Thierry Lhermitte

1952 Regisseur, Acteur, Scenarist, Producer

Thierry Lhermitte (1952) is regisseur, acteur, scenarist en producer.
Er zijn 93 films gevonden.

Quai d'Orsay

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Bertrand Tavernier. Met o.a. Thierry Lhermitte, Raphaël Personnaz, Niels Arestrup en Bruno Raffaelli.

Groentje Arthur Vlaminck (Personnaz) belandt als tekstschrijver in de hoogste echelons van het departement Buitenlandse Zaken. Werken voor de flamboyante minister Alexandre Taillard de Worms (Lhermitte) blijkt bepaald geen zondagmiddagklusje. Soms vermakelijke komedie over het Franse politieke bedrijf is summa summarum ietwat lichte kost voor Tavernier. Lhermittes personage is geïnspireerd op Dominique de Villepin, de Chirac-minister die mordicus tegen de inval in Irak was. Arestrup ontving een César voor zijn vertolking van de onverstoorbare kabinetschef Maupas. Naar het striptweeluik van Christophe Blain en Abel Lanzac.

Sans rancune!

2009 | Drama

België/Frankrijk 2009. Drama van Yves Hanchar. Met o.a. Thierry Lhermitte, Milan Mauger, Marianne Basler en Benoît Cauden.

Zonder direct het verhaal van zijn familie te dramatiseren heeft scenarist-regisseur Hanchar nogal wat elementen uit zijn leven verwerkt in deze luchtige film met een scheutje serieus. Op een Waals internaat in 1955 denkt de zeventienjarige aspirant schrijver Laurent (Mauger) in de onconventionele inspirator-leraar Vapeur (Lhermitte) zijn vader te herkennen. De laatste is als piloot tijdens WO II verdwenen. Wat volgt is half opgroeidrama, half ontmaskeringsintrige met veel ruimte voor de komische noot. Die kun je aan veteraan-van-de-grinnik Lhermitte wel overlaten en zo levert Sans rancune! per saldo zeven kwartier pretentieloos vermaak op.

Notre univers impitoyable

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Léa Fazer. Met o.a. Alice Taglioni, Jocelyn Quivrin, Thierry Lhermitte, Scali Delpeyrat en Pascale Arbillot.

In de tweede film van de Zwitserse Fazer bakkeleien twee collega-advocaten van hetzelfde kantoor om de positie van directeurspartner - de crux is nu, dat Margot (Taglioni) en Victor (Quivrin) een stel zijn. Hoe de strijd in deze yuppenkomedie verloopt, krijgen we te zien vanuit de twee tegengestelde vertelperspectieven der verliefde kemphanen. Wandelende postordercatalogusadvertenties Taglioni en Quivrin zitten strak in het (mantel)pak(je), maar de show wordt uiteraard gestolen door Lhermitte. Met een sardonische twinkeling in de ogen speelt hij de firmabaas. Film zegt - vooral onbedoeld - iets over bedenkelijke hedendaagse carrièreverdwazing.

La clef

2007 | Thriller

Frankrijk 2007. Thriller van Guillaume Nicloux. Met o.a. Vanessa Paradis, Marie Gillain, Guillaume Canet, Josiane Balasko en Thierry Lhermitte.

De laatste tijd voelt Eric Vincent, een man van dertig jaar, zich erg slecht op zijn gemak. Is hij bang om een kind te krijgen of is hij bang dat de geest van zijn vader, die hij nooit gekend heeft, opeens zal verschijnen? Op een morgen wordt hij gebeld door een onbekende om de as van zijn vader op te komen halen…hij accepteert het voorstel, maar weet dan nog niet wat hem allemaal te wachten staat.

13m2

2007 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2007. Misdaad van Barthélemy Grossmann. Met o.a. Barthélemy Grossmann, Lucien Jean-Baptiste, Youssef Hajdi, Thierry Lhermitte en Bérénice Béjo.

Drie jongelingen in een verpauperde Parijse banlieue raken in het nauw na een overval en verschuilen zich dagenlang - met de buit - in een bunker van 13 vierkante meter. Cineast Grossmann geeft in zijn spotgoedkope eersteling een raak beeld van dolende, met uiterlijk vertoon geobsedeerde jongeren die langzaam desintegreren in hun claustrofobische onderkomen, waarbij de bunker fungeert als snelkookpanversie van de banlieue. Jonge hond Grossmann (1983) debuteerde als regisseur, producent, scenarist en speelfilmacteur met 13m2, een werk dat door de gevestigde Franse filmwereld terecht met enthousiasme werd ontvangen vanwege het waarachtige acteerwerk en de energieke stijl.

L'antidote

2005 | Komedie

Frankrijk 2005. Komedie van Vincent De Brus. Met o.a. Christian Clavier, Jacques Villeret, Agnès Soral en Thierry Lhermitte.

Jacques-Alain Marty (Clavier), de puissant rijke topman van een groot concern, is de vleesgeworden zelfverzekerdheid, totdat onverklaarbare paniekaanvallen hem wartaal doen uitslaan. Op zoek naar een antidotum stuit hij bij toeval op kleinaandeelhouder André Morin (Villeret), in wiens gezelschap Jacques-Alain ineens weer normaal praat. Jacques-Alain kan zijn geluk niet op en zorgt ervoor dat André altijd in zijn buurt blijft - wat voor komische situaties zorgt. De film is chic gemaakt en blijft mild amusant door de samenwerking tussen veelkunner Christian 'Astérix' Clavier en komiek Villeret. Regisseur De Brus vergeleek de komische tandem met het legendarische koppel Martin-Lewis.

L'ex-femme de ma vie

2004 | Romantische komedie

Frankrijk 2004. Romantische komedie van Josiane Balasko. Met o.a. Thierry Lhermitte, Karin Viard, Josiane Balasko en Nadia Farès.

Nina en Tom (Viard en Lhermitte) hebben geen onderling contact sinds hun scheiding zeven jaar eerder. Die situatie verandert drastisch als Nina platzak en hoogzwanger aan tafel verschijnt in het restaurant waar Tom met zijn verloofde zit te eten. Tom kan zijn wanhopige ex niet afwijzen, ondanks hun heikele voorgeschiedenis, en zo dondert het stel opnieuw in de valkuilen van weleer. Regisseur Balasko (1950) baseerde de bitterzoete film op haar eigen toneelstuk uit 1988 waarin Thierry Lhermitte en Jane Birkin de hoofdrollen speelden. Zelf speelt ze de rol van Nina's vriendin, een transseksuele psycholoog. Tragiek en komedie op de vierkante centimeter.

Ripoux 3/Part-time cops

2003 | Komedie

Frankrijk 2003. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Chloé Flipo, Thierry Lhermitte, Philippe Noiret en Lorànt Deutsch.

Politieman René krijgt na zijn pensionering met de Chinese maffia te maken als hij tijdens een bezoek aan een Chinees restaurant een miljoen euro in de hand gedrukt krijgt van de eigenaar, wanneer deze wordt overvallen. Om aan de maffia te ontkomen moet hij zelfs de identiteit van een overledene aannemen.

Qui perd gagne!

2003 | Mysterie, Komedie

Frankrijk 2003. Mysterie van Laurent Bénégui. Met o.a. Thierry Lhermitte, Elsa Zylberstein, Maurice Bénichou en Jean-Pierre Malo.

Politieman René krijgt na zijn pensionering met de Chinese maffia te maken als hij tijdens een bezoek aan een Chinees restaurant een miljoen euro in de hand gedrukt krijgt van de eigenaar, wanneer deze wordt overvallen. Om aan de maffia te ontkomen moet hij zelfs de identiteit van een overledene aannemen.

Le Divorce

2003 | Romantische komedie

Verenigde Staten/Frankrijk 2003. Romantische komedie van James Ivory. Met o.a. Kate Hudson, Naomi Watts, Jean-Marc Barr, Romain Duris en Leslie Caron.

Meesterfilmer James Ivory wilde naar eigen zeggen 'iets lichthartigs' na zijn noeste Henry James verfilming The Golden Bowl. Het werd Le Divorce, gebaseerd op de gelijknamige Amerikaanse bestseller van Diane Johnson. Het verhaal speelt in Parijs waar de zwangere Roxy (Watts) een akelige scheiding compenseert met crossculturele amoureuze uitstapjes, hand in hand met stiefzus Isabel (Hudson). 'Op een moderne manier heeft het wel wat weg van de thematiek van Henry James,' aldus Ivory. 'Je kent de problemen en het gaat om de manier waarop mensen ermee omgaan. Het is een botsing tussen twee manieren van denken, de Franse en de Amerikaanse manier.'

Cette femme-là

2003 | Drama, Thriller, Mysterie

Frankrijk 2003. Drama van Guillaume Nicloux. Met o.a. Josiane Balasko, Éric Caravaca, Ange Rodot en Thierry Lhermitte.

Beklemmende psychologische thriller over een 50-jarige vrouwelijke politierechercheur (Balasko) die dagelijks wordt gekweld door het verlies van haar zoon vier jaar eerder. De vondst van een opgehangen vrouw in het bos verandert haar leven in een nachtmerrie. Filmmaker en scenarioschrijver Nicloux maakte kundig gebruik van de beproefde griezeltechniek om realiteit en waan in elkaar te laten overlopen zonder dat de personages of de kijkers weet hebben van de scheidslijn. Cinematograaf Pierre-William Glenn (A Dry White Season) produceerde passend schimmige beelden en actrice Balasko - donker gekleed, sluik zwart haar - rijgt het geheel meesterlijk aan elkaar met geladen acteerwerk.

Une affaire privée

2002 | Misdaad, Thriller, Mysterie

Frankrijk 2002. Misdaad van Guillaume Nicloux. Met o.a. Thierry Lhermitte, Marion Cotillard, Samuel Le Bihan en Aurore Clément.

Privédetective François Manérie gaat op zoek naar een zes maanden geleden verdwenen meisje. Tegelijkertijd begint hij een affaire met Clarisse, de beste vriendin van de vermiste, die meer weet dan ze wil prijsgeven.

Le jeune Casanova

2002 | Komedie

Frankrijk/Duitsland/Italië 2002. Komedie van Giacomo Battiato. Met o.a. Catherine H. Flemming, Thierry Lhermitte, Stefano Accorsi, Barbara Schulz en François Berléand.

Privédetective François Manérie gaat op zoek naar een zes maanden geleden verdwenen meisje. Tegelijkertijd begint hij een affaire met Clarisse, de beste vriendin van de vermiste, die meer weet dan ze wil prijsgeven.

Il giovane Casanova I

2002 | Komedie

Duitsland/Frankrijk/Italië 2002. Komedie van Giacomo Battiato. Met o.a. Catherine H. Flemming, Thierry Lhermitte, Stefano Accorsi, Barbara Schulz en Katja Flint.

Privédetective François Manérie gaat op zoek naar een zes maanden geleden verdwenen meisje. Tegelijkertijd begint hij een affaire met Clarisse, de beste vriendin van de vermiste, die meer weet dan ze wil prijsgeven.

And Now... Ladies and Gentlemen

2002 | Mysterie, Romantiek

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2002. Mysterie van Claude Lelouch. Met o.a. Jeremy Irons, Patricia Kaas, Thierry Lhermitte, Alessandra Martines en Jean-Marie Bigard.

