Xavier Carniaux

Producer

Xavier Carniaux is producer.
Er zijn 12 films gevonden.

Une journée d'Andrei Arsenevitch

1999 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1999. Documentaire van Chris Marker.

Op zijn ziekbed in 1986, amper zeven maanden na be[KA3]eindiging van OFFRET, wordt de Russische cineast Andrei Tarkovsky ge[KA3]interviewd door de Franse documentarist Chris Marker. Het gesprek tussen beide grootmeesters van de zevende kunst handelt over heel uiteenlopende zaken, zoals het vertrek van zijn zoon naar Parijs, na jaren vruchteloze pogingen ondernomen te hebben om een visum te krijgen, zijn loopbaan, filmen onder het communistische regime, enz.. Aan de hand van filmfragmenten onderzoekt Marker de symboliek in het rijke [KL21]uvre van zijn collega. We krijgen zeldzame sequenties te zien uit o.a. Tarkovsky`s debuut, gemaakt als examenfilm, die gebaseerd is op [KL]The Killers[KLE] van Ernest Hemingway en van zijn toneelenscenering van de opera [KL]Boris Gudonov[KLE]. De zwaar zieke Tarkovsky (1932-1986) toont zich levendig en optimistisch voor Markers camera. Zijn voortijdige dood was een onherstelbaar verlies voor de Russische cinematografie. Marker schreef het scenario en monteerde de film. Commentaar werd ingesproken door Marina Vlady. Fotografie is van Marc-André Batigne, Pierre Camus en Pierre Fourmentraux.

Takeshi Kitano - Shinshutsu Kibotsu

1999 | Documentaire, Biografie

Frankrijk/Japan 1999. Documentaire van Jean-Pierre Limosin. Met o.a. Takeshi Kitano en Shiguehiko Hasumi.

Een lang gesprek van filosoof Hasumi met de Japanse regisseur Takeshi Kitano, opgenomen in diens appartement. Kitano werd geboren te Tokyo in 1947 uit arme ouders met wie hij steeds in conflict lag. Om wat geld bij te verdienen vormde hij als tiener de komische act `The Two Beats` en toen hij aangezocht werd om als filmacteur op te treden ging hij onder de naam Beat Kitano. Zo was hij o.a. te zien in MERRY CHRISTMAS MR. LAWRENCE in 1982 en JOHNNY MNEMONIC in 1995. In 1989 debuteerde hij als acteur/ regisseur met SONO OTOKO KYOBO NI TSUKI (Violent Cop), gevolgd door titels als SONATINE, MINNA YATTERUKA (Getting Any), zijn doorbraakfilm HANA-BI, KIDS RETURN en SUMMER OF KIKUJIRO. Hij wordt beschouwd als een van de meest vernieuwende Japanse cineasten van de jaren 1990. Uit alle genoemde films krijgen we fragmenten te zien. Limosin schreef het scenario. Voor de montage tekenden Danielle Anézin en Thierry Demay. Fotografie is van Jean-Marc Fabre en Eiichi Sakuma.

Les Renoir ou l'esprit d'une famille

1999 | Documentaire, Biografie, Experimenteel

Frankrijk 1999. Documentaire van Claude-Jean Philippe. Met o.a. Henri Cartier-Bresson, Françoise Giroud, Pierre-William Glenn, Maya Picasso en Alain Renoir.

Een portret van een van de belangrijkste artistieke families van Frankrijk, de Renoirs. Beginnende bij kunstschilder Auguste Renoir (1841-1919), een meester van het existentialisme, komen we via de broers Pierre Renoir (1885-1952), een van de topacteurs van zijn tijd, en Jean Renoir (1894-1979), pionier van de Franse film die uitgroeide tot een van de grootste cineasten ter wereld bij Claude Renoir (1913-1993), zoon van Pierre en een van de meest gewaardeerde, 'directeurs de photographie'. Commentaar wordt o.a. geleverd door de volgende generatie Renoirs, Alain, zoon van Jean en actrice Sophie, dochter van Claude en Jean Rochefort, een intieme vriend van zowel Pierre als Jean. We zien fragmenten uit interviews met Jean en beelden uit films als PARTIE DE CAMPAGNE, MADAME BOVARY, LA CAROSSE D'OR en CAN-CAN. Een boeiend portret dat enkel door de gevariëerdheid van de betrokken personen oppervlakkig blijft. Regisseur Philippe schreef het scenario samen met Sophie Renoir, die tevens de tekst insprak. Montage is van Cécile Coolen en fotografie van Jean Barrault en Tom Jordan.

David Cronenberg: I Have to Make The Word Be Flesh

1999 | Documentaire, Biografie

Frankrijk/Canada 1999. Documentaire van André S. Labarthe. Met o.a. David Cronenberg en Serge Grünberg.

