Alain Sarde

Acteur, Scenarist, Producer

Alain Sarde is acteur, scenarist en producer.
Er zijn 86 films gevonden.

Adieu au langage

2014 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 2014. Drama van Jean-Luc Godard. Met o.a. Héloïse Godet, Kamel Abdeli, Richard Chevallier, Zoé Bruneau en Dimitri Basil.

In Adieu au langage van de Frans-Zwitserse Nouvelle Vague-veteraan Jean-Luc Godard - met milde spot aangekondigd als 'het grootste 3D-evenement sinds Avatar' - wordt een hallucinatoire beeldenstorm in voice-over begeleid door de bespiegelingen van een man en een vrouw die niet langer dezelfde taal spreken. Kleur en zwart-wit wisselen elkaar af, soms is het beeld helemaal zwart, dan weer gekanteld of in gesatureerde kleuren. Er zit een 3D-effect in de diepgravende, humorrijke film waardoor de scène radicaal verandert als je een oog dichtknijpt. Op het festival van Cannes werd Godard, samen met het Canadese wonderkind Xavier Dolan, terecht bekroond met de Juryprijs.

Venus in Fur

2013 | Drama

Frankrijk/Polen 2013. Drama van Roman Polanski. Met o.a. Emmanuelle Seigner en Mathieu Amalric.

Prikkelende en geestige 'battle of the sexes' tussen wulps geklede actrice die auditie komt doen (Seigner) en pedante theaterregisseur (Amalric). De auditie is voor een theaterversie van Venus im Pelz, Leopold von Sacher-Masochs baanbrekende boek over seksuele onderwerping. De op een Broadwaystuk van David Ives gebaseerde film staat sowieso al bol van de erotische spanning, maar profiteert ook nog eens van het feit dat Seigner Polanski's vrouw is en Amalric er precies zo uitziet als de jonge Polanski (zeg maar die uit Chinatown en The Tenant).

La fille du puisatier

2011 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2011. Drama van Daniel Auteuil. Met o.a. Daniel Auteuil, Kad Merad, Sabine Azéma, Jean-Pierre Darroussin en Nicolas Duvauchelle.

Verder met oa Astrid Bergès-Frisbey en Kad Merad. Regiedebuut van de Franse acteur Auteuil, die zelf te zien is als de puttengraver wiens dochter zwanger raakt van een jonge gevechtspiloot. Maar dan breekt de Eerste Wereldoorlog uit, en wordt al snel niets meer van hem vernomen. Remake van de gelijknamige volkse tragikomedie uit 1940 van Marcel Pagnol, gemaakt op initiatief van diens kinderen. Auteuil, die zelf schitterde in Pagnol-verfilmingen Jean de Florette en Manon des sources, stortte zich na La fille du puisatier gelijk op nieuwe versies van nog drie Pagnol-films.

The Ghost Writer

2010 | Drama, Mysterie, Thriller

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk/Duitsland 2010. Drama van Roman Polanski. Met o.a. Ewan McGregor, Pierce Brosnan, Olivia Williams, James Belushi en Kim Cattrall.

De Britse voormalig premier Adam Lang (Brosnan) huurt een ghostwriter (McGregor) in voor zijn memoires. Deze stuit op zaken die het daglicht nauwelijks verdragen. Goed gemaakte, klassieke, Hitchcockiaanse thriller met prima acteurs is gebaseerd op de roman The Ghost die politiek journalist Robert Harris schreef vlak na het aftreden van Tony Blair. De overeenkomsten met het tijdperk Blair-George Bush zijn overduidelijk. Regisseur Polanski had huisarrest in Zwitserland wegens een oude zedenzaak toen The Ghost Writer een zegetocht langs filmfestivals maakte.

Oliver Twist

2005 | Drama

Verenigd Koninkrijk/Tsjechië/Frankrijk/Italië 2005. Drama van Roman Polanski. Met o.a. Barney Clark, Ben Kingsley, Jamie Foreman, Harry Eden en Leanne Rowe.

De jonge Oliver Twist leidt een ellendig leven. Eerst moet hij slavenarbeid uitvoeren. Dan wordt hij te werk gesteld bij een doodkistenmaker, waar zijn collega's hem verachten. Hij loopt weg en sluit zich in Londen aan bij de zakkenrollersbende van Fagin (Ben Kingsley). Polanski verfilmde het verhaal van Dickens in klassieke stijl, met fraai en een tikje ouderwets gebruik van kleursymboliek. Het titelpersonage is een speelbal van krachten die hij niet kan controleren. Dat hij daardoor blanco blijft is de zwakte van de film, die schitterend is vormgegeven, maar een emotionele kern ontbeert.

Vera Drake

2004 | Drama

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk/Nieuw-Zeeland 2004. Drama van Mike Leigh. Met o.a. Imelda Staunton, Philip Davis, Daniel Mays, Richard Graham en Eddie Marsan.

Vera Drake is een moordenaar. Voor de wet, althans. Voor Vera is het vanzelfsprekend dat ze vrouwen helpt die ongewenst zwanger worden. Vrouwen die zijn verkracht of alweer zwanger zijn geraakt terwijl ze al zes of acht kinderen hebben rondlopen. De maker van Naked en Secrets and Lies combineert in het meesterlijke Vera Drake diverse genres. Het verhaal over de goedgelovige Vera is zowel een reconstructie van de benauwde jaren vijftig als een moderne thriller over dubbele moraal en conservatisme. Een ijzersterke film, die steunt op zorgvuldig acteerwerk, een genuanceerd script en een ingetogen cameravoering.

Life is a Miracle

2004 | Drama, Komedie, Romantiek, Oorlogsfilm

Servië/Frankrijk/Italië 2004. Drama van Emir Kusturica. Met o.a. Slavko Stimac, Natasa Solak, Vesna Trivalic en Aleksandar Bercek.

Ingenieur Luka wil een spoorlijn aanleggen naar zijn Bosnische dorpje om het toerisme te stimuleren. Maar de oorlog breekt uit, zijn vrouw verlaat hem, zijn zoon wordt krijgsgevangen genomen en hijzelf wordt verliefd op de moslima die geruild moet worden tegen zijn zoon. Zoals gebruikelijk vult Kusturica zijn film binnen de kortste keren met wildebrassen, beren, varkens, honden en mafkezen. Alleen: het werkt ditmaal niet. Door de oorlog af te doen als een parade van zatlappen, bedient de regisseur zich van dezelfde oppervlakkigheid die hij de media verwijt.

Confidences trop intimes

2004 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2004. Drama van Patrice Leconte. Met o.a. Sandrine Bonnaire, Fabrice Luchini, Michel Duchaussoy, Anne Brochet en Gilbert Melki.

In de openingsscène van de film gaat Anne, gespeeld door Sandrine Bonnaire, een kantoor binnen, en begint te vertellen over haar leven en haar seksuele verlangens. Minutenlang praat ze zonder onderbreking door, terwijl William, de man tegenover haar, met steeds grotere verbazing toeluistert. Hij is accountant. De psychiater zit aan de andere kant van de gang. Leconte is de maker van films als Monsieur Hire en de karakterstudie L'homme du train. Het niveau van deze films weet hij met dit drama niet te halen, maar hij laat opnieuw zien een fijn gevoel voor acteursregie te hebben.

Stupeur et tremblements

2003 | Komedie, Drama

Frankrijk/Japan 2003. Komedie van Alain Corneau. Met o.a. Sylvie Testud, Tsuji Kaori, Suwa Taro en Katayama Bison.

De Belgische Amelie heeft als kind in Japan gewoond en wil na haar studie in Tokyo als vertaalster aan de slag. De cultuurverschillen zijn onoverbrugbaar: elke poging van Amelie om aardig te zijn, wordt als een belediging opgevat. De verfilming van Amelie Nothombs autobiografische roman is niet helemaal geslaagd. De amusante slapstick-regie van Corneau staat in ongemakkelijk contrast met de pretentieuze toon die de regisseur op andere momenten aanslaat.

Nathalie

2003 | Drama, Erotiek

Frankrijk/Spanje 2003. Drama van Anne Fontaine. Met o.a. Fanny Ardant, Emmanuelle Béart, Gérard Depardieu, Judith Magre en Wladimir Yordanoff.

Gecompliceerd Frans relatiedrama: gyneacologe Catherine (Ardant) vraagt prostituee Marlène (Béart) om tegen betaling contact te leggen met haar vreemdgaande man Bernard (Depardieu). Na afloop moet Marlène - die zich voor deze gelegenheid Nathalie laat noemen - verslag doen van de manier waarop Bernard avances maakt. Het scenario bevat naast de hoer en de bedrogen echtgenote nog enkele andere vrouwen. Maar die staalkaart van vrouwenrollen blijft geconstrueerd en staat een meeslepend verloop in de weg. De verrassend bedoelde ontknoping, die zich snel en gemakkelijk laat raden, helpt ook niet.

La petite prairie aux bouleaux

2003 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk/Duitsland/Polen 2003. Drama van Marceline Loridan-Ivens. Met o.a. Anouk Aimée, August Diehl, Marilu Marini, Zbigniew Zamachowski en Claire Maurier.

Filmmaker Marceline Loridan-Ivens (1928) was de vrouw en rechterhand van cineast Joris Ivens (1898-1989). In 2003 debuteerde ze als regisseur met de autobiografische film La petite prairie aux bouleaux (Birkenau und Rosenfeld) waarin haar alter-ego Myriam (Anouk Aimée) vanuit woonplaats New York terugkeert naar Auschwitz-Birkenau, de plek waarnaar Loridan-Ivens in 1944 werd gedeporteerd. In droombeelden en herinneringen herleeft de oude Myriam de traumatische ervaringen van het vijftienjarige meisje dat ze ooit was, samen met een Duitser die een heel andere band heeft met de onheilsplek. Een fraai en betekenisvol egodocument. Internationale titel: The Birch-Tree Meadow.

18 ans après

2003 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 2003. Komedie van Coline Serreau. Met o.a. André Dussollier, Michel Boujenah, Roland Giraud, Madeleine Besson en Line Renaud.

Vervolg op de Franse Césarwinnende, kaskrakende komedie 3 hommes et un couffin uit 1985. Achttien jaar later is de kleine baby geslaagd voor haar eindexamen en gaat ze met haar drie vaders (gespeeld door dezelfde acteurs als in 1985), haar moeder, de nieuwe, stompzinnige Amerikaanse man van haar moeder, en diens twee zoons (onder wie James Thiérrée, de kleinzoon van Charles Chaplin) op vakantie in Zuid-Frankrijk. De kleine meid wordt voor de eerste keer verliefd, tot ontsteltenis van haar vaders. Verder biedt de film zouteloze grappen over viagra.

The Pianist

2002 | Biografie, Drama, Oorlogsfilm

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk/Duitsland/Polen 2002. Biografie van Roman Polanski. Met o.a. Adrien Brody, Thomas Kretschmann, Frank Finlay, Maureen Lipman en Emilia Fox.

'Prominente filmregisseur zoekt man tussen de 25 en 35, slank postuur, gevoelig, kwetsbaar en charismatisch. Acteerervaring niet vereist.' Polanski plaatste zijn advertentie omdat hij een film wilde maken over hoe de vermaarde Poolse pianist Wladyslaw Szpilman (1911-2000) de verschrikkingen van de nazi's in Polen overleefde. Hij kreeg bijna 1500 reacties, maar koos uiteindelijk voor de ervaren acteur Brody. Diens ingetogen werk leverde hem een César en een Oscar op. Polanski, die zelf met moeite de oorlog overleefde, won een Gouden Palm voor beste regisseur.

Laissez-Passer

2002 | Oorlogsfilm

Spanje/Duitsland/Frankrijk 2002. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jacques Gamblin, Denis Podalydès, Christian Berkel, Marie Gillain en Charlotte Kady.

