk en hartverwarmend vertolkt. Het scenario van regisseur Hubert zit geheid in elkaar. Het camerawerk is van Claude Lecomte. De soundtrack bestaat voornamelijk uit hits van beginjaren 1960. Dolby Stereo.

Rocket Baby Dolls

1993 | Drama, Familiefilm

Verenigde Staten/Duitsland/Thailand 1993. Drama van Christopher Anderson. Met o.a. Asako Sumii, Ramon Quanta la Gusta en Christopher Anderson.

Tegen de achtergrond van de stadsjungle van een metropool tekent medehoofdrolspeler-regisseur en mede-cameraman Anderson het portret van een jonge Japanse, Asako, die probeert te overleven door zich te prostitueren. Haar bestaan is zo naargeestig, dat ze alleen nog maar huilen kan als ze een helm opzet. Anderson tracht haar te redden, maar ondervindt op zijn weg grote hindernissen. De regisseur vergelijkt zijn film met Adam en Eva's verdrijving uit het Paradijs. Een triest beeld van de moderne jeugd, die veel moeite heeft met het onder ogen zien van de realiteit. Cyrus Amini zorgde net zoals de regisseur voor het camerawerk.

L'envers du décor

1991 | Biografie

Frankrijk 1991. Biografie van Robert Salis. Met o.a. Pierre Guffroy, Roman Polanski, Nastassja Kinski, Milos Forman en Harrison Ford.

Nadat zijn eerste film LETTRES D`AMOUR PERDUES (1983) een flop geworden was, moest deze regisseur zeven jaar wachten voordat hij de kans kreeg een tweede film te maken. Die zou minder ambitieus worden omdat hij zich ten dienste stelde van decorateur Guffroy, die al veertig jaar in het vak zat met films als LE TESTAMENT D'ORPHEE, PIERROT LE FOU, MOUCHETTE, LA VOIE LACTEE, QUE LA FETE COMMENCE, TESS of PIRATES met zijn beroemde galjoen. Hij vertelt dit allemaal en een hoop andere dingen. Door zijn sterke aanwezigheid komt hij opvallend goed over op het scherm met zijn immense eruditie en zijn grote ingetogenheid, want hij beschouwt zichzelf als een bescheiden vakman. Misschien had de montage een beetje aangetrokken moeten worden, maar de autobiografie is over het algemeen zeer boeiend.

L'année de l'éveil

1991 | Drama

België/Frankrijk 1991. Drama van Gérard Corbiau. Met o.a. Chiara Caselli, Roger Planchon, Christian Barbier, Martin Lamotte en Johan Rougeul.

Gebaseerd op de autobiografische gelijknamige roman van Charles Juliet worden de ervaringen en ontluikende gevoelswereld verteld door tienerwees Colin op een Franse kadettenschool anno 1949, zijn angsten, twijfels en eenzaamheid en vooral zijn behoefte aan een vader- en moederfiguur. Een van zijn leraren, Grévil, leert hem zijn vuisten gebruiken en diens Italiaanse echtgenote Casilli haalt hem uit zijn isolement. Met zorg en gevoeligheid in beeld gebracht. Rond de intrige slaagde Corbiau erin de meest uitgesproken muzikale sfeer te weven waarin Fauré, Beethoven, Grieg, Schubert, Smetana en De Falla langskomen. Scenario van de regisseur, Andrée Corbiau en Michel Fessler. Camerawerk van François Cantonné.

Wings

1990 | Komedie, Familiefilm

Verenigde Staten 1990. Komedie van James Burrows. Met o.a. Tim Daly, Steven Weber, Crystal Bernard, David Schramm en Rebecca Schull.