Valentin Valentin (Irons) is een internationale juwelendief, die met de hulp van zijn vaste partner en vrouw Fran[KA10]coise (Martines) in de afgelopen zeven jaar een klein fortuin heeft vergaard. Valentin wil er een punt achter zetten en koopt een jacht om de de wereld rond te varen. Fran[KA10]coise gaat niet mee. Tegelijkertijd merkt de internationaal bekende jazz-zangeres Jane Lester (Kaas) dat het tussen haar en de trompettist (Labarthe), die haar minnaar is, niet langer meer botert. Ook haar carri[KA2]ere lijkt te stagneren. Ze wil wel iets anders en laat zich overhalen om in Marokko te gaan zingen. Ze logeert in een hotel in Fez. Valentin is daar ook toevallig `voor zaken`. Ze bezorgt Valentin na een flirtpartij een alibi als de politie (Amidou) hem probeert te pakken voor een diamantdiefstal. Jane heeft last van black-outs en wacht op de uitslag van een hersenonderzoek. Tussen haar en Valentin is inmiddels de hartstocht hoog opgelaaid. Helaas is het scenario van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven verschrikkelijk mager, ondanks het feit dat hij de plotgaten heeft getracht op te vullen met nevenintriges en uitstekende zangnummers. Kaas in haar speelfilmdebuut heeft beslist talent voor het grote witte doek, maar heeft toch iets beters verdiend. Irons doet zijn best, maar zit verzeild in een te stereotiepe rol. Lhermitte, hoog op de begintitel, heeft een te verwaarlozen rolletje als een would-be lover en hij werd waarschijnlijk gevraagd om zijn aantrekkingskracht als filmster in eigen land uit te oefenen. Daar liet de bioscoopbezoeker het tegen verwachting in flink afweten en in Amerika kwam de film niet verder dan driekwart miljoen dollar, hetgeen weinig is. Het camerawerk van Pierre- William Glenn is prachtig en hij heeft van de locaties, vooral in Marokko, zeer goed gebruik gemaakt. Fujicolor, widescreen, Dolby Digital/DTS Digital.

Le roman de Lulu

2001 | Drama, Komedie

Frankrijk 2001. Drama van Pierre-Olivier Scotto. Met o.a. Claire Keim. Patrick Bouchitey, Thierry Lhermitte, Patrick Bouchitey en Claire Keim.

Valentin Valentin (Irons) is een internationale juwelendief, die met de hulp van zijn vaste partner en vrouw Fran[KA10]coise (Martines) in de afgelopen zeven jaar een klein fortuin heeft vergaard. Valentin wil er een punt achter zetten en koopt een jacht om de de wereld rond te varen. Fran[KA10]coise gaat niet mee. Tegelijkertijd merkt de internationaal bekende jazz-zangeres Jane Lester (Kaas) dat het tussen haar en de trompettist (Labarthe), die haar minnaar is, niet langer meer botert. Ook haar carri[KA2]ere lijkt te stagneren. Ze wil wel iets anders en laat zich overhalen om in Marokko te gaan zingen. Ze logeert in een hotel in Fez. Valentin is daar ook toevallig `voor zaken`. Ze bezorgt Valentin na een flirtpartij een alibi als de politie (Amidou) hem probeert te pakken voor een diamantdiefstal. Jane heeft last van black-outs en wacht op de uitslag van een hersenonderzoek. Tussen haar en Valentin is inmiddels de hartstocht hoog opgelaaid. Helaas is het scenario van regisseur Lelouch, Pierre Leroux en Pierre Uytterhoeven verschrikkelijk mager, ondanks het feit dat hij de plotgaten heeft getracht op te vullen met nevenintriges en uitstekende zangnummers. Kaas in haar speelfilmdebuut heeft beslist talent voor het grote witte doek, maar heeft toch iets beters verdiend. Irons doet zijn best, maar zit verzeild in een te stereotiepe rol. Lhermitte, hoog op de begintitel, heeft een te verwaarlozen rolletje als een would-be lover en hij werd waarschijnlijk gevraagd om zijn aantrekkingskracht als filmster in eigen land uit te oefenen. Daar liet de bioscoopbezoeker het tegen verwachting in flink afweten en in Amerika kwam de film niet verder dan driekwart miljoen dollar, hetgeen weinig is. Het camerawerk van Pierre- William Glenn is prachtig en hij heeft van de locaties, vooral in Marokko, zeer goed gebruik gemaakt. Fujicolor, widescreen, Dolby Digital/DTS Digital.

Le placard

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Francis Veber. Met o.a. Daniel Auteuil, Gérard Depardieu, Michel Aumont, Thierry Lhermitte en Michèle Laroque.

In Le placard van scenarist/regisseur Veber (La Cage aux Folles) doet een heteroseksuele man zich voor als homo. De man, accountant François (Auteuil), voelt zich daartoe genoodzaakt. Hij wordt door zijn ex, zijn zoon en zijn collega's gezien als een onopmerkelijke niemand met wie je geen rekening hoeft te houden. Het condooms fabricerende bedrijf waar hij werkt wil hem na twintig werkjaren zomaar ontslaan, maar, zo adviseert zijn buurman (Aumont) hem wijselijk, 'als men denkt dat je homoseksueel bent, zal men daarvan afzien uit angst voor aantijgingen van seksuele discriminatie'. Le placard is een farce, maar wel een intelligente, met een cast van Franse topacteurs.

Meilleur espoir féminin

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, Bérénice Béjo, Antoine Duléry, Sabine Haudepin en Mohamed Hicham.

Yvon Rance (Jugnot) is kapper in Bretagne. Hij is een vakman in hart en nieren en heeft maar [KA1]en[KA1]en wens: dat zijn dochter Laetitia (Bejo) haar eigen zaak opent in Quimper of Laval. Laetitia koestert hele andere ambities. Ze heeft een aardig snuitje en doet een auditie bij regisseur St[KA1]ephane (Duléry) in Parijs. Als pappa Yvon daar achter komt, breekt de hel los. Als Laetitia met zelfmoord dreigt, stemt Yvon toe, maar hij wil haar gage onderhandelen. Hij valt bijna flauw als hij ontdekt dat Laetitia in een paar weken net zoveel verdient als hij in één jaar. Op de set wordt hij te lastig en wordt hij snel weg gebonjourd. Eenmaal terug op honk ontdekt hij dat de sensatiepers Laetitia de achternaam France heeft gegegevn. Nu wordt het de hoogste tijd om in actie te komen. Als gebruikelijk zijn de films van Jugnot heel kluchtig en daar moet je van houden, want het scenario dat hij met Isabelle Mergault schreef, graaft niet erg diep. Bejo is een openbaring en een talent om in de gaten te houden en zij heeft grotendeels de waardering voor deze film bij elkaar verdiend. De bijrollen die door vijftig karakterspelers worden bezet, hebben bijgedragen tot deze waardering. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux.

Le prof

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Alexandre Jardin. Met o.a. Jean-Hugues Anglade, Yvan Attal, Hélène de Fougerolles, Odette Laure en Jean-Marie Winling.

Regisseur Jardin is van huis uit auteur en hij debuteerde in 1993 met zijn film FANFAN, waarin de mooie, maar oervervelende Sophie Marceau de hoofdrol speelde. Ze deed het niet slecht en de rolprent was gebaseerd op zijn gelijknamige boek dat in een record aantal talen vertaald was, maar de film was heel erg matig. Met deze film herhaalt Jardin de exercitie; het scenario van hemzelf is wederom gebaseerd op zijn eigen boek, getiteld [KL]Le petit sauvage[KLE]; nogmaals een slap liefdesverhaal met opnieuw geen slechte spelers, maar er is weer niets aan. Het titelpersonage heet Alexandre Sauvage (Anglade). Hij is leraar op een groot lyceum. Hij heeft persoonlijke problemen: zijn vader (Richard) heeft een proces aan zijn broek en Alexandre`s vrouw wil van hem scheiden. Met een promotie op school wil het ook al niet vlotten en hij gaat uit pure ellende in het huis van zijn grootmoeder (Laure) wonen. Hij wordt verliefd op Manon (De Fougerolles), de dochter van zijn eerste grote liefde, Fanny, die inmiddels is overleden. Zou het wat worden? Wie geen raad weet met zijn tijd en meer dan anderhalf uur te besteden heeft, kan gaan kijken. Zeg, nooit dat je niet gewaarschuwd was. Het camerawerk is van Manuel Téran.

Le Prince du Pacifique

2000 | Avonturenfilm, Actiefilm, Komedie, Familiefilm

Spanje/Frankrijk 2000. Avonturenfilm van Alain Corneau. Met o.a. Thierry Lhermitte, Patrick Timsit, Marie Trintignant, François Berléand en Anituavau Landé.

Een Franse officier, Alfred de Morsac (Lhermitte), raakte gewond aan het begin van WO I in 1914, toen hij te vuur en te zwaard de vijand bestreed in Marokko. Het ministerie van oorlog stuurde hem vervolgens naar Polynesi[KA3]e, Frans overzees gebied. Hij moest soldaten recruteren en opleiden voor de oorlog. Alfred de Morsac is een goed soldaat en oprecht officier, maar de Franse militaire gouverneur Lef[KA2]evre (Berl[KA1]eand) blijkt niet alleen een dictator, die met ijzeren vuist regeert, maar ook volledig corrupt; hij exploiteert de lucratieve nikkelmijnen voor eigen rekening. Wie het minste of geringste vergrijp begaat, wordt moeiteloos en genadeloos veroordeeld tot dwangarbeid in de mijnen. Moeata (Trintignant), die in Frankrijk is geboren, is de knappe weduwe van de voormalige Polynesische koning, die opstandig was en de Franse uitbuiter wilde verdrijven. Hij betaalde met zijn leven. Hun zoon, Reia (Land[KA1]e), moet zijn vader opvolgen, maar hij is eigenlijk nog een kind. De Morsac krijgt algauw onenigheid met Lef[KA2]evre en belandt in de mijnen, waar hij kennismaakt met Barnab[KA1]e (Timsit) een handige ritselaar uit de Elzas. Samen gaan ze Lef[KA2]evre een lesje leren, dingen naar de charme van Moeata en proberen Reia een dienst te bewijzen. De film wordt verteld in een grote flashback, dertig jaar na de dood van De Morsac. Polynesi[KA3]e wordt idyllisch voorgesteld en de avontuurlijke, komische belevenissen hebben iets van INDIANA JONES op zijn Frans. De film is best vermakelijk en de rollen zijn op het niveau van wat je verwachten mag van een luchtig avontuur. Lhermitte was een van de zeven scenarioschrijvers en de gangmaker achter dit project, dat honderd miljoen Francs (ca 15 miljoen euro) heeft gekost. Hij doet zijn rol best goed, maar Timsit speelt hem toch van het doek - dat is overigens geen bezwaar. De overige rolverdeling mag er beslist zijn, vooral Trintignant valt op door haar grote vaardigheden. Geen hoogvlieger, maar aanvaardbaar vermaak voor jong en oud. Het scenario is van regisseur Corneau, Christian Biegalski, Laurent Chalumeau, Lucie Extebarria, Eric Sterling Collins, Pierre Geller en Thierry Lhermitte. Het camerawerk is van Patrick Blossier.

Deuxième vie

2000 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 2000. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Isabelle Candelier, Patrick Braoudé, Daniel Russo, Gad Elmaleh en Elie Semoun.

