Jean-Marc Thibault

Regisseur, Acteur

Jean-Marc Thibault is regisseur en acteur.
Er zijn 56 films gevonden.

Mademoiselle Chambon

2009 | Drama

Frankrijk 2009. Drama van Stéphane Brizé. Met o.a. Vincent Lindon, Sandrine Kiberlain, Aure Atika en Jean-Marc Thibault.

Zwijgzame metselaar Jean is getrouwd en vader, juffrouw Chambon solitaire lerares op eeuwige doorreis. Twee volledig verschillende werelden, één onuitgesproken, onmogelijke liefde. Regisseur Brizé, met Je ne suis pas là pour être aimé al meester in delicaat en subtiel, laat in zijn vrije Eric Holder-romanadaptatie de blikken, lichaamstaal en stiltes spreken. Voormalige geliefden Lindon en Kiberlain spelen vanuit het diepst van hun wezen, totdat het afscheidslied 'Septembre (quel joli temps)' van Barbara weerklinkt. Passend slotakkoord in mineur bij een droevig verhaal over keuzes in bleek Zuid-Frans zomerlicht.

Rien ne va plus!

2002 |

Frankrijk 2002. Michel Sibra. Met o.a. Darryl Cowl, Macha Méril, Jean-Marc Thibault en Darry Cowl.

Zwijgzame metselaar Jean is getrouwd en vader, juffrouw Chambon solitaire lerares op eeuwige doorreis. Twee volledig verschillende werelden, één onuitgesproken, onmogelijke liefde. Regisseur Brizé, met Je ne suis pas là pour être aimé al meester in delicaat en subtiel, laat in zijn vrije Eric Holder-romanadaptatie de blikken, lichaamstaal en stiltes spreken. Voormalige geliefden Lindon en Kiberlain spelen vanuit het diepst van hun wezen, totdat het afscheidslied 'Septembre (quel joli temps)' van Barbara weerklinkt. Passend slotakkoord in mineur bij een droevig verhaal over keuzes in bleek Zuid-Frans zomerlicht.

Vidocq

2001 | Mysterie, Horror, Fantasy, Misdaad, Thriller

Frankrijk 2001. Mysterie van Pitof. Met o.a. Gérard Depardieu, Guillaume Canet, Inés Sastre, Edith Scob en Moussa Maaskri.

Fantasievol vermaak over een markant figuur uit de Franse geschiedenis, Eugène François Vidocq (1775-1857). Deze Vidocq bindt de strijd aan met een duivels monster. Het verhaal is niet al te boeiend, het zijn vooral de dromerige belden die indruk maken.

De l'amour

2001 | Drama

Frankrijk 2001. Drama van Jean-François Richet. Met o.a. Virginie Ledoyen, Yazid Aït, Mar Sodupe, Stomy Bugsy en Jean-François Stévenin.

Maria (Ledoyen) is twintig. Ze is afkomstig uit een kleinburgerlijk, maar net milieu van Spaanse immigranten. Ze woont in een banlieu, die geleidelijk in verval raakt. Er wordt gedealed, gewed op vechtende pitbulls en er is vandalisme, maar het schijnt Maria niet te deren. Temidden van de jonge beurs, die rondkarren in glanzende BMW-tjes op afbetaling, voelt zij zich happy met haar vriendje Karim (Aït), wiens ouders uit de Maghreblanden afkomstig zijn. Ze droomt ervan om een restaurant te openen, maar vindt werk op een kussenfabriek, waar ze aan de lopende band moet staan. Na een aantal weken hangt het monotone werk haar de keel uit en geeft ze de pijp aan Maarten. Bij het shoppen in een grote hypermarkt steelt ze zonder na te denken een stuk lingerie en wordt op heterdaad betrapt. Rebellerend tegen haar omstandigheden, ontkent ze hardnekkig de diefstal, belandt op het politiebureau en het gaat van kwaad tot erger. Kleine oorzaken, grote gevolgen. Richet, die naam heeft gemaakt als geëngageerde filmer met talent, die geen blad voor de mond neemt, heeft een luchtig drama over jongeren uit de voorsteden gebracht. Hoofdrol Ledoyen vult gemakkelijk het scherm, daarbij adequaat gesteund door bijrollen Stévenin als flic Bertrand, hip-hop muzikant Stomy Bugsy als drugsdealer Manu en Putzulu als Pascal de inspecteur van politie. Het scenario van regisseur Richet en Aït is misschien net iets te luchtig als drama, maar het bevat een scherpe milieuschets. Het camerawerk is van Christophe Beaucarne.

L'enfant de la honte

2000 |

Frankrijk 2000. Claudio Tonetto. Met o.a. Francis Perrin, Jean-Marie Thibault, Barbara Schulz, Jean-Marie Thibault en Jean-Marc Thibault.

Maria (Ledoyen) is twintig. Ze is afkomstig uit een kleinburgerlijk, maar net milieu van Spaanse immigranten. Ze woont in een banlieu, die geleidelijk in verval raakt. Er wordt gedealed, gewed op vechtende pitbulls en er is vandalisme, maar het schijnt Maria niet te deren. Temidden van de jonge beurs, die rondkarren in glanzende BMW-tjes op afbetaling, voelt zij zich happy met haar vriendje Karim (Aït), wiens ouders uit de Maghreblanden afkomstig zijn. Ze droomt ervan om een restaurant te openen, maar vindt werk op een kussenfabriek, waar ze aan de lopende band moet staan. Na een aantal weken hangt het monotone werk haar de keel uit en geeft ze de pijp aan Maarten. Bij het shoppen in een grote hypermarkt steelt ze zonder na te denken een stuk lingerie en wordt op heterdaad betrapt. Rebellerend tegen haar omstandigheden, ontkent ze hardnekkig de diefstal, belandt op het politiebureau en het gaat van kwaad tot erger. Kleine oorzaken, grote gevolgen. Richet, die naam heeft gemaakt als geëngageerde filmer met talent, die geen blad voor de mond neemt, heeft een luchtig drama over jongeren uit de voorsteden gebracht. Hoofdrol Ledoyen vult gemakkelijk het scherm, daarbij adequaat gesteund door bijrollen Stévenin als flic Bertrand, hip-hop muzikant Stomy Bugsy als drugsdealer Manu en Putzulu als Pascal de inspecteur van politie. Het scenario van regisseur Richet en Aït is misschien net iets te luchtig als drama, maar het bevat een scherpe milieuschets. Het camerawerk is van Christophe Beaucarne.

Ma terre

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Bernard Malaterre. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Roger Souza, Agnès Torrent, Marie-Joséphine Crenn en André Dupon.

Saynac is een schilderachtig dorpje in de rotsachtige heuvels van het departement van de Lot. De zeventig-jarige schapenhouder Fernand (Thibault) die weduwnaar is, leeft al jaren in onmin met zijn buurman, de vijftig-jarige geitenkaasboer D[KA1]ed[KA1]e (Souza), een vrijgezel. Hun hoeves worden gescheiden door een leegstaand huis. Dan komt een alleenstaande moeder, de 35-jarige Yoyo (Torrent) met haar tien-jarige dochtertje Laura (Crenn) terug naar haar geboortegrond. Ze nemen hun intrek in Yoyo's ouderlijke huis, i.c. de leegstaande woning. Ze wil de pigeonnier ombouwen tot een vakantiehuisje en in het huis gastenverblijven maken met als gevolg dat de omheining, die de koppige Fernand en Dédé hadden opgetrokken, afgebroken wordt. Het duo heeft echter nog een veel grotere hekel aan toeristen, dus hebben ze een gemeenschappelijke zaak. Een Frans boerendrama zonder de minste complexen. De confrontatie tussen de twee boerenpummels en de stadse Yoyo is voldoende stof voor de nodige conflicten. Natuurlijk zal de kleine Laura in haar onschuld alles in vrede laten eindigen. De liefhebbers van dit soort films zullen vanzelfsprekend smullen, maar wie van wat minder ouderwets vertier houdt, walgt er ongetwijfeld van. Regisseur Malaterre schreef zelf het scenario. Het camerawerk is van Bernard Cassan.