Film over het dagelijks leven van filmmakers in het door Duitsland bezette Parijs tijdens de tweede wereldoorlog. Mensen vragen zich af of het in het hol van leeuw mogelijk is om op dezelfde voet verder te gaan. Men zit immers toch al in het hol, maar willen de filmmakers wel onder de Duitsers werken? Op verschillende niveaus worden belangrijke kwesties aan de kaak gesteld.

L'adversaire

2002 | Drama, Misdaad

Frankrijk/Zwitserland/Spanje 2002. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Daniel Auteuil, Géraldine Pailhas, François Cluzet, Emmanuelle Devos en Bernard Fresson.

Het is een ongelofelijk verhaal. Na zo'n twintig jaar zijn ouders, vrouw en kinderen te hebben voorgelogen besluit een man een einde te maken aan zijn bedrog door... zijn naasten dood te schieten. Actrice-regisseuse Garcia, die een paar jaar eerder een mooie rol creëerde voor Catherine Deneuve in Place Vendôme, betoont zich opnieuw een begaafd acteursregisseur met dit zware, sombere drama. Voor een César genomineerde Auteuil speelt de man met een omineus ingehouden woede die tot niets anders dan ellende kan leiden. Het gelijknamige, op ware gebeurtenissen gebaseerde boek van Emmanuel Carrère werd eerder verfilmd als L'emploi du temps.

Jet Lag

2002 | Romantische komedie

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2002. Romantische komedie van Danièle Thompson. Met o.a. Juliette Binoche, Jean Reno, Sergi López en Scali Delpeyrat.

De romantische komedie Jet Lag maakt optimaal gebruik van een beperkt aantal ingrediënten: één locatie, twee interessante acteurs met aantrekkingskracht en een handvol botsingen en misverstanden. Natuurlijk halen Felix en Rose uiteindelijk het vliegtuig - de plot kent geen verrassingen, maar de uitwerking is zo aanstekelijk dat dat geen enkel bezwaar is.

Un aller simple

2001 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 2001. Romantiek van Laurent Heynemann. Met o.a. Jacques Villeret, Barbara Schulz, Lorànt Deutsch, Jean Benguigui en Eva Ionesco.

Jean-Pierre (Villeret) is een ambtenaartje en een nebbisjman op buitenlandse zaken. Zijn chef (Odent) heeft een relatie met zijn vrouw, maar Jean-Pierre voelt zich te impotent om er iets aan te doen. Hij meldt zich als vrijwilliger om Aziz (Deutsch), een illegale immigrant, te begeleiden naar zijn vaderland in het Atlasgebergte van Marokko. Jean-Pierre wordt er door de familie van Aziz met open armen en alle eerbetoon ontvangen, zodat hij eigenlijk niet meer terug wil naar Parijs. Om zijn nieuwe geluk nog meer te vergroten, is er de bevallige gids voor toeristen Val[KA1]erie (Schulz), die bereid is met hem een nieuwe toekomst te beginnen. Oh, wat is het leven toch mooi... Politiek correcte klucht van nul en generlei waarde, gespeeld door de populaire clown van het witte doek Villeret, die ondanks zijn geringe postuur het beeld voortdurend vult. Het scenario is van regisseur Heynemann en Albert Algoud naar de roman van Didier van Cauwelaert. Voor de fans van hoofdrol Villeret.

Speaking of Sex

2001 | Romantiek, Erotiek, Komedie, Drama

Canada/Verenigde Staten 2001. Romantiek van John McNaughton. Met o.a. James Spader, Melora Walters, Jay Mohr, Nathaniel Arcand en Megan Mullaly.

Dan (Mohr) kan hem niet omhoog krijgen en dat werkt niet bevorderlijk voor zijn huwelijk met Melinda (Walters). Daarom zoeken zij - heel verstandig - hulp van sekstherapeute Dr. Emily Paige (Boyle), die hen verwijst naar psychiater Dr. Klink (Spader). Klink en Melinda vallen op elkaar en doen een vluggertje in de lift, gevolgd door nog meer escapades. Paige, die vanwege haar misgelopen relatie nog een appeltje te schillen heeft met Klink, zet Dan aan om een advocaat in de hand te nemen en Klink een proces aan te doen voor onethisch gedrag en misbruik van zijn positie. De advocaten van beide partijen, Connie Barker (O`Hara) en Ezri Stovall (Murray) bestrijden elkaar te vuur en te zwaard namens hun cli[KA3]enten, maar glijden buiten de rechtszaal tussen de lakens. Tegen het einde zijn er evenwel drie stellen. Wie wordt met wie gelukkig? De seks in deze film op wat blote mannenbillen na en een diep inzicht in het borstwerk van Flynn, is verbaal - en dat is meestal van een heel kinderlijk niveau. Het scenario van Gary Tieche is zo krom als een hoepel met als gevolg een verwrongen verhaal, dat nauwelijks grappig is. Hoewel de rolverdeling qua naam indrukwekkend is, zijn alleen Murray en O`Hara tot op zekere hoogte te genieten, maar zij hebben de kleinere rollen. Ook regisseur McNaughton heeft veel beter werk afgeleverd (WILD THINGS uit 1998, HENRY: A PORTRET OF A SERIAL KILLER uit 1986). Het camerawerk is van Ralf Bode.

Mulholland Drive

2001 | Mysterie, Thriller, Drama, Experimenteel

Verenigde Staten/Frankrijk 2001. Mysterie van David Lynch. Met o.a. Justin Theroux, Naomi Watts, Laura Harring, Ann Miller en Dan Hedaya.

De tot dan toe tamelijk onbekende soapactrice Naomi Watts kreeg veel lof (en prijzen) voor haar rol als de keurige en wat naïeve Betty die zich, juist gearriveerd in Los Angeles, ontfermt over een verwarde vrouw met geheugenverlies. Dat is het begin van een verhaal dat vreemder en vreemder wordt en halverwege 180 graden lijkt te draaien. Identiteiten worden verwisseld, dromen blijken werkelijkheid (of andersom) en uiteindelijk raak je geheid de kluts kwijt. Dit alles natuurlijk begeleid door de omineuze muziek van Lynch' vaste componist Angelo Badalamenti. Ja, de film vliegt uiteindelijk behoorlijk uit de bocht maar knaagt nog fijn lang in je hoofd door.

Mon père...

2001 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Misdaad van José Giovanni. Met o.a. Bruno Cremer, Vincent Lecœur, Rufus, Michelle Goddet en Nicolas Abraham.

De 78-jarige regisseur Giovanni zat tijdens WO II (1939-44) in het verzet, leerde overvallen plegen en met wapens omgaan. Na de oorlog belandde hij in de zware misdaad. Bij een hold-up liepen de zaken uit de hand, er vielen doden en hij belandde in de gevangenis. Hij werd in 1949 ter dood veroordeeld. In zijn autobiografische film, waarvoor hij het scenario met niemand minder dan Bertrand Tavernier schreef naar zijn eigen boek [KL]Il avait dans le c[KL21]ur des jardins introuvables[KLE] vertelt hij zijn belevenissen als een spannende thriller. Zijn leven heeft Giovanni te danken aan zijn vader, die in 1964 overleed en zich bijna vijf jaar tomeloos inspande om voor zijn zoon gratie te bewerkstelligen. Giovanni die van zijn vader vervreemd was, heeft hem nooit zijn dankbaarheid kunnen tonen. De film is dus een eerbetoon aan onbekende goede eigenschappen van zijn vader die hij nooit gekend had, maar die hij onder de invloed van zijn moeder (Goddet) vervloekte. Cremer is magistraal als Joe die neerstrijkt in het caf[KA1]e [KL]Mieux ici qu`en face[KLE] dat tegenover de gevangenis [KL]La Sant[KA1]e[KLE] gelegen is. Joe beweegt hemel en aarde en maakt een kruisgang om een brief te krijgen van de familie van het slachtoffer, waarin ze Manu (LeC[KL21]ur) vergeven. Intussen zien we Manu in de gevangenis als de ter dood veroordeelde; we proeven de ijzige sfeer aan de hand van bewaker Grinval (Rufus), die een redelijk mens is, hoe celgenoot Manouche (Defosse) behandeld wordt voor longklachten, terwijl ze weten dat zijn kop binnenkort onder valbijl van de guillotine zal rollen. Het spel staat op een hoog peil en de spanning is om te snijden. Aan de minzijde staan een zekere breedlopigheid en clich[KA1]es zoals het hoertje met een gouden hart en sentiment, zoals Joe die een gouden tand laat trekken voor de betaling van het honorarium van advocaat Hecquet (Abraham), die wroeging heeft dat hij zijn client indertijd niet heeft kunnen redden in de rechtszaal. Al met al een indrukwekkende film. Giovanni schreef in de gevangenis een boek over zijn mislukte uitbraakpoging, die zijn zaak er niet eenvoudiger op maakte. Dit boek, een bestseller, werd in 1960 door Jacques Becker op meesterlijke wijze verfilmd als LE TROU. Het camerawerk is van Alain Choquart, widescreen.

Liberté-Oléron

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Bruno Podalydès. Met o.a. Denis Podalydès, Guilaine Londez, Bruno Podalydès, Patrick Pineau en Eric Elmosnino.

Het gezin Monot, dat bestaat uit vader Jacques (Denis Podalyd[KA2]es), moeder Albertine (Londez) en hun vier zoons, Beno[KA4]it (Jalbert), Anatole (Ruz[KA1]e), Fr[KA1]ed[KA1]eric (Font) en Nicolas (Jean Podalyd[KA2]es), brengen ieder jaar hun vakantie door op Ile d`Ol[KA1]eron, een eiland van bijna dertig kilometer lengte voor de kustplaats La Rochelle. Dit jaar wordt het verblijf toch te veel routine. Jacques, die niet gauw een initiatief neemt, laat zich door de handige verkoper Chevreteau (Bruno Podalyd[KA2]es) een `jacht` aansmeren, waarvoor hij zelfs een lening aangaat. Het jacht is niet meer dan een wrakkig zeilbootje, waarmee het gezin het ruime sop kiest en waarop je de klok gelijk kunt zetten hoe deze lui hilarische avonturen beleven door hun constante geblunder, gekibbel enz. Sergio (Elmosnino), de baas van de plaatselijke werf voor kleine bootjes, wrijft zich in de handen over de kostbare reparaties die ze hem vragen uit te voeren. Ondertussen neemt landschapsarchitect Gaboriau (Pineau) die deze gebeurtenissen ziet, met de nodige korrels zout. Franse kijkers en kenners van de Franse vakantietraditie bescheuren zich om zoveel onhandigheid, zoveel nodeloos gedoe en boertigheid, maar buiten het eigen land ligt deze dikwijls onbegrepen kost toch behoorlijk zwaar op de maag. Dit familieonderonsje (van de Podalydès) over vakantievreugde en vakantieleed wordt leuk gespeeld en Elmosnino en Pineau zijn misschien wel het meest om te lachen, maar zij hebben helaas de kleinere rollen. De titel slaat op de naam die de Monots aan hun nieuwe vaartuig geven. Het scenario is van regisseur Podalydès, en Denis Podalydès. Het camerawerk is van Yorgos Arvanitis.

De l'amour

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Virginie Ledoyen, Yazid Aït, Mar Sodupe, Stomy Bugsy en Jean-François Stévenin.

