Antoine Chappey

Acteur

Antoine Chappey is acteur.
Er zijn 32 films gevonden.

Au nom des fils

2014 | Drama

Frankrijk 2014. Drama van Christian Faure. Met o.a. Léa Drucker, Isabelle Gélinas, Lionel Abelanski en Antoine Chappey.

Le sens de l'humour

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Marilyne Canto. Met o.a. Marilyne Canto, Antoine Chappey en Samson Dajczman.

Het pijnlijk waarachtige regiedebuut van Canto, de actrice met de ongewone uitstraling, is de tweede akte van haar met een César bekroonde autobiografische kortfilm Fais de beaux rêves uit 2007. Opnieuw speelt Canto de veertigster Elise, die sinds de plotselinge dood van haar echtgenoot haar tienjarige zoon Léo alleen opvoedt. Over de verhouding van de Louvre-rondleidster met Paul, een geduldige rommelmarkthandelaar die het bovendien uitstekend met Léo kan vinden, hangt echter die ene slagschaduw. Klein, uiterst subtiel juweel over verdaagd verdriet in het Parijs van de gewone mensen.

Pauline détective

2012 | Komedie, Misdaad, Mysterie

Frankrijk/België 2012. Komedie van Marc Fitoussi. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Audrey Lamy, Claudio Santamaria, Antoine Chappey en Anne Benoît.

Wanneer veertigster Pauline, werkzaam bij misdaadmagazine Nouveau Détective, kort voor de zomervakantie wordt gedumpt, is ze ontdaan. Zus en zwager inviteren haar ter troosting naar een luxehotel aan de Rivièra. Daar bijt Pauline zich koppig vast in een veronderstelde moordzaak. Fitoussi's geestige retro-whodunit neemt allerzonnigst een loopje met de logica. Voor Kiberlain-aanbidders is Pauline een festival van ooh's en aah's: nooit was de sproetenkoningin mooier, eleganter, aandoenlijker. Zelden ook klonk haar unieke dictie fruitiger. Bonus: lumineuze fotografie, fijne cocktailmuziekjes, pretrol van Lamy als narcistische zus.

Les pirogues des hautes terres

2012 | Historische film

Frankrijk 2012. Historische film van Olivier Langlois. Met o.a. Robinson Stévenin, Pascale Arbillot en Antoine Chappey.

In 1947 beginnen Senegalese spoorwegwerkers een staking die maanden zou duren: ze willen dezelfde rechten als hun Franse collega’s. De Franse autoriteiten, die de Dakar-Niger spoorlijn overzien, hebben daar andere ideeën over, maar realiseren zich dat de hoogtijdagen van het Franse kolonialisme misschien achter de rug zijn. Historisch drama, opgenomen in Senegal, heeft wat technische haperingen, maar maakt mooi duidelijk hoe de gebeurtenis een schakelpunt zou vormen in een veranderend tijdperk in West-Afrika. De Senegalese auteur Ousmane Sembène schreef in 1960 een roman over de opstand.

E-Love

2011 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk 2011. Drama van Anne Villacèque. Met o.a. Anne Consigny, Carlo Brandt, Antoine Chappey, Carole Franck en Jacky Ido.

Jonge mannen, oude mannen, bezitterige mannen, cynische mannen, oversekste mannen; de knappe 49-jarige filosofiedocent Paule (Consigny) staat na een mislukt tienjarig huwelijk ineens oog in oog met talloze gegadigden via een datingsite. Cineast en scenarioschrijver Villacèque (1963) putte uit eigen ervaringen en zette de aimabele actrice Consigny geloofwaardig neer als een muurbloempje dat binnen de kortste keren met volle teugen geniet van haar herwonnen vrijheid. De komedie blijft keurig in balans met de nodige ernst maar het grootste pluspunt is de souplesse van actrice Consigny.

L'empreinte de l'ange

2008 | Drama, Thriller

Frankrijk 2008. Drama van Safy Nebbou. Met o.a. Catherine Frot, Sandrine Bonnaire, Wladimir Yordanoff, Antoine Chappey en Michel Aumont.

Nagelbijter met Frot in een fantastische hoofdrol. Moeder Elsa, in scheiding en al lang depressief, merkt bij een kinderverjaardagspartijtje Lola op. Ze ontwikkelt een obsessie voor het meisje en dringt op geraffineerde wijze haar leven binnen. Scenario spant ijzig Hitchcockiaans de boog en onthult met vingerhoedsdoses de motivatie van een tragische stalker. Titel refereert aan mythe over het geprononceerde deukje tussen mensenneus en -mond: het zou de wijsvingerafdruk van een engel zijn die de nog ongeborene tot een moment van respectvolle stilte maant bij afscheid uit het prenatale paradijs.

Le petit lieutenant

2005 | Drama, Misdaad

Frankrijk 2005. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Nathalie Baye, Jalil Lespert, Roschdy Zem en Antoine Chappey.