Le record

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk/Roemenië 1998. Komedie van Edwin Baily. Met o.a. Patrick Raynal, Antoine Basler, Charlie Nelson, Daniel Krellenstein en Djemel Barek.

1997, het kolenbekken van Lotharingen. Zes mannen, Roman (Raynal), de ploegleider, Fr[KA1]ed[KA1]eric (Lef[KA2]ebvre), zijn oudste zoon, Luigi (Basler), bijgenaamd Bang-Bang, de springtuigspecialist, Bachir (Barek), een hardwerkende Marokkaan, D.J. (Nelson), een mythomaan en de in zichzelf teruggetrokken Arizona (Krellenstein), vormen een hechte groep, die samen het overal aanwezige gevaar in de koolmijn trotseren. Op een ochtend verschijnt een zekere Tissier (Lelièvre), die hun toekomst onmiddellijk op losse schroeven zet. De onderneming kan niet meer optornen tegen de concurrentie van de veel goedkopere Chinese steenkool en de directie is van plan de mijnen te sluiten. Ondanks het dramatische - en realistische - gegeven wordt de film toch met veel humor doorspekt, zonder dat echter de sociale kritiek wordt ontweken. Het vreemde zootje aan acteurs werkt wonderwel als ensemble. Baily liet zich inspireren door persoonlijke ervaringen voor het scenario dat hij samen schreef met Alain Robillard, Gabriel Weber, Jean-Louis Sonzogni en Stéphane Kurc. Gefilmd in Roemenië door Vivi Dragan Vasile en Jean-Jacques Bouhon.

Le comte de Monte-Cristo

1998 | Avonturenfilm, Actiefilm, Historische film

Frankrijk 1998. Avonturenfilm van Josée Dayan. Met o.a. Gérard Depardieu, Ornella Muti, Jean Rochefort, Pierre Arditi en Sergio Rubini.

Groots opgezette verfilming in vier delen naar het heldenepos van Alexandre Dumas dat in 1845 verschenen is. De Franse tv- kijker heeft er kennelijk na een aantal bioscoopverfilmingen nog niet genoeg van en wil telkens weer de helden uit de 19e eeuwse (Franse) literatuur zien herleven. De drang naar macho-helden, avontuurlijke ondernemingen en nobele gevoelens, die de gerechtigheid laten zegevieren tegen valsheid en gekonkel, lijkt onverzadigbaar. G[KA1]erard Depardieu wilde al twee decennia lang gestalte geven aan zijn Graaf van Monte-Cristo, alias Edmond Dant[KA2]es, Abb[KA1]e Busoni, Lord Wilmore en Vader Dant[KA2]es. Er kwam een gigantisch budget (miljoenen Euro`s), er werd een prestigieuze rolverdeling ingehuurd, men zorgde voor oogverblindende locaties (24 in totaal, waaronder de Franse volksvertegenwoordiging, het Gr[KA1]evin-museum, de kastelen van Nandy en Saussay, de opera van San Carlo in Napels en het eiland Malta, waar de vroeg-19e eeuwse haven van Marseille werd nagebouwd. Men liet vijfduizend kostuums maken en plaatste de miniserie van bijna zeven uur in 26 landen om de kosten weer terug te halen. De bezielende kracht van G[KA1]erard Depardieu moest de film dragen en tegelijkertijd leert de kijker de Depardieu-clan verder kennen: dochter Julie als Valentine de Villefort en zoon Guillaume als de jonge Edmond Dant[KA2]es. In het begin zien we Dant[KA2]es als de jonge kapitein ter zee, die ten onrechte wordt ingesloten in een fort op een eilandje, Ch[KA4]ateau d`If. Na twintig jaar in de kerker hebben zitten verkommeren, kan hij op miraculeuze wijze ontsnappen. Hij vindt een grote schat, vermomt zich als Monte-Cristo en gaat systematisch zijn vijanden opsporen, ontmaskeren en vernietigen. In Parijs rekent hij af met Baron Danglars (Aumont), Fernand De Morcef (Rochefort) en officier van justitie Villefort (Arditi). Ook op het amoureuze vlak laat Monte-Cristo zich niet onbetuigd. Italiaanse actrice Muti speelt zijn onfortuinlijke verloofde Mercedes, die hij later terugvindt. Franse coryfee[KA3]en maken hun opwachting: de zanger Moustaki als abb[KA1]e Faria in de kerker, 76-jarige Presle als Madame de Saint Meran en good-old- Brialy als vader Morrel. Het scenario is van Didier Decoin, een Prix-Goncourt-winnaar en voormalig hoofd drama van staatszender France 2. De handeling komt traag op gang met een aanvankelijk te gespannen Depardieu. Het zijn de schoften, Arditi en Rochefort, die vaak de show stelen. Halverwege krijgt men het beste gedeelte: het is ritmisch, hartstochtelijk, magisch met een Monte-Cristo die aarzelt tussen haat voor zijn vijanden, medelijden voor de onschuldigen en zijn liefde voor Mercedes. In het slot zien we bij de wedergeboorte van Dant[KA2]es de triomf van de liefde, zijn vergevingsgezindheid en zijn menselijkheid. Hoewel deze vierdelige film lang genoeg is om bijfiguren te ontwikkelen, komen ze te weinig uit de verf. De alom aanwezige en dominerende Depardieu moet het qua vertolking wel degelijk afleggen tegen zijn Monte-Cristo voorgangers Louis Jourdan (1961), Jean Marais (1954) en zelfs Robert Donat (1934) en... Richard Chamberlain uit de tv-film anno 1975. Of de Franse kijker het hiermede eens zal zijn, valt ten zeerste te betwijfelen, want toen de serie werd uitgezonden in het najaar van 1998 was het 's avonds stil in de straten en onmogelijk om mensen bijeen te krijgen voor bijeenkomsten en vergaderingen.

Le roi en son moulin

1997 | Romantiek, Oorlogsfilm, Historische film

Frankrijk 1997. Romantiek van Jacob Berger. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Vincent Winterhalter, Noémie Kocher, Sylvie Herbert en Françoise Pinkwasser.

Een klein dorpje in Noord Frankrijk, 14 juli 1914. De feestelijke roes van de nationale feestdag wordt gruwelijk afgebroken door het oorlogsgeweld. Vijf jaar later keert Jean (Winterhalter) terug. Zowel hij als zijn vroegere verloofde Pauline (Kocher) zijn totaal veranderd. Hij leeft met zijn oorlogsherinneringen. Zij kan het feit niet verwerken dat haar broer gesneuveld is. Ze trouwen omdat Pauline`s vader Baptiste (Thibault), een molenaar, dit wenst, maar zij kan hem onmogelijk haar liefde geven. De schaduw van de oorlog verwoest ook na beëindiging hiervan nog steeds diverse levens. Twee mensen verliezen elkaar, zoeken elkaar en zullen elkaar uiteindelijk vinden. Een film vol menselijke emoties, getekend door een gemeenschappelijk verleden. Dank zij de schitterende acteerprestaties blijft de film boeien tot het einde. Aaron Barzman baseerde het scenario op de gelijknamige roman van Gilbert Bordes. Mooie fotografie van Cyril Lathus.

