Patrick Bouchitey

Regisseur, Acteur, Scenarist

Patrick Bouchitey is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 36 films gevonden.

Victor Young Perez

2013 | Biografie, Sportfilm, Drama

Frankrijk/Israël/Bulgarije 2013. Biografie van Jacques Ouaniche. Met o.a. Brahim Asloum, Steve Suissa, Isabella Orsini, Davy Sardou en Patrick Bouchitey.

De Tunesisch-Joodse bokser Victor 'Young' Perez, wereldkampioen vlieggewicht in 1931 en 1932, werd in 1943 in Frankrijk gearresteerd en afgevoerd naar concentratiekamp Auschwitz. Daar werd hij in miserabele conditie gedwongen tegen Duitse boksers te vechten, ter vermaak van de bewakers, om in 1945 gedurende de dodenmars vermoord te worden. Een indrukwekkend verhaal dat in handen van debutant Ouaniche helaas verworden is tot een halfslachtig melodrama dat vrijwel uitsluitend bevolkt wordt door oninteressante stereotypen. Brahim Asloum, een voormalig olympisch bokskampioen, maakt als Perez enkel indruk tussen de touwen.

La tête en friche

2010 | Drama, Komedie

Frankrijk 2010. Drama van Jean Becker. Met o.a. Gérard Depardieu, Gisèle Casadesus, Maurane, Patrick Bouchitey en Jean-François Stévenin.

De vriendelijke dikkerd Germain (Depardieu) leidt een simpel bestaan op het Franse platteland. Hij is zo goed als analfabeet, maar daar komt verandering in wanneer hij in een parkje de 95-jarige kinderloze vrouw Margueritte (Casadesus) ontmoet. Zij introduceert hem in de wondere wereld van (Franse) literatuur. Doordat hij gaat lezen gaan er nieuwe werelden voor hem open. Becker schetst een nogal zoet verhaal dat zonder het prima spel van Depardieu en vooral Casadesus het glazuur van de tanden zou laten springen. Een mooie film voor wie daar tegen kan.

La guerre des saintes

2009 | Komedie

Frankrijk 2009. Komedie van Giordano Gederlini. Met o.a. William Nadylam, Teresa Fernández, Carmen Maura en Patrick Bouchitey.

Een jonge priester wordt door het Vaticaan naar Zuid-Amerika gestuurd om te onderzoeken of de overleden zuster Maria Dolores zalig verklaard kan worden. Ter plekke komt de jongeman erachter dat de plaatselijke gemeenschap verdeeld is: ook zuster Angelica zou voor de speciale titel in aanmerking komen. Zijn leven wordt nog ingewikkelder gemaakt door een aantrekkelijke journaliste die zich met de zaak bemoeit. Tamelijk flauwe televisiekomedie rond koppige geestelijken heeft een aardige rol van de Spaanse Almodóvar-vedette Carmen Maura als moeder-overste.

Les naufrages de la D17

2002 | Komedie

Frankrijk 2002. Komedie van Luc Moullet. Met o.a. Sabine Haudepin, Iliana Lolitch en Patrick Bouchitey.

Een jonge priester wordt door het Vaticaan naar Zuid-Amerika gestuurd om te onderzoeken of de overleden zuster Maria Dolores zalig verklaard kan worden. Ter plekke komt de jongeman erachter dat de plaatselijke gemeenschap verdeeld is: ook zuster Angelica zou voor de speciale titel in aanmerking komen. Zijn leven wordt nog ingewikkelder gemaakt door een aantrekkelijke journaliste die zich met de zaak bemoeit. Tamelijk flauwe televisiekomedie rond koppige geestelijken heeft een aardige rol van de Spaanse Almodóvar-vedette Carmen Maura als moeder-overste.

Le roman de Lulu

2001 | Drama, Komedie

Frankrijk 2001. Drama van Pierre-Olivier Scotto. Met o.a. Claire Keim. Patrick Bouchitey, Thierry Lhermitte, Patrick Bouchitey en Claire Keim.

Een jonge priester wordt door het Vaticaan naar Zuid-Amerika gestuurd om te onderzoeken of de overleden zuster Maria Dolores zalig verklaard kan worden. Ter plekke komt de jongeman erachter dat de plaatselijke gemeenschap verdeeld is: ook zuster Angelica zou voor de speciale titel in aanmerking komen. Zijn leven wordt nog ingewikkelder gemaakt door een aantrekkelijke journaliste die zich met de zaak bemoeit. Tamelijk flauwe televisiekomedie rond koppige geestelijken heeft een aardige rol van de Spaanse Almodóvar-vedette Carmen Maura als moeder-overste.

Le monde de Marty

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Denis Bardiau. Met o.a. Michel Serrault, Jonathan Demurger, Annick Alane, Florence Hebbelynck en Camille Japy.