Maria (Ledoyen) is twintig. Ze is afkomstig uit een kleinburgerlijk, maar net milieu van Spaanse immigranten. Ze woont in een banlieu, die geleidelijk in verval raakt. Er wordt gedealed, gewed op vechtende pitbulls en er is vandalisme, maar het schijnt Maria niet te deren. Temidden van de jonge beurs, die rondkarren in glanzende BMW-tjes op afbetaling, voelt zij zich happy met haar vriendje Karim (Aït), wiens ouders uit de Maghreblanden afkomstig zijn. Ze droomt ervan om een restaurant te openen, maar vindt werk op een kussenfabriek, waar ze aan de lopende band moet staan. Na een aantal weken hangt het monotone werk haar de keel uit en geeft ze de pijp aan Maarten. Bij het shoppen in een grote hypermarkt steelt ze zonder na te denken een stuk lingerie en wordt op heterdaad betrapt. Rebellerend tegen haar omstandigheden, ontkent ze hardnekkig de diefstal, belandt op het politiebureau en het gaat van kwaad tot erger. Kleine oorzaken, grote gevolgen. Richet, die naam heeft gemaakt als geëngageerde filmer met talent, die geen blad voor de mond neemt, heeft een luchtig drama over jongeren uit de voorsteden gebracht. Hoofdrol Ledoyen vult gemakkelijk het scherm, daarbij adequaat gesteund door bijrollen Stévenin als flic Bertrand, hip-hop muzikant Stomy Bugsy als drugsdealer Manu en Putzulu als Pascal de inspecteur van politie. Het scenario van regisseur Richet en Aït is misschien net iets te luchtig als drama, maar het bevat een scherpe milieuschets. Het camerawerk is van Christophe Beaucarne.

Chaos

2001 | Komedie, Drama

Frankrijk 2001. Komedie van Coline Serreau. Met o.a. Catherine Frot, Vincent Lindon, Rachida Brakni, Line Renaud en Aurélien Wilk.

Vileine komedie met een cynische ondertoon, waarin een Algerijnse vrouw afrekent met haar moslimfamilie én haar pooiers. Losjes schakelt Serreau tussen de blanke burgerij, Algerijnse immigranten en een groep pooiers, in wie met een beetje goede wil de frontmannen van het kapitalisme kan worden gezien.

Cet amour-là

2001 | Biografie, Romantiek

Frankrijk 2001. Biografie van Josée Dayan. Met o.a. Jeanne Moreau, Aymeric Demarigny, Christiane Rorato, Sophie Milleron en Stanislas Sauphanor.

De Franse literaire schrijfster Marguerite Duras (Moreau) werd in 1905 geboren. In door de nazi`s bezet Frankrijk begon zij te schrijven. Eerst over haar jeugd in Vietnam ([KL]L`amant[KLE], succesvol en prachtig verfilmd in 1992, waarvan Duras afstand nam) en later ge[KA3]engageerde romans. Kort na de bevrijding werd zij lid van de communistische partij, maar zag binnen vijf jaar in dat de partij niet aan haar verwachtingen beantwoordde. Veel van haar werk werd verfilmd en in de beginjaren 1950 was haar reputatie als schrijfster definitief gevestigd. In 1975 maakt een jonge student, Yann Andr[KA1]ea (Demarigny), kennis met haar werk en is diep onder de indruk. Iedere dag, soms twee maal per dag, schrijft hij haar een brief, die onbeantwoord blijft. Duras heeft inmiddels een turbulent leven achter de rug, waaronder een m[KA1]enage [KA2]a trois. Ze rookt en drinkt veel (zij moest in een kliniek behandeld worden). In 1980 nodigt zij haar briefschrijvende fan uit om naar haar zomerappartement in een badplaats te komen. Yann was van plan na deze ontmoeting een einde aan zijn leven te maken, maar het liep anders. Het tweetal ontwikkelde een relatie - Duras was toen 66 en Yann 28 - die zou duren tot haar dood. Hij werd haar minnaar, vertrouweling en privé-secretaris. Dit alles was niet zonder berekening van de eenzaam geworden grande dame litéraire, wiens karakter gevoegelijk bekend was. Over de zestien jaar met Duras schreef Yann een boek dat hij met Gilles Taurand en Maren Sell tot scenario bewerkte. De 75-jarige Moreau levert een krachttoer als Duras, maar de dialogen staan bol van de literaire citaten, waardoor deze weinig dramatische film beperkt blijft tot Duras- adepten. Demarigny is vooral mooi, terwijl hij weggespeeld wordt door Moreau, die de egoïstische, drakerige diva met verve uitbeeldt. Het camerawerk is van Caroline Champetier.

Belphégor - Le fantôme du Louvre

2001 | Mysterie, Fantasy, Horror

Frankrijk 2001. Mysterie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Sophie Marceau, Michel Serrault, Frédéric Diefenthal, Julie Christie en Jean-François Balmer.

Het Louvre in Parijs wordt onveilig gemaakt door de geest van een mummie die bezit heeft genomen van het lichaam van een jonge vrouw.

Ça ira mieux demain

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Jeanne Labrune. Met o.a. Nathalie Baye, Jeanne Balibar, Jean-Pierre Darroussin, Danielle Darrieux en Isabelle Carré.

Celliste Marie (Carr[KA1]e) beschuldigt een man van diefstal van haar portemonnaie in de Parijse metro. Zij is met haar vriendin Annie (Guillemin) onderweg. Marie`s moeder Elisabeth (Balibar) gaat verhuizen, en weet niet wat ze met een ladenkast moet doen, die al heel lang in de familie is. Sophie (Baye) is niet meer zeker van zichzelf; haar man Xavier (Darroussin) weet niet welk beroep hij moet kiezen: psychotherapeut of bottenkraker; hij oefent ze beide uit, onder verschillende namen, maar in dezelfde praktijk. Hij gaat in zijn eentje in een bistro eten en ontmoet zijn oude vriend Franck (Bezace), een binnenhuisarchitect, die van zijn vrouw C[KA1]eline (Besançon) minder vet zou moeten eten. Sophie ontmoet Elisabeth en raakt in gesprek over de ladenkast die eerst in plastic gewikkeld moet worden voordat hij in de kelder kan. Is het wel of niet goed voor het hout; iedereen doet zijn zegje. Er gebeurt van alles en zo maken we kennis met de belangrijkste personages van de film. We volgen een week lang hoe het met hen gaat. Sommigen hebben geluk, anderen hebben pech. Veel gebeurtenissen zijn ronduit grappig, andere voorvallen zijn minder humoristisch, afhankelijk van de spelprestaties. Baye is heel goed als weifelaarster, die naar seks verlangt, en Balibar komt heel sympathiek en geloofwaardig over. Veterane Darrieux is goed op dreef als vrouw die alles over gordijnstoffen weet. Ondanks het originele scenario van regisseuse Labrune had de film veel grappiger kunnen zijn. Het einde is abrupt, maar laat de deur wagenwijd open voor een vervolg. Wie de film op tv kan zien, moet hem beslist niet overslaan - hij is leuk genoeg. Het camerawerk is van Jean-Claude Thibaut.

Selon Matthieu

2000 | Drama, Actiefilm

Frankrijk 2000. Drama van Xavier Beauvois. Met o.a. Nathalie Baye, Benoît Magimel, Antoine Chappey, Fred Ulysse en Jean-Marie Winling.

Francis (Ulysse) en zijn zoons [KA1]Eric (Chappey) en Matthieu (Magimel) werken in dezelfde fabriek in Normandi[KA3]e. Francis rookt een sigaret tijdens het werk en wordt daarom ontslagen. Matthieu is ontsteld dat zijn vader om zo`n futiliteit de zak heeft gekregen, dat hij met [KA1]Eric een staking wil organiseren. [KA1]Eric is pas getrouwd en wil geen risico`s nemen. Ook lukt het Matthieu niet om de arbeiders te mobiliseren. Als Francis de weg oversteekt om zijn werkloosheidsuitkering op te halen wordt hij aangereden door een auto en sterft. Matthieu wil zijn vader wreken en vindt daarvoor een slachtoffer: Claire (Baye), de vrouw van de fabrieksdirecteur, die speelzucht heeft. Hij 'ontmoet' haar aan de speeltafel en knoopt een intieme relatie met haar aan om haar later te ontmaskeren, maar Claire ontdekt wie hij is en wat hij wil. Nu stort de hemel boven Matthieu in. De derde film van Beauvois begint intrigerend ondanks de trage ontwikkeling van het verhaal, maar het scenario van regisseur Beauvois, Cédric Anger en Catherine Breillat is veel te intelectualistisch, bevat te weinig dramatiek om de kijker de boeien en de scènes worden afgeraffeld zonder dat ze voldoening schenken. Baye speelt best goed, maar haar personage is onsympathiek zodat ze de kijker tenslotte koudlaat. Magimel doet enorm zijn best om van de complexe Matthieu een interessant personage te maken, maar dat ontspoort door het ongelukkig gekozen plan om wraak te nemen. De titel is veel te pretentieus en sociale drama's uit het noorden van Frankrijk zijn zo langzamerhand wel bekend. Het camerawerk van Caroline Champetier ziet er mooi uit. Panavision widescreen, Dolby Digital.

Love me

2000 | Drama, Fantasy, Muziek

Frankrijk 2000. Drama van Laetitia Masson. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Johnny Hallyday, Julie Depardieu, Anh Duong en Salomé Stévenin.

In deze film worden realistische scènes afgewisseld met een soort dromen en halucinaties. In de realiteit ziet de kijker Gabrielle, een jonge vrouw die aan het strand woont in Frankrijk en in een bar leeft. Ze is fan van de muziekant Lennox. In de andere scènes doolt dezelfde vrouw door de straten van een Amerikaanse stad waar ze Lennox na een concert ontmoet.

Le cœur à l'ouvrage

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Mathilde Seigner, Amira Casar, Marc Citti, Bruno Slagmulder en Catherine Jacob.

Bruno (Citti), die pornofilms regisseert, zou weleens een `echte` film willen draaien. Hij krijgt de nodige subsidies bijeen (zo gaat dat in Europa) voor een romantische film met in de hoofdrollen Julien (Slagmulder) en Chlo[KA3]e (Seigner), zijn favoriete pornosterren. Fran[KA10]coise is de productrice. Zij is bereid deze uitdaging aan te gaan. Sophie (Abascal) is de vriendin van Julien; zij is onvruchtbaar. Haar vriendin No[KA3]elle (Casar) wil graag een kind, maar heeft een probleem met haar vriend Marc (Catalifo). Ze vraagt of Sophie een nachtje wil gaan slapen met Marc, want in het donker merkt hij dat toch niet, terwijl zij dan een kindje kan maken met Julien. Het idiote scenario van Tonino Benacquista, die even te zien is als tatoeëerder, probeert te laten zien wat er normaal gesproken op de set gebeurt, nu privé gebeurt... Wie deze verwisselingsklucht ernstig neemt, kan beter eens een bezoekje aan de psychiater brengen. Het spel is beneden peil, de regie is krachteloos en het verhaal is bijzonder flauw. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Gouttes d'eau sur pierres brûlantes

2000 | Komedie, Drama

Frankrijk 2000. Komedie van François Ozon. Met o.a. Bernard Giraudeau, Ludivine Sagnier, Anna Thompson, Anna Levine en Malik Zidi.

De derde film van Ozon is een getrouwe bewerking van het toneelstuk [KL]Tropfen auf heisse Steine[KLE] van Rainer Werner Fassbinder, die het op negentien-jarige leeftijd schreef. Tijdens Fassbinder`s leven werd het nooit opgevoerd en dit is de eerste verfilming. Zijn toneelafkomst is behouden gebleven. Het is een stuk voor vier personen in vier bedrijven. L[KA1]eopold (Giraudeau) is begin vijftig en verkoopt met succes verzekeringen. Hij is biseksueel. Hij ontmoet de twintig-jarige Franz (Zidi) die van plan is met Anna (Sagnier) te trouwen. L[KA1]eopold verleidt hem eenvoudig en maakt hem zijn minnaar en `huisvrouw`. Hun relatie verloopt niet goed ze worden beiden steeds ontevredener met hun bestaan. Dan komt Anna, die probeert haar Franz te heroveren. Anna ontdekt dat Franz op seksueel gebied het nodige geleerd heeft en laat zich door Franz verwennen. Dan verschijnt L[KA1]eopold en hij verleidt Anna. Nu vormen ze een trio. In het laatste bedrijf komt Vera (Thompson), de transseksuele ex-vriend van Léopold, die zich volledig heeft laten ombouwen tot vrouw voor Léopold. Ozon, die het scenario schreef heeft de sfeer van de jaren 1970, waarin Fassbinder's stuk speelt, op een rake manier gecreëerd. Met de casting van de vier rollen heeft hij midden in de roos geschoten. Kenners en liefhebbers van het werk van Fassbinder zullen tevreden zijn met Ozon's resultaat, maar buiten deze kring zal de film op enkele uitzonderingen na minder enthousiast ontvangen worden. Ozon heeft zich goed van zijn taak gekweten, zodat je twijfelt of de personages nu oorspronkelijk Duits of Frans zijn. Het tragische slot in de vorm van een telefoongesprek vergeet je niet gauw. Malick Zidi's tweede lange film, Sagnier is nu een talent en de Amerikaanse Thompson past prachtig in het geheel. Het camerawerk van Jeanne Lapoirie is heel inventief. De film, die in diverse landen uitkwam genereerde een omzet van 350.000 dollar.