La femme du pêcheur

1997 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1997. Romantiek van Dominique Cheminal. Met o.a. Fanny Cottençon, Jean-Marc Thibault, Jacques Spiesser, François Mathouret en Robinson Stévenin.

De zestien-jarige Vincent (St[KA1]evenin) brengt zijn vakantie samen met zijn ouders door op een Bretoens eiland. Ze verblijven in het pension van Jeanne (Cotten[KA10]con), de weduwe van een visser. Bernard Papin (Thibault) en zijn gezin zijn de andere gasten. Bernards dochter Virginie (Le Fur) tracht de aandacht van Vincent te winnen, maar deze wordt vooral geïntrigeerd door de mysterieuze Jeanne, waarvan hij vermoedt dat ze gekweld wordt door een geheim dat ze aan niemand kan meedelen. Weinig opwindend beeld van gezinsvakanties aan de kust. Op de beste momenten lijkt het een aanbieding uit een of andere reisbrochure, voor de rest volgen we het ontwaken van een puber tot een jongeman die zich niet langer laat leiden door zijn ouders. Het goede spel van Cottençon kan geen leven brengen in deze matte, langdradige film over problemen die er geen zijn. Het scenario is van de hand van Mitchell Hooper. Wie toch kijkt kan tenminste genieten van de fraaie fotografie van Etienne Fauduet.

Terre indigo

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Jean Sagols. Met o.a. Francis Huster, Marie-José Nat, Xavier Deluc, Thomas Sagols en Mireille Darc.

Achtdelige Franse soap, meteen ook de achtste `histoire fleuve` van regisseur Sagols, die hiervoor met de hele omvangrijke ploeg voor zes maanden naar Cuba trok voor de buitenopnamen. Het verhaal begint in 1920 wanneer een bourgeoisfamilie hun wijngaarden in de buurt van Bordeaux moet verlaten. Zij emigreren naar Cuba waar zij enkele generaties eerder land kochten als een vorm van belegging. Nat regeert als douairi[KA2]ere met ijzeren hand over haar familie, waaronder haar zoon Huster, zijn vrouw Reali en hun zevenjarig zoontje Sagois (het zoontje van de regisseur). Hun ontgoocheling is groot wanneer in Cuba wordt vastgesteld dat hun grond bestaat uit moeras en helemaal onvruchtbaar is. Na een bijzonder trage start beginnen de melodramatische elementen zich op te stapelen. De kleine Sagois wordt ziek en sterft. Reali krijgt een depressie en als compensatie voor het verlies van zijn zoontje gaat Huster zich bekommenren om de doofstomme Brendler, de dochter van ene signora Santana. Peetmoeder Nat vreest dat de familie door de tegenspoed uiteen zal spatten en besloten wordt een dijk te bouwen om het moeras te draineren. Intussen verdwijnt ook Deluc, de broer van Huster. Deluc trekt op zijn eentje op onderzoek naar de moordenaar van zijn vader, waarvoor hij vijf jaar eerder onterecht werd veroordeeld. Reali heeft ook een geheime aanbidder: Thibault, de rijkste eigenaar van de streek. Zijn dochter Kady verlooft zich met de inmiddels weer opgedoken Deluc maar ook dat loopt niet van een leien dak. Verder zijn er nog Darc als een bordeelmadame (`een vrouw, die zich opoffert voor het plezier van de anderen...`), Schultz, de idealistische en dromerige zus van Reali en Delarive, de jongste broer van Reali, een moderne romanticus die ook, koste wat kost, de familiedomeinen wil redden. Gilles G[KA1]erardin en Eric-Emmanuel Schmitt schreven het scenario dat alle ingredi[KA3]enten bevat van dit soort soaps [KA2]a la fran[KA10]caise: een begeerlijke hoofdrolspeelster (de Braziliaanse Reali), rivaliteiten tussen broers, groeiende verliefdheden, alles verslindende passies, sinds lang gekoesterde wrokgevoelens, weelderige decors, het exotische Cuba. Opgedragen aan de cameraman Roland Dantigny, die in dramatische omstandigheden tijdens de opnamen overleed. Muziek van Catherine Lara.

Le billard ê l'étage

1996 |

Frankrijk 1996. Jean Marboeuf. Met o.a. Françoise Arnoul, Clovis Cornillac en Jean-Marc Thibault.

Achtdelige Franse soap, meteen ook de achtste `histoire fleuve` van regisseur Sagols, die hiervoor met de hele omvangrijke ploeg voor zes maanden naar Cuba trok voor de buitenopnamen. Het verhaal begint in 1920 wanneer een bourgeoisfamilie hun wijngaarden in de buurt van Bordeaux moet verlaten. Zij emigreren naar Cuba waar zij enkele generaties eerder land kochten als een vorm van belegging. Nat regeert als douairi[KA2]ere met ijzeren hand over haar familie, waaronder haar zoon Huster, zijn vrouw Reali en hun zevenjarig zoontje Sagois (het zoontje van de regisseur). Hun ontgoocheling is groot wanneer in Cuba wordt vastgesteld dat hun grond bestaat uit moeras en helemaal onvruchtbaar is. Na een bijzonder trage start beginnen de melodramatische elementen zich op te stapelen. De kleine Sagois wordt ziek en sterft. Reali krijgt een depressie en als compensatie voor het verlies van zijn zoontje gaat Huster zich bekommenren om de doofstomme Brendler, de dochter van ene signora Santana. Peetmoeder Nat vreest dat de familie door de tegenspoed uiteen zal spatten en besloten wordt een dijk te bouwen om het moeras te draineren. Intussen verdwijnt ook Deluc, de broer van Huster. Deluc trekt op zijn eentje op onderzoek naar de moordenaar van zijn vader, waarvoor hij vijf jaar eerder onterecht werd veroordeeld. Reali heeft ook een geheime aanbidder: Thibault, de rijkste eigenaar van de streek. Zijn dochter Kady verlooft zich met de inmiddels weer opgedoken Deluc maar ook dat loopt niet van een leien dak. Verder zijn er nog Darc als een bordeelmadame (`een vrouw, die zich opoffert voor het plezier van de anderen...`), Schultz, de idealistische en dromerige zus van Reali en Delarive, de jongste broer van Reali, een moderne romanticus die ook, koste wat kost, de familiedomeinen wil redden. Gilles G[KA1]erardin en Eric-Emmanuel Schmitt schreven het scenario dat alle ingredi[KA3]enten bevat van dit soort soaps [KA2]a la fran[KA10]caise: een begeerlijke hoofdrolspeelster (de Braziliaanse Reali), rivaliteiten tussen broers, groeiende verliefdheden, alles verslindende passies, sinds lang gekoesterde wrokgevoelens, weelderige decors, het exotische Cuba. Opgedragen aan de cameraman Roland Dantigny, die in dramatische omstandigheden tijdens de opnamen overleed. Muziek van Catherine Lara.

