Paul Cohen

Regisseur, Scenarist, Cameraman, Art Director

Paul Cohen is regisseur, scenarist, cameraman en art director.
Er zijn 11 films gevonden.

Janine

2010 | Documentaire

Nederland 2010. Documentaire van Paul Cohen.

Documentaire van Paul Cohen over de Nederlandse violiste Janine Jansen.

I am the Violin

2004 | Documentaire, Biografie

Nederland 2004. Documentaire van Paul Cohen.

Stijlvol, iets te dweperig portret van Ida Haendel, de Poolse die op 3-jarige leeftijd een viool in haar handen nam en sindsdien nooit meer stopte met spelen.

Is 't nu al liefde

1998 |

Nederland 1998. Ditteke Mensink.

Stijlvol, iets te dweperig portret van Ida Haendel, de Poolse die op 3-jarige leeftijd een viool in haar handen nam en sindsdien nooit meer stopte met spelen.

Een gelukkige tijd

1998 | Documentaire, Oorlogsfilm, Historische film

Nederland 1998. Documentaire van Paul Cohen en Oeke Hoogendijk.

Vrij traditioneel opgebouwde documentaire over de Barneveldjoden, de zogenaamde Barneveldgroep, een groep van ongeveer 700 Nederlandse joden. Toen in 1942 de jacht op joden in volle hevigheid uitbrak, schenen zij de dans te zullen ontspringen. Een deel van de oorlog brachten zij door op een kasteel in Barneveld, omdat zij zich `verdienstelijk voor Nederland` ('Verdienstjuden') hadden gemaakt. Artsen, wetenschappers, juristen, kunstenaars en intellectuelen kwamen er terecht op voorspraak van toenmalige secretaris-generaal van Binnenlandse Zaken Mr.K.J. Frederiks en Prof.Dr. J.van Dam. Uit film blijkt een wat schimmig selectiecriterium: honderden afgewezen brieven worden getoond. Vrijwillige internering duurde van december 1942 tot september 1943. De groep werd dan eerst naar Westerhoek gedeporteerd en vervolgens naar Theresienstadt. Pikant detail: de hele groep overleefde de oorlog. Nadruk ligt op registreren van getuigenissen, wat na een tijdje gaat vervelen: te veel verschillende mensen praten over hetzelfde onderwerp. Is hier en daar vergeleken met SCHINDLER'S LIST. Oorspronkelijk gemaakt als televisiedocumentaire, die bij wijze van experiment bioscooproulement kreeg.

Stefan Lorant, Man in Pictures

1997 | Documentaire

Nederland 1997. Documentaire van Paul Cohen.

Vrij traditioneel opgebouwde documentaire over de Barneveldjoden, de zogenaamde Barneveldgroep, een groep van ongeveer 700 Nederlandse joden. Toen in 1942 de jacht op joden in volle hevigheid uitbrak, schenen zij de dans te zullen ontspringen. Een deel van de oorlog brachten zij door op een kasteel in Barneveld, omdat zij zich `verdienstelijk voor Nederland` ('Verdienstjuden') hadden gemaakt. Artsen, wetenschappers, juristen, kunstenaars en intellectuelen kwamen er terecht op voorspraak van toenmalige secretaris-generaal van Binnenlandse Zaken Mr.K.J. Frederiks en Prof.Dr. J.van Dam. Uit film blijkt een wat schimmig selectiecriterium: honderden afgewezen brieven worden getoond. Vrijwillige internering duurde van december 1942 tot september 1943. De groep werd dan eerst naar Westerhoek gedeporteerd en vervolgens naar Theresienstadt. Pikant detail: de hele groep overleefde de oorlog. Nadruk ligt op registreren van getuigenissen, wat na een tijdje gaat vervelen: te veel verschillende mensen praten over hetzelfde onderwerp. Is hier en daar vergeleken met SCHINDLER'S LIST. Oorspronkelijk gemaakt als televisiedocumentaire, die bij wijze van experiment bioscooproulement kreeg.

Nagasaki Stories

1996 | Documentaire

Nederland 1996. Documentaire van Jos de Putter.