Pilootaflevering van een sitcom geproduceerd door het team dat [KL]Cheers[KLE] tot een groot succes maakte. Van [KL]Wings[KLE] werden in totaal 176 afleveringen uitgezonden en de serie liep tot 1997. In plaats van in een bar, spelen de gebeurtenissen zich af in de vertrekhal met een snelbuffet op een klein vliegveld op het eilandje Nantucket, dat voor de kust van Massachusetts is gelegen. Centraal staan de broers Joe (Daly) en Brian Michael Hackett (Weber), beiden piloot. Joe, een keurige verschijning, runt een luchtvaartbedrijfje met [KA1]e[KA1]en vliegtuig. Brian Michael ging er zes jaar eerder vandoor met Joe`s vriendin Helen Chapel (Bernard), die het als concert- celliste wilde maken. Nu zijn ze getrouwd. Tot de vaste personages behoort de gezellig dikkerd Roy Biggins (Schramm), de directeur van een concurrerende luchtvaartmaatschappij. Voor een regelmatige lach zorgen Fay Evelyn Schlob Dumbly DeVay Cochran (Schull), een zestig-jarige ex-stewardess, die nu achter de kassa staat, en Lowel Mather (Church, die in 1995 uit de reeks stapte) als de excentrieke vliegtuigmonteur en pseudo-filosoof, die in de kosmos gelooft. Waarom het allemaal zo vertrouwd overkomt? Cheers-toestanden met spottende dialogen, maar altijd vriendelijk. De titelmelodie is van Franz Schubert. Het camerawerk is van Ken Lamkin en Jerry Workman. Stereo.

An Angel at My Table

1990 | Biografie, Drama

Nieuw-Zeeland 1990. Biografie van Jane Campion. Met o.a. Kerry Fox, Alexia Keogh, Karen Fergusson, Iris Churn en K.J. Wilson.

Tragische odyssee van een kind, later een adolescente en een onzekere jonge vrouw, die het mysterie van het leven, de macht van de taal, de vertelkunst, de liefde en het verborgene van de seksualiteit leert kennen. Haar jonge leven wordt diep getekend door de epilepsie-aanvallen van haar broer en de verdrinking van haar oudere zus en een foutieve diagnose, waardoor ze acht jaar in een psychiatrische inrichting verbleef. Naar de drie autobiografieën van Janet Frame, die wellicht de beroemdste schrijfster en dichteres van haar eigen land is: To the Island, An Angel at My Table en The Envoy from Mirror City tot scenario bewerkt door Laura Jones. Oorspronkelijk een driedelige miniserie voor de Nieuwzeelandse tv, later een bioscoopfilm die zelfs geselecteerd werd voor competitie op het Festival van Venetië. Een verbazingwekkende film, die men niet licht vergeet. Het camerawerk is van Stuart Dryburgh.

Wald

1989 |

Zwitserland 1989. Friedrich Kappeler. Met o.a. Matthias Gnädinger, Gabriele Rothmüller en Andras Stalder.

Geen documentaire maar een poëtische kroniek van het bos met lyrische teksten van de schrijver Robert Walser. Betoverend camerawerk van Pio Corradi en van de regisseur zelf, dat beurtelings lyrisch en intimistisch is. De muziek vormt een uitstekende ondersteuning bij de beelden en het verloop van het verhaal. Een warm en tegelijkertijd beheerst werk.

Nocturne indien

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Alain Corneau. Met o.a. Jean-Hugues Anglade, Otto Tausig, Clémentine Célarié, Luis Santos en T.P. Jain.

Een bewerking van de roman van Antonio Tabucchi. Een Fransman gaat naar India op zoek naar een vriend die hij uit het oog is verloren. In werkelijkheid weet hij nog niet dat hij vooral naar zichzelf op zoek gaat en hij ontdekt zodoende een heel ander India dan dat van de toeristen. Een humane en spirituele speurtocht, beschreven op een wijze waar een zekere fascinerende kracht vanuit gaat, nog geaccentueerd door de dialogen die het tegendeel van de gebruikelijke clichés laten horen en de betoverende opnamen van Yves Angelo. Met deze film betreedt Alain Corneau nieuwe paden en sluit zich aan bij het gevolg van Jean Renoir van de film LE FLEUVE uit 1951.

Gekauftes Glück

1989 | Drama

Duitsland/Zwitserland 1989. Drama van Urs Odermatt. Met o.a. Wolfram Berger, Arnunotai Jitreekan, Werner Herzog, Mathias Gnädinger en Günther Meisner.