Billard à l'étage

1995 | Thriller

Frankrijk 1995. Thriller van Jean Marboeuf. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Clovis Cornillac, Françoise Arnoul, Michel Fortin en André Penvern.

Een kustdorpje in het noorden van Frankrijk. De zomer loopt ten einde en de toeristen trekken huiswaarts. Op een dag arriveert er een man, Cornillac, een zonderling die haast niets over zijn verleden loslaat (hij noemt zich Josef, naar de heilige van die dag). Kort daarop verdwijnt een stom meisje. De vreemdeling beweert dat iemand het kind van de rotsen geduwd heeft. Een ongewone, complexe thriller vol (soms ondoordringbare) symboliek. Er gaat een vreemde sfeer van uit, die nog benadrukt wordt door de verlaten straten, daar waar tijdens de vakantie grote drukte heerst. Marbœuf, Nicolas De Spengler, Michel Quint en François Guérif baseerde het scenario op een roman van Quint. Mooie maar troosteloze fotografie van Dominique Bouilleret. Formaat 16/9.

Wonderboy

1994 | Drama

Duitsland/Frankrijk 1994. Drama van Paul Vecchiali. Met o.a. Fabienne Babe, Sam Djob, Kader Bouckhanef, Rüdiger Vogler en Jean-Marc Thibault.

Zwarte Maurice Maieux (Djob) is achttien en nog `maagd`. Hij slaapt met teddyberen. Zijn vader Marcel (Martial) is kreupel en een voormalig bokskampioen. Hij wil dat Maurice profbokser wordt, maar Maurice droomt van het conservatorium en hoopt violist te worden. Voor de ontmaagding van Maurice heeft Marcel een ideetje: blanke slet Nora Mouche (Babe) moet hem een paar kunstjes leren, maar nog voordat het tweetal het goddelijke moment kan consumeren, komt de echtgenoot van Nora binnengestormd en Maurice knalt hem per ongeluk in paniek neer. Met de politie in de buurt zit Maurice klem tussen zijn vader en Nora, die echter veel om hem geeft. Hij wordt bokser tegen wil en dank; het eerste is getruceerd, maar daarna wint hij gevecht na gevecht en leert hij van Nora te houden. Een film die de boksliefhebber niet zal kunnen bekoren omdat het bokswereldje slechts het decor vormt voor een buitenissig verhaal en de krachtmetingen meer op ballet lijken dan op een slachtersmatch. Serieuze kijkers zullen zich wellicht ergeren aan het gebrek aan logica van het scenario of de belachelijke plotwendingen, maar wie daar overheen stapt, kijkt naar een off-beat film met een wat bizar verhaal dat echter charmant en boeiend is. Het scenario is van regisseur Vecchiali, Brigitte Hantke en Frédérick Leroy, die zijn eigen, gelijknamige, boek bewerkte. Het camerawerk is van Georges Strouvé.

La treizième voiture

1993 | Misdaad, Komedie

Portugal/Verenigd Koninkrijk/Frankrijk/Duitsland 1993. Misdaad van Alain Bonnot. Met o.a. Jean-Pierre Cassel, Andréa Ferréol, Penelope Keith, Dominique Horwitz en Jean-Marc Thibault.

De transeuropa-expres 'Molière' vertrekt dagelijks om 18:43 uur van het Gare du Nord van Parijs naar Moskou. Op een dag wordt er net voor het vertrek een dertiende wagon aan de trein gekoppeld. Hierin bevindt zich een waardevolle collectie Russische iconen die sinds 1947 bewaard werden in het Louvre. Onderweg tracht een bende gangsters deze ultra-beveiligde schat te roven. Een komische misdaadfilm waarin de humor er veel te dik wordt opgelegd. Enkel Keith, als de oerbritse tante Tanya, slaagt erin overeind te blijven door haar bijtende cynisme. Maciej Slesicki bedacht het verhaal dat door Bonnot en Jean-Jacques Gaffie tot scenario werd omgevormd. Fotografie van Grzegorz Kedzierski.

La 13ème voiture

1993 |

1993. Alain Bonnot. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Andréa Ferréol en Jean-Pierre Cassel.

De transeuropa-expres 'Molière' vertrekt dagelijks om 18:43 uur van het Gare du Nord van Parijs naar Moskou. Op een dag wordt er net voor het vertrek een dertiende wagon aan de trein gekoppeld. Hierin bevindt zich een waardevolle collectie Russische iconen die sinds 1947 bewaard werden in het Louvre. Onderweg tracht een bende gangsters deze ultra-beveiligde schat te roven. Een komische misdaadfilm waarin de humor er veel te dik wordt opgelegd. Enkel Keith, als de oerbritse tante Tanya, slaagt erin overeind te blijven door haar bijtende cynisme. Maciej Slesicki bedacht het verhaal dat door Bonnot en Jean-Jacques Gaffie tot scenario werd omgevormd. Fotografie van Grzegorz Kedzierski.

Les cerfs-volants

1991 | Romantiek

Frankrijk 1991. Romantiek van Pierre Badel. Met o.a. Jacques Penot, Anne Gauthier, Jean-Marc Thibault, Paul Crauchet en Rosy Varte.

Getrouwe en nauwkeurige bewerking van de prachtige roman van Romain Gary, uit de familie van [KL]Le Grand Meaulnes[KLE]. In een Normandisch bos maakt de tien-jarige Ludo (Penot) kennis met Lila (Gauthier), een elf-jarig guitig Pools aristocraatje dat haar vakantie doorbrengt op het landgoed Jars. Hij wordt hopeloos verliefd op haar en haalt droom en werkelijkheid door elkaar. Badel, in wezen een tv-man (slechts [KA1]e[KA1]en speelfilm), hoort bij het (kleine) groepje regisseurs dat het publiek nooit echt heeft teleurgesteld. Het is wonderbaarlijk hoe hij de kijkers met een zo dunne en eenvoudige leidraad 220m lang weet te boeien! Natuurlijk zijn er langdradige momenten, maar dat wordt goedgemaakt door de charme van de acteurs en het betoverende, sprankelende het camerawerk. Waarom zond de RTBF deze film uit op een tijdstip dat de kinderen al naar bed zijn? Zeer

Emportez-là avec vous

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Jean Sagols. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Patrick Depeyrat en Véronique Genest.

Een buschauffeur en een kapster hebben samen een geheel verzorgd weekend gewonnen. Allerlei bedrijven bemoeien zich ermee en gooien hen dood met alles wat een mens maar bedenken kan, van auto's en parfums tot confectiekleding. Er waren drie scenarioschrijvers voor nodig om dit onbenullige werkje te produceren en hoewel het komisch bedoeld is is het gewoon banaal, satirisch en zelfs vulgair. Tussen de films van Tati, Pierre Etaix of zelfs Yves Robert en dit vehikel liggen vele lichtjaren!

Voir l'éléphant

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Jean Marboeuf. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Bernard Menez, Michel Duchaussoy, Françoise Arnoult en Julie Marboeuf.

Elke film van Marboeuf is een verrassing voor de cinefielen. Hier gaat het om een wijdlopig drama met randfiguren die meegesleept worden in een sprookje, wanneer zij een jonge vrouw van de verdrinkingsdood redden en voortaan verantwoordelijk voor haar zijn. Deze zware taak leidt tot erg grappige, komische en kleurrijke scènes, die echter een felle kritiek inhouden op onze samenleving, waarin het minste of geringste volstaat om de zwakkeren uit te rangeren. Er wordt dan ook geen blad voor de mond genomen. Boeiende personages.