Het scenario van debuterend regisseur Bardiau en Alexandre Jaffray kan niet origineel genoemd worden, want het thema van een kind dat kanker heeft en een oude man met een uitzichtsloze toekomst, die elkaar ontmoeten in een ziekenhuis en samen een aangename tijd beleven voordat het `zo ver` is, is op talloze wijzen door andere filmmakers met wisselend succes gedaan. Deze film kent zijn levendige momenten, die vooral naar voren komen door hoofdrol Demurger als de tien-jarige Marty die leukemie heeft. Marty`s tegenpool is Antoine Berrant (Serrault), een oude man van in de zeventig die verlamd is, niet meer kan spreken en in zijn rolstoel al ontelbare dagen in het ziekenhuis heeft gesleten en nu aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Op een of andere manier slagen zij erin om met elkaar te communiceren. Helaas blijft alles te veel aan de oppervlakte en gaat de film bijna ten onder aan de goede bedoelingen, ware het niet dat hij gered werd door het vaardige spel van Serrault. Bardiau leerde het vak bij Luc Besson, maar die maakt toch betere en sterkere films. Het camerawerk is van Alain Levent.

Le comte de Monte-Cristo

1998 | Avonturenfilm, Actiefilm, Historische film

Frankrijk 1998. Avonturenfilm van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Ornella Muti, Jean Rochefort, Pierre Arditi en Sergio Rubini.

Groots opgezette verfilming in vier delen naar het heldenepos van Alexandre Dumas dat in 1845 verschenen is. De Franse tv- kijker heeft er kennelijk na een aantal bioscoopverfilmingen nog niet genoeg van en wil telkens weer de helden uit de 19e eeuwse (Franse) literatuur zien herleven. De drang naar macho-helden, avontuurlijke ondernemingen en nobele gevoelens, die de gerechtigheid laten zegevieren tegen valsheid en gekonkel, lijkt onverzadigbaar. G[KA1]erard Depardieu wilde al twee decennia lang gestalte geven aan zijn Graaf van Monte-Cristo, alias Edmond Dant[KA2]es, Abb[KA1]e Busoni, Lord Wilmore en Vader Dant[KA2]es. Er kwam een gigantisch budget (miljoenen Euro`s), er werd een prestigieuze rolverdeling ingehuurd, men zorgde voor oogverblindende locaties (24 in totaal, waaronder de Franse volksvertegenwoordiging, het Gr[KA1]evin-museum, de kastelen van Nandy en Saussay, de opera van San Carlo in Napels en het eiland Malta, waar de vroeg-19e eeuwse haven van Marseille werd nagebouwd. Men liet vijfduizend kostuums maken en plaatste de miniserie van bijna zeven uur in 26 landen om de kosten weer terug te halen. De bezielende kracht van G[KA1]erard Depardieu moest de film dragen en tegelijkertijd leert de kijker de Depardieu-clan verder kennen: dochter Julie als Valentine de Villefort en zoon Guillaume als de jonge Edmond Dant[KA2]es. In het begin zien we Dant[KA2]es als de jonge kapitein ter zee, die ten onrechte wordt ingesloten in een fort op een eilandje, Ch[KA4]ateau d`If. Na twintig jaar in de kerker hebben zitten verkommeren, kan hij op miraculeuze wijze ontsnappen. Hij vindt een grote schat, vermomt zich als Monte-Cristo en gaat systematisch zijn vijanden opsporen, ontmaskeren en vernietigen. In Parijs rekent hij af met Baron Danglars (Aumont), Fernand De Morcef (Rochefort) en officier van justitie Villefort (Arditi). Ook op het amoureuze vlak laat Monte-Cristo zich niet onbetuigd. Italiaanse actrice Muti speelt zijn onfortuinlijke verloofde Mercedes, die hij later terugvindt. Franse coryfee[KA3]en maken hun opwachting: de zanger Moustaki als abb[KA1]e Faria in de kerker, 76-jarige Presle als Madame de Saint Meran en good-old- Brialy als vader Morrel. Het scenario is van Didier Decoin, een Prix-Goncourt-winnaar en voormalig hoofd drama van staatszender France 2. De handeling komt traag op gang met een aanvankelijk te gespannen Depardieu. Het zijn de schoften, Arditi en Rochefort, die vaak de show stelen. Halverwege krijgt men het beste gedeelte: het is ritmisch, hartstochtelijk, magisch met een Monte-Cristo die aarzelt tussen haat voor zijn vijanden, medelijden voor de onschuldigen en zijn liefde voor Mercedes. In het slot zien we bij de wedergeboorte van Dant[KA2]es de triomf van de liefde, zijn vergevingsgezindheid en zijn menselijkheid. Hoewel deze vierdelige film lang genoeg is om bijfiguren te ontwikkelen, komen ze te weinig uit de verf. De alom aanwezige en dominerende Depardieu moet het qua vertolking wel degelijk afleggen tegen zijn Monte-Cristo voorgangers Louis Jourdan (1961), Jean Marais (1954) en zelfs Robert Donat (1934) en... Richard Chamberlain uit de tv-film anno 1975. Of de Franse kijker het hiermede eens zal zijn, valt ten zeerste te betwijfelen, want toen de serie werd uitgezonden in het najaar van 1998 was het 's avonds stil in de straten en onmogelijk om mensen bijeen te krijgen voor bijeenkomsten en vergaderingen.

Vent de colère

1997 | Komedie, Romantiek

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1997. Komedie van Michael Raeburn. Met o.a. Patrick Bouchitey, Coraly Zahonero en Eric Boucher.