De dertig-jarige Vincent (Braoudé) is in 1982 een overjarige hippie, die ondanks zijn idealen en grote woorden, nooit iets doet, bang is voor zijn eigen schaduw en ademhalen een grote inspanning vindt. Hij krijgt een verkeersongeluk en wordt zestien jaar verder in de toekomst gekatapulteerd. Hij slaat om als een blad aan een boom en ontpopt zich als een slagvaardige, kapitalistisch ingestelde ondernemer zonder scrupules. Hij belandt aan de top op het moment dat Frankrijk in 1998 wereldkampioen voetballen wordt. Je krijgt de indruk dat de rollen niet goed weten wat ze moeten doen, inclusief hoofdrol- regisseur Braoudé, die samen met Francis Palluau het scenario pleegde. De Medeiros is een capabele actrice, maar haar rol is veel te klein en Lhermitte doet duidelijk mee voor het geld en niet voor zijn carrière. Wie de film leuk vindt, mag opstaan en het zeggen. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als LE 11ÈME COMMANDEMENT en MON FUTUR ET MOI.

Trafic d'influence

1999 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1999. Komedie van Dominique Farrugia. Met o.a. Thierry Lhermitte, Gérard Jugnot, Aure Atika, Zinedine Soualem en Lionel Abelanski.

Op het moment dat een politicus veroordeeld wordt en naar de gevangenis wordt gereden, breekt een algemene staking uit

Le plus beau pays du monde

1999 | Komedie, Oorlogsfilm

Zwitserland/Frankrijk/Duitsland 1999. Komedie van Marcel Bluwal. Met o.a. Claude Brasseur, Marianne Denicourt, Jean-Claude Adelin, Jacques Bonnaffé en Didier Bezace.

In 1942 draaide Louis Cuny ten tijde van de Vichy-regering de film MERMOZ over de Franse legendarische vlieger Mermoz, bijgenaamd l`Archange, die de luchtpost in Zuid-Amerika op touw zette en als eerste over de hoogste piek van de Andes vloog. Toen de film, die geheel in een studio werd opgenomen zijn voltooiing naderde, pakte de Gestapo de hoofdrolspeler Robert Hughes-Lambert op. Hij kwam in het doorgangskamp Drancy terecht. Hij overleed op 7 maart 1945 in het concentratiekamp Flossenburg. De redenen waarom hij werd opgepakt zijn obscuur, hoewel er vermoedens zijn dat homoseksualiteit in het spel was. Regisseur Cuny zat met de handen in het haar, want Hughes-Lambert zat zo`n beetje in iedere sc[KA2]ene. Hij moest hem vervangen voor de laatste sc[KA2]ene`s door Henry Vidal en Cuny zond geluidstechnici naar Drancy die de dialogen met microfoons door het prikkeldraad opnamen van Hughes- Lambert. Een weinig bekende, waargebeurde droevige geschiedenis uit het schaamteloze tijdperk van de met Duitse nazibezetter collaborerende Franse Vichy-regering tijdens WO II (1939-44). Regisseur Bluwal, die van joodse afkomst is, en 74 jaar oud is, kende de gebeurtenis en besloot nadat hij in 1964 zijn laatste film had gedraaid, hierover een speelfilm te maken. Na de Franse capitulatie in 1940 mochten joden niet meer aan het maken van films meewerken, en moesten would-be producenten genoegen nemen met mindere talenten. Kolonel Valogne (Lhermitte) van de Nationale Revolutionaire Beweging (een soort NSB) heeft de juiste connecties en laat een avontuurlijke, vaderlandse heldengeschiedenis die de bezetter niet zou kunnen schaden, produceren door ambitieuze Couperin (Bannaf[KA1]e). Als regisseur trekt hij de middelmatige documentairemaker Vignault (Bezace) die weinig ervaring heeft, aan. Aanvankelijk verloopt de productie met de talentloze Lambert (Adelin) naar omstandigheden voorspoedig, maar twee dagen voordat de film klaar is, krijgen ze het verzoek van een medewerker van het Bureau voor Joodse Zaken die tevens filmcriticus is, om twee personages, w.o. de legendarische Antoine de Saint-Exupéry, te schrappen, omdat ze jodenvrienden zijn. De Saint-Exupéry wordt omgezet in een dichter en de film wordt clandestien na spertijd afgemaakt. Lambert blijkt wél over talent te beschikken, maar plotseling verdwijnt hij. Hij wordt teruggevonden in Drancy en nu moet de film gered worden - niet Lambert... Helaas is Bluwal toch een beetje zijn soepelheid kwijt om er een flitsende rolprent van te maken, die beantwoordt aan de verwachtingen van het publiek van het jaar 2000. Dat is jammer, want hij geeft ons te weinig bitterzoet materiaal over een meer dan twijfelachtige periode in Frankrijks culturele geschiedenis van het kaliber van LE DERNIER MÉTRO van François Truffaut dat inmiddels alweer dateert van 1980. De film die aan de lange kant is, ademt de geest van een sitcom uit en bevat geslaagde korte schetsen. Alle personages, behalve Lambert zijn bedacht. Het spel van de rolverdeling is heel goed, en vooral Lhermitte is geknipt voor zijn rol. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty.

C'est pas ma faute

1999 | Komedie, Familiefilm, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Jacques Monnet en Jacques Monet. Met o.a. Gautier Kusnierek, Jérôme Hardelay, Giulia Demont, Eugénie Gendron en Arielle Dombasle.

Martin (Kusnierek) mag ook dit jaar wee mee met de ouders van zijn vriend Vincent (Hardelay) op vakantie aan zee. Het vast honk is hotel Nautilus. In de buurt staat een oude boom met een hut erin, waar zij heel wat aangename avonturen beleefd hebben met andere kinderen die er ook altijd tijdens de zomer zijn. Dit jaar ontdekken Vincent en Martin dat kinderen uit een naburig vakantiekamp 'hun' boomhut hebben bezet. Ze bedenken een plan om de kinderen die er niet horen te verdrijven, maar daarbij komt Martin tussen de wal en het schip terecht. Bovendien wil de eigenaar van het hotel de boom laten kappen. De vakantie dreigt bijna in het water te vallen, maar het loopt gelukkig nog goed af. Vrolijke film, die voor de gehele familie bedoeld is, maar door het tamelijk kinderachtige scenario van Jean-Patrick Benes en Laurent Molinaro eigenlijk alleen maar de hele prille jeugd kan bekoren. Lhermitte was een der producenten, en Frankrijks belangrijkste commerciële omroep TF1 de belangrijkste financier in ruil voor uitzendrechten. Was nog even in de bioscoop te zien binnen de landsgrenzen. Het camerawerk van Bruno de Keyser is dik in orde, beter dan de regie en het spel. Veel moeite voor weinig. Dolby Digital.

Le dîner de cons

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Francis Veber. Met o.a. Jacques Villeret, Thierry Lhermitte, Francis Huster en Daniel Prévost.

Uitgever Brochant nodigt de financieel medewerker François, die als hobby het nabouwen van beroemde bouwwerken met lucifers heeft, bij hem uit. Hij is van plan om François te introduceren bij zijn Parijse vriendenclub, en flink de spot met hem te drijven. Maar François krijgt het voor elkaar om in zeer korte tijd Brochants leven totaal overhoop te halen

Charité biz'ness

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Thierry Barthes en Pierre Jamin. Met o.a. Smaïn, Elie Semoun, Marina Tomé, Princess érica en Pierre Meyrand.

VV.

Quatre garçons, pleins d'avenir

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Olivier Brocheriou, Stéphan Guerin-Tille, Oliver Sitruk, Eric Berger en Thierry Lhermitte.

Deze film zou je het Franse antwoord op AMERICAN GRAFFITI kunnen noemen. We maken kennis met vier jonge kerels die rechten studeren aan de universiteit Aix (en Provence)-Marseille. Ze worden getypeerd als de playboy, de gezellige dikkerd, de in zichzelf gekeerde zuiplap en de geboren verliezer. Ze werken zich doorlopend in de nesten en meestal is dat hun eigen schuld. Het enthousiasme waarmee de vier hoofdrollen spelen, laat de toeschouwer echter volkomen koud. De grappen zie je van mijlenver op je afkomen en zodra ze aangeland zijn, is de lol er allang af. Hoe het mogelijk is dat een acteur met talent als Lhermitte zich als co-producent en medehoofdrol zich met dit vervelende onding heeft ingelaten, is gewoonweg een raadsel. Een vermoeiend, lawaaierig en totaal oninteressant geval. Jean-Patrick Benes en Laurent Molinaro schreven het scenario. Fotografie is van Michel Cenet en Jacques Loiseleux.

Marquise

1997 | Historische film, Romantiek, Komedie

Zwitserland/Italië/Frankrijk/Spanje 1997. Historische film van Véra Belmont. Met o.a. Sophie Marceau, Bernard Giraudeau, Lambert Wilson, Patrick Timsit en Thierry Lhermitte.

Hoertje en later zangeres/actrice mademoiselle Du Parque, ook wel Marquise, werd aanbeden door iedereen in Frankrijk, onder wie Racine en koning Louis XIV. Toneelschrijver Molière ontdekt Marquise terwijl ze danst in de regen. De manier waarop haar loopbaan zich voltrekt, ze Racine ontmoet en later ongeluk treft, wordt soapig en weldadig getoond in een mix van komedie en tragedie. Marquise wordt vanwege de romances en het theater wel vergeleken met de klassieker Les enfants du paradis (1945), maar de film haalt door karikaturale personages en de moderne sensuele scènes van Marceau, niet dat niveau.

Comme des rois

1997 | Komedie, Musical

Frankrijk/Polen 1997. Komedie van François Velle. Met o.a. Stéphane Freiss, Maruschka Detmers, Mariusz Pujszo, Thierry Lhermitte en Louis Velle.

Na de val van het communisme, en voor de toetreding van Polen tot de EU, gaan de Poolse broers Edek (Freiss) en Roman (Pujszo) naar Frankrijk. Hier geven ze valse namen op. Door een misverstand worden ze uitgenodigd bij een chic filmfestival in Reims, waar een vermeende IJslandse cineast en zijn persattaché kunnen leven als koningen. Het ligt niet aan de vaardige komiek-acteur Freiss en de in Nederland geboren Detmers (die een voormalige ster speelt) dat Comme des rois als slechte vaudeville overkomt. Debutant Velle mogen we erop aankijken voor de risicoloze regie, en Pools acteur Pujszo voor zijn scenarioschrijf-hobby.

Ma femme me quitte

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Didier Kaminka. Met o.a. Michel Boujenah, Miou-Miou, Thierry Lhermitte, Line Renaud en Daniel Russo.

Joanna Martin (Miou-Miou) is presentatrice van het acht uur- journaal bij de regionale tv. Samuel Bousquier (Boujenah) is een succesvol advocaat. Joanna en Samuel leven al vijftien jaar samen, zonder met elkaar getrouwd te zijn. Ze houden veel van elkaar en zijn nog net zo verliefd als op het moment dat ze elkaar voor het eerst zagen. Joanna wordt gevraagd een reportage te maken over huwelijkszwendel, die zijn oorsprong heeft in Mali. Daarvoor moet ze de schijn ophouden met een dubieuze Hongaar, Pavel Kovacs (Lhermitte). De conci[KA3]erge van het gebouw, waar zij met Samuel woont, vraagt haar een stuk op te stellen, waarin ze echtscheiding aanvraagt, net voor het vertrek van haar reportage. `s Avonds leest Samuel de argumenten voor de concept- brief... Een ambtenares van de burgerlijke stand Margot Piquet (Renaud) gelooft niet dat Joanna en Pavel getrouwd zijn; ze achtervolgt het stel en Joanna is gedwongen voornoemde schijn een tandje bij te zetten... Redelijk flauwe komedie der misverstanden naar een oppervlakkig scenario van regisseur Kaminka, bijgestaan door Pierre Aknine, Stéphane Kaminka en Samuel Kaminka. Dit alles is gebaseerd op een idee van de Franse ongekroonde kluchten- koning der gulle lach, Claude Zidi. Onopvallende fotografie van Alain Choquart en Myriam Vinocour. Voor lieden die hun verstand op nul willen zetten en zich door een boulevardkomedie op de thuisbuis willen laten pakken.