Vrij traditioneel opgebouwde documentaire over de Barneveldjoden, de zogenaamde Barneveldgroep, een groep van ongeveer 700 Nederlandse joden. Toen in 1942 de jacht op joden in volle hevigheid uitbrak, schenen zij de dans te zullen ontspringen. Een deel van de oorlog brachten zij door op een kasteel in Barneveld, omdat zij zich `verdienstelijk voor Nederland` ('Verdienstjuden') hadden gemaakt. Artsen, wetenschappers, juristen, kunstenaars en intellectuelen kwamen er terecht op voorspraak van toenmalige secretaris-generaal van Binnenlandse Zaken Mr.K.J. Frederiks en Prof.Dr. J.van Dam. Uit film blijkt een wat schimmig selectiecriterium: honderden afgewezen brieven worden getoond. Vrijwillige internering duurde van december 1942 tot september 1943. De groep werd dan eerst naar Westerhoek gedeporteerd en vervolgens naar Theresienstadt. Pikant detail: de hele groep overleefde de oorlog. Nadruk ligt op registreren van getuigenissen, wat na een tijdje gaat vervelen: te veel verschillende mensen praten over hetzelfde onderwerp. Is hier en daar vergeleken met SCHINDLER'S LIST. Oorspronkelijk gemaakt als televisiedocumentaire, die bij wijze van experiment bioscooproulement kreeg.

De winnaars

1996 | Documentaire, Muziek

België/Nederland 1996. Documentaire van Paul Cohen. Met o.a. Yevgeny Moguilevsky, Phillipp Hirschhorn, Berl Senofsky, Mikhail Bezverkhny en Mischa Maisky.

De Koningin Elisabeth-wedstrijd, die elk jaar in mei te Brussel georganiseerd wordt, is zowat de Olympische Spelen van de muziek. Hiervan laureaat zijn kan een wending geven aan je carrière. De film volgt de loopbaan van vier winnaars van deze prestigieuze concours: Yevgeny Moguilevsky, winnaar piano 1964, Phillipp Hirschhorn, winnaar viool 1967, Berl Senofsky, winnaar viool 1955 en Mikhail Bezverkhny, winnaar viool 1976. Ze praten over wat deze overwinning voor hen betekende en in welke mate deze hun verdere loopbaan beïnvloedde. Het wordt wel duidelijk dat dit enige succes zeker geen waarborg biedt voor verdere contracten. Er worden beelden getoond van hun origineel optreden en van de prijsuitreikingen. Mensen als cellist Mischa Maisky, die meermaals in het orkest zat, Gidon Kremer, die in 1967 verloor van Hirschhorn en Lawrence Tucker, producer van Columbia Records, brengen een getuigenis. Ondertussen krijgen de liefhebbers nog enkele staaltjes prachtig uitgevoerde muziek te horen. Een knap document, geschreven door David van Tijn, die tevens verantwoordelijk was voor de research. Jan Overweg stond in voor de montage en regisseur Cohen bediende de camera. Stereo.

de Tunnel

1994 |

1994. Dree Andrea.

De Koningin Elisabeth-wedstrijd, die elk jaar in mei te Brussel georganiseerd wordt, is zowat de Olympische Spelen van de muziek. Hiervan laureaat zijn kan een wending geven aan je carrière. De film volgt de loopbaan van vier winnaars van deze prestigieuze concours: Yevgeny Moguilevsky, winnaar piano 1964, Phillipp Hirschhorn, winnaar viool 1967, Berl Senofsky, winnaar viool 1955 en Mikhail Bezverkhny, winnaar viool 1976. Ze praten over wat deze overwinning voor hen betekende en in welke mate deze hun verdere loopbaan beïnvloedde. Het wordt wel duidelijk dat dit enige succes zeker geen waarborg biedt voor verdere contracten. Er worden beelden getoond van hun origineel optreden en van de prijsuitreikingen. Mensen als cellist Mischa Maisky, die meermaals in het orkest zat, Gidon Kremer, die in 1967 verloor van Hirschhorn en Lawrence Tucker, producer van Columbia Records, brengen een getuigenis. Ondertussen krijgen de liefhebbers nog enkele staaltjes prachtig uitgevoerde muziek te horen. Een knap document, geschreven door David van Tijn, die tevens verantwoordelijk was voor de research. Jan Overweg stond in voor de montage en regisseur Cohen bediende de camera. Stereo.