Bastien (Bouchitey) is een excentrieke conservatieve boer. Hij heeft een boerderij in de Alpen en verzet zich tegen alle agrarische vernieuwingen. Door zijn pogingen zijn boerderij te houden zoals ze is, is hij emotioneel maar vooral financieel compleet aan de grond geraakt. Zijn enige steun en toeverlaat is zijn knappe achttienjarige dochter Louise (Zahonero). Naast Louise heeft Bastien geen familie meer die kan helpen bij het werk op de boerderij. Maar Louise droomt van andere dingen. Ze wil reizen, avonturen beleven en... haar vrijheid. Ondanks Bastiens toegevingen om de boerderij te moderniseren begint hun relatie te vertroebelen. Bastien geraakt helemaal van de kaart wanneer Louise kennismaakt met Marc (Boucher), die aan een nieuwe autostrade in de buurt werkt. Ongewone Frans-Britse co-productie, geschreven door regisseur Raeburn en knap gefotografeerd door Chris Seager.

Que la lumière soit !

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1997. Komedie van Arthur Joffé. Met o.a. Hélène de Fougerolles, Tchéky Karyo, Ticky Holgado, Pierre Arditi en Sergio Castellitto.

In deze fantastische vertelling treedt god hoogst persoonlijk op, vermomd als een beschermengel, die nadat hij zijn scenario voltooid heeft, afdaalt naar de aarde om de ideale regisseur te vinden. Regelmatig van gedaante verwisselend ontmoet god een zekere Jeanne (De Fougerolles), aan wie hij zijn project voorlegt. Zij geeft het aan haar baas Harper (Karyo), die het aanvaardt op voorwaarde dat zij een aantal veranderingen doorvoert. Als god er achter komt, is het te laat. Hij voelt zich verraden en ontmaskert in Harper de duivel. Hij ziet er vanaf en legt de opnames stil. Jeanne is wanhopig, gaat op zoek naar de almachtige, dwaalt door de straten en laat zich insluiten in een psychiatrische inrichting. Ze ontsnapt met de hulp van een aantal geestelijke gehandicapte patiënten. Met de camera aan de schouder legt ze haar dromen vast op de gevoelige laag. De film wordt op deze manier voltooid en gaat in een kathedraal in première. De reacties zijn laaiend enthousiast. Op lichte toon behandelt het scenario van regisseur Joffé het thema van een film die nog gemaakt moet worden en een film die gedraaid wordt. Hij wisselt steeds van zijde om een ongrijpbaar onderdeel van de film uit te bannen: de succesfactor. De rolprent bevat cameo's van talloze coryfeeën uit de film- en glitterwereld, die de kijker vrolijke knipoogjes geven. Meesterfotograaf Philippe Welt heeft zijn taak heel inventief verricht, waardoor de enscènering uitblinkt, maar hij overtreft het eenmalige succes van god bij diens première uiteraard niet.

Les démons de Jésus

1997 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Bernie Bonvoisin. Met o.a. Thierry Frémont, Patrick Bouchitey, Nadia Farès, Fabienne Babe en Yann Collette.

VV.

Les démons de Jésus

1996 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1996. Komedie van Bernie Bonvoisin. Met o.a. Nadia Farès, Patrick Bouchitey, Elie Semoun, Victor Lanoux en Martin Lamotte.

De familie Jacob verhuist voor de zoveelste keer, ditmaal naar een huisje in de voorstad. Jo (Lanoux), de vader, verdrinkt zijn norsheid in de alcohol, terwijl de moeder voor het huishouden zorgt. N[KA1]en[KA1]e en J[KA1]esus, hun twee niet al te werklustige zonen, houden zich bezig met bedrog en kleine diefstallen. Hun zus Marie (Farès) is de enige die werkt, als kassière in een supermarkt. Ze leeft echter in haar eigen universum. Dat is haar manier om te ontsnappen aan de eentonigheid van het bestaan. Ze is vastbesloten haar omgeving te ontvluchten op zoek naar de glamour van het leven. Een Franse familie Flodder, die een treffend beeld geeft van het leven in de voorstad. De acteurs doen hun best maar moeten optornen tegen een oppervlakkig en weinig zeggend scenario, geschreven door Bonvoisin zelf. Achter de camera stond Bernard Cavalié. Het geheel wordt omlijst met periodehits.

Quand j'avais 5 ans je m'ai tué

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Hippolyte Girardot, Patrick Bouchitey, Salomé Lelouch, Dimitri Rougeul en Anny Romand.