Les sœurs Soleil

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jeannot Szwarc. Met o.a. Marie-Anne Chazel, Thierry Lhermitte, Clémentine Célarié, Léonore Confino en Didier Benureau.

Na tien jaar wil popzangeres Gloria Soleil (C[KA1]elari[KA1]e) haar come-back in Parijs maken. Haar platenbaas denkt er anders over en zegt het contract op. Zo komt Gloria terecht bij een tweederangs producent. Ze vindt onderdak bij een saai en zuinig levend stel, B[KA1]en[KA1]edicte (Chazel) en Brice d`Hachicourt (Lhermitte), nadat zij hun tiener-dochter had ontmoet, die via een radio-uitzending op de set aanwezig mocht zijn toen er een videoclip voor Gloria werd gedraaid. Bénédicte probeert een soort opera voor het plaatselijke kerkkoor te enscèneren. Het komische vuurwerk zou moeten komen uit de confrontatie tussen deze twee totaal tegenover gestelde belevingswerelden, maar wat de kijker krijgt, is een reeks losse flodders die nergens een spoor achterlaat. Om het te gek te maken, wordt er nog een luide Australische hardrock-groep bij gehaald, compleet met een aboriginal, een travestiet, een bushman en een kangoeroe. Dwaze en domme boulevardklucht geschreven door Chazel en Michel Delgado. Het camerawerk is van Fabio Conversi. Szwarc had veel beter in Amerika kunnen blijven, waar men hem nog een kunstje of wat zou hebben kunnen leren en wat meer discipline kunnen opleggen. Dolby Stereo.

Fallait pas ! ...

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, François Morel, Jean Yanne, Martin Lamotte en Thierry Lhermitte.

Directielid Bernard Leroy (Jugnot) is niet bepaald dynamisch. Hij deed er onverstandig aan een survival-stage in de bergen te aanvaarden, temeer hij op het punt staat te trouwen met de dochter van de prefect. Na zijn commando-taak verricht te hebben, achtervolgt hem genadeloos de tegenslag. Op een verlaten weg in de sneeuw krijgt hij pech met zijn auto. In de hoop hulp te krijgen, klopt hij op de deur van een ge[KA3]isoleerde chalet, dat toevallig in de buurt lag. Zo raakt hij betrokken bij de voorbereidingen voor de Dag des Oordeels, in casu de collectieve zelfmoord, georganiseerd door Magic (Yanne), de goeroe van een sekte. Alleen S[KA1]ebastien (Morel) wil het tijdelijke niet met het eeuwige verwisselen. Samen gaan ze er vandoor, maar dan krijgt Bernard in de gaten welk stuk ongeluk hij heeft aangetrokken. Een alles behalve subtiele aanval op sekten en hun behoefte om af en toe gezamenlijk deze wereld te verlaten. Wie Jugnot een beetje kent, weet allang dat het uiterst flauwe, weinig subtiele loltrapperij wordt. Daarvan kom je beslist niet bedrogen uit. Een scenario vol grove grappen die zelfs een blinde ziet aankomen en die vervolgens zeer overdreven en zeer nadrukkelijk uitgewerkt worden. Geschreven door Jugnot en Philippe Lopes Curval. De camera was in handen van Gérard De Battista.

Un indien dans la ville

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Hervé Palud. Met o.a. Thierry Lhermitte, Patrick Timsit, Ludwig Briand, Miou-Miou en Arielle Dombasle.

Ondanks zijn scheiding is Lhermitte vrolijk gestemd terwijl hij naar Caracas vliegt. Hij is specialist in Aziatische markten en zijn toekomst ziet er rooskleurig uit. Binnen enkele weken hoopt hij opnieuw te trouwen met een oosterse schoonheid. Bovendien gaat hij zijn zoon Briand ophalen, die opgegroeid is bij de Indianen in het Amazonegebied. Hij is van plan de jongen voor te stellen in Parijs. Nogal voorspelbare komedie met weinig actie en vooral verbale humor. Lhermitte vertolkt zijn ludiek personage zeer levendig en de jonge Briand dient hem uitstekend van repliek. Aan het scenario werkten Palud, Lhermitte, Igor Aptekman en Philippe Bruneau mee. Voor de fotografie stond Fabio Conversi in. Dolby Stereo.

Seven Sundays

1994 | Komedie

Frankrijk/Italië 1994. Komedie van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Thierry Lhermitte, Maurizio Nichetti, Rod Steiger, Marie-France Pisier en Molly Ringwald.

Screwball-comedy [KA2]a la fran[KA10]caise met een flinterdun scenario van regisseur Tacchella dat dankzij het spel van Lhermitte als Dodo en Nichetti als Jesus als tijdsvuller nog net te genieten is. Al springt de film van de hak op de tak, je schiet af en toe flink in de lach. Als hij voorbij is, vraag je je af waar het eigenlijk over ging. Dodo is een werkschuwe Fransman die in Sarasota in Florida leeft van de centjes van een rijke verovering. De ware bewonderaar is echter de Italiaan Jesus die al zijn spaarcentjes bijeengaart en afreist naar Amerika om daar... de in de steek gelaten Dodo aan te treffen. Vervolgens helpt kleine oplichter Benjamin (Steiger) Jesus snel van diens geld af. Dodo en Jesus vormen daarop een onafscheidelijk stel, die samen op het veroveringspad gaan. Grotendeels in het Engels gedraaide film (dat geeft nogal eens wat vuurwerk voor Europeanen die moderen talen machtig zijn), waarachter de motor uitvoerend producent Daniel - Unifrance - Toscan Du Plantier was die later in het nieuws zou komen door de geheimzinnige moord op zijn jonge vrouw in Ierland (1996). Toscan Du Plantier deed dit met het oog op het jaarlijks terugkerende Franse filmfestival in Amerika. Ringwald is even te zien als vrouwelijke smeris en Pisier is de eigenaresse van een schoonheidssalon die door haar vele huwelijken eelt op haar ziel heeft. Camerawerk met de Franse slag (evenals de produktiewaarden) van Martial Thury.

La vengeance d'une blonde

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jeannot Szwarc. Met o.a. Christian Clavier, Marie-Anne Chazel, Clémentine Célarié, Thierry Lhermitte en Annie Cordy.

Verslaggever bij regionale tv-zender wordt tot zijn stomme verbazing nieuwslezer bij belangrijke commerciële omroep. De promotie heeft grote gevolgen voor zijn gezin, dat hij genadeloos begint te verwaarlozen. Totdat zijn liefhebbende echtgenote even genadeloos terugslaat. Sarcastische kijk op het tv-wereldje van oudgediende Jeannot Szwarc, die dat wereldje van binnen en buiten kent (Szwarc regisseerde tientallen afleveringen van oa Ally McBeal, CSI, JAG, etc.). De film is grappig bedoeld, maar slaat de plank veel te vaak mis, en is bovendien te oppervlakkig om als satire op televisie en roem te kunnen boeien.

Tango

1993 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1993. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Philippe Noiret, Richard Bohringer, Thierry Lhermitte, Judith Godrèche en Carole Bouquet.

Stuntvlieger Vincent (Bohringer) wordt, tegen alle verwachting, vrijgesproken voor de moord op zijn vrouw en haar minnaar. Maar een tijd later wordt hij benaderd door de rechter (Noiret): diens neef Paul (Lhermitte) wil van zijn ontrouwe vrouw Miou-Miou) af. Kan Vincent hem niet een handje helpen? Gedrieën gaan ze op pad. Leconte's geestige zwarte komedie over de onmogelijke verhouding tussen mannen en vrouwen is soms cynisch, vaak pikant, steeds intelligent, vol intense vrouwenhaat en lieve tederheid. Prima spel, vooral van Noiret als vrijgezelle ijdeltuit.

Les danseurs du Mozambique

1993 | Mysterie, Komedie

Frankrijk/Canada 1993. Mysterie van Philippe Lefebvre. Met o.a. Erin Gray, Thierry Lhermitte, Jacques François, Marc De Jonge en Anne Letourneau.

Gray, een bekende Engelse schrijfster van politieromans, brengt enkele dagen door in Frankrijk. Ze is op zoek naar rust en anonimiteit en wil haar jongste roman afwerken. Van die rust komt echter niet veel terecht, daarvoor zorgt een aantal vreemde, luidruchtige gasten. Onder hen Lhermitte, eigenaar van een van de twee beeldjes, 'de dansers van Mozambique' genoemd. Hij vertelt haar de legende dat de beeldjes slechts geluk brengen als ze bij elkaar zijn. Eenmaal gescheiden zijn ze verantwoordelijk voor dood en tegenslag. Het tweede beeldje zal in het hotel openbaar verkocht worden en Lhermitte wil het kost wat kost bemachtigen. Lauwe komedie die begint als een spirituele satire met snedige dialogen en eindigt in een banale boulevard-komedie zonder stijl. Aan het scenario werkten Lefèbvre, Lionel E. Siegel, Donald Martin, Richard Oleksiak en Guy Mullally. François Lartigue stond in voor de fotografie. Gefilmd in 1991.

L'ombre du doute

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Aline Issermann. Met o.a. Sandrine Blancke, Alain Bashung, Mireille Perrier, Josiane Balasko en Luis Issermann.

Adequaat verfilmd, naar incest-verhaal over de elf-jarige, in zichzelf gekeerde Sandrine (Blancke), die zegt door haar vader (Bashung) te zijn misbruikt. Iedereen gaat zich ermee bemoeien - school, familie, politie, autoriteiten - en de druk op het gezin wordt tot in het extreme opgevoerd. Dochterlief trekt haar verklaring in, maar vader wordt toch veroordeeld. Griezelig is hoe verbeten de maatschappij, alle deskundigen voorop, achter de vermeende dader aan zit. Het slot van de film stelt hen in het gelijk (vader bekent), maar de uitkomst had net zo goed anders kunnen zijn. Dat met die mogelijkheid geen rekening wordt gehouden, geeft de film een nare bijsmaak. Scenario van regisseuse Issermann. De beelden zijn van Darius Khondji. Gedraaid in CinemaScope.

L'Honneur de la tribu

1993 | Drama, Komedie

Algerije/Frankrijk 1993. Drama van Mahmoud Zemmouri. Met o.a. Saïd Amadis, Magid Bouali, Marianne Caron, Djamel Dekkar en Edith Develeyne.

De stad Zitouna in Algerije heeft door het koloniale tijdperk zijn identiteit verloren. Omar el Mabrouk (Amadis) en Ourida (Kervoas) zijn er opgegroeid toen Algerije nog uit Franse departementen bestond en het vreemdelingenlegioen er gelegerd was. De strijd om de onafhankelijkheid van Frankrijk was in 1954 losgebrand. Omar doodt Paulo (Bellanti), een legionair, en moet onderduiken. Na de onafhankelijkheid van 1963 komt hij weer boven water en vertegenwoordigt het FLN, dat de sympathie van velen genoot. Helaas heeft de FLN haar beloftes nooit waargemaakt en is deze revolutionaire partij een oligarchie geworden, waar de corruptie hoogtij vierde. Dat duurde langer dan de bezetting van de Fransen. Het gekleurde scenario van regisseur Zemmouri is gebaseerd op de roman van Rachid Mimouni. Het camerawerk is van Mustafa Ben Mihoub. De film is interessant voor kijkers, die inzicht willen verkrijgen in een stukje Algerijnse geschiedenis. Tot stand gekomen met diverse culturele subsidies van de Franse overheid.

