Pierre Palmade

Acteur, Scenarist

Pierre Palmade is acteur en scenarist.
Er zijn 10 films gevonden.

Sagan

2008 | Biografie, Drama

Frankrijk 2008. Biografie van Diane Kurys. Met o.a. Sylvie Testud, Pierre Palmade, Lionel Abelanski, Jeanne Balibar en Arielle Dombasle.

De hoogte- en vooral dieptepunten uit het turbulente leven van schrijfster Françoise Sagan (1935-2004) worden schematisch opgesomd in dit nogal bloedeloze televisiedrama. De vrouw die op haar achttiende sensationeel doorbrak met de roman Bonjour tristesse komt vooral over als een vervelend mens, met vervelende vrienden. Oorspronkelijk gemaakt als drie uur durende miniserie, ingekort tot 117 minuten voor de bioscoop. Het extra materiaal in de miniserie geeft het drama meer lucht, tenminste, voor de volhouders: het is al een aardig karwei de bioscoopversie uit te zitten.

Au secours, j'ai 30 ans!

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Marie-Anne Chazel. Met o.a. Pierre Palmade, Giovanna Mezzogiorno en Nathalie Corré.

Pretentieloze grote stads-klucht over een drietal dertigers in Parijs dat elkaar eeuwige trouw en vriendschap heeft beloofd tijdens de kinderjaren. Bevallige Kathy (Mezzogiorno) speelt de feeks die liefde afhoudt uit angst gekwetst te worden. Tara (Corré) wordt emotioneel misbruikt en zoek haar heil in eten. Yann (Palmade) is zowaar gelukkig in de liefde, met vriend Alfredo. De alledaagse sores vervliegen als magere Hein plaatsneemt in de wachtkamer van één van de drie. Solide acteerwerk, maar de film zakt gaandeweg wat in. Gebaseerd op de roman Last Chance Saloon (2001) van de Ierse schrijfster Marian Keyes (1963).

Absolument Fabuleux

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Josiane Balasko, Nathalie Baye, Marie Gillain, Vincent Elbaz en Claude Gensac.

Als de film begint zien we hoe Eddie (Balasko) en Patsy (Baye) kinderen van hun tijd zijn. Ze deden mee aan de opstand van mei 1968 in Parijs en hebben later in Woodstock 1969 hun beha`s verbrand. Vervolgens dreven ze mee op de golven van `The Mama`s and The Papa`s` die `California Dreamin` zingen. Eddie wordt binnenkort vijftig en ze heeft net zoals Patsy nooit haar vrije levensstijl opgegeven, en verzet zich nog steeds tegen het huwelijk, achter het fornuis staan en kinderen groot brengen. Ze heeft evenwel een dochter van 21, Safrane (Gillain), die nog maagd is, serieus studeert, en hoopt toegelaten te worden op een elite-instituut om verder te studeren. Loopjongen Jonathan (Elbaz) heeft een oogje op Safrane, maar door allerlei grappige misverstanden komt er niets van. Patsy heeft het gemaakt in de modewereld, maar drinkt voortdurend champagne, die zij mengt met designerdrugs en ze slaapt met jongemannen, die de helft van haar leeftijd zijn. Eddie en Patsy zien er nog altijd even opvallend uit en weerspiegelen heel behoudend een tijdperk van dertig jaar geleden. Helaas bevat het scenario nauwelijks een verhaal. Het is een opeenvolging van grappige en minder grappige gebeurtenissen, die in het licht van de huidige maatschappij politiek incorrect zijn. Wie de oorspronkelijke Britse serie kent en tegelijkertijd de Franse humor aanvoelt, loopt wel weg met deze film, ondanks het geschmier en het onhandige, grove spel van Balasko. Gillain is eigenlijk te sexy om zo'n kuise meid te spelen, maar ze is verder alleszins aanvaardbaar. De rol van Elbaz lijkt nergens naar: het is een rollerblade demonstratie. Baye is niet slecht, maar ze had net zo goed in een andere film kunnen zitten. Er zullen mensen zijn die hier niets van begrijpen en de film de rug toekeren. Dat was in eigen land het geval: na een geslaagde promotiecampagne werden er in de eerste week heel wat mensen naar de bioscoop gelokt, maar daarna werd het doodstil en werd de film uit de roulatie genomen. De kostuums van Jean-Paul Gaultier vallen op. Het scenario is van regisseur Aghion, François- Olivier Rousseau, Remi Waterhouse en Pierre Palmade naar de cultserie van de BBC Absolutely Fabulous van Jennifer Saunders en Dawn French. Het camerawerk is van François Catonne. Op de soundtrack songs uit de jaren 1960, o.a. '69, année erotique' en 'Je t'aime moi non plus' van Serge Gainsbourg, gezongen door Jane Birkin. Dolby.

Astérix et Obélix contre César

1999 | Komedie, Avonturenfilm

Frankrijk/Duitsland/Italië 1999. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Gérard Depardieu, Christian Clavier, Roberto Benigni, Gottfried John en Michel Galabru.

Belastinginner Incorruptus doet goede zaken in Gallië maar krijgt geen cent los in het dorp van Asterix en Obelix (Christian Clavier en Gérard Depardieu). Hoogste tijd voor Caesar om zelf een kijkje te nemen. Zijn plan is om de druïde en de permanent gedrogeerde Obelix te ontvoeren zodat de Galliërs het zonder toverdrank moeten stellen. De listige Destructivus (Roberto Benigni) staat de veldheer bij. Een zeer vermakelijke film die het bronmateriaal eer aandoet. In 1999 goed voor een verdubbeling van het jaarlijkse bioscoopbezoek in Frankrijk.