De geslaagde verfilming van de pedagogische bestseller van Howard Buten. Aan de hand van flashbacks wordt het verhaal verteld van de nog zeer jonge Gil (Rougeul), die verliefd wordt op schoolkameraadje Jessica (Lelouch), een aantrekkelijk, kittig kind-vrouwtje. Voor zijn gedrag moet Gil betalen met de plaatsing in een instituut voor moeilijke kinderen, dat v.n.l. bevolkt is met autistische, gestoorde en hopeloze gevallen. Hij hoort daar niet thuis en doet er als protest het zwijgen toe. Zijn begeleiders dokter Nevele (Bouchitey) en Edouard (Girardot), ongelijk geschoold, proberen hem met zeer uiteenlopende methoden te helpen en uiteraard met verschillend resultaat. Edouard weet uiteindelijk tot hem door te dringen. Raak portret van de wereld rond 1962 gezien door de ogen van een kind aan de hand van zijn belevenissen in het gezin, op de school, bij de dokter, in de inrichting en zijn afkeer tegen alles wat gezag uitstraalt met een schreeuwende boodschap om begrip en tolerantie. De Fransen, die een patent lijken te hebben op het maken van films met en over jonge kinderen, laten door middel van regisseur Sussfeld zien dat ook kleine mensen beschikken over een persoonlijkheid met gevoelens en een belevingswereld. Dit in grote tegenstelling tot Hollywood-produkten waarin kinderen meestal worden afgebeeld als seksloze snoepjes van de week, die niks te vertellen hebben. Scenario van Jean-Pierre Carsso en regisseur Sussfeld. Camerawerk van Jean-Paul Rosa Da Costa.

Neuf mois

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Bouchitey, Philippine Leroy-Beaulieu, Catherine Jacob, Patrick Braoudé en Daniel Russo.

Psychiater Braoudé preekt altijd: 'Waarom willen we kinderen? Iedereen zou zich dit moeten afvragen, voordat hij of zij gaat vrijen!' Als zijn vrouw Leroy-Beaulieu hem vertelt dat zij in verwachting is van een tweede, krijgt hij een zenuwinzinking. Rondom dit idee is een film gemaakt, die met een slakkengang de zwangerschapsperiode tot een eeuwigheid maakt. Kluchtig en smakeloos gesnier op slecht geoutilleerde ziekenhuizen, onervaren gynaecologen, vreetbuien, slapeloosheid en de angst om te vrijen met een dikke buik moeten het leuk maken. De finale die iedereen gelukkig moet maken met de geboorte, is ronduit banaal. Het was de bedoeling een TROIS HOMMES ET UN COUFFIN of een LA VIE EST UN LONG FLEUVE TRANQUILLE te maken, maar dat is niet gelukt. Scenario van regisseur/hoofdrol Braoudé. Het camerawerk is van Jean-Yves Le Mener.

Des mots qui déchirent

1994 |

Frankrijk 1994. Marco Pauly. Met o.a. Sabine Haudepin, Patrick Bouchitey en Pascal Greggory.

Psychiater Braoudé preekt altijd: 'Waarom willen we kinderen? Iedereen zou zich dit moeten afvragen, voordat hij of zij gaat vrijen!' Als zijn vrouw Leroy-Beaulieu hem vertelt dat zij in verwachting is van een tweede, krijgt hij een zenuwinzinking. Rondom dit idee is een film gemaakt, die met een slakkengang de zwangerschapsperiode tot een eeuwigheid maakt. Kluchtig en smakeloos gesnier op slecht geoutilleerde ziekenhuizen, onervaren gynaecologen, vreetbuien, slapeloosheid en de angst om te vrijen met een dikke buik moeten het leuk maken. De finale die iedereen gelukkig moet maken met de geboorte, is ronduit banaal. Het was de bedoeling een TROIS HOMMES ET UN COUFFIN of een LA VIE EST UN LONG FLEUVE TRANQUILLE te maken, maar dat is niet gelukt. Scenario van regisseur/hoofdrol Braoudé. Het camerawerk is van Jean-Yves Le Mener.

Un, deux, trois soleil

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Anouk Grinberg, Marcello Mastroianni, Myriam Boyer, Olivier Martinez en Jean-Michel Noirey.

Regisseur en scenarist Bertrand Blier (Merci la vie) filmde in de straten van multiraciaal Marseille een surreële schets van het innerlijk behang van tiener Victorine (Grinberg) met wijlen Mastroianni als sympathieke vader. Grinberg haalde alles uit de kast om schijnbaar leeftijdsloos haar bevindingen met liefde, seks en dood te verbeelden. Bliers experimentele werk werd rijkelijk bekroond met vele Europese filmprijzen waaronder de Grand Prize of the European Academy in Venetië. De Algerijnse raï-goeroe Khaled kreeg een César en, eveneens in Venetië, een Gouden Osella voor zijn originele filmmuziek

Le paradis absolument

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Patrick Volson. Met o.a. Christophe Malavoy, Connie Nielsen, Patrick Bouchitey, Marc Jolivet en Sabine Haudepin.

Wanneer hij wordt ontslagen werpt Malavoy zijn koffertje in de zee, om zich dan te herinneren dat zijn sleutels er nog in zitten. Hij springt erachteraan. De mooie mannequin Nielsen ziet het gebeuren en denkt dat hij zelfmoord wil plegen. Ze 'redt' hem. Hij was nog liever verdronken, maar zijn vrienden duwen hem in de armen van het meisje. Hij is echter gehuwd en wil zijn huwelijk niet kapot maken, al is hij ondertussen wel verliefd op Nielsen. Zo raakt hij verstrikt in een net van leugens. Een sentimentele komedie over trouw en ontrouw. Het toeval wil trouwens dat Malavoy's filmechtgenote een radioprogramma presenteert over huwelijksproblemen. Als je van dit soort boulevard-komedies houdt, kun je er wel van genieten. Het scenario van Pierre Colin-Thibert, Jean-Claude Islert en Michel Lengliney is niet bepaald origineel of geestig te noemen, maar de hoofdrolspelers doen hun best. Dominique Brabant stond in voor het camerawerk.