Grimmige policier verkiest niet de vaak glamoureus-romantische benadering van weleer, maar ligt duidelijk in de lijn van sociaalrealistische opdoffers als Bertrand Taverniers L.627 en Maurice Pialats Police. Gelittekende politiechef Caro(line) Vaudieu, ogenschijnlijk gewapend tegen terugval in alcoholica, keert terug in actieve Parijse dienst en kiest met Antoine Derouère (Lespert) een onervaren luitenant uit Le Havre als assistent. Natuurwonder Baye won een César voor haar sublieme vertolking van een getroebleerde moeder en carrièrevrouw voorbij de vijftig. Regisseur Beauvois speelt - een niet van sarcasme ontblote keuze - een reactionaire rotzakrechercheur.

À ce soir

2004 | Drama

Frankrijk 2004. Drama van Laure Duthilleul. Met o.a. Sophie Marceau, Antoine Chappey, Clotilde Hesme, Gérald Laroche en Agathe Dronne.

Wanneer de huisarts in een kleine gemeenschap plotseling overlijdt, blijft zijn vrouw Nelly (Marceau), een verpleegster, ontredderd achter met haar twee kinderen. À ce soir volgt haar de eerste vier dagen, waarin ook andere naasten de schok verwerken en Nelly de helpende hand reiken. Maar zij reageert op haar geheel eigen manier. Sfeervol (met veel natuur en bos) drama met een mooie rol van Marceau werd gepresenteerd in het Un Certain Regard-programma van Cannes: het is de eerste lange speelfilm van door de wol geverfde actrice Duthilleul.

Je rentre à la maison

2001 | Drama, Komedie

Portugal/Frankrijk 2001. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Michel Piccoli, Antoine Chappey, Catherine Deneuve, John Malkovich en Leonor Baldaque.

De theateracteur Gilbert Valence (Michel Piccoli) krijgt na een voorstelling te horen dat zijn vrouw, dochter en schoonzoon bij een auto-ongeluk om het leven zijn gekomen. Gilbert blijft verslagen achter met zijn kleinzoon. Na van de ergste schok bekomen te zijn hervat hij zijn dagelijks leven. Hij blijkt een man van gewoonten; op vaste tijden koopt hij zijn krant bij de kiosk, bezoekt zijn café en wandelt door de straten van Parijs. De teruggetrokken levende acteur verdeelt zijn tijd tussen zijn kleinzoon en het theater, waarvoor hij nog steeds een passie koestert. Wanneer hem een rol in een hedendaagse televisieserie wordt aangeboden, gelardeerd met veel seks en geweld, wijst hij het aanbod verontwaardigd van de hand. Een rol in de verfilming van de literaire klassieker 'Ulysses' accepteert hij wel. Tijdens de opnamen heeft hij echter zichtbaar moeite met de Engelse dialogen; als zijn geheugen hem in de steek laat verlaat Gilbert de set met de woorden 'Je rentre à la maison'.

Selon Matthieu

2000 | Drama, Actiefilm

Frankrijk 2000. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Nathalie Baye, Benoît Magimel, Antoine Chappey, Fred Ulysse en Jean-Marie Winling.

Francis (Ulysse) en zijn zoons [KA1]Eric (Chappey) en Matthieu (Magimel) werken in dezelfde fabriek in Normandi[KA3]e. Francis rookt een sigaret tijdens het werk en wordt daarom ontslagen. Matthieu is ontsteld dat zijn vader om zo`n futiliteit de zak heeft gekregen, dat hij met [KA1]Eric een staking wil organiseren. [KA1]Eric is pas getrouwd en wil geen risico`s nemen. Ook lukt het Matthieu niet om de arbeiders te mobiliseren. Als Francis de weg oversteekt om zijn werkloosheidsuitkering op te halen wordt hij aangereden door een auto en sterft. Matthieu wil zijn vader wreken en vindt daarvoor een slachtoffer: Claire (Baye), de vrouw van de fabrieksdirecteur, die speelzucht heeft. Hij 'ontmoet' haar aan de speeltafel en knoopt een intieme relatie met haar aan om haar later te ontmaskeren, maar Claire ontdekt wie hij is en wat hij wil. Nu stort de hemel boven Matthieu in. De derde film van Beauvois begint intrigerend ondanks de trage ontwikkeling van het verhaal, maar het scenario van regisseur Beauvois, Cédric Anger en Catherine Breillat is veel te intelectualistisch, bevat te weinig dramatiek om de kijker de boeien en de scènes worden afgeraffeld zonder dat ze voldoening schenken. Baye speelt best goed, maar haar personage is onsympathiek zodat ze de kijker tenslotte koudlaat. Magimel doet enorm zijn best om van de complexe Matthieu een interessant personage te maken, maar dat ontspoort door het ongelukkig gekozen plan om wraak te nemen. De titel is veel te pretentieus en sociale drama's uit het noorden van Frankrijk zijn zo langzamerhand wel bekend. Het camerawerk van Caroline Champetier ziet er mooi uit. Panavision widescreen, Dolby Digital.