Esther Kahn

2000 | Biografie, Historische film

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 2000. Biografie van Arnaud Desplechin. Met o.a. Summer Phoenix, Ian Holm, Fabrice Desplechin, Frances Barber en László Szabó.

Rond 1890 is Esther (Deda) een stil kind uit een talrijk, joods kleermakersgezin in de Londense East End. Haar ouders, broers en zusters denken dat Esther een beetje achterlijk is. Ze kan nauwelijks lezen en schrijven. Ze gaat `s avonds mee met haar broers en zusters naar het theater omdat zij hard hebben gewerkt in het naai-atelier. Esthers eenvoudige taak bestaat uit strijken. Ze raakt onder de indruk van het toneel en wil actrice worden. Als ze een jonge vrouw is - we zijn dan een aantal jaren verder en Esther wordt nu gespeeld door Phoenix - maakt ze kennis met een oude acteur die op zijn retour is, Nathan Quellen (Holm). Hij wordt haar mentor en leert haar de kneepjes van het vak. Als hij ontdekt dat ze nog maagd is, zegt hij dat ze nodig een vriend moet hebben. De uitverkorene is Philippe Haygard (Fabrice Desplechin), een rokkenjager, toneelschrijver en theatercriticus. Zo brengt hij haar beschaving bij en als hij van Esther de Noorse uitgave van Ibsen's toneelstuk Hedda Gabler krijgt, vertaalt hij het, weet het onder te brengen, met natuurlijk Esther in de hoofdrol. Het stuk heeft succes en daarmee is de weg geopend voor Esther. Ze wordt een gevierd actrice. Regisseur Desplechin heeft geprobeerd een film over het theater en de toneelspelers te brengen. Hij probeert de kijker te laten zien wat een een jonge vrouw drijft om actrice te worden en hoe zij de top bereikt. In theorie klinkt dit heel goed en er zijn illustere filmvoorbeelden te bedenken, die het bekijken waard zijn. Helaas is Desplechin's film veel te lang en komt eigenlijk niet tot leven. Desplechin is een Franse regisseur en misschien nam hij teveel hooi op zijn vork door een Engelstalige film te draaien. Phoenix doet haar best, ze is een schatje, maar haar resultaat is niet stralend. Het is niet duidelijk of dit nu aan haar ligt of aan haar regisseur. Het scenario is van regisseur Desplechin en Emmanuel Bourdieu naar novelle van Arhtur Symons, die bekender is als dichter dan als schrijver. Het camerawerk is van Eric Gautier.

Code Inconnu : Récit incomplet de divers voyages

2000 | Drama

Frankrijk/Duitsland/Roemenië 2000. Drama van Michael Haneke. Met o.a. Luminita Gheorghiu, Ona Lu Yenke, Maimouna Hélène Diarra, Alexandre Hamidi en Crenguta Hariton Stoica.

Door het bericht van actrice Juliette Binoche dat zij graag eens zou werken met de regisseur van films als Benny's Video en Funny Games, kwam de Oostenrijkse Michael Haneke in Parijs terecht. Daar speelt zich dit breed opgezette drama af, waarin verschillende mensen worden gevolgd. Binoche in een mooie rol speelt een aanstormende, ambitieuze actrice, die op straat haar jonge zwager tegen het lijf loopt. Die vernedert een Roemeense bedelaarster en wordt daarop aangesproken door een jonge Senegalees die werkt op een school voor doofstomme kinderen. Het is maar een klein, schijnbaar onbeduidend incident. Toch zal het voor de betrokkenen uiteenlopende gevolgen hebben. Haneke toont, ondanks (of misschien wel dankzij) de verbreding van zijn horizon, andermaal een sombere visie op de moderne, individualistische consumptiemaatschappij waarin intermenselijke communicatie tot mislukken gedoemd lijkt. Het beviel Haneke wel in Frankrijk: hij maakte er ook de (Frans-Oostenrijkse coproducties) La pianiste en Le temps du loup.

Ça commence aujourd'hui

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Bertrand Tavernier. Met o.a. Philippe Torreton, Maria Pitarresi, Nadia Kaci, Véronique Ataly en Nathalie Bécue.

Dit werk van Bertrand Tavernier verbeeldt op ingetogen en bijna documentaire-achtige wijze het verhaal van een kleuterleraar (Torreton) in een armzalige Noord-Franse regio, die dagelijks probeert het ellendige bestaan van zijn kroost te verlichten. In de Angelsaksische media wordt de film driftig vergeleken met het volksrealisme van Ken Loach en Mike Leigh maar in tegenstelling tot zijn Britse collegae verliest Tavernier zich niet in komische typetjes. Ça commence aujourd'hui is grimmig, een aanklacht tegen het failliet van de staat door de ogen van verwaarloosde kleuters.

Six Pack

1999 | Misdaad

Frankrijk 1999. Misdaad van Alain Berbérian. Met o.a. Richard Anconina, Chiara Mastroianni, Frédéric Diefenthal, Carole Richert en Jonathan Firth.

Tijdens het opbreken van een kermis wordt het verminkte lijk gevonden van een jonge vrouw. Commissaris Nathan (Anconina) en zijn assistent Philippe Saule (Diefenthal) herkennen de handtekening van een seriemoordenaar die ze al geruime tijd achtervolgen. Ook al is Nathan een uitmuntend speurder toch brengt deze nieuwe misdaad hem geen stap dichter bij de moorddadige dader. Hij is ervan overtuigd dat het een Amerikaan is en hij trekt naar Chicago om bewijzen te zoeken die zijn vermoedens kunnen staven. McPherson (Firth), zijn Amerikaanse collega, herkent opvallen gelijkenissen tussen de slachtoffers van Parijs en gelijkaardige moorden in de V.S. McPherson is er zeker van dat Nathan te maken heeft met de maniak die zij 'Six Pack' gedoopt hebben. Conventionele seriemoorden-thriller zoals we er de jongste tijd al zoveel gezien hebben. De film is goed en spannend gemaakt, maar staat bol van de clichés. Anconina speelt zijn rol met de nodige cynische knipoogjes. Regisseur Berberian schreef zelf het weinig originele scenario. Fotografie is van Jean-François Robin. Dolby Stereo.

Qui plume la Lune ?

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Christine Carrière. Met o.a. Jean-Pierre Darroussin, Garance Clavel, Elsa Dourdet, Michèle Ernou en Michelle Brousse.

Als de vrouw van Lucien (Darrousin) overlijdt, blijft hij achter met twee dochtertjes, Suzanne (Ferreira als kind, Duchamp als tiener, Clavel als volwassene) en Marie (Guedra als kind, Lienard als tiener, Dourdet als volwassene). Hij wil zijn kinderen beschermen en hun moeder vervangen, maar tegelijkertijd waken de meisje over hem. Luciens moeder (Ernou) behandelt hem op haar beurt weer als een kind en die situatie is op den duur niet houdbaar. Dat komt in de vorm van een generatieconflict als de meisjes volwassen worden. Suzanne trouwt met de verkeerde kerel en Marie mist de boot. Het intelligente scenario van regisseuse Carrière is gedeeltelijk autobiografisch, maar ze heeft opzettelijk haar eigen situatie omgekeerd want zij verloor op jonge leeftijd haar vader. De manier waarop ze de problemen van het chaotische huishouden benadert, is geloofwaardig en ze doet het met een bepaalde luchtigheid, waardoor je bij dit mooi gespeelde drama af en toe behoorlijk glimlacht. Het spel is mooi en de rollen passen bij hun onderwerp. Het camerawerk is van Pierre David, Pascal Lagriffoul en Gilles Porte. Carrière's tweede speelfilm werd op kleine festivals bekroond en ze sleepte zelfs een prijs in de wacht in Cannes.

Mauvaises fréquentations

1999 | Drama, Familiefilm

Frankrijk 1999. Drama van Jean-Pierre Améris. Met o.a. Maud Forget, Lou Doillon, Robinson Stévenin, Maxime Mansion en Cyril Cagnat.

Delphine is een onschuldig jong meisje dat verliefd wordt op een ogenschijnlijk leuke jongen. Ze doet zo hard haar best om zijn liefde te mogen ontvangen, dat ze in de prostitutie belandt.

Les enfants du siècle

1999 | Drama, Historische film, Biografie

Frankrijk 1999. Drama van Diane Kurys. Met o.a. Juliette Binoche, Benoît Magimel, Stefano Dionisi, Robin Renucci en Karin Viard.

Toen de barones Amandine Aurore Lucile Dudevant, geboren Dupin, 29 jaar was en twee kinderen had, liet zij haar man in de steek en ging naar Parijs. Dat was in het jaar 1833. Ze had literaire aspiraties, rookte sigaren en droeg een broek - revolutionair voor haar tijd. Haar romans keerden zich tegen de burgerlijke moraal en gingen over maatschappelijke vraagstukken. Ze noemde zich George Sand (Binoche) en had twee hartstochtelijke relaties, die de geschiedenis zijn ingegaan als de romances van de eeuw. De eerste was met de Franse schrijver Alfred de Musset (Magimel) die zes jaar jonger was, en de tweede was met de componist Frédéric Chopin. Beide mannen vertegenwoordigden als geen ander, ieder op zijn gebied, de romantische stroming in de kunst. De film van Kurys gaat over die eerste grote liefde met de veel begaafdere De Musset, die onder haar kracht geleden heeft. Hij werd slechts 47 jaar en zij 72. Het stel gaat naar Venetië, waar ze hun hoogte- en dieptepunten beleven. Het is altijd een groot genoegen om naar Binoche te kijken, want zij is een der grote actrices van haar tijdperk en speelt ongewild Magimel een beetje van het scherm. Helaas is het scenario van Murray Head, François-Olivier Rousseau en regisseuse Kurys te praterig en duurt de film minstens een half uur te lang. De bijrollen zijn goed; de decors en de kostuums zijn zo mooi, dat ze aandacht moeiteloos afleiden als de film te toneelmatig wordt. Het camerawerk van Vilko Filac is uitstekend.

Les Acteurs

1999 | Drama

Verenigde Staten 1999. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Pierre Arditi, Josiane Balasko, Jean-Paul Belmondo, François Berléand en Dominique Blanc.

In deze bijna plotloze film die aaneengeregen is met min of meer in elkaar overgaande episoden krijgen een keur van Franse acteurs en actrices de kans zichzelf te spelen, te parodiëren of andere te imiteren in scène's uit bekende of beroemde films. Wie niet op de hoogte is met de Franse cinema, ontgaat veel. Wie denkt dat hij flink wat af te lachen krijgt, wordt teleurgesteld omdat de spelers eindeloos lang over hun vak, hun angsten voor de toekomst en andere zaken praten. Sommige fragmenten duren veel te lang en herhalen zich. Toch moet gesteld worden dat de rolverdeling zijn uiterste best gedaan heeft, waardoor er hele boeiende stukken in de film zitten. Soms staat de fijnzinnige humor op een hoog niveau. Kortom een film voor echte cinefielen met een gedegen kennis van de Franse film. Het scenario is van regisseur Blier. Het camerawerk is van François Catonné. Hoe je het wendt of keert, het resultaat is een originele en verbluffende Blier.