L'enfant en héritage

1992 |

Frankrijk 1992. Josée Dayan. Met o.a. Patrick Bouchitey, Bruno Todeschini en Carole Richert.

Wanneer hij wordt ontslagen werpt Malavoy zijn koffertje in de zee, om zich dan te herinneren dat zijn sleutels er nog in zitten. Hij springt erachteraan. De mooie mannequin Nielsen ziet het gebeuren en denkt dat hij zelfmoord wil plegen. Ze 'redt' hem. Hij was nog liever verdronken, maar zijn vrienden duwen hem in de armen van het meisje. Hij is echter gehuwd en wil zijn huwelijk niet kapot maken, al is hij ondertussen wel verliefd op Nielsen. Zo raakt hij verstrikt in een net van leugens. Een sentimentele komedie over trouw en ontrouw. Het toeval wil trouwens dat Malavoy's filmechtgenote een radioprogramma presenteert over huwelijksproblemen. Als je van dit soort boulevard-komedies houdt, kun je er wel van genieten. Het scenario van Pierre Colin-Thibert, Jean-Claude Islert en Michel Lengliney is niet bepaald origineel of geestig te noemen, maar de hoofdrolspelers doen hun best. Dominique Brabant stond in voor het camerawerk.

L'affût

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Yannick Bellon. Met o.a. Tchéky Karyo, Dominique Blanc, Patrick Bouchitey, Jean-Pierre Sentier en Michel Robin.

Na tien jaar lang tevergeefs het geluk gezocht te hebben, keert Blanc, samen met haar zoontje, terug naar haar geboortestreek. Daar wil ze samen met haar broers, die achterbleven, de fazantenkwekerij verder exploiteren. Haar vroegere minnaar Bouchitey, die inmiddels is gescheiden, wil Blanc terugwinnen, maar zij heeft Karyo ontmoet, de nieuwe leraar, die eveneens getekend is door een tragisch verleden. Hij wil een vogelreservaat oprichten in de moerassen, een project dat de woede oproept van de jagers uit het dorp. Ecologisch drama dat de strijd verhaalt tussen idealisme en tradities. Goede bedoelingen maken echter nog geen boeiende film, zeker niet wanneer de moraal er met de paplepel ingegoten wordt. Bellon schreef het belerende scenario samen met Rémi Waterhouse, Michel Fessler en Benjamin Legrand. Mooie plaatjes geschoten door Pierre-William Glenn, de ware ster van deze film.

Steffie ou la vie à mi-temps

1991 | Drama, Romantiek

Frankrijk 1991. Drama van Joël Séria. Met o.a. Jane Goupil, Patrick Bouchitey, Elisabeth Depardieu en Elisabeth Macocco.

Scenarioschrijver Chris is zijn nieuwe appartement aan het inrichten wanneer hij op de trap twee verpleegsters tegenkomt. Zij dragen een brancard met zijn bovenbuurvrouw erop, die net een zelfmoordpoging heeft gedaan. Rondom dit gegeven ontspint zich een moeizaam en ingewikkeld verhaal. De inventieve en non- conformistische (CHARLIE ET SES DEUX NENETTES) maar commercieel ongelukkige regisseur Séria schijnt het witte doek in 1981 vaarwel te hebben gezegd. Zoals gewoonlijk ontbreken er intriges in zijn film en beschrijft hij vooral zijn boeiende, onconventionele personages. Veelzeggend is dat hij voor de hoofdrol in deze film weer zijn favoriete actrice heeft gekozen: Goupil, die buitengewoon raadselachtig is in een sfeer van rozegeur en prikkeldraad. De opbouw van deze tv-film komt overeen met die van zijn eerdere films.

Méchant Garçon

1991 | Thriller

Frankrijk 1991. Thriller van Charles Gassot. Met o.a. Joachim Lombard, Catherine Hiegel, Donald Sumpter, Patty Hannock en Géraldine Alexander.

Goede herverfilming van BAD RONALD van Buzz Kulik uit 1974 naar het gelijknamige boek van Jack Vance, gevierd auteur van SF- verhalen die ook een klein aantal verdienstelijke thrillers schreef. De invalshoek is hier veranderd: Ronald, gespeeld door Lombard, is eerder het slachtoffer (van chantage) en een opgejaagde in een benarde positie dan een psychopatische bruut en een jager. In deze film moet hij zwaar boeten voor de dood door een ongeluk van zijn vriendinnetje als zijn schuilplaats na het overlijden van zijn moeder ontdekt wordt door de nieuwe bewoners en hun dochters. Scenario van de regisseur en de fotografie was in handen van Jean-Jacques Bouhon en Catherine Foussordier.

Mima

1991 | Familiefilm, Misdaad

Frankrijk 1991. Familiefilm van Philomène Esposito. Met o.a. Virginie Ledoyen, Nino Manfredi, Patrick Bouchitey, Margarita Lozano en Vittoria Sconamiglio.