On appelle ça... le printemps

2000 | Komedie, Muziek

Frankrijk 2000. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Marilyne Canto, Maryse Cupaiolo, Marie Matherton, Bernard Ballet en Pierre Berriau.

Fanfan (Cupaiolo) laat haar vriendje Charles (Chappey) zitten om bij haar vriendin Joss (Matheron) in te kunnen trekken, maar Joss had haar man Paul (Berriau) en kind al voor haar laten zitten met als gevolg dat ze allebei op straat staan. Ze gaan naar Fanfans zus Manu (Canto) en hopen daar te mogen blijven, maar Manu`s vriend Mytch smijt ze alledrie de deur uit. Gelukkig is Claude (Ballet) na een toevallige ontmoeting bereid om ze op te vangen. Claude heeft een vriend, Jean (Szabo), en binnen de kortste keren ontstaat er een oorlog tussen de geslachten. Ondertussen willen Charles, Paul en Mytch hun vriendinnen en/of vrouwen weer terug. Dit maakt de oorlog compleet. Een bizarre film, waarin de diverse plotonderdelen worden afgewisseld door muziek met zang, die niets met het verhaal te maken hebben, maar wél het aardigst zijn. Hoewel we mogen aannemen dat het scenario van regisseur Le Roux feministisch bedoeld is, komt het vrouwvijandig over, ondanks de wellust van de drie heldinnen. Het optreden van Charles, Paul en Mytch als drie nichterige musketiers lijkt nergens naar, tenzij je valt op dit soort pompeuze verkleedpartijen. De kinderachtige 'humor' is grof, niet leuk en de rolprent als geheel is eentonig. Le Roux is filmcriticus bij het highbrow tijdschrift Cahiers du cinéma en zoals we weleens eerder hebben opgemerkt, voor hem geldt: schoenmaker houd je bij je leest. Het camerawerk van Pierre Milon ziet er fris uit. Super 16 mm opgeblazen tot 35 mm. Dolby SR.

Banqueroute

2000 |

Frankrijk 2000. Antoine Desrosières. Met o.a. Howard Vernon, Antoine Chappey, Zinedine Soualem, Gwennola Bothorel en Mathieu Demy.

Fanfan (Cupaiolo) laat haar vriendje Charles (Chappey) zitten om bij haar vriendin Joss (Matheron) in te kunnen trekken, maar Joss had haar man Paul (Berriau) en kind al voor haar laten zitten met als gevolg dat ze allebei op straat staan. Ze gaan naar Fanfans zus Manu (Canto) en hopen daar te mogen blijven, maar Manu`s vriend Mytch smijt ze alledrie de deur uit. Gelukkig is Claude (Ballet) na een toevallige ontmoeting bereid om ze op te vangen. Claude heeft een vriend, Jean (Szabo), en binnen de kortste keren ontstaat er een oorlog tussen de geslachten. Ondertussen willen Charles, Paul en Mytch hun vriendinnen en/of vrouwen weer terug. Dit maakt de oorlog compleet. Een bizarre film, waarin de diverse plotonderdelen worden afgewisseld door muziek met zang, die niets met het verhaal te maken hebben, maar wél het aardigst zijn. Hoewel we mogen aannemen dat het scenario van regisseur Le Roux feministisch bedoeld is, komt het vrouwvijandig over, ondanks de wellust van de drie heldinnen. Het optreden van Charles, Paul en Mytch als drie nichterige musketiers lijkt nergens naar, tenzij je valt op dit soort pompeuze verkleedpartijen. De kinderachtige 'humor' is grof, niet leuk en de rolprent als geheel is eentonig. Le Roux is filmcriticus bij het highbrow tijdschrift Cahiers du cinéma en zoals we weleens eerder hebben opgemerkt, voor hem geldt: schoenmaker houd je bij je leest. Het camerawerk van Pierre Milon ziet er fris uit. Super 16 mm opgeblazen tot 35 mm. Dolby SR.

Lila Lili

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Marie Vermillard. Met o.a. Alexia Monduit, Geneviève Tenne, Simon Abkarian, Zinedine Soualem en Antoine Chappey.

Micheline (Monduit) is ongehuwd en zwanger (er wordt niet onthuld van wie). Ze heeft een baantje bij de Parijse metro en toetert mededelingen door de luidsprekers van het station Op[KA1]era. Als enig familielid heeft ze een gebrekkige en behoeftige grootmoeder. Ze huist in een woongemeenschap voor ongehuwde moeders en zo maken we kennis met Nad[KA2]ege (Tenne), haar hartsvriendin die zich bij ieder probleem afvraagt wat popzanger Francis Cabrel in zo`n situatie zou doen. En verder: met Claude (Chappey) die altijd met zijn romantische relaties in de knoop zit en Simon (Abkarian), die eeuwig optimistisch is. We leren dat Micheline van handballen houdt en het omroepsysteem van de ondergrondse benut voor ide[KA3]ele doeleinden (mensen wees lief tegen elkaar). Zowel Micheline, die het kader van de film vormt, als de individuele portretjes blijven afstandelijk en geen enkel personage wordt uitgediept. Het debuut van Vermillard, die sociaal werkster was, is goed bedoeld, maar nietszeggend, zonder hartstocht en bijna plotloos. Francofiele cinefielen herkennen in de groenteboer regisseur Klapisch. Het camerawerk is van Pascal Lagriffoul.