In zijn studio in Canada ontmoet journalist Gr[KA3]unberg cineast Cronenberg. Terwijl ze op video naar fragmenten kijken uit THE NAKED LUNCH, THE FLY, SHIVERS, CRASH en VIDEODROME, praat Cronenberg over zijn kijk op het medium film. Hij heeft het over de onmogelijkheid om de film die hij in zijn hoofd heeft over te brengen op het scherm. Hij kan onmogelijk werken met een storyboard omdat hij geen conceptuele films maakt. De uiteindelijke film ontstaan enkel nadat alle elementen bijeengebracht zijn en op celluloid staan. Een centraal punt in zijn hele [KL21]uvre is de geboorte en vooral de hergeboorte en transformatie. Op een zeker punt in je leven ben je verplicht een nieuwe richting te kiezen, dat is de hergeboorte en daaruit vloeit dan de transformatie voort. Met zijn twaalf films wist Cronenberg (1943) zich te bevestigen als een van de belangrijkste Canadese cineasten, maar tevens een van de meest omstreden. Commentaar werd ingesproken door Jean-Claude Dauphin. De montage werd verzorgd door Danielle Anezin. Fotografie is van Pascal Caubère.

Philippe Garrel, artiste

1998 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1998. Documentaire van Françoise Etchegaray.

Statisch gefilmd lang interview met Philippe Garrel (1947), onderbroken door fragmenten uit zijn films. Ooit werd hij op handen gedragen door Godard en Warhol, maar het is erg twijfelachtig of zijn films nog te smaken zijn door de intellectuelen van vandaag. Zelf noemt hij ze illustraties van zijn dromen, gevuld met personages die geen motivatie hebben. Hij wil vooral films maken zoals niemand voor hem ze reeds gemaakt heeft. Meestal mompelt hij zijn theori[KA3]en weinig enthousiast en dikwijls onverstaanbaar tussen zijn tanden. Zijn muzes zijn koele, mooie, frele vrouwen zoals Jean Seberg en Nico. Sinds zijn debuut in 1966 met ANEMONE filmde hij reeds een heel [KL21]uvre bij elkaar, films die zelden de zalen haalden, maar die toch een trouwe, zij het kleine, aanhang kennen. Fragmenten zien we o.a. uit MARIE POUR MEMOIRE (1967), LA CICATRICE INTERIEURE (1971), LES HAUTES SOLITUDES (1973), L`ENFANT SECRET (1982) en ELLA A PASSE TANT D`HEURES SOUS LES SUNLIGHTS (1985). Etchegaray leidde de interviews. Montage is van Christiane Lack, Francesca Melani en Bonita Papastathi. Voor de fotografie zijn Sabine Lancelin en Thierry Faure verantwoordelijk.

HHH - Portrait de Hou Hsiao-Hsien

1997 | Documentaire, Biografie

Taiwan/Frankrijk 1997. Documentaire van Olivier Assayas. Met o.a. Hou Hsiao-hsien, Chu T'ien-wen, Wu Nien-Jen, Chen Kuo-Fu en Kao She.

De Franse cineast Assayas trekt naar Ta[KA3]iwan om er zijn collega Hou Hsiao-Hsien op te zoeken. Samen trekken ze naar Feng- Shan, de stad waar Hou in 1947 geboren werd. Hier ontmoet hij oude vrienden en praat hij over de politieke toestand in zijn land, na de jarenlange bezetting uit Japan en de huidige overheersing door China. Hij beschouwt zichzelf als een Ta[KA3]iwanees en niet als een Chinees. Vanuit dat oogpunt heeft hij ook steeds zijn films geconcipi[KA3]eerd. Sinds zijn debuut in 1982 met GREEN, GREEN GRASS OF HOME is hij haast doorlopend blijven filmen. De meeste van zijn films zijn autobiografisch getint en hij werkte ook haast steeds met Chu Tien-Wen als zijn scenariste. Hij werd be[KA3]invloed door Pasolini en zo werd hij leidinggevend in de nieuwe stroming van de Ta[KA3]iwaneese film. Hij laat zijn acteurs graag improviseren, binnen door hem bepaalde grenzen. Er worden fragmenten getoond uit A SUMMER AT GRANDPA`S (1984), A TIME TO LIVE AND A TIME TO DIE (1985), THE PUPPETMASTER (HSIMENG JENSHENG) (1993) en GOODBYE SOUTH, GOODBYE (1996). Assayas schreef het scenario en Marie Lecœur tekende voor de montage. Fotografie is van Eric Gautier.

Georges Franju, le visionnaire

1997 | Documentaire, Biografie

Frankrijk 1997. Documentaire van André S. Labarthe.