Le vent de la nuit

1999 | Drama

Frankrijk/Italië/Zwitserland 1999. Drama van Philippe Garrel. Met o.a. Catherine Deneuve, Daniel Duval, Xavier Beauvais, Jacques Lasalle en Daniel Pommereulle.

De mooie, al wat oudere Hélène (Deneuve) houdt er een minnaar op na. De jonge kunstenaar Paul (Beauvois) vindt haar aantrekkelijk, maar te bezitterig. Om van haar te ontsnappen, gebruikt hij heroïne en gaat hij op reis met medekunstenaar Serge (Duval), die zo zijn eigen sores heeft. Thuis maakt Hélène zich ondertussen zorgen. Veel eindeloze gesprekken, veel beelden van snelwegen die door het Europese landschap slingeren. Regisseur Garrel maakte eerder J'entends plus la guitare. Velvet Underground-voorman John Cale schreef de muziek.

La bûche

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Danièle Thompson. Met o.a. Sabine Azéma, Emmanuelle Béart, Charlotte Gainsbourg, Françoise Fabian en Claude Rich.

De drie zussen Louba, Sonia en Milla komen elk jaar samen met Kerst. Alle drie hebben ze er andere gedachten over. Louba, de oudste, denkt dan weer aan haar fijne jeugd. Sonia vind Kerst een gelegenheid om een groot perfect feest te organiseren. Milla tenslotte, de jongste, vind het kerstfeest maar niks; toch komt ze ieder jaar weer uit plichtsgevoel ten opzichte van haar familie. De ouders van de drie vrouwen zijn vijfentwintig jaar geleden gescheiden, maar er zijn nog een aantal dingen die uitgesproken moeten worden. De hele familie ontmoet elkaar met Kerst.

Je veux tout

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Guila Braoudé. Met o.a. Elsa Zylberstein, Frédéric Diefenthal, Alain Bashung, Élisabeth Vitali en Sonia Vollereaux.

De 27-jarige Eva (Zylberstein) studeert nog architectuur als ze moeder wordt, een baantje heeft en voor het huishouden moet zorgen. Ze weet alle taken met succes en een glimlach uit te voeren en slaagt daarbij ook nog eens met haar afstudeerproject. Het scenario van de regisseuse Braoudé is optimistisch en ongeloofwaardig, maar dit wordt goedgemaakt door de energieke en talentvolle Zylberstein. Al is ze een beetje veel in het beeld, zij is de moeite waard in deze humoristische feelgoodfilm. Het scenario is van regisseuse Braoudé. Het camerawerk is van Philippe Pavans de Ceccatty. Ook bekend als MÈRE AGITÉE.

Augustin, roi du kung-fu

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Anne Fontaine. Met o.a. Jean-Chrétien Sibertin-Blanc, Maggie Cheung, Darry Cowl, Bernard Campan en Paulette Dubost.

Augustin (Sibertin-Blanc) is bezeten van kung-fu-films. In zijn kamertje imiteert hij op amateuristische wijze de atletische sprongen en bewegingen van Bruce Lee en Jacky Chan. Hij is vastbesloten mee te spelen in een kung-fu-film, maar die worden in Frankrijk nauwelijks geproduceerd. Dus trekt hij per fiets naar China. Niet de veraf gelegen Chinese Volksrepubliek, maar het dertiende arrondissement van Parijs, ook bekend als de Chinese wijk. Hier ontmoet hij de mooie Ling (Cheung), die hem wel wil helpen. Augustin is een personage dat het midden houdt tussen Mr. Hulot en Buster Keaton. Dit is zijn tweede filmavontuur. Hier wordt het bewijs geleverd dat vooruitgang geen verbetering hoeft te zijn; trouwens de eerste film heette gewoon AUGUSTIN. De film schiet uit de startblokken, is sprankelend en origineel, maar zakt algauw als een pudding in elkaar. Sibertin- Blanc kan met zijn onorthodoxe personage het zwakke scenario van Fontaine, Jacques Fieschi en Gilles Taurand onmogelijk overeind houden en de film redden. We zitten beslist niet te wachten op nog meer avonturen van Augustin. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Trop (peu) d`amour

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Jacques Doillon. Met o.a. Lambert Wilson, Élise Perrier, Alexia Strési, Lou Doillon en Jérémie Lippmann.

Regisseur Paul (Wilson), zijn dochter Camille (Dollion) en zijn vrouw Margot (Str[KA1]esi) ontvangen bij hen thuis een zeer begaafd meisje van zeventien, Emma (Perrier). Zij had vijftienhonderd liefdesbrieven als tekstvoorbeelden gestuurd aan Paul en ze gaan samen een scenario schrijven. Het is zomer en Emma laat Paul merken dat ze op hem valt, maar met hetzelfde gemak strijdt ze op een zwoele zomeravond met Camille om de gunsten van haar vriendje. Margot neemt de benen en laat haar man achter in de armen van Emma. Later komt Margot terug op het moment dat Paul en Camille de deur uit zijn en zij wenst een hartig woordje met Emma te spreken. Tijdens het hoog oplopende gesprek komt Paul binnen en kiest partij voor Margot, waarop Emma bakzeil haalt en vertrekt. Doillon schetst het portret van broze mensen, die of teveel of te weing liefde krijgen; deze psychologische studie is ge[KA3]inspireerd op de film van Pier Paolo Pasolini TEORAMA uit 1968. De Italiaanse meester echter maakte een film vol vuur en vlam met bezeten personages die dreigden verteerd te worden door hun eigen hartstochten en in deze conventionele blauwdruk ontbreekt het aan pit en po[KA3]ezie. Niet dat er binnen de huiselijke kring geen ruzies oplaaien, maar die worden weer even gemakkelijk gedoofd als ze omhoog schoten en dat feit veroorzaakt tot een haug van groot ongeloof ondanks het aardige spel van de rolverdeling, Perrier uitgezonderd. Zij valt eerder op door haar matte spel en haar overdreven gebaren als ze emoties wil uitdrukken. Het scenario is van (de 54-jarige) regisseur Doillon en Brune Compagnon. Het camerawerk is van Christophe Pollock.

Restons groupés

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Emma de Caunes, Judith Henry, Hubert Koundé, Samuel Le Bihan en Estelle Larrivaz.

Vol enthousiasme begint een groep Franse toeristen aan een rondreis door het Westen van de V.S. In de groep bevinden zich o.a. kwieke journaliste Claire (De Caunes), filosofische sportleraar Aim[KA1]e (Kound[KA1]e), gemene gierigaard Jean- Michel (Le Coq), serieuze Gwena[KA3]el (Lochet) en ex-communist Raymond (Robin). De reis is georganiseerd door Dream Tours. Bij aankomst hoort de overijverige gids Mathias (Le Bihan) dat het reisbureau failliet is en dat het vooruitbetaalde geld gebruikt werd om schulden af te lossen. Hij besluit de gedupeerden in het ongewisse te laten en met geïmproviseer hun tocht door de V.S. toch nog aangenaam te maken. Jammer genoeg is Mathias onvoldoende opgewassen tegen dergelijke tegenslagen. Onderhoudende Amerika-satire die helaas de indruk wekt dat hij gemaakt werd om de rolverdeling en crew een snoepreisje door Californië, Nevada, Utah en Arizona te laten maken. Hij is net zo overbodig als een goedkope glanzende ansichtkaart. Een prettige film, die even snel bekeken als vergeten is. Salomé baseerde zijn voorspelbare scenario op een ware geschiedenis. Mooie breedbeeld fotografie van Jean-Claude Larrieu. Dolby Stereo. Panavision.

Place Vendôme

1998 | Drama, Misdaad, Thriller

Frankrijk 1998. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Catherine Deneuve, Emmanuelle Seigner, Jean-Pierre Bacri, Bernard Fresson en Jacques Dutronc.

Catherine Deneuve speelt een melancholieke en alcoholistische grande dame die na de zelfmoord van haar echtgenoot zeven ruwe diamanten aan de man probeert te brengen. In mooie lange scènes probeert ze de verdachte herkomst van de stenen te achterhalen, en komt ze gaandeweg meer te weten over de levenswandel van haar man en vooral ook over zichzelf. Regisseuse Garcia confronteert haar personages met de schimmige diamanthandel om - zoals ze het zelf formuleerde - 'de effecten te meten van fantasieën en leugens op het leven van alledag'. Deneuve kreeg in Venetië de Gouden Leeuw voor de beste vrouwelijke acteerprestatie.

Alice et Martin

1998 | Drama

Frankrijk/Spanje 1998. Drama van André Téchiné. Met o.a. Juliette Binoche, Alexis Loret, Mathieu Amalric, Carmen Maura en Jean-Pierre Lorit.

Regisseur Téchiné, maker van het ondergewaardeerde meesterwerk Les roseaux sauvages, heeft de gave onvoorspelbaarheid te kunnen koppelen aan een coherent verhaal. In wat we wel een typisch Franse film mogen noemen - prachtige beeldtaal en aanvankelijk wat verwarrende tijd- en karakterduiding - zijn we getuige van de gecompliceerde verhouding tussen violiste Alice (Juliette Binoche) en gekneusde Martin (Alexis Loret). In de proloog zien we Martins trauma in wording wanneer zijn moeder hem op zijn tiende wegbrengt naar zijn echte, tirannieke, vader. Tien jaar later vlucht hij weg en via omzwervingen belandt hij in Parijs waar hij de veel oudere Alice leert kennen. Martin hunkert naar vergetelheid, Alice naar intimiteit. Téchiné heeft zijn film opgetuigd met verscheidene dramatische breekpunten en het voert te ver om zijn doorwrochte plotontwikkelingen prijs te geven. Het volstaat te zeggen dat Martin wordt verteerd door schuldgevoelens en het is aan de kijker om zich over te geven aan zijn lijdensweg. De jonggestorven Jeff Buckley verwoordt het treffend in de wonderschone soundtrack, 'why is everything so hazy, or am I just going crazy, dear.' (VM/VPRO Gids)

Nettoyage à sec

1997 | Drama

Frankrijk/Spanje 1997. Drama van Anne Fontaine. Met o.a. Miou-Miou, Charles Berling, Stanislas Merhar, Mathilde Seigner en Nanou Meister.

Nicole (Miou-Miou) en Jean-Marie (Charles Berling) Kunstler hebben na vijftien jaar samenzijn een uitgebluste relatie. Een erotisch optreden van de 'Koninginnen van de Nacht' Loic (Stanislas Merhar) en Marilyn (Mathilde Seigner) brengt daarin verandering. De vier vatten een vriendschap op en een nieuw soort erotiek ontwaakt voor de Kunstlers. Het spel is meeslepend realistisch en het script won de hoofdprijs in Venetië, maar men moet wel tegen tergende opbouw en spanning kunnen om dit drama te kunnen waarderen.

Cannes... les 400 coups

1997 | Documentaire

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1997. Documentaire van Gilles Nadeau. Met o.a. Georges Cravenne, Louisette Fargette, Roger Vadim, Claudia Cardinale en Henri Alekan.