Le blue des villes

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Florence Vignon en Philippe Duquesne.

Solange is niet erg tevreden met het leven. Haar werk als parkeerwacht levert haar voornamelijk gefoeter van automobilisten op en aan haar driftige man Patrick heeft ze ook niet veel. Florence Vignon heeft een mooie hoofdrol als een stille vrouw die stiekem vindt dat ze juist in de wieg is gelegd om geluid te maken: Solange wilde altijd zangeres worden. Wanneer ze een oude vriendin tegenkomt, inmiddels een bekende weervrouw van televisie, verandert er iets. Eerste lange speelfilm van regisseuse Brizé die samen met actrice Vignon het scenario schreef.

Le bleu des villes

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Stéphane Brizé. Met o.a. Florence Vignon, Mathilde Seigner, Antoine Chappey, Philippe Duquesne en Clotilde Mollet.

De dertig-jarige Solange (Vignon) is parkeerwacht in een tamelijk troosteloos lijkend Tours, de hoofdstad van het departement Indre-et-Loire. Ze deelt boetes uit en moet onheuse bejegingen van geverbaliseerde automobilisten slikken. Haar man Patrick (Chappey) legt overledenen in het mortuarium van het ziekenhuis af en schildert ze op voor de begrafenis. Al zijn vrije tijd besteedt Patrick aan het eigenhandig bouwen van hun bescheiden droom, een eensgezinshuisje. Ondertussen doodt Solange de tijd door een videocamera op een stoel te zetten en de laatste hits in te zingen. Haar stem is niet onaardig, maar over een carri[KA2]ere durft ze niet na te denken. Haar oude schoolvriendin van het lyc[KA1]ee, Myl[KA2]ene (Seigner), presenteert op de tv het weer. Door haar aardige snuitje, haar charmante manieren en haar welluidende babbel is zij een personality in Frankrijk geworden. Ze heeft een boek met haar jeugdherinneringen geschreven en komt het presenteren in haar geboortestad. Zo ontmoeten Solange en Mylène elkaar weer opnieuw en halen over een etentje de vriendschapsbanden weer aan. Dit resulteert erin dat Solange mee gaat naar Parijs om haar droom van een zangcarrière te verwezenlijken. Het wordt niks en op een weinig tactische wijze maakt Mylène Solange duidelijk dat ze geen talent heeft. Solange wordt wanhopig en in haar vertwijfeling doet ze een zelfmoordpoging, maar ze keert weer heelhuids terug in de open armen van Patrick. Het scenario van debuterend regisseur Brizé en medehoofdrol Vignon is tamelijk rechtlijnig, maar het is gekruid met heerlijke, spottende Franse humor. Daarbij komt het voortreffelijke spel van de zeer geloofwaardige hoofdrollen, vooral van Solange die met haar gebaren en gezichtsuitdrukkingen de kijker laat zien wat ze voelt. Het camerawerk is van Jean-Claude Larrieu. Een fijne film die je moet meepakken als hij op de thuisbuis komt.

La tentation de l'Innocence

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Fabienne Godet. Met o.a. Magali Muxard, Patrice Pertant, Emmanuelle Devos, Antoine Chappey en Yves Verhoeven.

VV.

A Carta

1999 | Romantiek, Drama

Spanje/Portugal/Frankrijk 1999. Romantiek van Manoel de Oliveira. Met o.a. Chiara Mastroianni, Pedro Abrunhosa, Antoine Chappey, Leonor Silveira en Françoise Fabian.

Mademoiselle De Chartres (Mastroianni) wordt heen en weer geslingerd tussen romantische liefde en maatschappelijke deugdzaamheid. Haar moeder (Fabian) brengt haar het belang van bescheidenheid en trouw bij, en de angst voor onwaardige, oneerlijke mannen. Een rijke man van vlekkeloze reputatie dient zich aan: Jacques de Clèves (Chappey). In de ogen van moeder De Chartres is hij de ideale kandidaat, en haar dochter trouwt ook met hem, maar ze kan haar ogen niet afhouden van popster Pedro Abrunhosa (gespeeld door echte Portugese popster Pedro Abrunhosa). Net als mevrouw De Lafayette, op wier roman 'La Princesse de Clèves' La lettre gebaseerd is, richt regisseur De Oliveira zich niet primair op emoties, maar op moraal. De roman 'La Princesse de Clèves' dateert van 1678, maar De Oliveira laat zijn film in het nu spelen. Dat de ethiek van die tijd in zijn film anachronistisch is, vond de regisseur alleen maar interessant, zo verklaarde hij. In feite volgt hij daarmee schijfster De Lafayette, die in haar' La Princesse de Clèves' de tijd van een eeuw eerder gebruikte als excuus om haar eigen tijd te onderzoeken.