Maguy

1990 | Komedie

Frankrijk/Luxemburg/België 1990. Komedie van Didier Albert. Met o.a. Rosy Varte, Jean-Marc Thibault, Marthe Villalonga, Jo Rensonnet en Francine Blistin.

Maggy en Georges maken vele avonturen mee met als uitgangspunt de erfenis van een schuit. Er lijkt geen einde aan deze avonturen te komen en heel wat opvulling en overbodige scènes zijn nodig geweest om de afgesproken tijdsduur vol te krijgen. Zeer ongelijkmatig spel. Wat vooral opvalt is dat de acteurs heel blij zijn, omdat ze hun kapriolen mogen laten zien. Speelt in België en Frankrijk. Misschien verteerbaar wanneer opgesplitst in maar liefst 46 delen.

La femme fardée

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van José Pinheiro. Met o.a. Jeanne Moreau, Jacqueline Maillan, Laura Morante, Anthony Delon en Jean-Marc Thibault.

Een (middelmatige) roman van Françoise Sagan plus een zwerm bewerkers levert een onverteerbare snertfilm op over bont gezelschap dat een pleziervaart op een schip gaat maken: Moreau is een voormalige diva, Maillan is door het huwelijk steenrijk geworden en vormt het middelpunt; ze heeft veel te veel belangstelling voor homo Khorsand; verder zijn er de hoofdredacteur van een linkse krant, die een rijke drankzuchtige, opzichtige burger juffer heeft getrouwd, een filmer met een aankomend actricetje, een gigolo en een oplichter. Zoiets levert stof op voor oninteressant dialoog. De film is onbeholpen geregisseerd en is bovendien slecht gecut en gemonteerd. Het camerawerk is banaal en de acteurs vervelen zich flink... en dat is te begrijpen! Pinheiro is het prototype van de opzichtige regisseur wiens misplaatste lef op geen enkele wijze serieus gerechtvaardigd wordt.

La steppe

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Jean-Jacques Goron. Met o.a. Catherine Rouvel, Jean-Marc Thibault en Matthieu Gain.

Een trouwe bewerking van het werk van Anton Tsjechov. Een krachteloze, uitgerekte en suffige regie, die het onnavolgbare talent van deze schrijver niet verdient. Het verfilmen van Tsjechov en de weergave van de ziel van zijn personages vereist dat men het slavisme doorgrondt. Het onmiskenbare talent van de acteurs en met name dat van Gain in de rol van het jongetje Igor kon weinig uitrichten. Een nutteloze televisiefilm.

Clémence Aletti

1989 | Misdaad

Frankrijk 1989. Misdaad van Dominique Labourier. Met o.a. Jacques Denis, Bernard Le Coq, Jean-Marc Thibault, Robert Rivard en Charlotte Maury.

Het uigangspunt vormt de moord op een rechter-commissaris en zijn jonge zoon in Toulon. Zijn zuster Cl[KA1]emence, politiecommissaris in Parijs, stort zich op de opsporing van een bende terroristen en het schaduwen brengt haar in Rome en Montr[KA1]eal. Geloofwaardigheid is niet de sterkste kant van deze bruisende serie met het aantal wendingen van een stripverhaal, door de televisieregisseur voortvarend en zonder oog voor de realiteit afgehandeld. Erg ontspannend op voorwaarde dat er niet te veel eisen worden gesteld. Labourier (Clémence) is ontroerend.

Une vie comme je veux

1988 | Drama, Erotiek

Frankrijk 1988. Drama van Jean-Jacques Goron. Met o.a. Miou-Miou, Pierre Arditi, Vincent Lindon, Jean-Marc Thibault en Hito Jaulmes.

Laurence (Miou-Miou), 38 jaar, leidt een burgerbestaantje met haar twee kinderen en haar echtgenoot die afgevaardigde is, en voor wie de politiek alles is. Zij voelt zich in de steek gelaten en ontevreden met haar baantje van `ghost-writer` op een uitegeverij tot op het moment dat zij Arthur (Lindon) ontmoet, een verleidelijke jongeman die tien jaar jonger is dan zij. Uiteraard het eeuwige verhaaltje van de klassieke liefdesrelatie en de driehoeksverhouding. Deze televisieregisseur brengt in een dergelijk thema niets nieuws aan en stelt zich tevreden met het zich ondergeschikt maken aan de acteurs die - gelukkig maar - overtuigend en geloofwaardig zijn in een vrij gewoon scenario.

Vaudeville

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Jean Marboeuf. Met o.a. Marie-Christine Barrault, Guy Marchand, Roland Giraud, Jean-Marc Thibault en Annie Jouzier.

Marboeuf, een getalenteerde cineast, heeft nooit een commercieel kassucces geoogst, vanwege het feit dat zijn werk niet in een bepaald hokje te duwen is. Deze film heeft ook weer een misleidende titel. De film heeft de gebruikelijke ingredi[KA3]enten van een vaudeville komedie (mannen, echtgenotes, minnaars) maar is vervormd om zodoende te komen tot een maatschappij van lichamelijk en geestelijk vermoeide veertigers, die tot een middelmatig leven gedoemd zijn. De regisseur drijft er geen spot mee, hij stelt zich eerder broederlijk op. Het resultaat is een trieste komedie met tragikomische elementen. Voor het grote publiek is de film echter verwarrend.

Le voyageur imprudent

1985 | Oorlogsfilm

Frankrijk 1985. Oorlogsfilm van Pierre Tchernia. Met o.a. Thierry Lhermitte, Anne Caudry en Jean-Marc Thibault.

Het is 1940. De jonge soldaat Pierre (Lhermitte) ontmoet, terwijl hij de Parijse regio doorkruist, een geleerde die hij kent via een wiskunde-tijdschrift, waarin hij ooit een merkwaardige theorie publiceerde, en verbindt zijn lot aan dat van die ander. Op basis van dat gegeven rijgt Tchernia op bekwame en inventieve wijze een en ander aaneen, want deze pretentieloze regisseur ontbreekt het zeker niet aan originaliteit. Vergeleken met zijn weliswaar aan veroudering onderhevige, maar geslaagd te noemen bioscoopfilms stelt deze tv-film weinig voor.

Mon curé chez les nudistes

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Robert Thomas. Met o.a. Paul Préboist, Georges Descrières, Katia Tchenko, Jean-Marc Thibault en Philippe Nicaud.

De beproevingen die een priester moet doorstaan terwijl hij een groep nudisten probeert te bekeren zijn debiel, waardeloos en stompzinnig. Het zou teveel gevraagd zijn iets anders te verwachten van Thomas, maar hier is hij werkelijk beneden alle peil. Het valt te betreuren dat een goed acteur als Préboist verdwaalt in zijn onmogelijke priesterrol en dat de andere acteurs niet veel beter zijn.

Le Corbillard de Jules

1982 | Komedie, Drama

Frankrijk 1982. Komedie van Serge Penard en Serge Pénard. Met o.a. Aldo Maccione, Francis Perrin, Jean-Marc Thibault, Henri Courseaux en Cheik Doukouré.