Een Zwitserse mijnwerker zoekt na de dood van zijn moeder een (huis)vrouw. Omdat hij in zijn omgeving geen vrouw kan vinden die hem bevalt 'koopt' hij een meisje uit Thailand. De twee mensen uit zo totaal verschillende culturen krijgen sympathie voor elkaar, maar de idylle wordt verstoord door jaloezie en vreemdelingenhaat van de dorpelingen. Hier en daar een paar gevoelige scenes, maar over het algemeen een opeenstapeling van clichés uit de zo typisch Duitse 'Heimatfilm'. Het scenario is van de regisseur en Rainer Klausmann keek door de camera.

Astenichesky sindrom

1989 | Drama

SU 1989. Drama van Kira Moeratova. Met o.a. Natalja Boesko, Olga Antonava en Sergej Popov.

Een Zwitserse mijnwerker zoekt na de dood van zijn moeder een (huis)vrouw. Omdat hij in zijn omgeving geen vrouw kan vinden die hem bevalt 'koopt' hij een meisje uit Thailand. De twee mensen uit zo totaal verschillende culturen krijgen sympathie voor elkaar, maar de idylle wordt verstoord door jaloezie en vreemdelingenhaat van de dorpelingen. Hier en daar een paar gevoelige scenes, maar over het algemeen een opeenstapeling van clichés uit de zo typisch Duitse 'Heimatfilm'. Het scenario is van de regisseur en Rainer Klausmann keek door de camera.

La maison de Jade

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Jacqueline Bisset, Vincent Perez, Véronique Silver, Yves Lambrecht en Pascal Decolland.

Een bewerking van de autobiografische roman van Madeleine Chapsal. Hoewel zij dicht bij de tekst bleef, pleegde de regisseuse hoogverraad door de strekking weer te geven als een sentimenteel verhaaltje, dat wemelt van de cliché's uit een fotoroman. En dat ook nog in een al even pretentieuze als goedkope filmstijl. Jacqueline Bisset voorkomt een algehele afgang door haar talent in enkele sterke scènes in te zetten. Maar waar is de Nadine Trintignant van LE VOLEUR DE CRIMES gebleven?

La Maison de Jeanne

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Magali Clément. Met o.a. Christine Boisson, Benoît Régent, Jean-Pierre Bisson, Pascale Audret en Michelle Godet.

Een miniem gegeven vormt het uitgangspunt voor deze debuutfilm: een onbekende duikt op in een herberg in de Auvergne en haalt de onderlinge verhoudingen tussen de leden van de vertrouwde kring die er komt overhoop. Daarbij gaat het in deze film uitsluitend om gedrag, woorden, gebaren en blikken. Grenst soms aan het m[KA1]elodrama maar heeft de toon van een komedie: een komedie om te glimlachen, niet om te lachen, oftewel een film van nuances, ook qua kleur, die de een zal bekoren en de ander zal irriteren, net als de (weinige) komedies van Ingmar Bergman door wie de regisseuse zich blijkbaar enigszins liet inspireren.

Notturno

1987 | Biografie, Muziek

Oostenrijk/Frankrijk 1987. Biografie van Fritz Lehner. Met o.a. Udo Samel, Daniel Olbrychski, Wojtek Pszoniak, Michaela Widhalm en Traugott Buhre.

De laatste trieste en ongelukkige jaren van het leven van Schubert, van 1823 tot aan zijn dood, in 1828. Een sombere film, over zijn toentertijd ongeneeslijke ziekte (syfilis), en de al even dubieuze als nutteloze behandelingen die de componist moest ondergaan. Schitterend camerawerk van Gernot Roll (WELCOME IN VIENNA), een opmerkelijke rol van Samel, en het Wenen van toen meer opnieuw tot leven gewekt dan gereconstrueerd. Het eindresultaat is een gevoelige, eigenlijk overgevoelige film, zoals ook voor de persoonlijkheid van de componist opgaat. De maker heeft van begin tot eind vaste grip op de materie.

Billy-Ze-Kick

1985 | Komedie, Horror

Frankrijk 1985. Komedie van Gérard Mordillat. Met o.a. Francis Perrin, Cerise Bloc, Dominique Lavanant, Zabou Breitman en Michael Lonsdale.