Een overzicht van vijftig jaar Festival van Cannes, beginnende met de valse start in 1939, om dan over te schakelen op het echte eerste festival van 20 september tot en met 5 oktober 1946. De vele documentaire beelden met beroemde vedetten van destijds die langs de Croisette paraderen worden afgewisseld met interviews met de groten van vandaag. Er wordt natuurlijk aandacht besteed aan het afgebroken festival van 1968, dat als gevolg had dat nevenmanifestaties als [KL]La quainzaine des r[KA1]ealisateurs[KLE] en [KL]La semaine de la critique[KLE] het levenslicht zagen. Tevens worden fragmenten getoond uit films die hun loopbaan startten in Cannes, evenals beelden van enkele prijsuitreikingen. Het geheel zit eerder rommelig in elkaar en werd duidelijk vlug gemonteerd (door Martine Evin) om de concurrenten voor te zijn. Michel Pascal en Nadeau schreven het scenario. Pascal stond tevens in voor de commentaar en de interviews. Achter de camera stonden Jean-Claude Lemercier, Jacques Pamart en Gorka Sistiaga.

Mon homme

1996 | Komedie, Drama, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Bertrand Blier. Met o.a. Anouk Grinberg, Gérard Lanvin, Valeria Bruni Tedeschi, Olivier Martinez en Sabine Azéma.

Meestal is het een noodlijdende prostituee die onder de vleugels genomen wordt van een weldoener (zie Pretty Woman e.d.). Cineast Blier draait de rollen eindelijk eens om. Marie (Grinberg), een rijke en tevreden prostituee, neemt op een dag zwerver Jeannot (Lanvin) op. Dat ze de liefde bedrijft met deze stinkerd is al bedenkelijk en als ze later van Jeannot eist dat hij haar gewelddadige pooier wordt is het duidelijk: Marie is masochiste. Regisseur en scenarist Blier, die meestal films maakt over mannelijke lusten, kan het niet laten en richt zich steeds meer op Jeannot in plaats van de interessantere Marie.

Les voleurs

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van André Téchiné. Met o.a. Catherine Deneuve, Daniel Auteuil, Laurence Côte, Didier Bezace en Benoît Magimel.

De jonge Juliette (Côte) is zowel de geliefde van de biseksuele filosofie professor Marie (een fascinerende rol van de tijdloos mooie Deneuve) als van politieagent Alex (Auteuil). Alex' broer Ivan wil niet deugen, en laat Juliettes broer klusjes voor hem opknappen. Les voleurs is een vlechtwerk van verhaallijnen waarin stukje bij beetje een broedertwist, een driehoeksrelatie en een misdaadverhaal worden blootgelegd. Regisseur Téchiné creëerde een ambitieuze, intelligente, maar ook pessimistische film, waarin hij spanning combineert met een grondige karakteranalyse en een snufje filosofie.

Les 2 papas et la maman

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Marc Longval. Met o.a. Arielle Dombasle, Smaïn, Antoine de Caunes, Julie Gayet en El Kébir.

Na vijf jaar huwelijk krijgen Jerome en Delphine te horen dat Jerome steriel is. Een spermabank zien ze niet zo zitten, dus vragen ze Jerome's beste vriend Salim om zaad te doneren. Voor de buitenwereld probeert het drietal hun geheim verborgen te houden, maar hoe lang dat goed kan gaan...?

Capitaine Conan

1996 | Oorlogsfilm, Experimenteel

Frankrijk 1996. Oorlogsfilm van Bertrand Tavernier. Met o.a. Philippe Torreton, Samuel Le Bihan, Bernard Le Coq, Catherine Rich en Yves Roan.

Na La vie et rien d'autre Taverniers tweede meesterwerk over '14-'18. In de chaosnadagen van De Grote Oorlog opereren op de Balkan kapitein Conan en zijn vijftig soldaten van de Armée des Orients. Als ouderwetse Sioux-krijgers doden ze de vijand met het mes. Wanneer een aantal van het peloton, het merendeel ex-bajesklanten, van plundering en moord wordt beschuldigd, verdedigt de bikkelharde doch bloedsbroederloyale Conan hen. In deze adaptatie van Roger Vercels roman uit 1934, door dialoogsmid par excellence Jean Cosmos, is Torreton groots als tragische barbaar. Briljante 'Scope-fotografie van Alain Choquart. Onder de vele onderscheidingen: Césars voor regisseur en hoofdrolspeler.

Sale gosse

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Claude Mouriéras. Met o.a. Anouk Grinberg, Axel Lingée, Alberto Gimignani, Philippe Madala en Sotigui Kouyaté.

Nina (Grinberg) is een alleenstaande moeder met een eenvoudig baantje als kapster in een kliniek voor kankerpati[KA3]enten. Martin (Ling[KA1]ee) is haar zoon; hij is tien. Als Nina een relatie aanknoopt met Miguel, die ze van het tangodansen kent, merkt ze dat Martin sc[KA2]ene`s gaat maken en al gauw loopt de verhouding mis. Ze krijgt kennis aan Pippo (Gimignani), een kleine oplichter van Italiaanse afkomst. Martin zorgt voor heibel, niet alleen thuis maar ook op school: hij vecht. Pippo probeert de zaak toch in evenwicht te houden. Hij begrijpt dat Martin, die zijn vader nooit gekend heeft, de leegte probeert op te vullen met zijn onhandelbare gedrag en dat hij wegzakt in dagdromen of spelletjes met zijn vriendje Karim (Douache), een magrebijns jongetje. Tijdens een schoolreisje zorgt Martin voor de nodige consternatie. Verfrissende film over de problematiek van een ongehuwde moeder met een opgroeiend kind, die zelf onzeker is en niet goed weet hoe ze de situatie moet aanpakken. Grinbergs spel is voortreffelijk en het scenario van regisseur Mouriéras, vermijdt zoetsappigheid, cliché's en vooral vals sentiment. Het camerawerk van Walther Vanden Ende is klasse, precies wat men van hem verwachten mag. Gesitueerd in Lyon. Bekroond op het festival van San Sebastian in Spanje.

Ponette

1995 | Familiefilm, Drama

Frankrijk 1995. Familiefilm van Jacques Doillon. Met o.a. Victoire Thivisol, Delphine Schiltz, Matiaz Bureau Caton, Léopoldine Serre en Marie Trintignant.

Ponette die vier jaar is en net uit het ziekenhuis, hoort van haar vader dat haar moeder bij een verkeersongeluk is omgekomen. Ponette komt in huis bij haar tante Claire en haar neefje en nichtje. Ponette weigert echter met hen te spelen en trekt zich terug.

Nelly & Monsieur Arnaud

1995 | Drama, Romantiek

Frankrijk/Italië/Duitsland 1995. Drama van Claude Sautet. Met o.a. Emmanuelle Béart, Michel Serrault, Jean-Hugues Anglade, Françoise Brion en Michèle Laroque.

Sautet, die vooral bekendheid verwierf met zijn verhalen over de middenklasse in midlife crisis in films als Vincent, François, Paul... et les autres en Une histoire simple, richt zich hier op de relatie tussen een jonge typiste en een gepensioneerde rechter. Voor de een moet het leven nog beginnen, de ander heeft het er zo'n beetje opzitten. Zoals gebruikelijk bij Sautet wordt het subtiele en gelaagde verhaal mooi traag verteld. Maar de film, die prachtig gefotografeerd is door Jean-François Robin, moet het vooral hebben van het spel en de dialoog. Césars voor Sautet en Serrault.

Tzedek : Les justes

1994 | Documentaire, Oorlogsfilm

Frankrijk/Zwitserland 1994. Documentaire van Marek Halter. Met o.a. Richard Abel, André Allombert, Annie Baetsen, Berthold Beitz en Edith Berlow.

Regisseur Halter gaat op zoek naar de waarheid over de vernietigingskampen in WO II (1939-45). Het is zijn bedoeling om voor eens en altijd de onderhandelaars de bek te snoeren. Zijn film is opgebouwd uit gesprekken met mensen die de holocaust overleefd hebben en mannen en vrouwen die joden hebben helpen ontsnappen aan de nazi's. Het is een boeiende filmervaring die elke gezonde toeschouwer moet vullen met afgrijzen, maar die toch geen haat predikt. Wat hij vooral veroordeelt is de onverschilligheid, de onwetendheid en de lafheid die in die zwarte jaren heerste en die vandaag nog steeds hun stempel drukken op een bepaald soort mensen. Een universeel document dat de waarheid illustreert achter films als SCHINDLER'S LIST. Het scenario is van Marek en Clara Halter en voor de montage stond André Chaudagne in. Achter de camera nam Hughes de Haeck plaats.

Rosine

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Christine Carrière. Met o.a. Eloïse Charretier, Mathilde Seigner, Laurent Olmédo, Christine Murillo en Aurélie Vérillon.

Toen Rosine`s moeder Marie (Seigner) nog maar net zestien was kreeg zij haar kind (Charretier) en nu is zij dertig en nog steeds niet volwassen. Ze stapt de disco`s af, Rosine aan haar lot overlatend. De vader Pierre smeerde hem nog voordat Rosine geboren werd. Nu is hij terug en Marie is maar al te blij een vaste relatie te hebben en haalt hem in huis. Aanvankelijk lijkt alles koek en ei, Rosine heeft een vader, maar Pierre is een grote zak met losse knuisten. Hij gaat zelfs zover dat hij Rosine verkracht (dat gebeurt overigens buitensbeelds, maar is expliciet genoeg). Intimistisch drama tegen het naargeestige decor van een kille Noord-Franse industriestad, spontaan gespeeld door de hoofdrollen en met namen Charretier als de veertien-jarige Rosine - zij zou wel eens hoge ogen kunnen gooien op het witte doek. Scenario van regisseuse Carrière en de fotografie was in handen van Christophe Pollock. Op kleine festivals meervoudig bekroond - en terecht.

Oublie-moi

1994 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1994. Komedie van Noémie Lvovsky. Met o.a. Emmanuelle Devos, Laurent Grévill, Emmanuel Salinger, Philippe Torreton en Olivier Pinalie.

Nathalie (Tedeschi) is een jonge meid uit Parijs. Haar vriend Antoine (Salinger) dumpt ze voor verpleger Eric (Grevill) die haar veel te opdringerig vindt en haar niet moet. Ze is werkloos en zit nu ook nog zonder vaste relatie; haar al redelijk ingestorte wereld stort nog verder in.

Les roseaux sauvages

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van André Téchiné. Met o.a. Élodie Bouchez, Gaël Morel, Stéphane Rideau, Frédéric Gorny en Michèle Moretti.

Het is 1962 en de Algerijnse oorlog lijkt ver weg op de provincieschool waar vier tieners opgroeien. Maar de oorlog komt dichterbij wanneer de broer van een van hen naar het front moet. Terwijl een communistische onderwijzeres hun politieke bewustzijn voedt hebben de jongeren ook allerlei persoonlijke zaken aan hun hoofd. Zo denkt François dat hij homoseksueel is, en verliefd op Serge. Maar Serge voelt iets voor Maïté (Bouchez), de dochter van de docente. Gevoelig drama van André Téchiné (Ma saison préférée, Les voleurs) werd onderscheiden met vier Césars.

Le fils préféré

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Gérard Lanvin, Jean-Marc Barr, Bernard Giraudeau, Margherita Buy en Roberto Herlitzka.

Jean-Paul (Lanvin) is gescheiden en heeft voldoende tijd om zijn oude zieke vader te bezoeken. Om uit de financiële problemen te komen, de zaken lopen slecht en hij heeft schulden bij de maffia, besluit hij een levensverzekering voor zijn vader af te sluiten. Wanneer vader verdwijnt gaat hij samen met zijn twee totaal verschillende broers naar hem op zoek. Fraai portret van een Frans-Italiaans gezin, met vaste hand geregisseerd en mooi gespeeld door de hoofdrollen. Lanvin hield er in 1995 een César voor beste acteur aan over.

Un crime

1993 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1993. Drama van Jacques Deray. Met o.a. Alain Delon, Manuel Blanc, Sophie Broustal, Francine Bergé en Maxime Leroux.