Elles n'oublient jamais

1993 | Thriller, Drama

Frankrijk 1993. Thriller van Christopher Frank. Met o.a. Thierry Lhermitte, Maruschka Detmers, Patrick Timsit, Umberto Orsini en Nadia Farès.

Lhermitte is directeur van een firma die zich bezighoudt met de vervolging van wanbetalers. Niet bepaald een eerbiedwaardig beroep, maar alles went. Hij is gelukkig getrouwd met Detmers, en ze hebben een zoontje. Op een dag ontmoet hij de sensuele, uitdagende Farès, die hem openlijk verleidt. Lhermitte laat zich meeslepen, ook al omdat vrouw en zoontje enkele dagen weg zijn. Na een romantische nacht blijft Farès hem lastigvallen. Zelfs wanneer hij haar zegt dat hij van zijn vrouw houdt, laat ze hem niet gaan. Spannende thriller, die veel gelijkenis vertoont met FATAL ATTRACTION maar zich afspeelt in de zo vertrouwde film noir-sfeer. Frank schreef zelf het scenario. Kort na de afronding van de opnamen stierf hij. Fotografie van Bertrand Chatry. Dolby Stereo.

Deux justiciers dans la ville

1993 | Misdaad

Zwitserland/Frankrijk/Portugal 1993. Misdaad van Franck Apprédéris. Met o.a. Thierry Lhermitte, Jean-François Stévenin, Jean-Claude Dauphin, Eva Darlan en Vania Vilers.

Lhermitte en Stévenin vormen een alles behalve orthodox politieduo; hun verhoor-praktijken worden alom gevreesd. Ze worden naar een dorpje gezonden om een moordzaak op te lossen. Hun reputatie reist vooruit en de bewoners zijn bang. Ze kunnen iedereen intimideren behalve Dauphin, de locoburgemeester en vriend van het slachtoffer, die de storm moeiteloos doorstaat. Er volgt echter een tweede moord. Politiefilm vol humor, schitterend gespeeld door de hoofdrollen, die zich kunnen uitleven omdat ze verschillende persoonlijkheden kunnen spelen. Gérard Carré en Alain Minier baseerden hun scenario vrijelijk op de roman Les Justiciers van Alexis Lecaye. Pretentieloos amusement, in beeld gebracht door Jacques Loiseleux en Claude Robin.

Le zèbre

1992 | Romantische komedie

Frankrijk 1992. Romantische komedie van Jean Poiret. Met o.a. Thierry Lhermitte, Caroline Cellier, Christian Pereira, Annie Grégorio en François Dyrek.

Notaris Hippolyte (Lhermitte) wordt op zijn werk regelmatig geconfronteerd met uitgebluste huwelijken en vraagt zich bezorgd af of zijn Camille (Cellier) nog wel van hem houdt. Om dat te testen rijdt hij zijn auto met haar naast zich in de plomp om haar reactie te peilen over een gezamenlijke dood. En hij verlaat haar om te kijken of ze overstuur raakt. Ze blijft van hem houden, tot anonieme liefdesbrieven aan haar adres de relatie op scherp zetten. Een zeer genietbare romantische komedie, de enige film van toneelschrijver/acteur Poiret (1926-1992).

Un piede in Paradiso

1991 | Komedie

Italië 1991. Komedie van Enzo Barboni. Met o.a. Bud Spencer, Thierry Lhermitte, Carol Alt, Jean Sorel en Ian Bannen.

Bull Webster (Spencer) is de baas van een kleine taxionderneming in Miami, Florida. Het gaat niet goed met het bedrijf en hij loopt het risico het kwijt te raken. Zijn geluk neemt een wending ten goede als hij de grootste loterij aller tijden wint, oftewel 150 miljoen dollar. Vanaf dat moment is Jan en Alleman ge[KA3]interesseerd in Bull. De engel Victor (Lhermitte) en sexy duivel (Alt) worden naar de aarde gestuurd met de opdracht Bulls gedrag te bestuderen. Natuurlijk haalt de lieftallige duivel allerlei streken uit, terwijl de engel tracht te helpen. Een redelijk onderhoudende komedie. Het verhaal is geschreven door Giuseppe Pedersoli, zoon van Bud Spencer, wiens werkelijke naam Carlo Pedersoli is, en Marco Barboni, zoon van regisseur Clucher, wiens ware naam Enzo Barboni is. Camerawerk van Alfio Contini.

Les secrets professionels du Dr. Apfelglück

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Hervé Palud, Alessandro Capone, Mathias Ledoux, Stéphane Clavier en Thierry Lhermitte. Met o.a. Thierry Lhermitte, Christian Clavier, Josiane Balasko, Gérard Jugnot en Michel Blanc.

Vijf z.g. komische noten over de patie[KA3]enten van de dokter uit de titel, waarom nauwelijks te lachen valt. In de eerste sketch stopt vrachtwagenchauffeur Villeret, die op weg is naar psychiater Apfelgl[KA3]uck (Llhermitte) bij een herberg: waard Holgado heeft slechts [KA1]e[KA1]en oog, waardin Nadeau is exhibitioniste en samen mishandelen zij hun 75-jarige dienster Bayard. Het tweede verhaaltje gaat over de rondborstige Zabou, die bij een tv-quiz de vragen mag voorlezen. Quizmaster Chabat hoopt dat hij zijn grove racistische kandidaat Gireaud (hij spuwt, boert en laat winden) kan laten verliezen, maar wordt er zelf gek van. Het derde verhaaltje speelt in een filmstudio in Rome, waar een medewerker op de set moeite heeft met het uitblazen van een kaars; de spelers, crew en de regisseur gaan allen uit hun dak; in het vierde verhaaltje wordt door een groepje een kinderachtig gezelschapsspel gespeeld, waarbij je geen 'ja' of 'nee' mag zeggen; dokter Llhermitte stijgt op naar de hemel, terwijl de deelnemrs fouten maken en in gevaarlijke situaties belanden. Ten slotte gelooft Jugnot dat er een bril bestaat waarmee hij dwars door de kleren van zijn medemens kan kijken. Het geheel dat geregisseerd is door vijf verschillende regisseurs, wordt bijeen gehouden in de wachtkamer van dokter Lhermitte, die samen met Philippe Bruneau het scenario schreef. De fotografie was in handen van Jean-Jacques Tarbes, Roberto Girometti, Claude Agostini en Gérard Sterin. Over het algemeen mag gesteld worden, dat hier talent verknoeid is; maar ook geldt: eigen schuld, dikke bult, want het is veel te veel een onderonsje van een competente, maar zelfingenomen cast die nieuw talent niet velen kan. Pauvre France...

La totale !

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Thierry Lhermitte, Eddy Mitchell, Miou-Miou, Michel Boujenah en François Hadji-Lazaro.

Deze zeer Franse lichtgewicht is een parodie op de spionagefilm. Lhermitte en Mitchell spelen twee agenten van de Franse geheime dienst die hun brave ambtenaren-uiterlijk als dekking gebruiken. Alles gaat goed, totdat Lhermitte op een dag ontdekt dat zijn vrouw een relatie heeft met een zekere Marcel. Nieuwsgierig maar ook gepikeerd begint hij haar af te luisteren. Zidi komt hier dicht in de buurt van de klucht en doorweeft zijn komedie met misverstanden en onvoorziene wendingen, bedrogen en bedriegende echtgenoten en echte en namaakspionnen. De acteurs vermaken zich kostelijk in deze doldwaze en niet altijd even waarschijnlijke situaties. Scenario van Zidi en Simon Michael. Camerawerk van Jean-Jacques Tarbes.

La Totale

1991 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1991. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Eddy Mitchell, Miou-Miou en Thierry Lhermitte.

Deze zeer Franse lichtgewicht is een parodie op de spionagefilm. Lhermitte en Mitchell spelen twee agenten van de Franse geheime dienst die hun brave ambtenaren-uiterlijk als dekking gebruiken. Alles gaat goed, totdat Lhermitte op een dag ontdekt dat zijn vrouw een relatie heeft met een zekere Marcel. Nieuwsgierig maar ook gepikeerd begint hij haar af te luisteren. Zidi komt hier dicht in de buurt van de klucht en doorweeft zijn komedie met misverstanden en onvoorziene wendingen, bedrogen en bedriegende echtgenoten en echte en namaakspionnen. De acteurs vermaken zich kostelijk in deze doldwaze en niet altijd even waarschijnlijke situaties. Scenario van Zidi en Simon Michael. Camerawerk van Jean-Jacques Tarbes.

Ripoux contre ripoux

1990 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1990. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Philippe Noiret, Thierry Lhermitte, Guy Marchand, Line Renaud en Tadie Tuene.

De koning der banale dijenkletsers Zidi heeft nog eens geprobeerd een slaatje te slaan uit zijn onderhoudende Les Ripoux over het omkoopbare politieduo: in dit vervolg worden onze helden door een nog corrupter stel collega's vervangen, die de onderwereld in hun buurt zodanig terroriseren dat onze helden door het getergde gespuis gevraagd worden terug te keren en ze te verlossen van de afpersers. Het is heel begrijpelijk dat Zidi een tweede succesfilm wilde maken, maar het is niet gelukt, want deze prent mist de goede grappen en is onorigineel en behoorlijk langdradig, al is het spel van de hoofdrollen innemend en aanstekelijk. Simon Michael fabriekte met de regisseur het scenario en Jean-Jacques Tarbes zorgde voor de fotografie.

Promotion canapé

1990 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 1990. Komedie van Didier Kaminka. Met o.a. Grace De Capitani, Margot Abascal, Thierry Lhermitte, Michel Sardou en Patrick Chesnais.

Deze klucht geeft een uiterst grievend beeld van de (Franse) post en doet geloven dat het elders niet anders is. Dit volledig overtrokken, seksistische portret, waar carri[KA2]ere maken via de rustbank gaat, is evenwel goed voor af en toe een fikse brok leedvermaak. De post is een hele grote werkgever en de cynische makers hebben vast gedacht dat voldoende PTT-ers dom genoeg zouden zijn om zich aan deze banale karikatuur te spiegelen, waardoor de film rendabel zou zijn. Boertig spel, dito regie en scenario (van Didier Kaminka naar een idee van kolder-koning van de lach Claude Zidi - hoe kon het anders!) en alledaagse plaatjes van Claude Agostini.

Les 1001 nuits

1990 | Fantasy, Familiefilm

Italië/Marokko/Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1990. Fantasy van Philippe de Broca. Met o.a. Thierry Lhermitte, Gérard Jugnot, Stéphane Freiss, Vittorio Gassman en Catherine Zeta-Jones.

Een onconventionele bewerking van de fameuze 'Verhalen' door een filmer die altijd al een redelijk talentvol entertainer was. Het speelt zich enerzijds in Bagdad af zoals de traditie wil, maar ook in het 19e eeuwse Londen. Wat de strekking betreft beweegt de film zich ergens tussen het wonderlijke van de 'Verhalen' en de grimmige ironie van de 'Vertellingen van Voltaire' in. Als gevolg is een verrassende en uit de toon vallende mengeling van een sprookje en high-tech toverkunsten ontstaan, uiteraard met een hele reeks opzettelijke anachronismen. Voeg daar nog aan toe dat de speciale effecten-man Christian Guillon heeft kunnen beschikken over een budget van wel liefst acht miljoen Franse francs en het is duidelijk om wat voor weelderig spektakel het hier gaat, gemaakt voor kinderen van 7 tot 77 jaar. De originele kostuums zijn geïnspireerd op exotische 19e eeuwse schilderijen. Een uitermate vermakelijke film met vele vondsten op filmisch gebied. Ook bekend als: LES MILLES ET UNE NUIT en op video uitgebracht als SHEHERAZADE.