Vive la République !

1997 | Komedie, Drama

Frankrijk 1997. Komedie van Eric Rochant. Met o.a. Aure Atika, Antoine Chappey, Gad Elmaleh, Hippolyte Girardot en Atmen Kelif.

Drie werklozen besluiten een politieke partij op te richten. Het trio wordt gevormd door: gescheiden vader Henri (Giradot), Emile (Kelif) die joods is, en Victor (Chappey), een gezinshoofd. Ze willen dat hun partij een afspiegeling van de maatschappij is door leden uit alle lagen van de bevolking op te nemen. Algauw komen Solange (Pernel) en Yannick (Elmaleh) erbij. Yannick is een ondernemer (en dus rechts); hij doet echter uitsluitend mee om dichtbij Solange te zijn, die verouderde communistische denkbeelden koestert. Ze praten oeverloos over de meest uiteenlopende onderwerpen om hun politieke doelstellingen te formuleren. Yannick maakt hen wijs dat zij dankzij een onbekend gebleven mecenas een vergaderruimte kunnen betrekken. Yannick biecht echter de waarheid aan Solange op, maar die walgt er zo van dat het niks tussen hen wordt. De vrouw van Victor laat haar man in de steek. Tenslotte komt Henri met het `gouden idee`, waardoor iedere werkloze aan de slag kan: een opleiding voor iedereen. Deze gemeenschappelijke speurtocht getuigt van twijfel die er heerst: is de politiek een optelsom van grote en kleine vraagstukken, waarvoor we ons iedere dag steeds weer geplaatst zien? Deze poging om de twijfel over de politieke malaise (in Frankrijk) weg te nemen onder het motto van 'een opleiding voor ons allemaal', is best grappig, zelfs als blijkt dat de doelstellingen tamelijk naïef zijn en zeker wat deze luchthartige film betreft. Helaas zijn de personages die regisseur Rochant bedacht heeft, allemaal uit hetzelfde hout met hetzelfde profiel gesneden: ze hebben het beste voor met alles en iedereen, waaraan hun onderlinge verschillen van mening zijn aangepast. Jammer dat deze aardige film tegen het einde onder al die goede bedoelingen bezwijkt. Ook bekend als LA POLITIQUE.

Terres étrangères : Inca de Oro

1997 | Actiefilm

Frankrijk 1997. Actiefilm van Patrick Grandperret. Met o.a. Yvonne Kerouedan, Florence Thomassin, Antoine Chappey, Julio Jung en Leonor Varela.

Alba (Kerouedan) is een jonge Chileense vrouw die in ballingschap woont in Parijs. Haar moeder werd gefolterd en vermoord door soldaten van Pinochet. Op een dag herkent Alba in een tv-reportage de beul van haar moeder. Ze reist naar Chili om de man op te sporen en zich te wreken. In het dorpje Inca de Oro ontmoet ze Max (Chappey) en diens vrouw France (Thomassin), die temidden een huwelijkscrisis zitten. Indrukwekkende, maar niet erg optimistische film over een vrouw die met haar verleden geconfronteerd wordt. Kerouedan is uitstekend in de moeilijke, emotioneel geladen titelrol. Het scenario over mensen op een beslissend keerpunt in hun leven is van de hand van Sylvie Blum, Carmen Castillo en Patrick Grandperret. Achter de camera stond Miguel Sanchez.

Le ciel est à nous

1997 | Misdaad, Actiefilm

Canada/Frankrijk 1997. Misdaad van Graham Guit. Met o.a. Romane Bohringer, Melvil Poupaud, Jean-Philippe Écoffey, Élodie Bouchez en Jean-Claude Flamand.