Verfilming van de roman van Jean Vautrin waarin de verbeelding zich zodanig mengt met de werkelijkheid dat de lezer c.q. de kijker beide niet meer uit elkaar kan houden. Het lijkt wel of de regisseur een soort ZAZIE wilde maken van Raymond Queneau die Louis Malle inspireerde. Dit mengsel lukt niet: alles is even zwaar aangedikt en deze bizarre overdrijving is niets anders dan een trage vervelende film waarin bovendien slecht geacteerd wordt met uitzondering van Lonsdale en Robert die hun rollen nog wat inhoud kunnen geven.

Fünf letzte Tage

1982 | Drama

Duitsland 1982. Drama van Percy Adlon. Met o.a. Irm Hermann, Lena Stolze, Will Spindler, Hans Hirschmüller en Philip Arp.

De 21-jarige studente Sophie Scholl was een anti-nazistische verzetsstrijdster. De laatste vijf dagen van haar leven bracht ze door in een cel met Else Gebel. De film laat zien wat zich tussen de twee vrouwen afspeelde gedurende die vijf dagen. Een indrukwekkende film over de kracht van medemenselijkheid. De enscenering en cameravoering zijn soms echter wat tè afstandelijk.

Mama cumple cien años

1979 | Komedie

Spanje 1979. Komedie van Carlos Saura. Met o.a. Geraldine Chaplin, Amparo Munoz, Fernando Fernán Gómez, Norman Brinsky en Jose Vivo.

De honderdste verjaardag van moeder brengt de gezinsleden uit Saura's ANA Y LOS LOBOS bijeen, die in de dagen vóór het feest in het ouderlijk huis hun weinig verheffende ware gezicht laten zien en van wie sommigen zelfs moeders dood beramen, zonder dat dit de uiteindelijke pret zal drukken. In eerdere serieuze films hanteerde Saura al zwarte humor en harde satire, maar in een regelrechte komedie blijken zijn grappen weinig aanstekelijk of te typisch Spaans om internationaal werkzaam te zijn. De voornaamste verdienste is dat hij ondanks de verwerpelijke of gefrustreerde personages de innigheid van hun familieband treffend en overtuigend weet te maken.

En Kärlek's sommar

1979 | Drama

Zweden 1979. Drama van Mats Arehn. Met o.a. Gösta Ekman, Maria Andersson, Anita Ekström, Kjell Berguist en Lauritz Falk.

Een getrouwde bioloog wordt verliefd op een ongebonden en onontwikkeld jong meisje, dat zijn hele georganiseerde leven en waardenbesef omver haalt, al zal de verhouding een gezamenlijk werkbezoek aan Londen niet overleven. Het rake observatievermogen en de knappe spelprestaties bouwen een simpel gegeven uit tot een boeiende sociaal-psychologische studie, ondanks de onnodig 'uitleggerige' jeugd-flashbacks van de hoofdpersoon in het scenario van collega-regisseur Jonas Cornell. In Zweden zelf had de film groot succes bij pers en publiek. Scenario van Jonas Cornell. Camerawerk van Lase Björne.

Arven

1979 | Drama

Noorwegen/Zweden 1979. Drama van Anja Breien. Met o.a. Espen Skønberg, Anita Björk, Hacge Juve, Jan Hȧrstad en Eva Opaker.

Een reder sterft als weduwnaar zonder kinderen en laat tegen de verwachtingen in zijn fortuin na aan zijn familie. Hij stelt als voorwaarde dat zijn rederij onder leiding van zijn broer eendrachtig beheerd zal worden. Terwijl de boedel zogenaamd minzaam wordt verdeeld, krijgt de broer gewetensbezwaren. Stijlvol verfilmd en zeer goed geacteerd toneelstuk van Hjalmar Sjöderberg geeft een onthullend beeld van hebzucht en hypocrisie, maar vertelt ondanks alle kwaliteiten niets nieuws over een onderwerp dat al vaker en scherper is behandeld.