Een familie uit Calabria, Zuid-Itali[KA3]e is rond 1965 naar S[KA2]ete in Frankrijk ge[KA3]emigreerd. Mima (Ledoyen) is een twaalf-jarige die in Frankrijk geboren is. Zij wordt streng opgevoed, en is geen kind meer maar ook nog niet volwassen, en heeft een hele vertrouwelijke band met haar grootvader, haar beste vriend en bondgenoot. Dan wordt zijn lijk vlakbij de spoorweg gevonden. Een commissaris van politie (Bouchitey) doet alles om een van die bloedbaden te voorkomen, waar Zuid-Italianen het patent op hebben. Het speelt zich allemaal af onder de verbijsterde blik van Mima, die heeft gezien met wie haar opa die avond een afspraak had. Niet zozeer een politiefilm als wel een zedenstudie naar de integratieproblematiek, die weinig inschikkelijk of sentimenteel is, maar wel heel nauwkeurig. De eerste zowel kritische als tedere film van een cineaste, die zelf uit Calabria komt. Een ontdekking. Scenario van de regisseuse en Lucien Lambert. Camerawerk van Carlo Varini.

Lune froide

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Patrick Bouchitey. Met o.a. Jean-François Stévenin, Patrick Bouchitey, Jean-Pierre Bisson, Laura Favali en Marie Mergey.

Deze vrijwel plotloze film is enerzijds de transformatie van regisseur Bouchitey's korte film COLD MOON in een avondvullende speelfilm en anderzijds de geslaagde bewerking van Charles Bukowski's short-stories Copulating Mermaid of Venice en Trouble With The Battery. Regisseur Bouchetey en Stevenin spelen twee veertigers, die nog last hebben van puberale neigingen. De een is een mislukt musicus en de ander werkt op een visfabriek. Barbezoek, hoerenloperij en necrofilie vormen de bestanddelen van deze cultachtige film. De stemmige zwart-wit fotografie is van Jean-Jacques Bouhon en Nuris is een prachtig lijk. De regisseur schreef samen met Jacky Berroyer het scenario.

Génial, mes parents divorcent!

1991 | Familiefilm, Komedie

Frankrijk 1991. Familiefilm van Patrick Braoudé. Met o.a. Clémentine Célarié, Patrick Braoudé, Jean-Paul Lilienfeld, François Berléand en Adrien Dirand.

Op de basisschool wedijveren twee bendes met elkaar, die van de kinderen met gescheiden ouders en die van de anderen. De gescheidenen zijn het minst in aantal en stellen alles in het werk verdeeldheid te zaaien in zoveel mogelijk families, zodat hun groep groter wordt. Een iel thema, en het is de vraag of het gepast is zoiets vanuit komische hoek te benaderen, en daarbij alles wat minder grappig is te verdoezelen. Een onbeholpen en slordige regie. Het gaat dan ook om een low budget-film, en bovendien een debuut. De jonge acteurs doen het beter dan de weinig doorwrochte vertelling.

Plein fer

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Serge Reggiani, François Négret, Jean-Pierre Bisson, Patrick Bouchitey en Julien Guiomar.

Bewerking van de roman van Serge Martina over het thema van een man die is teruggegaan naar de plaats, een steengroeve, waar zijn vader, toen hij zes jaar was, twintig jaar ervoor zich heeft opgehangen. Een trage vertelling in een bijzondere, haast angstaanjagende sfeer, terwijl het dubbele gewicht van herinnering en verleden zwaar drukken op deze film die weinig recht toe, recht aan is. Veel is te danken aan het eensgezinde spel en het gevoelige camerawerk van André Domage.

Le vent de la Toussaint

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Gilles Béhat. Met o.a. Etienne Chicot, Michel Albertini, Lydia Andréi, Patrick Bouchitey en Eva Darlan.

November 1954, Algerije. Dokter Chicot, die in Vietnam gewerkt had, vestigt zich in de streek van Kabylie. Daar onmoet hij de Algerijn Albertini die hij nog uit Indo-China kent. Beide mannen respecteren elkaar. Diens dochter Andrei wordt op hem verliefd. De gevoelens zijn wederkerig. Als hij tegen de vader zegt dat hij met haar wil trouwen, schiet dat in het verkeerde keelgat. Op dat moment steekt de FLN de kop op en Albertini is hun locale man. Hij raadt Chicot aan het land te verlaten maar die gaat niet. Als het dorp wordt overvallen, staat Albertini voor een dilemma. De bekende, al zo vaak eerder getoonde feiten, inclusief de ertussen gemonteerde journaal-opnamen. Knap gefilmd en vlot in elkaargezet, maar deze film draagt werkelijk niets bij over dit thema, wat niet al bekend is, terwijl bepaalde hete hangijzers, zoals bijna altijd in Franse films, worden vermeden. Een te sterk geromantiseerde tijdsreconstructie. Na enkele voortreffelijke films (RUE BARBARE, 1983), heeft deze regisseur keer op keer weten te teleurstellen met matige scenario's. Voordeze film schreef hij dAt samen met Louis Gardel. De fotografie was in handen van Roland Bernard.