Een zelfingenomen jongeman (Blanc) uit een welgesteld gezin wordt beschuldigd van de moord op zijn ouders. Delon speelt de advocaat die hem met verve verdedigt en vrij weet te krijgen, maar dan aan het twijfelen slaat. De ouderwets spannende film moet het niet hebben van actie, maar draait vooral om de verbale confrontatie tussen cliënt en advocaat. Het personage van Blanc en de verschillende plotwendingen doen meer dan eens denken aan de latere succesthriller Primal Fear. Gebaseerd op de roman Le dérapage van Gilles Perrault, die naar verluidt niet erg te spreken was over de film.

Ma saison préférée

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van André Téchiné. Met o.a. Catherine Deneuve, Daniel Auteuil, Marthe Villalonga, Jean-Pierre Bouvier en Chiara Mastroianni.

De afzonderlijke acteurs in Ma saison préférée zijn (zoals vaker bij Téchiné) interessanter om naar te kijken dan hun verknipte en onsympathieke personages. Auteuil en Deneuve spelen een van elkaar vervreemde broer en zus die ter gelegenheid van een kerstdiner met hun alleenwonende moeder (Villalonga) na jaren weer bij elkaar komen. Een feestelijk samenzijn levert dat niet op, wel het omwoelen van het verleden. Aldus krijgen de mooie fotografie van Thierry Arbogast en traditionele mineurtonen van componist Philippe Sarde iets van een vals vernisje. Chiara Mastroianni, de liefdesbaby van Deneuve en Marcello Mastroianni, debuteert in een bijrol.

Le jeune Werther

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Jacques Doillon. Met o.a. Ismaël Jolé-Ménébhi, Mirabelle Rousseau, Thomas Brémond, Miren Capello en Faye Anastasia.

Guillaume, de schoolvriend van Ismaël, heeft zelfmoord gepleegd. Een groepje vrienden en vriendinnen probeert achter het waarom te komen. Werd zijn liefde, zoals die van Goethe's Werther, niet beantwoord? De kinderen vinden het meisje waar Guillaume verliefd op was, en ook Ismaël raakt gefascineerd door de blonde schoonheid. De jonge acteurs, die geen van allen eerder voor de film speelden, hebben onder de liefdevolle, virtuoze regie van Doillon iets heel natuurlijks en grote overtuigingskracht. Een uitzonderlijke film, intelligent en emotioneel, gefotografeerd door Christophe Pollock op een bijna documentaire manier.

La crise

1992 | Komedie

Frankrijk/Italië 1992. Komedie van Coline Serreau. Met o.a. Vincent Lindon, Patrick Timsit, Yves Robert, Maria Pacôme en Valérie Alane.

De filmer, die op talentvolle, humoristische en intelligente wijze de vreemde trekjes van onze samenleving schetst, slaagt erin een zeer innemende komedie te maken rond de crisis van het paar, in de liefde, het werk en het leven. Het begint er allemaal mee, dat Victor, een briljant bedrijfsadvocaat, op een morgen ontwaakt, en achtereenvolgens ontdekt dat zijn vrouw hem heeft verlaten en dat hij zijn baan kwijt is. De teneergeslagen Victor doet wanhopige pogingen zijn vrienden en familieleden op de hoogte te brengen van zijn tegenspoed. Maar wat blijkt, iedereen verkeert in een crisis, die veel belangrijker wordt geacht dan die van Victor. Treffende dialogen, een tot in de puntjes verzorgd scenario en een perfecte acteursregie. Elke acteur toont op zijn eigen vlak lef en hoeft hier geen enkele spijt van te hebben. De kijker lacht, pikt een traan weg en wordt aan het denken gezet. Deze film vormt nu eens een goede weerspiegeling van deze tijd. Camerawerk van Robert Alazraki.

L.627

1992 | Misdaad, Experimenteel, Thriller, Drama

Frankrijk 1992. Misdaad van Bertrand Tavernier. Met o.a. Jean-Roger Milo, Didier Bezace, Nils Tavernier, Charlotte Kady en Philippe Torreton.

Franse cineast Tavernier houdt van volksrealisme, getuige zijn docudrama's Ça commence aujourd'hui - over een bevlogen kleuterleraar - en L'appât - over gewetenloze tieners. In zijn 145 minuten durende politiefilm L.627 volgt de camera een in burgerkleding gestoken drugsagent in Parijs. De alledaagse sleur van het politiewerk staat centraal waarbij de nadruk ligt op de ellendige werkomstandigheden van de agenten (L.627 is een verwijzing naar een tijdrovend reglement). De actie komt er bekaaid af met een enkel opstootje, gefilmd op afstand. Politiewerk blijkt dweilen met de kraan open. Het draait om speurwerk en camaraderie, niet om misdaadbestrijding, volgens Tavernier. Aangenaam langdradig.

L'inconnu dans la maison

1992 | Thriller, Drama

Frankrijk 1992. Thriller van Georges Lautner. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Cristiana Réali, Sébastien Tavel, Renée Faure en François Perrot.

Advocaat Loursat (Belmondo) verdrinkt iedere avond zijn verdriet over de zelfmoord van zijn echtgenote. Hij heeft al tien jaar niet meer gepraat met zijn dochter Isabelle (Réali), die hem de schuld geeft van de dood van haar moeder, maar toch nog thuis woont. Dan, op een avond, klinkt er een schot en valt er een dode. De moordenaar is waarschijnlijk de vriend van Isabelle, denkt de politie. Loursat besluit hem te verdedigen. Lautner bewerkte een roman van Simenon tot een degelijke, boeiende rechtbankthriller.

L'amoureuse

1992 | Romantiek, Komedie, Drama

Frankrijk 1992. Romantiek van Jacques Doillon. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Ivan Attal, Thomas Langmann, Stéphanie Cotta en Thierry Maricot.

Kind-vrouwtje Gainsbourg woont samen met Langmann. Als die een week weg is, ontmoet ze Canadese filmer Attal, die verschrikkelijk verliefd op haar wordt. Zij weerstaat echter zijn charme uit trouw aan Langmann en door te zeggen dat ze besloten hadden een kind te krijgen. Als Langmann teruggekeerd is, wordt hij evenwel verschrikkelijk jaloers - op niks. Om iedereen te vriend te houden, vrijt Gainsbourg tenslotte met beiden en dan wordt ze zwanger - en de vraag is van wie. Verhaaltje van niks over het klassieke triootje, dat bij de première aan de pers onjuist geafficheerd werd als de JULES ET JIM van de jaren negentig. Hoewel het spel van de drie hoofdrollen zeer goed is, wordt de niet-Franse kijker gallisch van de o.d. aan dialoog. En: hoe aantrekklijk is Charlotte met haar kortgeknipte bolletje nu wel? Regisseur Doillon schreef zijn eigen scenario en de fotografie was in handen Christophe Pollock.

Un week-end sur deux

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Nicole Garcia. Met o.a. Nathalie Baye, Joachim Serreau, Felice Pasotti, Miki Manojlovic en Gilles Treton.

Gescheiden Camille Valmont (Baye), tot schnabbelende ex-VIP afgezakte actrice, heeft een hoteltombolaklusje in Vichy. Noodgedwongen neemt ze haar twee jonge kinderen mee, die ze om het weekend ziet en voornamelijk als ballast beschouwt. Ter plaatse realiseert de egocentrische veertigster wat ze van carrière, huwelijk en moederschap gebakken heeft en neemt een doldriest besluit. Het onsentimentele scenario voor dit ontroerende regiedebuut van actrice Garcia schenkt natuurtalent Baye een van haar rijkste rollen. De sterrenhemelscène aan het slot is van een fijnzinnige poëzie. Miki Manojlovic speelt de vader die in het geweer komt wanneer Camille er met kroost vantussen gaat.

La maison de Jade

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Jacqueline Bisset, Vincent Perez, Véronique Silver, Yves Lambrecht en Pascal Decolland.

Een bewerking van de autobiografische roman van Madeleine Chapsal. Hoewel zij dicht bij de tekst bleef, pleegde de regisseuse hoogverraad door de strekking weer te geven als een sentimenteel verhaaltje, dat wemelt van de cliché's uit een fotoroman. En dat ook nog in een al even pretentieuze als goedkope filmstijl. Jacqueline Bisset voorkomt een algehele afgang door haar talent in enkele sterke scènes in te zetten. Maar waar is de Nadine Trintignant van LE VOLEUR DE CRIMES gebleven?

Le Solitaire

1987 | Misdaad, Actiefilm, Thriller

Frankrijk 1987. Misdaad van Jacques Deray. Met o.a. Jean-Paul Belmondo, Michel Beaune, Jean-Pierre Malo, François Dunoyer en Yolande Gilot.

Vlak voordat hij met pensioen zou gaan wordt de partner van rechercheur Stan Jalard (Belmondo) vermoord door de fielterige gangster Charly Schneider (Malo). Stan adopteert het zoontje van zijn partner en zint op wraak. Maar als hij het Schneider uiteindelijk betaald wil zetten komt hij alleen te staan. Regisseur Deray was een productieve, ambachtelijke regisseur van misdaadfilms, Belmondo was ooit Frankrijks beroemdste actieheld, maar op 54-jarige leeftijd is hij toch aanmerkelijk minder soepel dan vereist. Le Solitaire mist spanning en is vlak en routineus.

De guerre lasse

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1987. Oorlogsfilm van Robert Enrico. Met o.a. Nathalie Baye, Christophe Malavoy, Pierre Arditi, Philippe Clévenot en Jean Bouise.

Wat doe je wanneer rondom je de terreur zichtbaar is van een zelfuitgeroepen afsplitsregering die collaboreert met een misantropenregime dat de wereld in een oorlog heeft gestort? Die gewetenskwestie wordt acuut voor industrieel Charles, tijdens WO II beneden de Vichy-demarcatielijn comfortabel conflictafzijdig. Totdat vieux copain en Résistance-man Jérôme binnenvalt met de mooie en getroebleerde artsenweduwe Alice, en alles uit de manipulatiekast haalt om een Joods gezin te redden. Sterk bezet drama met grijstonen en hartsvalkuilen, ouderwets behoedzaam geënsceneerd door genremeester Enrico (1931-2001).

L' amour braque

1985 | Drama, Misdaad, Thriller

Frankrijk 1985. Drama van Andrzej Zulawski. Met o.a. Sophie Marceau, Francis Huster, Tchéky Karyo, Christiane Jean en Michel Albertini.

Een vrije bewerking van Dostojewski's De idioot. Nog nooit durfde Zulawski zo ver te gaan in zijn wereld van waanzin en dood als in deze hedendaagse bewerking van het werk van de Russische romanschrijver. Zó ver dat hij zelfs zijn bewonderaars met deze totale overdrijving tot het uiterste brengt. Er worden teveel grenzen verlegd, met een bijsmaak van extreme zelfingenomenheid.

Détective

1985 | Mysterie, Thriller

Frankrijk/Zwitserland 1985. Mysterie van Jean-Luc Godard. Met o.a. Nathalie Baye, Johnny Hallyday, Claude Brasseur, Laurent Terzieff en Jean-Pierre Léaud.

Vermakelijk staaltje plotloze anti-genrecinema door Jean-Luc van de Rebellenclub, filmdeconstructivist sinds 1960. Terwijl in het Parijse Hôtel Concorde Saint Lazare een moordzaak speelt, kruisen de slingerpaden van een dozijn figuren elkander. En ook weer niet. Godards idee van een grotepublieksfilm, een door drie cameramensen briljant gefotografeerd cinefielenfeestje, bruist en ontregelt. Begin '84 gedraaid als Baye-Hallyday-tortelduivenvehikel voor co-producent Alain Sarde in ruil voor de financiering van Je vous salue, Marie, in de nazomer van datzelfde jaar opgenomen. Jean-Pierre Léaud, Laurent Terzieff, Ann-Gisel Glass en piepkuiken Julie Delpy spelen bijrollen. Mede opgedragen aan cultregisseur Edgar G. Ulmer (1904-1972).

Notre Histoire

1984 | Drama

Frankrijk 1984. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Alain Delon, Nathalie Baye, Gérard Darmon, Geneviève Fontanel en Jean-Pierre Darroussin.

