Philippe Laudenbach

Acteur

Philippe Laudenbach is acteur.
Er zijn 31 films gevonden.

Climats

2012 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2012. Drama van Caroline Huppert. Met o.a. Yannick Renier, Raphaëlle Agogué, Macha Méril, Philippe Laudenbach en Aurore Paris.

Ambachtelijke televisiefilm, naar de gelijknamige roman uit 1928 van André Maurois, is eerder een verzorgd tijdsbeeld dan een nu nog acuut relevant liefdesdrama. In het Angoulême van de jaren dertig ontmoet de jonge Philippe (Renier, broer van Jérémie) de mooie, levendige Odile (Agogué). Onmiddellijke wederzijdse smoorheid doet de tortelduiven snel huwen, tot misprijzen van Philippes hautaine bourgeois ouders. De immer elegante Ludmila Mikaël speelt de bijrol van tante. Eerder verfilmd in 1962 door Stellio Lorenzi, met jeune premier Jean-Pierre Marielle en de schalkse Marina Vlady.

La chambre des magiciennes

2000 | Komedie, Drama

Frankrijk 2000. Komedie van Claude Miller. Met o.a. Anne Brochet, Mathilde Seigner, Annie Noël, Yves Jacques en Edouard Baer.

Een studente, geplaagd door migraine, laat zich opnemen in een neurologische kliniek, waar ze een kamer deelt met twee medepatiënten. Regisseur Miller, wiens La classe de neige een week geleden werd uitgezonden, maakte dit televisiedrama met behulp van twee digitale camera's, die het geheel een documentaire indruk geven. Naar een hoofdstuk uit het boek 'Les yeux bandés' van Siri Hustvedt, die met echtgenoot Paul Auster het verhaal schreef voor het recente The center of the world. (RdL/VPRO Gids)

La rivale

1999 | Drama, Thriller

Italië/Frankrijk/België 1999. Drama van Alain Nahum. Met o.a. Michèle Morgan, Giorgio Albertazzi, Vanessa Dunne, Patricia Dinev en Hélène Roussel.

Een jaar later keert Pietro Favignana terug van zijn ballingschap in Amerika, waar hij kennis heeft gemaakt met de grenzeloze mogelijkheden die de internationale drugshandel biedt. Hij is inmiddels vrijgesproken van de ontvoering. Ondertussen beseft Francesco, wiens zakelijke beslommeringen totaal beslag op hem leggen, niet dat zijn vrouw en Carlo Arcuti hopeloos verliefd op elkaar aan het worden zijn. Francesco wordt geïntroduceerd bij een groep zakenlieden, die interesse toont in zijn plannen. In één van hen herkent hij zijn oude antagonist Favignana, maar Francesco realiseert zich dat zonder hen zijn plannen niet te verwezenlijken zijn. Hoewel hij hiermee zijn eeuwenoude familienaam in diskrediet brengt, blijft er niets anders over dan vrede te sluiten met de maffioso. Pietro verbindt echter een conditie aan zijn medewerking: hij eist het hoofd van Carlo Arcuti. Pietro neemt samen met zijn jonge vrouw Rosaria de zorg op zich van de jonge Tano, voor wie het onderscheid tussen goed en kwaad steeds onduidelijker wordt. De band tussen Tano en Pietro wordt sterker als de jongen zich realiseert dat de maffiabaas zijn echte vader is. Een band die Tano intern verscheurt als hij zich herinnert dat Pietro tevens de oorzaak is van de dood van zijn moeder. Hij en Paul besluiten eindelijk met de waarheid over de brug te komen en Pietro aan te wijzen als Pauls kidnapper. Maar dan speelt Pietro zijn laatste troef uit, hij vertelt Barbara welke prijs er op Pauls bekentenis rust. Als Paul hem verraadt, zal Barbara's minnaar Carlo Arcuti sterven. En dat omdat dit de wil is van haar echtgenoot Francesco...

Je règle mon pas sur le pas de mon père

1999 | Drama

Frankrijk 1999. Drama van Rémi Waterhouse. Met o.a. Jean Yanne, Guillaume Canet, Laurence Côte, Yves Rénier en Philippe Laudenbach.

Azijnhumor ligt Waterhouse, auteur van de door Patrice Leconte verfilmde vileine roman Ridicule, wel. Zijn regiebuut is een aangenaam stekelige roadmovie waarin Sauveur (Canet) er na zijn moeders overlijden achterkomt dat zijn vader de reizende oplichter Bertrand (Yanne) is. Pa heeft geen boodschap aan zoonlief, maar de laatste laat het er niet bij zitten. Je règle..., dat herinnert aan Lecontes geweldige Tandem (1987), bevat twee omzwervingen voor de prijs van één: die door hedendaags Frankrijk en door een vader-zoonrelatie te elfder ure. Fijne bijrol van de intense Côte.