L'embrumé

1990 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 1990. Thriller van Josée Dayan. Met o.a. Patrick Bouchitey, Malka Ribowska, François Chaumette, Jean Topart en Raymond Hermantier.

Een verfilming van de roman van Henri Viard en Bernard Zaccharias. De intrige speelt rond de mysterieuze zelfmoord van een man, wiens briljante maar erg labiele zoon, op dat moment twintig jaar, ervan overtuigd is dat het om een moord gaat, gepleegd door zijn oom die met zijn rijke schoonzuster wil trouwen. Een verrassende regie, waarin vooral wordt gesuggereerd wat er aan angstwekkends in de personages schuilt, die ogenschijnlijk rustig overkomen. Een bedompte sfeer dankzij deze bekwame regie, gekoppeld aan subtiel spel.

Les Héritières: Adieu l'h[KA1]ritière

1988 | Mysterie, Misdaad

Frankrijk 1988. Mysterie van Roger Pigaut. Met o.a. Paul Le Person, Patrick Bouchitey en Joëlle Bernard.

De vrouw van de even gewiekste als na[KA3]ive landbouwer S[KA1]everin (Le Person) heeft pas zelfmoord gepleegd. Hij vertrekt onmiddellijk om haar neef te zoeken en deze over te halen om de erfenis te weigeren. Voorwendsel? Er rust een vloek op de erfenis want de verschillende erfgenamen uit de familie hebben zich achter elkaar opgehangen! Natuurlijk bereikt Séverin zijn doel niet en men begint bovendien vragen te stellen over de redenen en de omstandigheden van de zelfmoord. Deze tv-film combineert de detectivefilm met een studie van de gebruiken op het platteland. Deze studie is nogal wreed, maar in ieder geval overtuigend: de camera is stevig geworteld in de streek en de personages zijn geloofwaardig. Deze film is een onderdeel van de serie Les Héritières.

La vie est un long fleuve tranquille

1988 | Komedie, Drama

Frankrijk 1988. Komedie van Étienne Chatiliez. Met o.a. Benoît Magimel, Valérie Lalande, Daniel Gélin, Patrick Bouchitey en Denis Barbier.

In de (weinig talrijke) gelederen van satirische cineasten is het wegvallen van een Jacques Tati extra goed te merken terwijl Pierre Etaix erg weinig filmt sinds 1971. Deze debuutfilm verraadt een bijzonder temperament. De beschrijving van het dagelijks bestaan van twee families: een 'fatsoenlijk' burgergezin en een ander gezin waar de domheid en slechte smaak van afstraalt. Chatiliez en zijn co-scenariste Florence Quentin hebben naar hartelust zoveel mogelijk wrange, sarcastische en pikante sketches bij elkaar gezocht. Deze schets van de Fransen is niet erg vrolijk en niet bepaald vriendelijk, maar in elk geval kan er gelachen worden.

Mortelle randonnée

1983 | Thriller, Drama

Frankrijk 1983. Thriller van Claude Miller. Met o.a. Michel Serrault, Isabelle Adjani, Guy Marchand, Stéphane Audran en Macha Méril.

L'Oeil, zoals privé-detective Beauvoir (Serrault) door collega's wordt genoemd, schaduwt een seriemoordenares in wie hij zijn eigen dochter herkent, of meent te herkennen. Eigenlijk zou hij haar moeten arresteren, maar in feite beschermt hij haar. Is die criminele dame (Adjani) echt zijn dochter, de kleine Catherine die hij alleen van een klassenfoto kent. Na een 'mortelle randonnée', een dodelijke zwerftocht die voert van Brussel naar Baden-Baden, van Monte Carlo naar Rome, en van Biarritz naar Bobigny, komt de akelige waarheid aan het licht. Een briljante bewerking van Eye of the beholder van Marc Behm door Michel Audiard. In deze bewerking wordt de actie van twintig tot anderhalf jaar gecomprimeerd en het verhaal wint daarmee aan helderheid.

Que les gros salaires lèvent le doigt !

1982 |

Frankrijk 1982. Denys Granier-Deferre. Met o.a. Jean Poiret, Daniel Auteuil, Michel Piccoli, Marie Laforêt en Jeanne Lalleman.

Bewerking van de roman [KL]Les B[KA4]etes curieuses[KLE] van Jean Marc Roberts. Een werkgever jaagt vijf van zijn werknemers de WW in door het sadistische spelletje `stoelendans`. Een hachelijk thema, helaas oppervlakkig uitgewerkt. Geen enkele mogelijkheid een pittige satire op het zakenleven te maken wordt uitgebuit. Regie waarbij ieder zijn eigen nummertje afdraait, want de regisseur beperkt zich tot beschrijvingen in plaats van iets te laten zien. Men komt zodoende uit bij een akelige en tamelijk schandelijke film. Sommige acteurs (Piccoli) maken zich er gemakkelijk vanaf, terwijl anderen (Poiret) zich ontzettend uitsloven. Scenario van Jean-Marc Roberts en Yves Stavrides.

Mora

1982 | Film noir, Mysterie, Experimenteel

Frankrijk 1982. Film noir van Léon Desclozeaux. Met o.a. Philippe Léotard, Ariel Besse, Patrick Bouchitey, Stefania Casini en Pamela Prati.