La fête des pères

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Joy Fleury. Met o.a. Thierry Lhermitte, Alain Souchon, Michèle Presle, Gunilla Karlzen en Rémi Martin.

Twee homoseksuele mannen, al enige tijd een 'echtpaar', willen een kind. Na mislukte pogingen om voor veel geld tot adoptie over te gaan, ontmoeten zij op een Caraïbisch strand Presle, die zwaar aan de grond zit en wel een kind wil baren op voorwaarde dat een van hen met hen naar bed gaat. Een banale komedie over een gevoelig thema, dat behoorlijk gespeeld wordt en verdienstelijk geregisseerd is. Scenario van Pierre Grillet en Fleury. Manuel Teran hanteerde de camera.

Le Cop 2

1989 | Thriller

Frankrijk 1989. Thriller van Claude Zidi. Met o.a. Guy Marchand, Thierry Lhermitte en Philippe Noiret.

Twee homoseksuele mannen, al enige tijd een 'echtpaar', willen een kind. Na mislukte pogingen om voor veel geld tot adoptie over te gaan, ontmoeten zij op een Caraïbisch strand Presle, die zwaar aan de grond zit en wel een kind wil baren op voorwaarde dat een van hen met hen naar bed gaat. Een banale komedie over een gevoelig thema, dat behoorlijk gespeeld wordt en verdienstelijk geregisseerd is. Scenario van Pierre Grillet en Fleury. Manuel Teran hanteerde de camera.

La fète des pères

1989 | Korte film, Komedie

Frankrijk 1989. Korte film van Joy Fleury. Met o.a. Gunilla Karlzen, Alain Souchon en Thierry Lhermitte.

Dierenarts Thomas en bankmedewerker Stephan houden van elkaar en hebben een kinderwens. Omdat ze via de legale weg geen kind mogen adopteren, reizen ze naar Martinique om een baby te kopen, maar daar worden ze opgelicht en nog steeds hebben ze geen kindje. Dan komen ze een Française tegen, met wie wel iets te regelen valt

L'ex-femme de ma vie

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Josée Dayan. Met o.a. Jane Birkin, Thierry Lhermitte, Daniel Berlioux, Cécile Auclert en Josiane Balasko.

Een succesvol schrijver verdeelt zijn tijd eerlijk tussen zijn werk en zijn talloze vrouwelijke veroveringen. Dan staat zijn zeven maanden zwangere ex-echtgenote opeens voor de deur, die door haar vriend in de steek is gelaten. Had een drama kunnen opleveren maar is in feite een onschuldige boulevardkomedie geworden, die Dayan redt van een totale nietszeggendheid dankzij een levendige en luchtige regie op basis van het stuk van Josiane Balasko. Birkin en Lhermitte dragen hun steentje bij met sympatiek en overtuigend spel.

Fucking Fernand

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1987. Oorlogsfilm van Gérard Mordillat. Met o.a. Thierry Lhermitte, Jean Yanne, Marie Laforêt, Martin Lamotte en Charlotte Valandrey.

Bewerking van de gelijknamige roman van Walter Lewino waarin tegen de achtergrond van de Duitse bezetting in Frankrijk, een schatrijke blinde de liefde wil leren kennen samen met een criminele slager die ontsnapt is uit de gevangenis. Het is vreselijk en met een verwoestende humor... Met een mise-en- scène die de roman min of meer reduceert tot een soort werktekening. Conclusie: je kunt beter het boek lezen. Scenario van regisseur Mordillat, Jean Aurenche en Véra Belmont.

Dernier été à Tanger

1987 | Avonturenfilm, Mysterie, Thriller

Frankrijk/Italië 1987. Avonturenfilm van Alexandre Arcady. Met o.a. Thierry Lhermitte, Valeria Golino, Vincent Lindon, Roger Hanin en Jacques Villeret.

Bewerking van de roman [KL]The Devil is Due[KLE] van William O`Farrell. Een avontuurlijke geschiedenis: een detective tegen zijn zin in Tanger, een stad die alle soorten handel gunstig gezind is (gedomineerd door [KA1]e[KA1]en familie) beleeft gedurende de zomer van 1956 zijn avonturen. Van een specialist in dit genre (COUP DE SIROCCO, LE GRAND PARDON). Geen revolutionaire film, maar best aardig, omdat hij op vakkundige wijze in elkaar is gezet. Scenario van regisseur Arcady, Alain Le Henry en Tito Topin. Camerawerk van Robert Alazraki.

Nuit d'ivresse

1986 | Komedie

Frankrijk 1986. Komedie van Bernard Nauer. Met o.a. Josiane Balasko, France Roche, Dadzy, Jean-Claude Dauphin en Jacques Delaporte.

De eerste lange speelfilm van Bernard Nauer naar een toneelstuk. Loodzwaar en vreselijk saai. De filmmaker, wiens vorige (korte) speelfilm DIALOGUE DE SOURDS wel sprankelend was, is hier minder verantwoordelijk voor dan de beide hoofdrolspelers. Wat te denken van een avondje dronken worden ('nuit d'ivresse') zonder een druppel alcohol?

Un été d'enfer

1985 | Misdaad, Actiefilm

Frankrijk/Spanje 1985. Misdaad van Michael Schock. Met o.a. Thierry Lhermitte, Veronique Janot, Joaquín Hinojosa, Jack Taylor en Daniel Duval.

Beth, een jonge vrouw, wil haar verdwenen zuster vinden. Een middelmatige, afgezaagde en verwarde thriller, hoewel hij ook een paar pluspunten heeft. Ook bekend als UN VERANO DE INFIERNO.

Les rois du gag

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Michel Serrault, Gérard Jugnot, Thierry Lhermitte, Macha Méril en Mathilda May.

Ondanks zijn succes als tv-komiek, is Ga[KA1]etan (Serrault) niet erg gelukkig met zijn reputatie van populaire kluchtspeler, dat in tegenstelling tot zijn collega's. Hij doet dan ook zaken met een zogenaamd 'intellectuele' en pretentieuze cineast die bovendien middelmatig is. Het gevolg is een algehele mislukking en het scheelt weinig of Gaétan pleegt zelfmoord, maar hij wordt gered door zijn vroegere collega's en besluit weer als komiek te gaan werken. Zidi leek veelbelovend met LES RIPOUX maar hier vervalt hij weer in zijn gewoonlijke moeilijk verteerbare hansworsterijen. Verre van het niveau van Monty Python! Scenario van regisseur Zidi, Michel Fabre en Didier Kaminka. Camerawerk van Jean-Jacques Tarbes.

Le voyageur imprudent

1985 | Oorlogsfilm

Frankrijk 1985. Oorlogsfilm van Pierre Tchernia. Met o.a. Thierry Lhermitte, Anne Caudry en Jean-Marc Thibault.

Het is 1940. De jonge soldaat Pierre (Lhermitte) ontmoet, terwijl hij de Parijse regio doorkruist, een geleerde die hij kent via een wiskunde-tijdschrift, waarin hij ooit een merkwaardige theorie publiceerde, en verbindt zijn lot aan dat van die ander. Op basis van dat gegeven rijgt Tchernia op bekwame en inventieve wijze een en ander aaneen, want deze pretentieloze regisseur ontbreekt het zeker niet aan originaliteit. Vergeleken met zijn weliswaar aan veroudering onderhevige, maar geslaagd te noemen bioscoopfilms stelt deze tv-film weinig voor.

Le mariage du siècle

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Philippe Galland. Met o.a. Thierry Lhermitte, Jean-Claude Brialy, Anémone, Michel Aumont en Dominique Lavanant.

Een zeer toepasselijke titel voor een met veel bombarie aangekondigde maar teleurstellende film. Geld is ook niet alles en compenseert niet in het minst het gebrek aan scenario, grappen, overtuigingskracht en tempo, zoals dat vereist is bij komedies. Helaas heeft de film meer van een film van Gérard Oury. De acteurs doen niettemin hun best. Scenario van de regisseur, Jean-Luc Voulfow en Anémone.

Until September

1984 | Romantiek

Verenigde Staten 1984. Romantiek van Richard Marquand. Met o.a. Karen Allen, Thierry Lhermitte, Christopher Cazenove, Marie Catherine Conti en Nitza Saul.

Een vrouw (Allen) die in Parijs is blijven steken, wordt verliefd op een knappe (en getrouwde) bankier (Lhermitte), maar zij brengen (te) veel tijd door met bekvechten over hun culturele verschillen. Een vermoeiend en clichématig liefdesverhaal, dat zonder enige persoonlijke inbreng wordt gespeeld. Zelfs de locaties in Frankrijk komen maar al te bekend voor.

Les ripoux

1984 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1984. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Philippe Noiret, Thierry Lhermitte, Régine, Grace De Capitani en Claude Brosset.

Typisch zo'n komedie waar de Fransen mee weglopen, die ze overladen met prijzen (maar liefst drie Césars) maar die in het buitenland koel wordt ontvangen. Terwijl het verhaal van de door de wol geverfde politieinspecteur die een groentje op z'n dak krijgt, best leuk is. Oude rot René (Noiret) licht jonge idealist François (Lhermitte) beentje, maar krijgt zijn trekken thuis. François maakt rare sprongen, wordt pardoes rijk, en blijkt zelfs gewetenloos te zijn. Misschien moet je Frans zijn om er chocola van te maken, maar geinig is het zeker.

La smala

1984 | Komedie, Muziek

Frankrijk 1984. Komedie van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Josiane Balasko, Victor Lanoux, Dominique Lavanant, Maurice Risch en Luis Rego.

Film over een vaderloos `gezin` met vijf kinderen - van vier tot zestien jaar - uit de provincie. Moeder Simone (Balasko) is een ex-rocksterretje uit de jaren 1960-70 en haar vijftig-jarige vriend Robert (Lanoux) een arcordeon-virtuoos zonder werk. Ze komen terecht bij Simone`s zus Rita (Lavanant) die dame van de vestiaire is in een goedkope danstent. Rita ontvangt het stel met open armen op zestig vierkante meter. Robert gaat op zoek naar zijn ex zonder dit tegen de anderen te zeggen. Er komen problemen met de niet zachtzinnige politie. Ze leven aan de rand van het minimum bestaan in Parijs totdat ze de lotto winnen en gaan lekker luieren in de zonnige Provence, in Zuid-Oost Frankrijk. Het scenario is hier niet van belang. Samen met LE PÈRE NOËL EST UNE ORDURE, heeft Jean-Marie Poiré een nieuw soort komedie bedacht, zonder finesse maar kleurig, vurig, bijtend, uitdagend als Hara Kiri met een aantal zeer rake scène's. En dat met een spoor van tederheid. Natuurlijk de tegenpool van René Clair.

Un homme à ma taille

1983 | Komedie

Frankrijk/Duitsland 1983. Komedie van Annette Carducci. Met o.a. Liselotte Christian, Anémone, Daniel Russo, Thierry Lhermitte en Volker Brandt.

Min of meer autobiografische debuutfilm van Carducci over haar ervaringen met Franse mannen: Christian is een veertig- jarige lange (1,80m) Duitse vrouw wier huwelijk met een Fransman is stukgelopen op de culturele verschilletjes. Ze komt alleen te staan, en affaires met een socioloog en een joods schrijver monden in niets uit. Ze zoekt een man van haar eigen lengte en intellectueel niveau. Een aandoenlijke ironische komedie, die je in een goede stemming brengt, al is het wel een beetje buitenissig. Ook bekend als DEUTSCH IST SCHÖN.