Bewerking van de roman van Alphonse Boudard die zwarte humor en een scherpe satire op het Franse achterland eind 1944 bevat. Deze elementen zijn nauwelijks terug te vinden in de film, de komische kant is afgezwakt, de personages zijn verlaagd tot marionetten, de regie is magertjes en de acteurs leggen het er te dik bovenop. Liever zou men het boek nog een tweede keer lezen.

Petit Joseph

1981 | Drama

Frankrijk 1981. Drama van Jean-Michel Barjol. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Juliette Brac, Naïché Caudron, Jean-Paul Blanc en Isabelle Wiengarten.

Familiekroniek met als centrale figuur de zevenjarige Jozef. Het gezin woont in een goedkope huurflat en we maken hem mee tijdens vakantie (kasteel aan de Loire) en we volgen hem naar Engeland. Ouders die elkaar niet meer begrijpen gaan scheiden, grootouders zijn rechtlijnige communisten, terwijl het kind vlucht in dromen en zich aan elke situatie leert aanpassen. De lading is niet altijd even teder en de Galloudecs komen soms belachelijk over; maar níet de Bidochons. Niet eenmaal spot de cineast met hen noch met hun diepe overtuiging in deze schets van spanningen die ontstaan door klassentegenstellingen en ideologie. Een zeer geloofwaardig en nergens clichématig werk.

Croque la vie

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van Jean-Charles Tacchella. Met o.a. Carole Laure, Brigitte Fossey, Bernard Giraudeau, Alain Doutey en Jacques Serres.

Een man en twee meisjes hebben in het begin van de jaren 1970 een eigen bedrijfje als reclameschilders. Gedurende tien jaar gaan ze door een huwelijk en allerlei verhoudingen heen, met toenemende verburgerlijking en afstandneming van hun artistiek idealisme. Hun vriendschap houdt vooral stand door de herinnering aan hoe leuk ze het vroeger samen hadden. Tacchella's gebruikelijke werkwijze om rond de hoofdpersonen en de de bijfiguren de microkosmos gedetailleerd te tekenen, krijgt hier een ironische kleuring door het opnemen van toen in zwang zijnde trends, modegrillen en clichés over de maatschappij en menselijke relaties. Hij is daarbij vergeten om het trio dat in het middelpunt staat, interessant te maken. Fossey houdt zich talentvol staande, maar Laure en Giraudeau vullen hun tweedimensionale personages in met weinig genietbaar aanstellerig spel.

Allons Z'enfants

1981 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1981. Drama van Yves Boisset. Met o.a. Lucas Belvaux, Jean-Pierre Aumont, Jean Carmet, Jacques Denis en Jean-Pierre Kalfon.

Zoon van een oorlogsveteraan wordt tegen zijn zin op militaire academie geplaatst en maakt zich door verzet tegen de discipline tot doelwit van zijn superieuren. Vlucht- en zelfmoordpogingen hebben geen ander resultaat dan celstraf of overplaatsing. Bij het uitbreken van WO II is hij een van de eersten die sneuvelt en hij wordt op graf gëeerd als een held. Regisseur Boisset greep autobiografische roman van Yves Gibeau aan voor nieuwe anti-autoritaire film, met gedoemdheid van een individuele revolte, en brengt nuancering aan waardoor de 'schurken' evenzeer slachtoffers van systeem blijken. Goed spel in overwegend episodische rollen.

Signé Furax

1980 | Komedie

Frankrijk 1980. Komedie van Marc Simenon. Met o.a. Bernard Haller, Jean-Pierre Darras, Dany Saval, Mylène Demongeot en Michel Galabru.

Satirische politiefilm gebaseerd op de in Frankrijk razend populaire boeken van het ondertussen overleden schrijversduo Pierre Dac en Francis Blanche. De maffe, vaak surrealistische humor verliest door de plompe regie van Simenon veel van zijn charme, maar het defil[KA1]e van bekende koppen, een aantal bijzonder geestige achtergrondgags (aankondigingen in stations bijv.) en minstens [KA1]e[KA1]en briljante sc[KA2]ene (een onweerstaanbare nieuwsuitzending voor doven en slechthorenden) maken veel goed.

Le roi des cons

1980 | Komedie, Drama

Frankrijk 1980. Komedie van Claude Confortès en Claude Conforte. Met o.a. Francis Perrin, Marie-Christine Descouard, Bernadette Lafont, Evelyne Buyle en Isabelle Mejias.

Een poging om de stripverhalen van Wolinski in filmvorm te gieten met Perrin als een levensgenieter die op een dag hals over kop verliefd wordt op de directrice van een opiniepeilingsbureau. Hij stuurt haar een liefdesverklaring op cassette die echter per ongeluk door heel de fabriek wordt gehoord. Het succes is zo groot dat er zelfs een plaat van komt en Perrin nillens willens tot vedette wordt uitgeroepen. Minder dom dan de meeste Franse komedies en met als extraatje een gastrolletjes van Eugène Ionesco als apotheker en Claude Berri als politie-agent. Scenario van regisseur Confortès, Wolinski en Paul Claudon.

Genre masculin

1980 | Komedie

Frankrijk 1980. Komedie van Jean Marboeuf. Met o.a. Michel Galabru, Jean-Pierre Darras, Jean-Marc Thibault, Patrick Laval en Michel Vitold.

Vier mannen, teleurgesteld over het leven dat ze leiden, ontmoeten elkaar regelmatig in hun stamcafé. Daar vertellen ze elkaar hun dromen en hun drang naar een leven met meer actie. Hun discussies eindigen altijd hetzelfde: hoe moeilijk het is om man te zijn.

La femme flic

1979 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1979. Misdaad van Yves Boisset. Met o.a. Miou-Miou, Jean-Marc Thibault, Leny Escudero, Jean-Pierre Kalfon en Niels Arestrup.

Een vrouwelijke politie-inspecteur, die overgeplaatst is naar een noordelijk provinciestadje ontdekt georganiseerde kinderprostitutie, waarbij notabelen en industriëlen betrokken zijn. Gebaseerd op feiten, maar vooral bijzonder omdat het dit keer een vrouw is die stuk loopt op de corruptie van hogerhand. Scenario van de regisseur en Claude Veillot.

La Ville des silences

1979 | Mysterie, Drama

Frankrijk 1979. Mysterie van Jean Marboeuf. Met o.a. Jean-Pierre Cassel, Michel Galabru, Michel Duchaussoy, Jean-Marc Thibault en Claire Maurier.

Een provincieplaats wordt economisch, sociaal en politiek beheerst door een industriële familieonderneming waarvan de patriarch wordt vermoord. De door anonieme brieven opgeschrikte notabelen laten uit Parijs een homoseksuele privé-detective overkomen die ze makkelijk menen te kunnen manipuleren. De gemeenschap tolereert echter geen buitenstaanders, zodat het onderzoek veel hinder ondervindt. Deze sfeervol gefotografeerde en goed geacteerde misdaadfilm is in de eerste plaats een zwarte satire op een aantal sociale lagen die de regisseur zó krachtig aanvalt dat hij soms de plot dreigt te vergeten.

Docteur Teyran : Le procès

1979 | Mysterie, Drama

Frankrijk 1979. Mysterie van Jean Chapot. Met o.a. Michel Piccoli, Nadine Alari, Pascale Bardet, Michel Auclair en Jean-Marc Thibault.