Uit zes gesprekken distilleerde regisseur/scenarist Labarthe een ultiem interview met regisseur Georges Franju dat in wezen drie[KA3]entwintig jaar duurde. Franju (1912-1987) begon als documentarist. Hij was steeds erg ge[KA3]interesseerd in de fantastiek, maar ook dat genre benaderde hij steeds als documentarist. Het eerste gesprek dateert van 1964 (uit het programma `La nouvelle vague par elle-m[KA4]eme`) en handelt over zijn documentaire LE SANG DES BETES (1948) en zijn eerste fictiefilm LA TETE CONTRE LES MURS (1959). In 1969 zat Franju in de jury van het Festival van Tours en tijdens een interview met Hubert Knapp praat hij over THE TRAIL van Orson Welles en LA JETEE van Chris Marker. Voor het programma `Bleu comme une orange` geeft hij in 1971 vanuit een zetel in de Cin[KA1]emat[KA2]eque Fran[KA10]caise commentaar op twee stomfilms die hij zojuist zag. Tijdens een tv-interview uit 1968 voor `La premi[KA2]ere vague` van Jean-Andr[KA1]e Fieschi en No[KA3]el Burch verdedigt hij zwart-wit fotografie en stelt dat kleur de waarden vernietigt. In 1984 legt hij, voor `La peur au cin[KA1]ema` het subtiele verschil uit tussen `insolite` en `fantastique`, terwijl hij in 1987, enkele weken voor zijn dood, voor `L`avion et la D.S.`, in de montagekamer beeld voor beeld toont hoe hij de spanning opvoerde in LES YEUX SANS VISAGE. Het resultaat is een schitterend portret van een uitzonderlijk Frans filmtalent, dat, ondanks het grote tijdsverschil in de opnamen, een zeer homogeen geheel vormt, dat een klare kijk geeft op de werk- en denkwereld van Franju en zijn muze Edith Scob. Met fragmenten uit LE SANG DES BETES, LA TETE CONTRE LES MURS, LES YEUX SANS VISAGE (1959) en JUDEX (1963). Jean-Claude Dauphin sprak de commentaar in. Danielle Anezin stond in voor de montage.

Citizen Ken Loach

1997 | Documentaire

Frankrijk 1997. Documentaire van Karim Dridi. Met o.a. Ken Loach, Jim Allen, Robert Carlyle, Paul Laverty en Chrissy Rock.

Een portret van Ken Loach (1936), een van de meest eigenzinnige filmmakers van de 1990. We leren hem op drie niveaus kennen: tijdens filmopnamen (van zijn sociaal getinte documentaire THE FLICKERING FLAME over de staking van de dokwerkers van Liverpool, via een aantal van zijn medewerkers, w.o. acteurs Carlyle, Tomlinson en Laverty, actrice Rock en scenarist Allen en tenslotte via een lang gesprek met de cineast bij diverse gelegenheden: een treinreis, een break tijdens de opnamen, in Managua waar hij een film komt voorstellen, enz. Het is een verhelderende documentaire die meermaals speels en spontaan inspeelt op de sociale bewogenheid van Loach en op zijn typische manier van werken. Loach wordt voorgesteld als een levensgenieter en een optimist, helemaal anders dan we hem uit zijn films leren kennen. Dridi schreef het scenario, leidde de interviews en verzorgde de fotografie (in september/oktober 1996). Voor de montage tekende Lise Beaulieu.

The Flickering Flame

1996 | Documentaire, Drama

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 1996. Documentaire van Ken Loach.

In september 1995 werden vijfhonderd dokwerkers van Liverpool op staande voet ontslagen. De vakbonden, noch de regering ondernemen stappen om dit te verhinderen. Reden van ontslag: de weigering een stakingspiket te doorbreken. Loach toont, op de hem bekende sobere maar tot op het bot snijdende werkwijze, de reacties die hierop volgden, plaatst levensgrote vraagtekens bij de Britse economische politiek. Hij laat de slachtoffers zowel als hun familie aan het woord en onderzoekt de internationale tekens van solidariteit. Tevens analyseert hij de afbraak van de sociale zekerheden van de dokwerkers die begon tijdens de regering Thatcher en die onder Majors rustig verder ging. Een scherp socialistisch gekleurd pamflet dat nagels met koppen slaat. Loach schreef zelf het scenario. Commentaar wordt gesproken door Brian Cox. Tony Pound en Anthony Morris monteerden de beelden die geschoten werden door Roger Chapman en Barry Ackroyd.

De Santis et Moretti : Citoyens et cinéastes

1995 | Documentaire

Frankrijk 1995. Documentaire van Andrea Martini. Met o.a. Giuseppe de Santis en Nanni Moretti.