Lenny (Poupaud) weet met een truc in Londen aan geld voor een beetje coke te komen, dat hij in Parijs weer met een truc voor veel geld aan een dealer wil verkopen. Zo komt hij in contact met de goed geklede Jo[KA3]el (Ecoffey), die dik betaalt voor een waardeloze partij. Als hij het bedrog ontdekt, stuurt hij zijn assistente en gelegenheidsminnares Juliette (Bohringer) op Lenny af om het geld terug te halen. Juliette verleidt Lenny door met hem tussen de lakens te glijden. Als ze haar missie voltooid heeft en Jo[KA3]el zijn geld terug heeft, krijgt ze spijt, want ze is inmiddels verliefd op Lenny geworden. Ze besluiten om bij Jo[KA3]el het geld weer terug te halen om vervolgens heel ver weg te gaan. Juliette steelt een koffer, waarvan ze gelooft dat het geld erin zit, maar hij zit vol met moeilijk te verkopen designerdrugs voor technomuziekliefhebbers, die op de ecstacy zijn uitgekeken. Voor de rest is het een gewelddadige actiefilm, waarin Jo[KA3]el met zijn gevaarlijke helper Sammy (Sharry) proberen de buit weer in hun bezit te krijgen. Hoewel de niet van talent verstoken Bohringer de centrale personage is, krijgt zij niet de kans om haar vaardigheden te tonen omdat ze gevangen zit in het stripverhaalachtige scenario van debuterend regisseur Guit en medeproducent Éric Névé. De tegenstelling tussen de keurig geklede schurk Ecoffey en de avontuurlijke held Poupaud komt niet echt van de grond. De bijrollen steken zeer gunstig af, maar hebben uiteraard veel te weinig te doen. Wat deze Tarantino-achtige film werkelijk overeind houdt is het snelle tempo en de talloze visuele verrassingen. Het camerawerk van Olivier Cariou is goed.

Francorusse

1997 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1997. Komedie van Alexis Miansarow. Met o.a. Marc Citti, Mathilde Seigner, Pierre Lacan, Antoine Chappey en Pierre-Henry Salfati.

VV.

Pour rire!

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Lucas Belvaux. Met o.a. Antoine Chappey, Ornella Muti en Jean-Pierre Léaud.

VV.

Pour rire !

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Lucas Belvaux. Met o.a. Ornella Muti, Jean-Pierre Léaud, Antoine Chappey, Tonie Marshall en Philippe Fretun.

Het huwelijksbootje van Nicolas (L[KA1]eaud) en Alice (Muti) staat duidelijk op zinken. Door persoonlijke tegenslagen is Nicolas trouwens nog maar een schaduw van wie hij ooit was en dat is niet genoeg voor Alice. Ze vindt troost bij Gaspard (Chappey). Deze relatie neemt een andere wending als Nicolas voor de ogen van Gaspard in de Seine springt. Zonder te weten dat het de echtgenoot is van zijn minnares, redt Gaspard de wanhopige man en neemt hem mee naar zijn appartement. Een delicate film over passie, liefde en overspel. Een vaudeville van de tegenwoordige tijd waarin geluk maar al te dikwijls verward wordt met emotie. Een absurde driehoeksrelatie vol natuurlijk klinkende dialogen, gespeeld door enkele rasacteurs. Het ligt dus beslist niet aan hen dat de tweede film van de 35-jarige Belgische regisseur- scenarioschrijver Belvaux niet tot het einde kan boeien. Wat de rolprent op den duur doet stranden is ongekende opeenstapeling van banaliteiten. Jammer, want het was een interessant (en dus niet helemaal gelukt) experiment. Het camerawerk is van Laurent Barès.

La femme de plume

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Chantal Picault. Met o.a. Marianne Basler, Antoine Chappey, Maxime Leroux, Véra Briole en El Kébir.

Na haar pijnlijke breuk met Alain wil radiopresentatrice Rose Cassenti (Basler) een nieuw leven beginnen. Ze geeft haar job op en verlaat Parijs om zich in haar geboortedorp Magagnose te vestigen. Hier neemt ze opnieuw contact op met haar jeugdvriendin Marie (Briole) en de bakker Jean (Leroux), die zelf met huwelijksproblemen te kampen heeft. Rose voelt zich aangetrokken tot haar buurman Romain Marenas (Chappey), een chef-kok uit Parijs die ervan droomt een restaurant te openen in de streek. Marie op haar beurt heeft een vriend in de hoofdstad, maar ze heeft moeilijkheden om met hem te corresponderen. Ze vraagt Rose om voor haar een brief te schrijven. Dit raakt bekend en korte tijd later is Rose brievenschrijfster voor de mensen van het dorp. Een nostalgisch, sentimenteel romantisch drama dat zijn charme vooral haalt uit de blakende zon van het zuiden. Het verhaaltje heeft weinig om het lijf, maar is een geschikt motief om diverse typetjes ten tonele te brengen. Het contrast tussen het leven in de stad en in het dorpje is vanzelfsprekend groot en ook daarvoor hoef je deze film echt niet te zien. Basler is charmant en openhartig, maar dat kan dit scenario van Claire Aziza niet doen opleven, evenmin als de mooie fotografie van Eric Guichard.

Cameleone

1996 | Film noir, Misdaad, Drama, Thriller

Frankrijk 1996. Film noir van Benoît Cohen. Met o.a. Chiara Mastroianni, Seymour Cassel, Jackie Berroyer, Antoine Chappey en Alban Guitteny.

