Iedere stilte was ooit een geluidje

Tim den Besten ,

Het is zondagochtend half zes en ik fiets door de Vijzelstraat. Dronken, inderdaad. Ik sla af naar links, een gracht op. Ik fiets met zonder handen want dat kan ik, zelfs in de bochten, zelfs nu. De gracht is leeg, het water plat. Zonder mensen is de stad net een verlaten computerspel, of Madurodam waar wegens onderhoud alle poppetjes zijn weggehaald. Alleen mij hebben ze per ongeluk laten staan.

Stil, is het. Ik hoor alleen de lucht die door het fietsen in mijn oorschelpen blaast. Als ik mijn hoofd een kwartslag draai schuiven de huizen aan me voorbij alsof ik op een sushiband zit en ik de sushi ben. Het is de beste vergelijking die ik kon bedenken. Omdat de wind zo niet meer dwars maar recht in mijn oorschelp blaast is het nu gek genoeg zo goed als stil. Zo goed als, want stilte valt vaak pas op als er een beetje geluid is. De stilte die ik nu hoor wordt omlijst door het doffe geluid van mijn fietsbanden die om de straat heen draaien. Soms zeggen mensen dat de stilte oordverdovend is, maar dat is niet waar.

Bijna thuis. De zon prikt door de wolken heen. Meteen wordt het warmer. Ik breng mijn hoofd naar achteren zodat ik recht omhoog kan kijken. Ik probeer recht te blijven fietsen, terwijl ik probeer niet te vallen. Maar ik ben best wel goed in zonder handen, dus maak je geen zorgen. Het fijne aan stilte is dat ik dan pas goed kan horen wat ik denk. Gedachten maken geen geluid, maar toch kan je ze horen. Mijn gedachten bonken soms net zo hard in mijn hoofd als de bovenburen op mijn plafond. De gedachten die allemaal meningen hebben zijn het ergst.

Ik zet mijn fiets op slot en ga zitten op het trappetje voor mijn huis. Ik luister. Middenin de stad maar het is hier helemaal stil. Alleen mijn buik mompelt soms iets onverstaanbaars, maar de snackbar was al dicht. Ik kijk naar de stilte in de straat. De stilte is onzichtbaar. Stilte is eigenlijk niks. Je ziet het niet en je hoort het niet. Maar ruiken kan je de stilte wel; als het gras net is gemaaid. Of als een scheetje is gelaten.

Tim den Besten is programmamaker bij de VPRO. Zo maakte hij korte maar krachtige interviews in Zomergifjes, ging hij achter de geraniums kijken in Oudtopia en knuffelde hij veel dieren voor het Villa Achterwerk programma Beestieboys. Tim zit ook op twitter en hij schrijft vanaf nu weer wekelijks een column voor vpro.nl