Stella

1983 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1983. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Nicole Garcia, Thierry Lhermitte, Victor Lanoux, Jean-Claude Brialy en Charles Denner.

Een jonge verkoper gaat tijdens de WO II in dienst bij de Gestapo om zijn joodse geliefde van deportatie te redden, maakt door protectie van zijn chef zelfs carrière en bereikt een zekere welstand. Hoewel hij zich niet aan feitelijke oorlogsmisdaden schuldig heeft gemaakt, wordt hij na de bevrijding wegens collaboratie gearresteerd. Hij verliest zijn geliefde, die geen nieuwe vernederingen en discriminatie meer kan verdragen. Dit boeiende politieke liefdesdrama toont sterk spel van een verrassende rolbezetting; Lhermitte echter geeft zijn personage onvoldoende diepte en vormt géén goede combinatie met Garcia, waardoor hun alles motiverende grote liefde te weinig reliëf krijgt.

Rock'n Torah

1983 | Komedie, Musical

Frankrijk 1983. Komedie van Marc-André Grynbaum. Met o.a. Christian Clavier, Charles Denner, Rosy Varte, Patricia Fauron en Michel Boujenah.

Abraham laat regelmatig zijn bijbelwinkel in de steek om te gaan musiceren. Met dit beeld voor ogen wil de Parijzenaar Isaac Stern tweeduizend jaar later in eigen stad een rock-opera op poten zetten. In deze opzet is de regisseur niet tot het uiterste gegaan: hij speelt met tijd en grootse effecten, terwijl hij in een hele reeks afgezaagde komische clichés over joodse gebreken blijft steken. Het komt allemaal wat moeizaam over. Enkele scènes uitgezonderd een echte mislukking.

Papy fait de la résistance

1983 | Oorlogsfilm, Komedie

Frankrijk 1983. Oorlogsfilm van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Michel Galabru, Christian Clavier, Gérard Jugnot, Jacques Villeret en Jean-Claude Brialy.

Een uit beroemde musici bestaande familie krijgt tijdens WO II een nazi-hoofdkwartier op haar landgoed. Meer uit eigenbelang dan uit patriottisme gaat de familie in het verzet, maar de heldhaftige reputatie is dertig jaar later nog goed voor een talk-show op de tv. Een aaneenschakeling van leuke fragmenten - Villeret levert als Hitlers zingende halfbroer een gave parodie op Julio Iglesias - en minder leuke, met veel plezier in een hoog tempo gespeeld door een groot aantal prominenten.

La fiancée qui venait du froid

1983 | Erotiek

Frankrijk 1983. Erotiek van Charles Nemes. Met o.a. Thierry Lhermitte, Barbara Nielsen, Gérard Jugnot, Alexandra Szpulska en Stephan Paryla.

Een cynische reclamefilmer stemt toe in een huwelijk met een Poolse dissidente om haar door de Franse nationaliteit voor represailles te beschermen. In Polen ontdekt hij dat ze al een verloofde heeft, terwijl ook de bekenden in zijn eigen omgeving het huwelijk meer gecompliceerd maken dan hij had voorzien, tot de liefde gaat meespelen. Een uitschieter in de reeks van recente op het 'café-théâtre' geïnspireerde filmkomedies die met charme en inventiviteit een toon van lichte ironie vasthoudt, zonder de ernst van de politieke situatie te negeren of te misbruiken.

La femme de mon pôte

1983 | Komedie, Experimenteel

Frankrijk 1983. Komedie van Bertrand Blier. Met o.a. Coluche, Isabelle Huppert, Thierry Lhermitte, Daniel Colas en François Perrot.

Een vampje uit Parijs verovert tijdens een wintersportvakantie de aantrekkelijke skikledingverkoper en verstoort zo zijn vriendschap met een sukkelige disk-jockey, die geleidelijk aan ook voor haar valt. Een teleurstellende, conventionele driehoekskomedie van Blier, die af en toe sentimenteel ontspoort. Een aardige rol van Huppert als driestuivers-femme fatale, maar de dikkerd Coluche geeft zijn underdog-rol te weinig dimensie. Scenario van Gérard Brach en regisseur Blier. Camerawerk van Jean Penzer.

L' Indic

1983 | Thriller

Frankrijk 1983. Thriller van Serge Leroy.

Policier over een jonge boef die zijn liefje belooft om uit het milieu te stappen, maar dat loopt verkeerd af.

Légitime violence

1982 | Misdaad

Frankrijk 1982. Misdaad van Serge Leroy. Met o.a. Claude Brasseur, Véronique Genest, Thierry Lhermitte, Roger Planchon en Michel Aumont.

Een weekend-uitstapje van een bourgeois-familie loopt uit op een tragedie als - op de huisvader na - alle leden worden neergeschoten door een trio voortvluchtige gangsters. De overlevende wil zich wreken op de schuldigen; hij komt in contact met een mysterieus genootschap voor zelfverdediging, dat hem bij zijn speurtocht behulpzaam zal zijn. Zeer goed spel en een gespannen vormgeving nemen niet weg dat het vigilante-karakter van de film - ondanks kritische kanttekeningen - nogal bedenkelijk is. Jean-Patrick Manchette en Patrick Laurent bewerkten een idee van Véra Belmont.

Le Père Noël est une ordure

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Thierry Lhermitte, Anémone, Marie-Anne Chazel, Gérard Jugnot en Christian Clavier.

Bewerking door acht scenarioschrijvers van het gelijknamige stuk van de Splendid-groep. Het onderwerp van dit waanzinnige stuk, een dronken, diefachtige en humeurige Kerstman die een zeer turbulente avond doorbrengt, is volkomen onbelangrijk. Er zitten geslaagde en minder geslaagde vondsten in, die soms uit boulevardstukken afkomstig lijken te zijn. Met sommige scènes worden heilige huisjes omver geworpen, zoals die waarin een lijk in stukken wordt gesneden en de lichaamsdelen worden verpakt als leuke cadeautjes met strik en die waarin 'handschoenen' worden gebreid voor lepralijders. Een vernieuwende Franse komedie tussen zijn banale soortgenoten en hij vervalt niet in de gebruikelijke schunnigheid, die de zogenaamde 'komische' Franse cinema zo vaak vergalt. En hoewel de humor het niveau van Monty Python niet haalt, is deze toch absurd, zwart, bijtend en vernietigend.

La tribu des vieux enfants

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Michel Favart. Met o.a. Caroline Silhol, Sophie Barjac, Dominique Laffin, Thierry Lhermitte en Pascale Bardet.

Een familiegeschiedenis naar de succesvolle roman van G.J. Arnaud. `Oude kinderen` omdat het om vijf broers van 23 tot dertig jaar gaat, allen getrouwd maar samen in een huis wonend met echtgenotes die niets in te brengen hebben, want zij vormen een ietwat eigenaardige maar zeer eensgezinde club. Een beetje humor, een beetje geheimzinnigheid, een beetje tragiek, een beetje avontuur, een beetje dwaasheid, kortom, een beetje van alles en nog wat in deze geslaagde mengelmoes, des te meer vanwege de schitterende acteerprestaties en de zonder meer fatsoenlijke regie. Vooral Lhermitte en Laffin, wiens overlijden even daarna (1985) op 33-jarige leeftijd te betreuren valt, vallen op.

L'indic

1982 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1982. Misdaad van Serge Leroy. Met o.a. Daniel Auteuil, Thierry Lhermitte, Pascale Rocard, Bernard-Pierre Donnadieu en Michel Beaune.

De dood van een Corsicaanse gangsterbons en zijn noodzakelijke opvolging geeft de politie de kans om in de bende te infiltreren via de vertrouweling van de nieuwe 'caid', die meer een gemakzuchtige profiteur is dan een doorgewinterde crimineel. Deze conventionele politiefilm - naar een roman van inspecteur Borniche - heeft een tegendraadse rolbezetting met jonge komieken die in de harde rollen echter weinig overtuigen. Bewerking van het scenario door de regisseur.

Les hommes préfèrent les grosses

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Josiane Balasko, Ariane Lartéguy, Daniel Auteuil, Dominique Lavanant en Thierry Lhermitte.

Een nogal dik meisje zoekt een huisgenote om de huur van haar te dure flat te delen en wil eigenlijk een lelijkerd om zelf bij de heren gunstig af te steken. Financiële nood dwingt haar toch tot een opvallende schoonheid die een uiterst turbulent liefdesleven over de vloer haalt. De grappen zijn verrassender, subtieler en vooral leuker dan het uitgangspunt doet verwachten, zowel door het scenario en de hoofdrol van Balasko als het spontaan acteren van de leden van café-theatergroep Splendid. De regie blijft qua inventiviteit ver achter, maar houdt wel het tempo erin.

Le père Noël est une ordure

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Philippe Galand. Met o.a. Marie-Anne Chazel, Anémone, Christian Clavier, Gérard Jugnot en Thierry Lhermitte.

Het grootste nadeel van deze tv-film is dat zij een jaar later met dezelfde acteurs door Jean-Marie Poiré gedraaid werd. Beide films zijn weliswaar gebaseerd op hetzelfde stuk, dat door de voornoemde zes acteurs geschreven werd onder de vlag van Splendid (een kleinkunsttheater dat toentertijd in de mode was) en dat overigens in alle opzichten het grootste succes van dit collectief was, maar dat is nog geen excuus voor het feit dat de film met haar vlakke regie niet verder komt dan het niveau van op cellulose gezet toneel. De film lijkt dan ook overbodig, hoewel het talent van de acteurs een iets hogere waardering waard is:

L'année prochaine si tout va bien

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Isabelle Adjani, Thierry Lhermitte, Marie-Anne Chazel, Bernard Crommbey en Fred Personne.

Een kordate en praktische jonge vrouw woont samen met een grillige, aan stemmingen onderhevige striptekenaar. De alledaagse conflicten worden zowel verhevigd door het bezoek van haar ouders, als door haar wens een kind te krijgen, een verantwoordelijkheid waar hij niet aan wil. De debutant schreef een fris en treffend scenario over de omkering van relatiepatronen zonder daar meer dan alleen een bekwame vorm aan te geven. De spontaniteit van de goedgekozen acteurs breekt daar echter doorheen.

L' Annee Prochaine Si Tout Va Bien

1981 | Drama, Komedie

Frankrijk 1981. Drama van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Louise Rioton, Virginie Thevenet, Antoinette Moya, Fred Personne en Bernard Crommbey.

Een kordate en praktische jonge vrouw woont samen met een grillige, aan stemmingen onderhevige striptekenaar. De alledaagse conflicten worden zowel verhevigd door het bezoek van haar ouders, als door haar wens een kind te krijgen, een verantwoordelijkheid waar hij niet aan wil. De debutant schreef een fris en treffend scenario over de omkering van relatiepatronen zonder daar meer dan alleen een bekwame vorm aan te geven. De spontaniteit van de goedgekozen acteurs breekt daar echter doorheen.

Elle voit des nains partout

1981 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1981. Komedie van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Philippe Bruneau, Marilyne Canto, Christian Clavier, Agnès Daems en Roland Giraud.

Een veelbelovend debuut naar een succesvol toneelstuk, dat nauwelijks terug te herkennen is. Opvallende buitenopnamen, mooie decors, aardig tempo, veel vindingrijkheid en de juiste toon. Een onmogelijk verhaal, komisch verteld. In een kasteel bevinden zich zowel Roodkapje als Sneeuwwitje, de koningen van Frankrijk en Engeland, Tarzan en vele anderen. Het klassieke sprookje uit onze jeugd moet het ontgelden. Een van de weinige goede Franse komedies van de laatste tien jaar.