L[KA1]ea (Mastroianni), een jonge, nerveuze serveerster uit een bar in Parijs wordt `s nachts als ze op weg naar huis is achterna gezeten door een engerd. Zich bedreigd voelend trekt ze een pistool en schiet hem neer. Ze wordt kort erop `gered` door Jean (Guitteny) en Luc (Chappey), twee jonge kerels die in de late uurtjes van de nacht pakken met kranten afleveren. Hoewel L[KA1]ea samenwoont met een oudere Amerikaanse kunstschilder Francis (Cassel), belt ze haar (ook al wat oudere) voormalige minnaar Moskowitz (Berroyer), die bij de politie zit en vraagt hem om hulp. Moskowitz, die verder niets doet dan rondhangen in bars, en een soort desperado is, wist heel vakkundig alle sporen, maar nu is Léa eigenlijk zijn gevangene. Het regiedebuut van Cohen is een soort Franse film noir naar Amerikaans voorbeeld! Het scenario dat hij schreef met Alban Guitteny en François Guerif, die hoofdredacteur is van de detectiveserie Rivages/Noir, rammelt te veel en bevat geen boeiend, afgerond verhaal. Wat blijft is een heerlijke Mastroianni, die het beeld veelvuldig vult, maar zij gaat op den duur toch ook vervelen. Camerawerk van Bertrand Mouly.

Une femme explosive

1995 | Thriller, Komedie

Frankrijk/Duitsland 1995. Thriller van Jacques Deray. Met o.a. Roger Hanin, Laure Killing, Claude Brosset, Christophe Moosbrugger en Mallaury Nataf.

Mr. M[KA3]Muller (Hanin) heeft alle reden om gelukkig te zijn. Een boeiende baan bij een privébank in Genève, een luxueus huis aan de rand van een meer en een intelligente zoon. Een gelukkig en rijk gevuld bestaan. Dan verschijnt er ineens een geheimzinnige vrouw in zijn leven. Hij kent haar nergens van, maar zij weet blijkbaar een en ander uit zijn verleden dat hij liever verborgen wil houden. Speels opgebouwde thriller met heel wat knipoogjes, duidelijk verteld door talentvolle filmmakers met ervaring. Voor Hanin een welkome afwisseling van zijn NAVARRO-personage. Jean-Claude Carrière schreef een scenario vol verrassende wendingen. De fotografie was in handen van Guillaume Schiffman. Formaat 16/9. Nicam Stereo.

Terrain glissant

1995 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1995. Misdaad van Joyce Buñuel. Met o.a. Bernadette Lafont, Isabel Otero, Jean-Claude Adelin, Niels Dubost en Adélaïde Présas.

Otero gaat samen met haar dochtertje, haar vriendinnetje, haar nieuwe vriend Adelin en enkele vriendinnen op vakantie naar de Normandische kust. Ze wil van deze vakantie gebruik maken om in alle rust aan een project te werken. Adelin ontdekt echter dat de burgemeester van het stadje waar ze vertoeven twee mysterieuze 'ongelukken' in de doofpot tracht te stoppen. Twee tieners werden namelijk verkracht en vermoord, waarschijnlijk door een krankzinnige. Onderhoudende tijdsdoder die zo een beetje het midden houdt tussen een sentimenteel drama en een niet al te spannende thriller. Goed vertolkt door vooral Lafont als Otero's zakenpartner en vriendin en Sagebrecht. Het scenario van Buñuel en Elisabeth Rappeneau, naar een verhaal van Buñuel, is weinig origineel. Mooie fotografie van Martial Thury.

U.S. Go Home

1994 | Familiefilm, Komedie, Drama

Frankrijk 1994. Familiefilm van Claire Denis. Met o.a. Alice Houri, Jessica Tharaud, Grégoire Colin, Vincent Gallo en Claire Laroche.

Het is 1965. De vijftien-jarige Tharaud en de veertien- jarige Houri zijn vriendinnen, die beiden in een nieuwe wijk van Parijs wonen. Tharaud heeft reeds sexuele ervaringen, Houri niet en dat beïnvloedt hun vriendschap. Houri spiegelt zich graag aan haar vriendin en dus is ze erop uit om met een jongen het bed te delen. Op een avond, na het bezoek aan een surprise-party, stoppen ze voor een lifter, een G.I. van een nabijgelegen Amerikaanse basis. Het seksuele ontwaken van twee sympathieke meisjes in hun puberteit, de een al wat rijper dan de ander. Een luchtig scenario, van Denis en Anne Wiazemski, met toch een dramatische ondertoon. De soundtrack bestaat uit succesnummers uit die periode. Achter de camera stond Agnès Godard.

Personne ne m'aime

1994 | Drama, Komedie

Frankrijk 1994. Drama van Marion Vernoux. Met o.a. Bernadette Lafont, Bulle Ogier, Lio, Michèle Laroque en Maaike Jansen.