Le radeau de la Méduse

1998 | Historische film

Frankrijk 1998. Historische film van Iradj Azimi. Met o.a. Jean Yanne, Daniel Mesguich, Laurent Terzieff, Rufus en Jean Desailly.

De reconstructie van de weinig heldhaftige schipbreuk van de M[KA1]edusa, een marinefregat dat in 1816 in Rochefort met ongeveer 150 kolonisten en de nieuwe gouverneur uitvoer naar Senegal. Gezagvoerder Chaumareys (Yanne) is eigenwijs en zeer autoritair, maar vooral een onkundige zeevaarder, waardoor het schip op een zandbank vastloopt. De passagiers kunnen in vijf reddingssloepen plaatsnemen, maar voor de overige bemanning die uit 140 zeesoldaten bestaat en onder bevel van luitenant ter zee Coudein (Mesguich) staat, is geen plaats. Ze worden gesleept op een snel ge[KA3]improviseerd vlot, zonder water en proviand totdat Chaumareys opdracht geeft de lijnen los te snijden onder belofte dat hij hen ten spoedigste zal komen ophalen. Twee weken later waren er nog veertien overlevenden. Een zware storm had hen overvallen. Nu breekt er een schandaal uit. Chaumareys wordt veroordeeld en de schilder G[KA1]ericault (Terzieff) maakt een schilderij, waarop de verschrikkingen staan afgebeeld gebaseerd op het relaas van een drietal overlevenden. Regisseur Azimi die uit Iran afkomstig is, schreef zijn eigen scenario, maar beschikte over heel weinig middelen. Hij heeft met een bepaalde onmacht deze film over een schandelijke periode uit de Franse geschiedenis gemaakt. De rolprent is gesitueerd tijdens de honderd dagen van koning Lodewijk de Achttiende, die het eerste Napoleontische tijdperk opvolgde. De scène's op het vlot laten heel effectief zien hoe er geleden werd en hoe de waanzin kon uitbreken. In die fragmenten is de rolverdeling voor een keertje niet theatraal en doorbreekt de sleur van Azimi's schoolse aanpak. Het camerawerk van Walter Vanden Ende, Pierre Dupouey en Ricardo Aronovitch is helaas te weinig spectaculair voor een dergelijke film. Azimi begon aan zijn film in 1987, maar de wervelstorm Hugo vernietigde de decors voor de buitenopnames. In 1990 was de film gereed, maar er was geen distributeur die hem wilde kopiëren en uitbrengen. In 1994 was het Franse ministerie van cultuur bereid subsidie te verlenen, maar voordat het zover was, dat de film in vijftien theaters mocht uitkomen, waren er nog eens vier jaar verstreken. Lang heeft hij niet in de bioscopen gedraaid, want hij kwam algauw terecht in de open zee, waar hij net zoals zijn onderwerp weinig glorieus schipbreuk leed.

Le boiteux

1998 | Misdaad, Drama

Frankrijk 1998. Misdaad van Paule Zajdermann. Met o.a. Vincent Winterhalter, François Berléand, Brigitte Roüan, Laura del Sol en Audrey Tautou.

Bij opgravingswerken in een oude kelder wordt het skelet gevonden van een baby. Luitenant Jacques D[KA1]eveure (Winterhalter) en zijn assistent Granier (Berl[KA1]eand) krijgen de zaak toegewezen, ondanks het feit dat Jacques onlangs gekwetst werd bij de arrestatie van een gangster en hij nog niet helemaal de oude is. Jacques maakt kennis met Blandine Piancet (Tautou), de vrouw van de bewoner van het herenhuis, die totaal overstuur is. Hij raakt geobsedeerd door deze jonge vrouw die veel alleen gelaten wordt door haar echtgenoot Patrick (Gorny), de zoon van de burgemeester die denkt dat hem alles gepermiteerd is. De dokter stelt vast dat Blandine zwanger is. Het is haar eerste zwangerschap, zodat zijzelf als verdachte buiten de boot valt. Het wordt een zware klus om de identiteit van het kind vast te stellen. Jacques ondervindt veel tegenwerking en raakt ervan overtuigd dat er hoog geplaatste personen bij de zaak betrokken zijn. Knap uitgewerkt sociaal kritische film, vermomd als een policier. De beerput die door de politieman geopend wordt is alles behalve verkwikkend. Ondanks de aanwezigheid van bekende tegenspeelsters als Del Sol en Roüan slaagt de onbekende Tautou erin een onvergetelijk personage neer te zetten en de film grotendeels te domineren. Zajdermann schreef het scenario samen met Marc Guilbert. Ze baseerden zich op de roman Baby Blues van Pascal Basset-Chercot. Fotografie is van Gérard De Battista. Ook uitgebracht als BABY BLUES.