Le Dossier 51

1978 | Thriller

Frankrijk 1978. Thriller van Michel Deville. Met o.a. François Marthouret, Roger Planchon, Anna Prucnal, Didier Sauvegrain en Françoise Lugagne.

In economisch contact met de Derde Wereld moet de hoge diplomaat Dominique Auphal (Marthouret) door een geheime organisatie gemanipuleerd worden. Systematisch wordt gezocht naar de zwakke plek waarmee hij tot medewerking gechanteerd kan worden. De roman van Gilles Perrault kreeg een opmerkelijke filmvorm, waarin de hoofdpersoon nauwelijks te zien is en zijn portret wordt samengesteld uit getuigenissen van anderen wier ondervragers ook buiten beeld blijven. Een knappe, ongewone thriller. Het scenario is van Gilles Perrault en regisseur Deville. Het camerawerk is van Claude Lecomte. Eastmancolor, Mono.

Der Tod des Fishchers Marc Leblanc

1978 | Documentaire, Biografie, Drama

Duitsland 1978. Documentaire van Christian Rischert. Met o.a. Vania Vilers, Christian Rischert en Franziska Bronnen.

Zeer persoonlijke motieven waren voor regisseur Rischert aanleiding voor de verfilming van de visser Leblanc, die vlak voor het begin van de opnamen zelfmoord pleegde. Rischerts film werd een indrukwekkende vermenging van fictie en documentaire over het harde leven van mensen aan de kust.

Katzelmacher

1969 | Drama, Experimenteel

Duitsland 1969. Drama van Rainer Werner Fassbinder. Met o.a. Hanna Schygulla, Rudolf Waldemar Brem, Lilith Ungerer, Harry Baer en Peter Moland.

De verfilming van Fassbinders toneelstuk, in de stijl van Jean-Marie Straub en Jean-Luc Godard, uiterst boeiend toegepast, met geniale regie-invallen en met soms uiterst bijtende teksten. Met deze film begon Fassbinders internationale roem, maar toen was hij al met zijn vierde of vijfde film bezig.

La Chinoise

1967 | Drama, Experimenteel

Frankrijk 1967. Drama van Jean-Luc Godard. Met o.a. Anne Wiazemsky, Jean-Pierre Léaud, Juliet Berto, Michel Semeniako en Lex de Bruijn.

Een groep jongeren probeert de theorieën van Mao Tse Toeng op hun eigen situatie toe te passen: een filosofiestudente, een acteur, een boerenmeisje, een fysicus en een kunstschilder, beramen een aanslag op een hoge functionaris aan de universiteit. De film loopt profetisch ongeveer een jaar vooruit op de revolutie van 1968, maar is daardoor nu ook zeer gedateerd. Het accent op de verwarde ideologische uiteenzettingen houdt de aandacht moeilijk vast, ondanks de opmerkelijke fotografie en het verrassende kleurgebruik. Het scenario is van de regisseur Godard. Het camerawerk is van Raoul Coutard. Eastmancolor, Mono.

Au hasard, Balthazar

1966 | Experimenteel

Zweden/Frankrijk 1966. Experimenteel van Robert Bresson en Michel Deville. Met o.a. Anne Wiazemsky, François Lafarge, Philippe Asselin, Nathalie Joyaut en Walter Green.

Levensloop van een ezel die in pretpark voor kinderen begint, lastdier bij boeren wordt en daarna circusattractie, relikwieën bij processies moet torsen en tenslotte smokkelwaar over bergen sjouwt en door douane gedood wordt. Opmerkelijke parabel laat ezel zien als getuige èn symbolisch slachtoffer van wrede en gevoelloze wereld in reeks van situaties. Wie niet volledig met ascetisch gefilmde en zo neutraal mogelijk geacteerde opzet meegaat, kan last van lachlust krijgen, omdat spelscènes niet in uitwerking, maar in kern hoogst melodramatisch zijn. Sceptische omschrijving: 'PEYTON PLACE in slow motion'. Scenario van regisseur Bresson. Camerawerk van Ghislain Cloquet.

La Dame de pique

1965 | Drama, Mysterie

Frankrijk 1965. Drama van Léonard Keigel. Met o.a. Dita Parlo, Michel Subor, Simone Bach, Philippe Lemaire en Jean Négroni.