Derde en laatste deel van de serie. Vervolg en logisch einde in de rechtbank. De advocaat van de verdediging heeft een heel slim en logisch verhaal: dat het slachtoffer een jonge crimineel was en dat de moordenaar niemand anders kan zijn geweest dan de vader van zijn laatste vriendinnetje, en hiermee beschuldigt hij Teyran (Piccoli). De verrassende ontknoping doet het nogal statische karakter vergeten van deze epiloog, die vooral bestaat uit briljant optreden van acteurs. Meester Thor (Auclair) geeft staaltjes weg in de rechtszaal, terwijl Piccoli ondoorgrondelijker wordt dan ooit. Het totaal van de drie delen getuigt van degelijk vakmanschap, dat helemaal ten dienste is gesteld van een puik maar zeer klassiek scenario.

Docteur Teyran : Le meurtre

1979 | Mysterie, Drama

Frankrijk 1979. Mysterie van Jean Chapot. Met o.a. Michel Piccoli, Nadine Alari, Pascale Bardet, Philippe Deplanche en Féodor Atkine.

Eerste deel van een trilogie over het leven van het gezin van een prominente Parijse chirurg. De chirurg ontdekt in deze film dat zijn negentien-jarige dochter (Bardet) een verhouding voor hem verbergt. Bovendien weigert ze hem de naam van haar geliefde te vertellen. Dus verandert hij in een amateurdetective. Weinig origineels in dit 'originele' scenario van Roger Sullivan. Geen geniale maar wel degelijke en behendige regie van de maker van LES GRANGES BRULÉES. Het geheel wordt gedomineerd door de sterke persoonlijkheid van Piccoli, die de chirurg speelt.

On efface tout

1978 | Thriller

Frankrijk 1978. Thriller van Pascal Vidal. Met o.a. Yves Beneyton, Christine Pascal, Christine Murillo, Bruno Cremer en Bernard Fresson.

Een journalist van een linkse krant raakt via een vrouwelijke kennis - vriendin en medeplichtige van een militante terrorist - zijn baan kwijt en raakt steeds verder verstrikt in een onverkwikkelijke politieke affaire, waarbij zowel de politie als de media hem proberen te manipuleren. Het schandaal wordt gepubliceerd, maar niettemin snel in de doofpot gestopt. Het gebrek aan routine van de debutant ontneemt de impact aan de politieke thriller en doet de spanning nog wel eens verslappen. Ondanks een onevenwichtige vorm boeit deze film toch door een zinnige en interessante inhoud en toegewijde rollen van een sterke bezetting.

Les bidasses au pensionnat

1978 | Komedie, Drama

Frankrijk 1978. Komedie van Michel Vocoret. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Jacques Jouanneau, Jacques Chazot, Sylvain Green en Corinne Corson.

Povere klucht waarin een stel heetgebakerde soldaten vanuit hun kazerne een tunnel proberen te graven naar een nabijgelegen meisjesinternaat. Wie dit leuk vindt, kan daar maar beter niet mee te koop lopen.

Le juge Fayard dit le Shériff

1977 | Drama, Misdaad

Frankrijk 1977. Drama van Yves Boisset. Met o.a. Patrick Dewaere, Aurore Clément, Philippe Léotard, Jacques Spiesser en Jean Bouise.

Verknopingen tussen Franse politiek, zakenleven en georganiseerde misdaad staan centraal in deze messcherpe thriller van genrespecialist Boisset. Wanneer de strijdbare, onomkoopbare onderzoeksrechter Fayard een gewapende overval uitpluist, steekt hij zich in een fataal wespennest. Dewaere, tijdens de opnamen in Saint Étienne doodongelukkig door de verbroken relatie met actrice Miou-Miou, excelleert op de rand van ongezond. De figuur Fayard is geïnspireerd op de in 1975 vermoorde François Renaud, magistraat in Lyon. Verbazingwekkend défilé bijrolspelers: Jean Bouise, Bernard Giraudeau, Marcel Bozzuffi, Myriam Mézières, Henri Garcin en Roland Blanche. Prix Louis Delluc 1976.

Gross Paris

1974 | Komedie, Oorlogsfilm

Frankrijk 1974. Komedie van Gilles Grangier. Met o.a. Roger Pierre, Jean-Marc Thibault, Claude Piéplu, Melita Gautschy en Sophie Agacinski.

Deze bewerking van Souvenirs: Trente années sur les champs de course van Maurice Bernardet beperkt zich tot de oorlogsjaren, waaraan de hoofdpersonen niet meer dan hun hartstocht voor de paardenrennen hebben overgehouden. Had een scherpe satire kunnen zijn maar is niet meer dan een commerciële komedie, handig in elkaar gezet door een vakman. Ook bekend als LE GRAND DERBY.

Des vacances en or

1970 | Komedie

Frankrijk 1970. Komedie van Francis Rigaud. Met o.a. Roger Pierre, Jean-Marc Thibault, André Pousse, Nathalie Courval en Milo Quesada.

Wanneer een Spaans verhuuragentschap tweemaal dezelfde villa verhuurt kan het gebeuren dat onschuldige toeristen betrokken raken bij een goudsmokkel. Komedie die boven de middelmaat uitsteekt door de vertolking van beide hoofdrolspelers.

Fais donc plaisir aux amis

1968 | Komedie

Frankrijk 1968. Komedie van Francis Rigaud. Met o.a. Roger Pierre, Jean-Marc Thibault, Christiane Minazolli, Francis Blanche en Sophie Agacinski.

Een verkoper in een garage heeft zich tegenover zijn rijke broer in Puerto Rico als directeur voorgedaan en weet van zijn baas gedaan te krijgen dat hij diens plaats mag innemen gedurende het verblijf van de broer in Parijs. De garagehouder wordt nu voor zijn rokkenjagende werknemer aangezien en krijgt last met jaloerse echtgenoten. Boulevardklucht vervalt in te veel herhalingen, waardoor ze niet amuseert en de acteurs doen overmatig druk, maar zijn toch te verkiezen boven John Lanting.

Les malabars sont au parfum

1965 | Komedie, Sciencefiction

Frankrijk 1965. Komedie van Guy Lefranc. Met o.a. Christian Minazzoli, Sophie Agacinsky, Jean-Marc Thibault, Roger Pierre en Francis Blanche.

De experimentele koe van Thibault geeft tweehonderd liter melk per dag en hij krijgt meteen de steun en bescherming van de Franse ministeries van Binnenlandse Zaken en Landbouw. Niet helemaal geslaagde parodie op de spionagefilm in de vorm van een klassieke vaudeville, geschreven door Lefranc en Jacques Emmanuel met de toen onvoorstelbaar populaire Franse komieken Blanche als een Russische spion, Cowl als een Amerikaanse spion en Salvador als een gendarme.

Les Gros bras

1964 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1964. Komedie van Francis Rigaud. Met o.a. Roger Pierre, Jean-Marc Thibault, Darry Cowl, Francis Blanche en Patricia Viterbo.

Een zakkenroller heeft in een vliegtuig de armband van een miljonairsvrouw gestolen en die voor de douane-controle in de tas van een fotomodel verborgen. Zijn latere pogingen om met haar in contact te komen wekken de jaloezie van haar verloofde en ondertussen zoeken politie en verzekeringsexperts ook naar de juwelen, die vals blijken te zijn, omdat de miljonair de echte diamanten aan zijn bijzit heeft gegeven. Het beproefde kluchtstramien geeft aanleiding tot enkele verrassende episodes en er wordt in vlot tempo en met animo in geacteerd.