L'Eveil Hebdo: La sauvageonne

1997 | Actiefilm

Frankrijk 1997. Actiefilm van Stéphane Bertin. Met o.a. Dominique Guillo, Sandrine Caron, Bernard Fresson, Philippe Du Janerand en Michèle Moretti.

Als resp. journalist en fotograaf bij het regionaal weekblad [KL]L`Eveil Hebdo[KLE] leiden Marc (Guillo) en Caro (Caron) een boeiend, afwisselend leven. Op een dag wordt een meisje in shocktoestand aangetroffen op straat. Niemand blijkt het meisje te kennen. Marc blijft niet bij de pakken zitten en gaat uit op onderzoek. Pilootaflevering van een reeks over het reilen en zeilen op de redactie van een plaatselijk weekblad. De film brengt een boeiend verhaal over een ernstig journalist met juist dat tikkeltje bloed van de paparazzi in zich om een gezonde nieuwsgierigheid te tonen voor het vergaren van nieuws. Niet bepaald origineel, de gelijkenis met de BRTN-reeks NIET VOOR PUBLICATIE is opvallend, maar goed gebracht. Pierre Fabre en Thierry Bourcy schreven het scenario. Voor de fotografie tekende Gérard De Vigneron.

Le Tunnel

1994 | Misdaad

Spanje/Duitsland/Frankrijk/Italië 1994. Misdaad van Yves Boisset. Met o.a. Götz George, Macha Méril, Catherine Wilkening, Edgar M. Böhlke en Gérard Klein.

Karl Morlock (George) is inspecteur van de Duitse vertegenwoordigers van een Europees industriëel kartel dat de bouw financiert van een autotunnel in de Pyreneeën. Hij wordt naar de plaats van het project gestuurd omdat milieugroepen de bouw willen stilleggen. Dat levert volgens de opdrachtgevers onaanvaardbaar tijdverlies op. Morlock ontdekt dat de acties goed georganiseerd zijn en hij wil uitvinden wie erachter zit. Alledaagse misdaadfilm die de aandacht wil vestigen op de vernietiging van het milieu uit winstbejag. Boisset, die ook het scenario schreef, samen met Alain Scoff, was ooit een cynischer filmmaker. De acteurs leveren goed werk, vooral Méril als de politieke lijsttrekker van een groene partij. Yves Dahan stond achter de camera. In Duitsland uitgezonden als een aflevering van de tv-serie MORLOCK.

L'année Juliette

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Philippe Le Guay. Met o.a. Fabrice Luchini, Valérie Stroh, Marine Delterme, Didier Flamant en Jean-Louis Richard.

Tweede avondvullende film van Le Guay, die het vak leerde bij meesterfilmer Fran[KA10]cois Truffaut. Het is een lichte, zwarte komedie geworden over een jonge anesthesist uit Bordeaux, Camille Prader (Luchini), die een onbezorgde, intieme relatie heeft met de getrouwde Cl[KA1]ementine (Stroh). Cl[KA1]ementine wil echter meer. Ze verlaat haar echtgenoot en trekt bij Camille in wanneer hij naar een medisch congres is. Als ze hem afhaalt op het vliegveld M[KA1]erignac, overvalt ze Camille hiermee door hem het goede nieuws te vertellen. Ze wil ook een baby van hem. Camille is hiervan zo beduusd dat hij per abuis de koffers (die er identiek uitzien) pakt van een ander - fluitiste Juliette Graveur, die 's avonds in Bordeaux moet optreden, maar ze komt niet opdagen. Camille maakt dankbaar gebruik van de gelegenheid door Clémentine wijs te maken dat hij een relatie met Juliette heeft in de hoop van haar af te komen. Tegelijkertijd wordt Juliette een obsessie voor hem en wil hij haar ontmoeten. Enige tijd later worden Camille's koffers in de achterbak van Juliette's auto gevonden. De politie arresteert hem, want Juliette zat vermoord achter het stuur. Camille bevindt zich in een lastig parket. Aardig gespeeld door de aantrekkelijke hoofdrollen en een leuke tijdspassering. Het scenario is van Jean-Louis Richard en regisseur Le Guay. De fotografie is van Pierre Novion.