De mysterieuze en absurde avonturen van de fotograaf Mora in een Latijnsamerikaanse stad, met op de achtergrond politieke komplotten. Zowel hij als zijn drie handlangers laten het leven. Het onderwerp doet er weinig toe in vergelijking met een verwarrende regie bestaande uit onverklaarbare elementen en zonder conclusie, waarin een aantal verwijzingen en toespelingen naar films van Antonioni en Robbe-Grillet aan het licht komen zonder de Amerikaanse film noir uit de jaren veertig en vijftig te vergeten. Interessant, maar deze film blijkt te ambitieus omdat hij beheerst en gedomineerd wordt door een aarzelende en rommelige mise-en-scène.

Une sale affaire

1980 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1980. Misdaad van Alain Bonnot. Met o.a. Marlène Jobert, Victor Lanoux, Patrick Bouchitey, Agnès Chateau en Etienne Chicot.

Een politieman van de anti-drugsbrigade probeert in een havenplaatsje met harde en zachte middelen een employ[KA1]ee van het stadhuis tot medewerking te dwingen, omdat hij vermoedt dat notabelen verantwoordelijk zijn voor drugssmokkel. De debuterende regisseur heeft onvoldoende greep op de verschillende elementen: de tot liefde uitgroeiende relatie Jobert-Lanoux, een provinciale milieuschets (het best-geslaagde deel), een gangsteractie en een politieke aanklacht, lijken op vier verschillende films door elkaar.

Madame le juge: autopsie d'un témoignage

1978 | Misdaad, Mysterie

Frankrijk 1978. Misdaad van Philippe Condroyer. Met o.a. Simone Signoret, Jean-Claude Dauphin, Didier Haudepin, François Perrot en Michel Vitold.

In de laatste, zesde aflevering van MADAME LE JUGE, is onderzoeksrechter Signoret zelf een getuige, die een aanvullend bewijs levert. Ze is net verhuisd, en ziet een man over het dak van een belendend perceel vluchten; de volgende morgen wordt een jonge vrouw vermoord in haar appartement aangetroffen. Onder haar leiding wordt er een getekend portret van de verdachte gemaakt, dat door een andere getuige, de op sensatie beluste buurvrouw Robin onmiddellijk herkend wordt. Onderzoeksrechter Signoret vindt haar veel te gedecideerd en verdiept zich in haar achtergronden. Een waardig slot van de serie met een scenario van Mariette Condroyer naar een idee en de personages van Raymond Thevenin.

Le Plein de super

1976 | Komedie, Drama

Frankrijk 1976. Komedie van Alain Cavalier. Met o.a. Patrick Bouchitey, Etienne Chicot, Bernard Crommbey, Xavier Saint-Macary en Nathalie Baye.

Autoverkoper moet tijdens een vrij weekend een dure Amerikaanse wagen van Lille naar een klant in Cannes brengen en neemt vrienden plus een lifter mee. Na een reeks van avonturen - waarbij één van hen het zoontje bij zijn ex-vrouw ontvoert - komt de auto zwaarbeschadigd op de bestemming aan, maar is de vriendschap solieder dan ooit tevoren. De drie anderen zullen bij de vrouw van de steriele held een kind maken. Opzet tot vrijere filmaanpak, waarbij de vier hoofdrollen zelf het scenario schreven, levert boeiende en spontane momenten op, maar het uiteindelijk resultaat is niet meer dan de optelsom daarvan, zodat de film na afloop onmiddellijk weer vergeten is.

La meilleure façon de marcher

1976 | Drama

Frankrijk 1976. Drama van Claude Miller. Met o.a. Patrick Dewaere, Patrick Bouchitey, Christine Pascal, Claude Piéplu en Marc Chapiteau.

Elegante debuutfilm van Claude Miller, de Nouvelle Vague-cineast die op vier april 2012 op zeventigjarige leeftijd overleed. In zijn 'De beste manier om te lopen' verkent de voormalig assistent van François Truffaut mannelijke seksualiteit aan de hand van twee begeleiders van een zomerkamp voor jongens. Bouchitey speelt de aanvankelijke timide figuur, Dewaere (1947-1982) is de doorsnee macho die de hartstocht van Bouchitey omhelst en tegelijkertijd veracht. Miller vertelt een sterk verhaal maar weet vanwege gebrek aan verdieping van de personages en hardhandige regie niet echt te boeien.

Les Caïds

1972 | Misdaad

Frankrijk 1972. Misdaad van Robert Enrico. Met o.a. Serge Reggiani, Michel Constantin, Juliet Berto, Patrick Bouchitey en Jean Bouise.

De pleegzoon van een inbreker is verloofd met de dochter van diens makker die gevangen zit voor de kraak waarbij de ander met de buit ontkomen is. De jongen belandt in de gevangenis en zijn aanstaande schoonvader helpt hem te ontsnappen. Deze bescheiden gangsterfilm met het accent op de speciale zeden en loyaliteit van het milieu, onderscheidt zich door goed spel, maar niets anders.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Patrick Bouchitey op televisie komt.

Reageer