Voor Giuseppe De Santis (1917) is film altijd politiek geweest. Vanaf zijn doorbraak met RISO AMARO (1950) waren al zijn films doordrongen van sociale thema`s, steeds gebracht in een volkse stijl. Hij maakte nooit een geheim van zijn Marxistische sympathie[KA3]en, maar zijn kritische films werden zelden met open armen ontvangen door linkse kringen. De enige hedendaagse cineast voor wie hij bewondering oogst is Nanni Moretti (1953), die evenals hij een cinema beheerst die met beelden spreekt. Naast scenario en regie neemt Moretti meestal ook de hoofdrol voor zijn rekening. Zo controleert hij het hele proces van het filmmaken. Hij beschouwt het maken van een film belangrijker dan het bedrijven van politiek. Ook zijn films zijn doordrongen van linkse idealen, maar dan op een moderne manier, niet het oubollige Leninisme of Stalinisme. Het portret van twee eigenzinnige cineasten die onverbloemd praten over hun politieke idealen en de invloed hiervan op hun werk. De documentaire is minder geschikt voor de gemiddelde filmliefhebber, maar wie meer wil weten over de krachten die deze twee boegbeelden van de Italiaanse film drijven zal zeker aangenaam geboeid worden. Martini baseerde zich op een idee van Hélène Mochiri. De montage was in handen van Hélène Chambon. Achter de camera namen Fabio Cianchetti en Marco Di Castri plaats.

Alain Cavalier - 7 chapitres, 5 jours, 2 pièces-cuisine

1995 | Documentaire

Frankrijk 1995. Documentaire van Jean-Pierre Limosin.

Gedurende vijf dagen filmde Limosin de eigenzinnige Franse cineast Alain Cavalier (geboren als Alain Fraiss[KA1]e in 1931) in zijn woning, temidden van foto`s, dozen celluloid en zeldzame boeken. De cineast, die bezeten is van de fotografie, licht zijn persoonlijke visie op film toe. Zo zijn we getuige van hoe een aantal van zijn bekendste sc[KA2]enes ontstaan zijn. Zelfs het opsteken van een sigaret of het openen van een venster zijn voor hem belangrijke rituelen die tot in de details bestudeerd worden. Hij is zeker geen veelfilmer. Tussen zijn debuutfilm, LE COMBAT DANS L`[KA4]ILE (1962), en de verwezenlijking van deze documentaire ligt 33 jaar en in die periode draaide hij welgeteld elf films. Deze documentaire is zeker niet geschikt voor de gemiddelde filmliefhebber. Het is een puur didactisch document dat vooral technisch gevormde filmstudenten zal aanspreken. Limosin schreef zelf het scenario. Voor de montage werd beroep gedaan op Danielle Anezin en Thierry Demay. Fotografie is van Jean-Marc Fabre.

Robert Bresson, ni vu ni connu

1994 | Documentaire

Frankrijk 1994. Documentaire van François Weyergans. Met o.a. Robert Bresson, François Wyergans en Métilde Weyergans.

Fran[KA10]cois Weyergans blikt terug op een gesprek dat hij had met cineast Robert Bresson in 1965 voor het programma [KL]Cin[KA1]eastes de notre temps[KLE]. Hierin praat Bresson over zijn films en zijn literair werk. Hij verklaart wat voor hem het verschil uitmaakt tussen [KL]cin[KA1]ema[KLE] (de grote spektakelfilms met grote sterren) en [KL]Cin[KA1]ematographe[KLE] (de filmkunst waarin de maker een stuk van zichzelf legt). Een film wordt geboren in het hoofd van de cineast, sterft tijdens het schrijven en wordt terug tot leven gewekt op de pellicule met een minimum aan dialogen en een maximum aan expressie. Bresson belicht ook nog zijn bewondering voor Jean Cocteau met een fragment uit LE TESTAMENT D`ORPHEE. Van Bresson zelf wordt het gesprek ge[KA3]illustreerd door sc[KA2]enes uit PICKPOCKET (o.a. de schitterende stationssc[KA1]ene) en LE PROCES DE JEANNE D`ARC (met de verbranding van Jeanne). Tot slot maakt Weyergans een balans op van het [KL21]uvre van Bresson (14 films), terwijl Métilde Weyergans fragmenten leest uit de filmdialogen. Weyergans schreef zelf het scenario en Camille Bordais-Resnais was verantwoordelijk voor de montage. De opnamen uit 1965 zijn van Jean Limousin en Marc Jusseaume, deze uit 1994 van Raymond Depardon. Interessant voor cinefielen.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Xavier Carniaux op televisie komt.

Reageer