Haar manie voor het kaartspel heeft een Russische gravin diep in de schulden gebracht. Door een geheimzinnige onbekende wordt haar een geheim toevertrouwd waardoor ze altijd kan winnen. Daaraan blijkt echter een vloek verbonden, die zowel haar echtgenoot als vervolgens haar jonge minnaar noodlottig zal zijn. Een pretentieuze en levenloze verfilming van Poesjkins beroemde verhaal dat tot scenario bewerkt werd door Julien Green. Dat het hier om een low-budget-produktie gaat komt tot uiting in de armzalige decors die het luxe-milieu waarin het verhaal zich afspeelt logenstraffen. De acteurs zijn tegenover de regie machteloos, ook Parlo - de heldin uit LA GRANDE ILLUSION - in een come-backrol.

Das Dreimäderlhaus

1958 | Muziek

Oostenrijk 1958. Muziek van Ernst Marischka. Met o.a. Karlheinz Böhm, Ewald Balser, Magda Schneider, Gustav Knuth en Rudolf Schock.

Het leven, de liefdes en het muzikale werk van Schubert in superromantische verpakking volgens het Marischka-recept, oer- Duits dus. Naar het boek Schrammer van Rudolf Hans Bartsch. Al in 1918 werd het door Richard Oswald verfilmd.

Sinfonia d'amore

1954 | Historische film, Muziek

Italië/Frankrijk 1954. Historische film van Glauco Pellegrini. Met o.a. Claude Laydu, Marina Vlady, Lucia Bosé, Paolo Stoppa en Riccardo Fellini.

Een biografie van componist Schubert en zijn op standsverschil stuklopende liefde voor een gravin, terwijl ondertussen een zangeres hem vergeefs bemint. Clich[KA1]e- romantiek, opgesierd met een overmaat van muziek (ook van Beethoven, Weber, Rossini).

Franz Schubert: Ein unvollendetes Leben

1953 | Biografie, Muziek

Oostenrijk 1953. Biografie van Walter Kolm-Veltée. Met o.a. Heinrich Schweiger, Aglaja Schmid Louis, Soldan Hans, Thimig Carl en Bosse.

Dit is een redelijke biografische film over de grote Oostenrijkse componist Franz Schubert (Schweiger) die van 1797 tot 1828 leefde. Tijdens zijn leven vond hij geen erkenning en boekte pas vlak voor zijn dood - hij was toen 31 - een succesje met een uitvoering van een van zijn composities. Hij stierf een jaar na Ludwig van Beethoven, die hij bewonderde. Zijn hele leven was [KA1]e[KA1]en grote kwelling: ziekte, armoede en ook pech in de liefde; Theres (Schmid), die ook van hem hield, werd uitdrukkelijk verboden met deze armoedzaaier te trouwen, want der Franzl had immers niets te bieden... De film werd gedraaid in Wenen dat na WO II nog een lange tijd bezet was door de Sovjets en dat onder geallieerd bestuur stond. Nadat de film in eigen land uitgekomen was, ging hij het jaar erop in `Duitsland` - de DDR - in premi[KA2]ere en haalde pas in 1959 de bioscopen in de Bondsrepubliek, waar de tv voor dergelijke films al een geduchte concurrent geworden was. Voor muziekliefhebbers de moeite waard, al rammelt er technisch (beeld en geluid) het nodige aan, zeker voor de kijker, die dit een halve eeuw na dato ziet. Scenario van de regisseur en Carl Merz. Camerawerk van Hanns König en Karl Kirchner.

Drei Mäderl um Schubert

1936 | Muziek

Duitsland 1936. Muziek van E.W. Emo. Met o.a. Paul Hörbiger, Gretl Theimer, Maria Andergast, Hans Junkermann en Ivan Petrovich.

Het verhaal van Schubert die verliefd is op drie meisjes, Hederl, Heiderl en Hannerl. Weense romantiek door operette- regisseur Ernst Marischka in 1958 nog eens dikjes aangezet in DAS DREIMÄDERLHAUS.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Franz Schubert op televisie komt.

Reageer