Herculine Barbin schreef vlak voor haar dood in 1868 haar ervaringen op als intersekse persoon: dat zijn mensen die zijn geboren met zowel mannelijke als vrouwelijke geslachtskenmerken. Deze memoire is het oudst bekende West-Europese ervaringsverhaal van een intersekse persoon.
Honderd jaar later publiceerde filosoof Michel Foucault haar memoires, en beschreef in een essay haar 'gelukkige limbo’ zonder vaste identiteit. Het lezen van dat boek was voor Marleen Hendrickx de aanleiding voor het maken van de voorstelling enfin, Barbin waarin ze Herculine tot leven brengt.