Clara et les chics types

1981 | Komedie, Musical

Frankrijk 1981. Komedie van Jacques Monnet. Met o.a. Daniel Auteuil, Thierry Lhermitte, Josiane Balesko, Isabelle Adjani en Christian Clavier.

Zes dertigers, die hun draai in het leven nog niet hebben gevonden, spelen in een popgroep. Onderweg naar een concert hebben ze allerlei amoureuze en relationele ontmoetingen met ex-geliefden en nieuwe vlammen. Het verrassende en met milde ironie geschreven scenario geeft de uitstekende cast - onder wie enkele leden van café-theatergroep 'Splendid', die later de wereld zouden bestormen - de ruimte. Debuterend regisseur Monnet voegt daar weinig aan toe, toch is de film een interessant herkenbaar generatieportret.

La banquière

1980 | Drama

Frankrijk 1980. Drama van Francis Girod. Met o.a. Romy Schneider, Jean-Louis Trintignant, Jean-Claude Brialy, Marie-France Pisier en Claude Brasseur.

Romy Schneider is weer eens soeverein in La banquière, een van haar laatste films voordat ze op 43-jarige leeftijd overleed. Ze speelt Emma Eckhert, een biseksuele dame die scenarist-regisseur Girod modelleerde naar de historische Française Marthe Hanau. Emma doet in speculaties en is in 1929 een rijke bankierster. Met een hoge populariteit, maar ook met veel vijanden uit de hoek van de nouveau riche. La banquière is in luxueuze settings en sepia-teinten opgenomen en extra verrijkt met een Ennio Morricone-soundtrack. Naast Schneider staat de Franse ster Trintignant (Il conformista) pal als haatdragende rijkaard Horace Vannister.

Tout dépend des filles

1979 |

Frankrijk 1979. Pierre Fabre. Met o.a. Jean-Luc Bideau, Jean-Pierre Sentier, Michel Galabru, Micheline Presle en Christine Murillo.

Lanterfantende kunstenaars en de anarchistische vader van één van hen aarzelen steeds om de verhouding met hun vriendinnen te legaliseren, tot besloten wordt tot een drievoudige bruiloft en de vrouwen zelf op het stadhuis er opeens de brui aan geven. Dit simpele verhaal is aanleiding voor een poëtisch-schilderachtige milieuschets naar vooroorlogse Frans voorbeeld. De grappen en personages zijn al te bekend, ook de meer eigentijdse elementen als ecologie en feminisme. De acteurs zijn beter dan hun rollen, maar de film blijft onderhoudende middelmaat.

Les bronzés font du ski

1979 | Komedie

Frankrijk 1979. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Josiane Balasko, Thierry Lhermitte, Michel Blanc, Gérard Jugnot en Marie-Anne Chazel.

Over de 2,3 miljoen bezoekers voor hun zomerfarce Les bronzés was de Parijse café-théâtre-groep Splendid zelf nog het meest verbaasd. Een jaar later schoof het komediecollectief er met Leconte een tweede bioscoopuitje achteraan. Ditmaal koldert de vriendengroep in het wintersportoord Val d'Isère iets filmsoepeler van de ene scène in de andere. In zijn autobiografie Je suis un imposteur meldt Leconte dat een vileine verdwaalepisode in de bergen uit de film werd gesneden: de producent vond de kannibalenhumor onkies. De 40 minuten pretcelluloid werden helaas nimmer meer gezien.

Alors, heureux?

1979 | Komedie

Frankrijk 1979. Komedie van Claude Barrois, Pierre Jolivet en Marc Jolivet. Met o.a. Marc Jolivet, Pierre Jolivet, France Dougnac, Evelyne Bouix en Thierry Lhermitte.

Zwarte komedie over twee mislukkelingen die er zelfs niet in slagen zelfmoord te plegen. Hoewel het materiaal beslist mogelijkheden biedt, worden die door de zenuwachtige en al te vaak op platte effecten mikkende regie grotendeels onbenut gelaten. Claude Lelouch produceerde, de drie regisseurs doen zelf ook mee en componist Serge Lama heeft een korte gastrol.

Les bronzés

1978 | Drama, Komedie

Frankrijk 1978. Drama van Patrice Leconte. Met o.a. Thierry Lhermitte, Josiane Balasko, Michel Blanc, Marie-Anne Chazel en Gérard Jugnot.

Filmdebuut van de roemruchte Parijse café-théâtre-troupe Splendid, naar hun gezamenlijke boulevardstuk Amours, coquillages et crustacés. De zonnige bioscoophit lanceerde de carrières van Lhermitte, Jugnot, Blanc, Josiane Balasko, Christian Clavier én regisseur Leconte. Het verhaal is een sketch-achtige collage van de al dan niet amoureuze avonturen van een vriendengroep in en om een Club Med-achtig resort in Ivoorkust. Blanc steelt veelvuldig de show als hilarische zielenpoot. Serge Gainsbourg droeg 'Sea, Sex and Sun' bij, een riedeltje zorgeloos dat deze Franse goedeluimklassieker heel best samenvat. Cultstatus, twee vervolgen.

Les Héros n'ont pas froid aux oreilles

1978 | Komedie

Frankrijk 1978. Komedie van Charles Nemes. Met o.a. Gérard Jugnot, Daniel Auteuil, Anne Jousset, Roland Giraud en Henri Guybet.

Twee vrijgezellen pikken tijdens een uitstapje naar zee een liftster op. Het klikt tussen de drie en het meisje neemt haar intrek in hun appartement. Alles loopt heel vlot, tot ze toevallig ontdekken dat het meisje minderjarig is, thuis is weggelopen en door de politie wordt gezocht. Deze mild-ironische film onderscheidt zich van het gros van de Franse komedies door zijn charmante lichtvoetigheid, een oprecht respect voor zijn hoofdpersonages en uitstekende vertolkingen van een ploeg jonge acteurs, die ondertussen bijna allemaal zijn uitgegroeid tot belangrijke vedetten. In kleine bijrollen herkennen we trouwens ook nog Gérard Lanvin en Christina Clavier.

Si vous n'aimez pas ça, n'en dégoutez pas les autres

1977 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 1977. Komedie van Raymond Lewin. Met o.a. Pierre Doris, Perette Souplex, Romain Bouteille, Gérard Jugnot en Thierry Lhermitte.

Een stikvervelende 'satire' waarin een aantal acteurs improviseren bij het zien van een pornofilm. Met één camera die amper beweegt worden de reacties geregistreerd. Goed voor vijf minuten, onvoorstelbaar saai daarna. Opmerkelijk is de aanwezigheid van de toen nog onbekende Jugnot en Lhermitte in deze ramp. Ze zijn, net als de rest van het gezelschap, niét leuk.

Le diable dans la boîte

1977 |

Frankrijk 1977. Pierre Lary. Met o.a. Jean Rochefort, Dominique Labourier, Michael Lonsdale, Micheline Presle en Bernard LeCocq.

Een werknemer in een grote onderneming wordt onverwachts ontslagen en komt in verzet door zijn eigen bureau te bezetten. Hij krijgt voor zijn directeuren onaangename publiciteit en medestanders bij de collega's. Knappe en niet al te komische aangezette acteursprestaties in actuele satire waarmee assistent van Buñuel goed debuteert.

Le Dernier amant romantique

1977 | Avonturenfilm, Romantiek

Frankrijk 1977. Avonturenfilm van Just Jaeckin. Met o.a. Dayle Haddon, Gérard Tybalt, Fernando Rey, Zorica Lozic en Albert Dray.

Een New Yorks magazine organiseert een internationale wedstrijd die tot doel heeft de 'laatste romantische minnaar' te vinden. De winnaar mag met zijn vriendin tien dagen doorbrengen op een plaats naar zijn keuze. Een potentieel interessant thema wordt hier door Jaeckin, zowel als scenarioschrijver als regisseur een bijzonder middelmatig talent is, gesmoord in een trage, zoetsappige poging tot satire die nooit echt van de grond komt. Let op Thierry Lhermitte in een bijrolletje.

L'amour en herbe

1977 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1977. Komedie van Roger Andrieux. Met o.a. Pascal Meynier, Guilhaine Dubois, Michel Galabru, Françoise Prévost en Bruno Raffaelli.

Tragikomisch verhaal van een eerste liefde met Galabru als bezorgde vader die zijn zoon wil beschermen tegen de dingen des levens maar niet kan verhinderen dat de jongen verliefd wordt en er met zijn vriendinnetje vandoor wil. Verrassend geestig, hoewel Andrieux naar het einde toe de controle verliest en zijn toevlucht neemt tot storende karikaturen. De frisse vertolkingen van het jonge koppeltje en, niet te vergeten, vader Galabru maken echter veel goed.

F... comme Fairbanks

1976 | Drama

Frankrijk 1976. Drama van Maurice Dugowson. Met o.a. Patrick Dewaere, Miou-Miou, John Berry, Michel Piccoli en Jean-Michel Folon.

Afgestudeerde ingenieur kan na zijn diensttijd geen werk vinden en noch vrienden noch vader (een bioscoop-operateur die hem de bijnaam heeft gegeven van zijn filmidool Douglas Fairbanks) noch de jonge actrice op wie hij verliefd wordt blijken in staat om zijn leven richting te geven. Reeks van mislukkingen vervreemden hem van zijn omgeving en leidt tot een depressie waaraan hij in zijn fantasie ontsnapt op een vliegend tapijt van Fairbanks als Dief van Bagdad. In bravoure verpakte wanhoop van Dewaere geeft socio-psychologisch drama grote overtuigingskracht, te midden van raak en ironisch getekende andere personages en situaties. (Berry in de vaderrol is de door senator McCarthy verbannen Hollywoodregisseur.)

Que la fête commence...

1975 | Drama, Historische film

Frankrijk 1975. Drama van Bertrand Tavernier. Met o.a. Philippe Noiret, Jean Rochefort, Jean-Pierre Marielle, Christine Pascal en Marina Vlady.

De hoofdrol die Noiret speelt als Philippe d'Orléans is een van zijn beste ooit, en dat wil echt wat zeggen. Noiret maakt de innerlijke tegenstrijdigheden en de machteloosheid van de beroemde Franse regent invoelbaar. De periode na de dood van Louis XIV, waarin D'Orléans regent was van de jonge Louis XV, is relatief duister in de Franse geschiedschrijving. De immer vindingrijke scenarist-regisseur Tavernier visualiseerde de tijd echter prachtig. Het is 1719. D'Orléans worstelt met een goddeloze priester (Rochefort), een opstandige markies (Marielle) en met zijn sympathie voor het plebs. Que la fête commence... won vier Césars.

C'est pas parce qu'on a rien à dire qu'il faut fermer sa gueule

1974 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1974. Komedie van Jacques Besnard. Met o.a. Bernard Blier, Jean Lefebvre, Michel Serrault, Tsilla Chelton en Marion Game.

Kruimeldieven krijgen lucht van koffer vol geld in kluis op Gare de l'Est die aan toiletten grenst. In reeks snelle vermommingen moeten ze wc constant bezet houden om muur open te breken, maar ze hebben gerekend buiten slimheid van toiletjuffrouw. Idee van acteurs uit café-theatergroep Splendid werkt door één locatie en verkleedpartijen waarschijnlijk beter op toneel en kreeg filmbewerking en rolbezetting in traditioneler kluchttraditie. Spel van Blier en Serrault blijft echter leuk en een geestiger film waard.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Thierry Lhermitte op televisie komt.

Reageer