L'affaire Dreyfus

1994 | Historische film, Drama

Frankrijk/België 1994. Historische film van Yves Boisset. Met o.a. Thierry Frémont, Pierre Arditi, Bernard-Pierre Donnadieu, Christian Brendel en Philippe Volter.

Tweedelige Frans-Belgische tv-film over de joodse Franse legerkapitein Dreyfus (Frémont) die in 1894 van spionage werd beschuldigd. Hij zou militaire geheimen aan de Duitsers hebben doorgegeven. Bij gebrek aan bewijzen laat het ministerie valse documenten verspreiden om Dreyfus te kunnen veroordelen. Zijn vrouw Lucie (Morante) en zijn broer (Volter) roepen de hulp van de pers in. In feite was het de Franse legerkommandant Charles Walsin Esterhazy (Arditi), overladen met schulden, die aan de Duitse autoriteiten voorstelde militaire inlichtingen te verkopen. Alles wordt in het werk gesteld om de zaak Dreyfus in de doofpot te houden en Esterhazy vrijuit te laten gaan. Diens proces is dan ook een farce, wat Emile Zola (Drouot) tot een woedend J`accuse inspireert. In 1899 komt de waarheid dan toch aan het licht en Dreyfus krijgt gratie (hij werd pas in 1906 in ere hersteld). Merkwaardig sterke tv-film, geschreven door Jorge Semprun en Boisset naar het boek L'affaire van Jean-Denis Bredin. Met zorgvuldige precisie worden de gebeurtenissen beschreven die leidden tot een der grootste crises van de Derde Republiek. Geslaagde epoque-reconstitutie met een schitterende rolbezetting, met o.m. Mesguich als Léon Blum, Demy als Marcel Proust en Berger als de Duitse majoor Von Schwarzkoppen. Enkele te lange en trage passages neem je er graag bij. Bekroond met de Nymphe d'argent op het festival van Monte Carlo in 1995. Camerawerk van Yves Dahan en Robert-Jacques Loiseleux. Het duurde overigens ruim honderd jaar voordat het Franse leger de dwaling van de valse beschuldiging offcieel erkende. Dreyfus stierf in 1935 in een zekere vergetelheid, maar zijn zaak is onlosmakelijk verbonden aan het door de autoriteiten georkestreerde antisemitisme.

Jalna

1994 | Drama

Frankrijk/Canada 1994. Drama van Philippe Monnier. Met o.a. Danielle Darrieux, Serge Dupire, Catherine Mouchet, Jacques Bonnaffé en Victor Garrivier.

Groots opgezette Frans-Canadese serie naar de gelijknamige bestseller van Mazo de La Roche, die in zestien boekdelen de lotgevallen vertelt van een Canadese familie, in de periode 1900- 1945. De roman volgt verschillende generaties, maar scenarioschrijvers Daniel Tonachella en Jean-Pierre Sinami beperkten zich in acht afleveringen tot de wederwaardigheden van de kinderen en kleinkinderen van peetmoeder Darrieux - overigens toch nog een hele krachttoer. Darrieux is tachtig wanneer het verhaal begint. Zij is de levende legende van de Whiteoak- dynastie. Net terug uit Indië vestigde zij zich met haar man in Canada, waar ze in de buurt van het Ontariomeer enorme lappen grond met boerderijen kochten. Ze lieten er Jalna bouwen, een Victoriaans huis van waaruit Darrieux nu dictatoriaal regeert over haar twee ongehuwde zoons Laudenbach en Freyd, die in de eerste aflevering al zestigers zijn, haar andere zoon Millaire en diens tweede echtgenote, en haar kleinkinderen uit Millaires beide huwelijken. Voorts is er buurman Garrivier, een vriend voor het leven. De twee clans hopen door een huwelijk van Garriviers enige zoon, Bonnaffe, met een afstammelinge van de Whiteoaks de alleenheersers van de streek te worden. Dit alles moet leiden tot kleurrijke personages en brandende en verscheurende passie, maar ondanks de enorme produktiekosten, achthonderd uit Engeland gehaalde kostuums en honderden kunstvoorwerpen, is dit geen hoogvlieger. De fijn-humoristische trekjes en de zweem van ironie waarmee de Amerikaanse romancière De La Roche haar personages tekende ontbreekt.