Tartarin de Tarascon

1962 | Komedie, Avonturenfilm

Frankrijk 1962. Komedie van Francis Blanche. Met o.a. Francis Blanche, Jacqueline Maillan, Alfred Adam, Michel Galabru en Bourvil.

Een man die over allerlei denkbeeldige reisavonturen heeft opgeschept, moet zich tegenover zijn stadgenoten zien waar te maken door ècht in Afrika op leeuwejacht te gaan. Hij belandt in het moderne Casablanca in de meest onverwachte situaties. Deze eigentijdse verfilming van een roman van Alphonse Daudet schiet haar satirische doel voorbij en moet het vooral hebben van de gastrolletjes van bekende komieken in hun overbekende typeringen.

Un Cheval pour deux

1961 | Komedie

Frankrijk 1961. Komedie van Jean-Marie Thibault. Met o.a. Roger Pierre, Jean-Marc Thibault en Robert Dhéry.

Een fietsendief wordt vrijgelaten maar wordt niet al te vriendelijk ontvangen door familie en buren. Hij weet zich hier echter doorheen te slaan door een vernuftig plan. Hij steelt een paard, brengt dit bij een vriend en gaat dan op pad om vleesbestellingen te ronselen (het verhaal speelt tijdens de oorlog). Zeer geestige film en uitermate goed vertolkt.

Napoleon II, l'aiglon

1961 | Komedie, Biografie, Romantiek

Duitsland/Frankrijk 1961. Komedie van Claude Boissol. Met o.a. Bernard Verley, René Dary, Danièle Gaubert, Paul Hubschmidt en Marianne Koch.

Napoleons zoon wordt door zijn grootvader, de keizer van Oostenrijk, opgevoed, maar blijft tegen de invloed van zijn omgeving in zijn vader idealiseren. In 1830 slaagt een getrouwe van zijn vader er in hem te bereiken en haalt hem over naar Parijs te gaan, maar dan is het adelaarsjong al te zwaar ondermijnd door tuberculose. Luxueuze decors zijn de voornaamste bezienswaardigheid in deze als smartlap gebrachte biografie waarin alle personages zo schetsmatig zijn getekend dat de acteurs in hol pathos vervallen.

Une Nuit aux Baléares

1956 | Komedie, Musical

Frankrijk 1956. Komedie van Paul Mesnier. Met o.a. Georges Guétary, Claude Bessy, Jean-Marc Thibault, Denise Grey en Bernard Lajarrige.

Een meisje vlucht voor uithuwelijking aan een oliemagnaat en sluit zich aan bij twee zwervers met wie ze naar de Balearen vertrekt. De zingende zwerver op wie ze verliefd wordt blijkt een rijke erfgenaam, zodat ook haar hebzuchtige ouders tevreden zijn. De magere toneeloperette die door zanger Guétary voor de camera's wordt overgedaan, moet het in deze verfilming hebben van de toeristische landschapsfotografie die door een slecht kleurprocédé ook niet al te aantrekkelijk wordt.

Les assassins du dimanche

1956 | Drama

Frankrijk 1956. Drama van Alex Joffé. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Barbara Laage, Dominique Wilms, Paul Frankeur en Georges Poujouly.

Een garagehouder ontdekt te laat dat hij een reisgezelschap in gevaarlijk defecte touringcar heeft laten vertrekken. Na aarzeling over de consequenties voor zichzelf en zijn gezin gaat hij hen achterna om een fataal ongeval te voorkomen. Met beperkte middelen overtuigend en boeiend gemaakte film die een pleidooi is voor solidariteit zonder prekerig te worden, ondanks de beslissende invloed van de biechtvader. De situering tijdens een wielerwedstrijd zorgt extra spanning. Het scenario is van Gabriel Arout en Alex Joffé. Het camerawerk is van Jean Bourgoin. Mono.

La Vie est belle

1956 | Komedie

Frankrijk 1956. Komedie van Roger Pierre en Jean-Marc Thibault. Met o.a. Roger Pierre, Jean-Marc Thibault, Colette Richard, Véronique Zuber en Francis Blanche.

Door woningnood geplaagde, bevriende echtparen winnen bij een radiospel samen een villa. Het samenwonen stelt de verstandhouding tussen de vrouwen echter zwaar op de proef zodat ook hun echtgenoten moeten voorgeven met elkaar in onmin te leven. Deze in eigen beheer bedachte en gemaakte film van komiekenduo is veel geestiger en smakelijker dan de kluchten, waarin ze onder verantwoording van anderen te zien zijn. Met uitstekende collega's in de bijrollen.

Les Nuits de Montmartre

1955 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1955. Misdaad van Pierre Franchi. Met o.a. Jean-Marc Thibault, Geneviève Kervine, Louis Seigner, Bernard Lajarrige en Jacqueline Porel.

De wens om 'gevaarlijk te leven' doet een jongeman balanceren op de rand van de misdaad tot hij van moord wordt verdacht. Als zijn onschuld bewezen is begint hij met een nachtclubdanseres een deugdelijker leven. Een vlot, maar niet erg orgineel misdaadverhaal, dat vooral het accent legt op de voorspelbare nachtclubfolklore.

Escalier de service

1954 | Komedie

Frankrijk 1954. Komedie van Carlo Rim. Met o.a. Alfred Adam, Junie Astor, Mischa Auer, Estella Blain en Etchika Choureau.

Een dienstmeisje heeft een nieuwe betrekking in een gezin van bohémiens en vertelt haar rampzalige ervaringen in haar eerdere dienstverbanden. Ze werkte bij een overspannen advocaat, bij de beul, bij een amoureuze vader en zoon en bij een stel toneelspelers. Een topbezetting in deze episodische komedie die in de beste momenten een absurdistische parodie wordt, maar soms ook al te voorspelbare boulevardkluchtigheden vertoont.

Belle mentalité

1952 | Komedie

Frankrijk 1952. Komedie van André Barthomieu. Met o.a. Jean Richard, Michèle Philippe, Jean Martinelli, Jeanne Fusier-Gir en Geneviève Kervine.

De trouwhartige huisknecht van een 'society' advocaat valt in het milieu van zijn werkgever uit de toon door zijn eerlijke rechtlijnigheid en wordt zelfs het doelwit van een gevaarlijke gangster. André Berthomieu, die aan de lopende band komedies maakte rond goedgelovige boertjes - zoals Jean Richard hier en André Bourvil in veel andere films -, verzon ditmaal een ingenieus scenario dat ook zijn standaardheld enige oorspronkelijke mogelijkheden bood. De regie had hij overigens beter aan een ander kunnen overlaten.

La Cage aux filles

1950 | Drama

Frankrijk 1950. Drama van Maurice Cloche. Met o.a. Danièle Delorme, Suzanne Flon, Louise Lagrange, Noël Roquevert en Jean-Marc Thibault.

Een meisje ontvlucht een liefdeloos gezin. Ze gaat naar Parijs, komt in een tuchtschool en na haar ontsnapping komt ze in de vrouwengevangenis terecht. De zorgzame opvang van een vrouwelijke cipier helpt haar weer op het rechte pad en aan een brave echtgenoot. Dit uit smartlappige clichés opgebouwde reclasseringsdrama krijgt enige overtuigingskracht door het spel van Delorme en Flon, maar niet genoeg om de film van voorspelbaarheid op alle onderdelen te redden.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Jean-Marc Thibault op televisie komt.

Reageer