Een vrouwenkwartet. Het bestaat uit moeder Annie (Lafont), een aan lager wal geraakte redactrice die altijd door haar minnaars wordt afgescheept, haar dochter Marie (Lio) die zeven jaar geleden na een ruzie was weggelopen, haar zuster Fran[KA10]coise (Ogier) een onderdrukte huisvrouw en Cri-Cri (Laroque), een hotelhoudster uit de provincie die ze later zullen ontmoeten. Annie en Fran[KA10]coise gaan in een oude camper op zoek naar Fran[KA10]coise`s man, Paul die vreemd zou gaan. Hij blijkt vertrokken te zijn als ze aankomen in het hotel van Cri- Cri. Annie`s dochter Marie staat er achter de bar. In flashbacks kijken ze terug op hun soms bittere verleden en hun dikwijls ongelukkige ervaringen. Jansen speelt de eenvoudige kamerdienster Dizou - moeder van elf kinderen met [KA1]e[KA1]en droom: een dagje naar het strand. Zij blijkt als `vijfde wiel` aan de wagen een rots in de branding. De vrouwen vertrekken met de gammele auto richting zee. Film over gebroken liefdes, eenzaamheid, bedrog, opstandigheid, genegenheid etc., etc. met behoorlijke spelprestaties, die het echter moet hebben van een ge[KA3]engageerd (vrouwen)publiek. Het scenario is van de regisseuse. Het camerawerk is van Eric Gautier.

La nage indienne

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Xavier Durringer. Met o.a. Karin Viard, Gerald Laroche, Antoine Chappey, Eric Savin en Sherif Scouri.

Twee kameraden, Max (laroche) en Lockeed (Chappey) gaan met de aantrekkelijke Clara (Viard) van de hoofdstad naar de Alpen in het Z.O., waar een vriend in een botenhuis aan het meer van Annecy werkt, om hun geluk te beproeven. Clara is een stripper die in een peepshow werkte, Max is een stabiele persoonlijkheid en Lockeed is opvliegend van aard. Regisseur Durringer is van huis uit theaterregisseur en de schrijver van toneelstukken, die voor deze film zelf zijn scenario schreef naar zijn eigen roman. Het is een toneelmatige karakterstudie over een ménage à trois, waarin veel gepraat wordt. De spelpresaties zijn heel behoorlijk. Het camerawerk is van Laurent Macheul. De titel slaat op een zwemslag, maar ook op het gebruiken van je koppie om iets te bereiken. Pieker er maar eens over of u de film wilt gaan bekijken...

De force avec d'autres

1992 | Drama, Biografie, Experimenteel

Frankrijk 1992. Drama van Simon Reggiani. Met o.a. Serge Reggiani, Simon Reggiani, Elsa Zylberstein, Ferrucio Soleri en Pascal Vignal.

Het regiedebuut van Simon Reggiani getuigt van vastberadenheid. Zijn vader Sergio (Serge Reggiani) is zeventig en is in Frankrijk bekend als toneelspeler en zanger. Sergio, afkomstig uit Itali[KA3]e, dreigt te verzuipen in de drank en kapot te gaan aan zijn eigen onmacht. Aan zijn zoon Simon (Simon Reggiani) was hem nooit veel gelegen, omdat hij in de eindeloze strijd om zijn carri[KA2]ere en later de handhaving van zijn bestaan verwikkeld was. Simon schreef over deze desperate toestand een boek, getiteld [KL]La question se pose[KLE]. En alsof deze hartekreet niet genoeg was, draaide hij een korte film. Om zijn vader er weer boven op te helpen besluit hij hem te filmen, zijn verleden in Itali[KA3]e na te gaan en de therapie vast te leggen, die hij met jongere alcoholici moet ondergaan. Hij vraagt zijn vader de hoofdrol te spelen in zijn speelfilmdebuut - en het werkte. Zo ontstond er een tamelijk uniek geheel over een getraumatiseerd mens (de tragische dood van een broertje, die nog net geen peuter was en hem suïcide neigingen bezorgde), die uiteindelijk in de levensavond weer op beide benen weet te landen. Interessant voor wie zich in een dergelijk onderwerp wil verdiepen en naar aanleiding ervan wil discussiëren. Het scenario is van Simon Reggiani en de beelden zijn van Alain Choquart. Catherine Bonétat deed de montage die voor wat het totaal betreft geen geringe rol heeft gespeeld.

Personne ne m'aime

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Bernard Dubois. Met o.a. Eric Viellard, Pierre-Alexis Hollenbeck, Luis Rego, Ariane Kah en Catherine Lachens.

Een onverbeterlijke vrouwenjager en trainer-gangmaker van 35 jaar, die in de (dure) banlieue van Parijs woont, kan steeds meer veroveringen op zijn naam zetten, maar de kosten er uiteindelijk niet meer uitkrijgen. Een platvloerse klucht vol misverstanden, en een al even flauw als mager scenario. Door veel belang te hechten aan de personages, probeert de cineast een persoonlijke regie samen te laten gaan met de smaak van het grote publiek. Moeilijke onderneming!

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Antoine Chappey op televisie komt.

Reageer