Een drankzuchtige garagehouder (Delon) zit in de trein en overpeinst zijn leven. Een vrouw (Baye) komt de coupé in. Ze hebben seks en zij verdwijnt weer. Hij gaat achter haar aan. In het niet altijd navolgbare universum van cineast Blier (Buffet froid) is dit het begin van een filmisch commentaar met surrealistische trekjes op burgerlijkheid, liefde en seks. Delon speelt nadrukkelijk iets anders dan de gangster die het Franse publiek voordien van hem kende en werd beloond met een César. Blier kreeg er een voor zijn scenario.

La garce

1984 | Drama, Film noir, Misdaad, Thriller

Frankrijk 1984. Drama van Christine Pascal. Met o.a. Isabelle Huppert, Richard Berry, Vittorio Mezzogiorno, Jean Benguigui en Jean-Claude Legay.

Dit is het bijzonder ingewikkelde verhaal van een zeventien- jarig meisje dat verkracht wordt door een politie-agent, een bons als vriend neemt, vervolgens van naam verandert nadat zij en haar vriend een ouder echtpaar hebben vermoord, en uiteindelijk de politie-agent weer tegenkomt en met hem wegloopt. Van een chronologische volgorde is hier totaal geen sprake. Het is een onwaarschijnlijk verhaal over gespuis in Frankrijk dat op Chicago in de jaren 1930 lijkt. En dat terwijl het zich afspeelt in de wijk van de confectiemagazijnen van de Sentier, die in werkelijkheid heel rustig is! Een vergezochte en domme film, maar het camerawerk van Raoul Contard is opmerkelijk.

La femme de mon pôte

1983 | Komedie, Experimenteel

Frankrijk 1983. Komedie van Bertrand Blier. Met o.a. Coluche, Isabelle Huppert, Thierry Lhermitte, Daniel Colas en François Perrot.

Een vampje uit Parijs verovert tijdens een wintersportvakantie de aantrekkelijke skikledingverkoper en verstoort zo zijn vriendschap met een sukkelige disk-jockey, die geleidelijk aan ook voor haar valt. Een teleurstellende, conventionele driehoekskomedie van Blier, die af en toe sentimenteel ontspoort. Een aardige rol van Huppert als driestuivers-femme fatale, maar de dikkerd Coluche geeft zijn underdog-rol te weinig dimensie. Scenario van Gérard Brach en regisseur Blier. Camerawerk van Jean Penzer.

Garçon!

1983 | Komedie

Frankrijk 1983. Komedie van Claude Sautet. Met o.a. Yves Montand, Jacques Villeret, Nicole Garcia en Rosy Varte.

Zoals de titel al impliceert speelt Sautets film zich grotendeels in een restaurant af. De kelner van een vooraanstaand Parijs restaurant besluit de charme en dienstbare flair die bij uitstek bij zijn beroep past, ook in te zetten in zijn privéleven. Hij wil op een geërfd stukje grond een pretpark beginnen. Maar Garçon! (kelner, dus) gaat vooral over mannen & vrouwen: hun relaties, hun dromen, hun onzekerheden. De reünie van regisseur Sautet en schrijver Jean-Loup Dabadie levert een aantrekkelijke tragikomedie op, met een prettig overacterende Montand. De film is rijkelijk voorzien van fraaie vrouwenrollen en de dynamische restaurant-scènes zijn meesterstukjes van cameraregie en mise-en-scène.

Le choc

1982 | Misdaad, Thriller, Actiefilm

Frankrijk 1982. Misdaad van Robin Davis en Alain Delon. Met o.a. Alain Delon, Catherine Deneuve, Stéphane Audran, Etienne Chicot en François Perrot.

Een beroepskiller wil uit het vak stappen en komt daarmee op de zwarte lijst van zijn opdrachtgever te staan. Hij duikt onder op een boerderij in Bretagne waar een commando hem komt liquideren. Hij weet samen met de gastvrouw wier man is gedood, te ontkomen en gaat op jacht naar de verrader. Bekwame regie vol vaart maakt het scenario dat lijkt op tientallen andere, niet boeiender of verrassender en de slappe film met veel sterren laat Delon binnen een eigen behandeling van de tekst en geeft Deneuve weinig kansen. De combinatie is ook minder explosief dan de titel suggereert. Audran steelt in een kleine rol de show als Delon's tipgeefster. Naar de roman La position du tireur couché van Jean-Patrick Manchette.

L'étoile du Nord

1982 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1982. Misdaad van Pierre Granier-Deferre. Met o.a. Simone Signoret, Philippe Noiret, Fanny Cottençon en Julie Jezequel.

Verfilming van roman van Georges Simenon over een misdaad in de 'Étoile du Nord', een TEE-trein op het traject Amsterdam, Brussel en Parijs. Een eerbiedige maar erg klassieke bewerking. Vele flash-backs houden de boel op. Het tweede deel van de film, dat in Charleroi speelt, is nog langdradiger door overvloedige aandacht voor pittoreske details. Lof voor het spel van Signoret en Noiret. Tevens schitterende dialogen van J. Aurenche en M. Grisolia. Het scenario is van Michel Grisolia, Jean Aurenche en regisseur Granier-Deferre. Het camerawerk is van Pierre-William Glenn.

J'ai épousé une ombre

1982 | Thriller, Drama

Frankrijk 1982. Thriller van Robin Davis. Met o.a. Nathalie Baye, Francis Huster, Richard Bohringer, Madeleine Robinson en Guy Tréjean.

Een ongehuwde zwangere vrouw wordt na een ontsporing van een trein verward met een verongelukte, pasgetrouwde passagiere. Haar schoonouders, die haar nooit ontmoet hebben, nemen haar liefderijk op. Er ontstaat een romance met de 'zwager' en de jonge 'weduwe', maar de ondeugdelijke vader van het kind duikt weer op en wil haar chanteren. Een bekwame, meer op het psychologisch realisme dan op suspense gerichte verfilming van William Irish' roman, met goede rollen van Baye en Robinson als de schoonmoeder. De film is echter niet altijd geloofwaardig. Scenario van Patrick Laurent en Robin Davis. Eerder werd het boek van Irish verfilmd als NO MAN OF HER OWN.

Une étrange affaire

1981 | Drama, Komedie

Frankrijk 1981. Drama van Pierre Granier-Deferre. Met o.a. Michel Piccoli, Nathalie Baye, Gérard Lanvin, Jean-Pierre Kalfon en Jean-François Balmer.

Met de Prix Louis Delluc bekroond, fascinerend drama over de bijna hypnotische werking van een Svengali-achtige manager op een jonge protégé. Piccoli speelt de raadselachtige Bertrand Malair (let op de achternaam) die in een warenhuis wordt aangesteld om de ingedutte boel op te schudden. Lanvin is reclameman Louis Coline die voor zijn chef-manipulateur huis, haard en zichzelf verloochent. Jean-Pierre Kalfon is Malairs passend akelige handlanger. Somber-profetische blik op de hedendaagse, vaak weinig scrupuleuze managerscultuur. Ambachtsman Granier-Deferre (Le chat, L'Étoile du Nord) overtreft zichzelf met deze psychologisch doordachte, subversieve adaptatie van Jean-Marc Roberts' roman Affaires étrangères.

Le choix des armes

1981 | Misdaad, Drama, Thriller

Frankrijk 1981. Misdaad van Alain Corneau. Met o.a. Yves Montand, Gérard Depardieu, Catherine Deneuve, Michel Galabru en Gérard Lanvin.

Klassieke policier van de veelzijdige Corneau (1943-2010). Waarin vervroegd uitgetreden gangster Noël Durieux (Montand) op zijn paardenfokkerij nabij Parijs ongenode gasten krijgt: zwaargewonde Serge en dolle hond Mickey, ontsnapte bandieten op de vlucht. Meteen is de fatalistische toon gezet, zoals in Série noire en Police Python 357, de andere Corneau-hoogvliegers uit deze periode. Scenario van de regisseur en journalist/romanauteur Michel Grisolia snijdt en passant zaken aan als ouder worden, loyaliteit en liefde. Muziek van Philippe Sarde en cameravoering van Pierre-William Glenn lijken welhaast in symbiose.

Hôtel des Amériques

1981 | Drama

Frankrijk 1981. Drama van André Téchiné. Met o.a. Catherine Deneuve, Patrick Dewaere, Etienne Chicot, Sabine Haudepin en Josiane Balasko.

De personages in deze eerste samenwerking tussen regisseur Téchiné en scenarist Gilles Taurand zijn niet erg sympathiek. Gilles (Dewaere) leeft in Biarritz op kosten van zijn moeder, uitbater van het hotel uit de titel. Wanneer hij op een avond bijna door de getroebleerde Hélène omver wordt gereden, start een turbulente relatie. Dewaere (1949-1982) is geknipt voor zijn rol, zoals de meeste rollen in Téchiné-films geheel verankerd in een psychologiserend script. Niet geschikt voor iedereen, dit kille universum zonder verlossing, maar wel zeer goed geregisseerd en vertolkt.

Beau-père

1981 | Drama

Frankrijk 1981. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Patrick Dewaere, Ariel Besse, Maurice Ronet, Nathalie Baye en Geneviève Mnich.

Na het verongelukken van zijn vriendin blijft een barpianist achter met de 14-jarige dochter van zijn vriendin, die hem verkiest boven haar echte vader, omdat ze hem - op grond van zijn relatie met haar moeder - de aangewezen man vindt om haar in de liefde in te wijden. Ondanks afweer en aarzelingen blijkt hij niet bestand tegen haar logica, tot zijn verliefdheid op een collega-musicienne de situatie ogenschijnlijk weer normaliseert. Deze psychologische komedie wordt door het gevoelige acteren van Dewaere en het natuurlijke spel van de jeugdige Besse, boven het niveau van enkel scabreuze situaties uitgetild, waarbij Blier zijn briljante scenario vorm geeft door een werkzame afstandelijkheid.

Sauve qui peut (la vie)

1980 | Romantiek, Drama, Experimenteel

Zwitserland/Frankrijk 1980. Romantiek van Jean-Luc Godard. Met o.a. Isabelle Huppert, Jacques Dutronc, Nathalie Baye, Roland Amstutz en Fred Personne.

Deze film heeft een muzikale structuur in vier delen, waarbij onafhankelijk van elkaar de drie hoofdpersonen worden geïntroduceerd. Volgens zijn eigen zeggen 'de tweede eerste film' van Godard blijkt na jaren van video-experimenten en politieke strijdfilms niet een nieuw begin, maar een opnieuw opvatten van eerdere thema's, procedés en collage- technieken.

Buffet froid

1979 | Thriller, Komedie

Frankrijk 1979. Thriller van Bertrand Blier. Met o.a. Gérard Depardieu, Jean Carmet, Bernard Blier, Denise Gence en Carole Bouquet.

'Ik ben de autodidact van de glimlach,' aldus cineast Bertrand Blier. Voeg vóór glimlach 'sarcastische' in en ziedaar het karakter van vrijwel alle inktzwarte Blier-komedies met hun hatelijk-aimabele personages en bizarre plotwendingen. Het surreële Buffet froid (César Beste Scenario '80) volgt drie toevallig samenkomende mannen (een werkloze, een eigenmachtig executerende politiecommissaris en een zwaarmoedige wurger van vrouwen) die tegen het decor van de Parijse designerbanlieue La Défense een onzalig moordtraject afleggen. Tijd en realiteit zijn even verknipt als het drietal en hun woordenwisselingen. De metropassagier met het mes in zijn buik is Michel Serrault.

op televisie
2 uitzendingen

Détective (1985) is deze week tweemaal op televisie. Log in om een abonnement aan te maken

Datum
Zender
Tijd
woensdag 13 december
ARTE
23:40 - 01:20
dinsdag 19 december
ARTE
01:25 - 03:05

Reageer