Het Feit dat ik besta

1994 |

Nederland 1994. Albert Elings.

De Koningin Elisabeth-wedstrijd, die elk jaar in mei te Brussel georganiseerd wordt, is zowat de Olympische Spelen van de muziek. Hiervan laureaat zijn kan een wending geven aan je carrière. De film volgt de loopbaan van vier winnaars van deze prestigieuze concours: Yevgeny Moguilevsky, winnaar piano 1964, Phillipp Hirschhorn, winnaar viool 1967, Berl Senofsky, winnaar viool 1955 en Mikhail Bezverkhny, winnaar viool 1976. Ze praten over wat deze overwinning voor hen betekende en in welke mate deze hun verdere loopbaan beïnvloedde. Het wordt wel duidelijk dat dit enige succes zeker geen waarborg biedt voor verdere contracten. Er worden beelden getoond van hun origineel optreden en van de prijsuitreikingen. Mensen als cellist Mischa Maisky, die meermaals in het orkest zat, Gidon Kremer, die in 1967 verloor van Hirschhorn en Lawrence Tucker, producer van Columbia Records, brengen een getuigenis. Ondertussen krijgen de liefhebbers nog enkele staaltjes prachtig uitgevoerde muziek te horen. Een knap document, geschreven door David van Tijn, die tevens verantwoordelijk was voor de research. Jan Overweg stond in voor de montage en regisseur Cohen bediende de camera. Stereo.

Part Time God

1993 |

1993. Paul Cohen.

De Koningin Elisabeth-wedstrijd, die elk jaar in mei te Brussel georganiseerd wordt, is zowat de Olympische Spelen van de muziek. Hiervan laureaat zijn kan een wending geven aan je carrière. De film volgt de loopbaan van vier winnaars van deze prestigieuze concours: Yevgeny Moguilevsky, winnaar piano 1964, Phillipp Hirschhorn, winnaar viool 1967, Berl Senofsky, winnaar viool 1955 en Mikhail Bezverkhny, winnaar viool 1976. Ze praten over wat deze overwinning voor hen betekende en in welke mate deze hun verdere loopbaan beïnvloedde. Het wordt wel duidelijk dat dit enige succes zeker geen waarborg biedt voor verdere contracten. Er worden beelden getoond van hun origineel optreden en van de prijsuitreikingen. Mensen als cellist Mischa Maisky, die meermaals in het orkest zat, Gidon Kremer, die in 1967 verloor van Hirschhorn en Lawrence Tucker, producer van Columbia Records, brengen een getuigenis. Ondertussen krijgen de liefhebbers nog enkele staaltjes prachtig uitgevoerde muziek te horen. Een knap document, geschreven door David van Tijn, die tevens verantwoordelijk was voor de research. Jan Overweg stond in voor de montage en regisseur Cohen bediende de camera. Stereo.

Het Vergeten land van Moresnet

1990 |

1990. Fred Dijs.

De Koningin Elisabeth-wedstrijd, die elk jaar in mei te Brussel georganiseerd wordt, is zowat de Olympische Spelen van de muziek. Hiervan laureaat zijn kan een wending geven aan je carrière. De film volgt de loopbaan van vier winnaars van deze prestigieuze concours: Yevgeny Moguilevsky, winnaar piano 1964, Phillipp Hirschhorn, winnaar viool 1967, Berl Senofsky, winnaar viool 1955 en Mikhail Bezverkhny, winnaar viool 1976. Ze praten over wat deze overwinning voor hen betekende en in welke mate deze hun verdere loopbaan beïnvloedde. Het wordt wel duidelijk dat dit enige succes zeker geen waarborg biedt voor verdere contracten. Er worden beelden getoond van hun origineel optreden en van de prijsuitreikingen. Mensen als cellist Mischa Maisky, die meermaals in het orkest zat, Gidon Kremer, die in 1967 verloor van Hirschhorn en Lawrence Tucker, producer van Columbia Records, brengen een getuigenis. Ondertussen krijgen de liefhebbers nog enkele staaltjes prachtig uitgevoerde muziek te horen. Een knap document, geschreven door David van Tijn, die tevens verantwoordelijk was voor de research. Jan Overweg stond in voor de montage en regisseur Cohen bediende de camera. Stereo.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Paul Cohen op televisie komt.

Reageer