Pédale douce

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Patrick Timsit, Fanny Ardant en Richard Berry.

De homoseksuele Adrien stelt zijn vriendin Eva op zijn werk voor als zijn verloofde. Zijn baas Alexandre wordt verliefd op Eva en de twee krijgen een verhouding. De relatie loopt stuk en Alexandre weet niet dat Eva zwanger is. Na jaren komt hij erachter dat Eva en Adrien samen het kind opvoeden.

Oui !

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Alexandre Jardin. Met o.a. Miguel Bosé, Chiara Caselli, Pierre Palmade, Jean-Marie Bigard en Catherine Jacob.

Tijdens de hete zomerdagen in de vakantie maken negen vrienden de balans op van hun seksuele ervaringen. Er wordt het nodige gepocht, maar ze besluiten allemaal zichzelf helemaal te geven in een relatie en er uitsluitend voor te zorgen dat ze hun partner volledig bevredigen. Er is veel zon in deze komedie die in de handen van een regisseur als Eric Rohmer een geslaagde zedenschets van de generatie van de jaren 1990 had kunnen worden. Regisseur-scenarioschrijver Jardin is het niet gelukt om een film te maken die meer op jongeren gericht is, gekruid is met opvallend doorzichtige dialogen, zodat het lijkt alsof het geheel uit de brievenrubriek van een meisjesblad komt. Gelukkig is het geen onderbroekenlol, maar de beoogde verfijning heeft men evenmin bereikt. Negen mensen op zoek naar een goed uitgewerkt scenario. Achter de camera nam Manu Téran plaats.

Oui

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Alexandre Jardin. Met o.a. Pierre Palmade, Chiara Caselli en Miguel Bosé.

Tijdens de hete zomerdagen in de vakantie maken negen vrienden de balans op van hun seksuele ervaringen. Er wordt het nodige gepocht, maar ze besluiten allemaal zichzelf helemaal te geven in een relatie en er uitsluitend voor te zorgen dat ze hun partner volledig bevredigen. Er is veel zon in deze komedie die in de handen van een regisseur als Eric Rohmer een geslaagde zedenschets van de generatie van de jaren 1990 had kunnen worden. Regisseur-scenarioschrijver Jardin is het niet gelukt om een film te maken die meer op jongeren gericht is, gekruid is met opvallend doorzichtige dialogen, zodat het lijkt alsof het geheel uit de brievenrubriek van een meisjesblad komt. Gelukkig is het geen onderbroekenlol, maar de beoogde verfijning heeft men evenmin bereikt. Negen mensen op zoek naar een goed uitgewerkt scenario. Achter de camera nam Manu Téran plaats.

Je t'aime quand même

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Nina Companéez. Met o.a. Roland Giraud, Pierre Palmade, Danièle Lebrun, Gérard Hernandez en Delphine Rich.

Rokkenjager en operettezanger Ramon Nogrette (Giraud) keert na een lange afwezigheid terug naar Toulouse, naar zijn vrouw Betty (Lebrun) en zijn volwassen zoon Vincent (Palmade), die een baantje als ambtenaar probeert te krijgen. Ramon denkt dat hij zijn vrouw net zo moet inpalmen als de talloze reeks van vriendinnen. Dit tot zeer grote ergernis van Vincent, die hij in de armen van de kittige Pauline (Varela) probeert te duwen. Dat laatste lukt niet. Vader en zoon worden elkaars rivalen als Vincent belangstelling blijkt te hebben voor Douce (Rich), de masseuse en maîtresse van Ramon. Platte boulevardklucht der verwisselingen in filmvorm, die nauwelijks in de zalen kwam. Het scenario is van regisseuse Companeez en de plaatjes zijn van Claude Robin. Geproduceerd met geld van o.a. France 2, de officiële publieke omroep van Frankrijk, zodat de film tot vervelends toe aan kijkgeldbetalers vertoond wordt.

On peut toujours rêver

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Pierre Richard. Met o.a. Pierre Richard, Smaïn, Edith Scob, Géraldine Bourgue en Pierre Palmade.

Een vermoeide Richard speelt een sombere, egoïstische, misanthropische mediamagnaat. Hij heeft nog een gebrek: hij is kleptomaan. Bij een licht vergrijp in een warenhuis betrapt Merzahoui hem op heterdaad, een leerling-kapper van Algerijnse afkomst. Het komt tot een beledigende woordenwisseling en een dreigend handgemeen. Hieruit ontstaat tijdig wederzijds begrip en mediakeizer Richard krijgt weer zin in het leven. Voorspelbare onzinfilm met zwart-wit personages. Scenario van Olivier Dazat en regisseur/hoofdrolspeler Richard. Camerawerk van François Lartigue.

On Peut Toujours Rever

1990 | Drama, Komedie

Frankrijk 1990. Drama van Pierre Richard. Met o.a. Edith Scob, Pierre Richard en Pierre Palmade.

Een vermoeide Richard speelt een sombere, egoïstische, misanthropische mediamagnaat. Hij heeft nog een gebrek: hij is kleptomaan. Bij een licht vergrijp in een warenhuis betrapt Merzahoui hem op heterdaad, een leerling-kapper van Algerijnse afkomst. Het komt tot een beledigende woordenwisseling en een dreigend handgemeen. Hieruit ontstaat tijdig wederzijds begrip en mediakeizer Richard krijgt weer zin in het leven. Voorspelbare onzinfilm met zwart-wit personages. Scenario van Olivier Dazat en regisseur/hoofdrolspeler Richard. Camerawerk van François Lartigue.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Pierre Palmade op televisie komt.

Reageer