Honorin et l'enfant prodigue

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Jean Chapot. Met o.a. Michel Galabru, Yolande Folliot, Roger Carel, Franck Dubosc en Rosine Cadoret.

Het dorpje Sainte-Apolline in de Provence, begin jaren 1930. Borotra, een jong meisje dat even gewiekst is als mooi, komt naar het dorpje toe, en staat erop burgemeester Galabru te spreken. Onomwonden deelt ze hem mee dat het zeer wel mogelijk is dat hij haar vader is. Ongeveer twee weken geleden ontdekte ze dat de man bij wie ze opgroeide niet haar natuurlijke vader was. Na onderzoek kwam ze tot de conclusie dat haar moeder, ten tijde van haar conceptie, een relatie had met Galabru. Een lach en een traan liggen, zoals het spreekwoord zegt, niet ver uit elkaar. Dat wisten scenaristen Chapot en Nelly Kaplan maar al te goed en ze bouwden daar omheen een verhaal dat alle garanties biedt voor het losweken van beide emoties en daarbij gingen ze geen enkele cliché uit de weg. Alledaagse soap van de goedkoopste soort in nostalgisch-wazige beelden gehuld door Michel Carré.

Une femme sans histoire

1993 | Thriller, Misdaad

Frankrijk 1993. Thriller van Alain Tasma. Met o.a. Danièle Lebrun, Martine Chevalier, Marcel Bozonnet, Philippe Laudenbach en Jean-Pierre Sentier.

Marie Bonnet (Lebrun) woont met man en twee kinderen in een rustige voorstad van Parijs. Ze krijgt de schok van haar leven als ze in haar tuin een lugubere ontdekking doet: ze vindt het verminkte lichaam van een vriendje van haar zoon. Marie lijdt daarop aan wat in de psychiatrie hysterische amnesie wordt genoemd. Ze kan zich niets meer herinneren dat in verband kan staan met het slachtoffer. Ze graaft haar eigen geheugen af in de hoop aanwijzingen te vinden, die haar kunnen helpen herinneren wat er gebeurd is. Inmiddels verdenkt de politie haar van moord. Een huisvrouw probeert de legpuzzel van haar pijnlijke verleden in elkaar te zetten in een ongewoon en fatsoenlijk vertolkt, maar niet helemaal overtuigend psychologisch drama. Het scenario is van Alain Krief en regisseur Tasma naar de roman van Jean-Pierre Ferrière. Het camerawerk is van Jean-Bernard Aurouet.

Rhésus Roméo

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Philippe Le Guay. Met o.a. Isabelle Pasco, Anthony Delon, Philippe Clévenot, Judith Magre en Philippe Laudenbach.

Kapster Jo[KA3]elle (Pasco) stelt zich als donor beschikbaar om ruggemerg af te staan voor een kankerpati[KA3]ent. Ze belooft daarbij absolute anonimiteit in acht te nemen. Zij mag niet weten voor wie het merg bestemd is. Haar nieuwsgierigheid overwint echter en ze slaagt erin het dossier in te kijken. De zieke is Arnaud (Delon) en ze besluit de jongeman op te zoeken. Wanneer ze de knappe verschijning ziet, raakt ze op slag smoorverliefd. Vergezocht en ongeloofwaardig melodrama rond een verboden liefde. De acteurs doen hun best om het scenario van regisseur Le Guay (hier in zijn tv-debuut) en Lou Jeunet wat op te vijzelen, maar slagen er slechts gedeeltelijk in. Fotografie van Pierre Novion.

Nestor Burma : Mic Mac Moche au Boul'Mich

1993 | Misdaad, Mysterie

Frankrijk/Zwitserland 1993. Misdaad van Henri Hermant. Met o.a. Guy Marchand, Philippe Laudenbach, Charlotte Valandrey, Natacha Lindinger en Pierre Tornade.

Studente Marika Kreiska (Valandrey) vraagt aan priv[KA1]e- detective Burma (Marchand) om het overlijden van haar vriend, die medicijnen studeerde, te onderzoeken. Volgens de officiële versie zou hij bezweken zijn aan een overdosis drugs, maar Marika kan het niet geloven, want hij was niet verslaafd. Nestor begint discreet te snuffelen en stuit op een escort-service, waardoor vrouwelijke studentes leuk kunnen bijverdienen. Het aardige aan de avonturen van Nestor Burma is dat hij steeds in een totaal ander milieu moet opereren. Deze keer wordt seks aan nogal bizarre zaken gekoppeld. Het scenario en de dialogen zijn van Sylvie Coquart en Pascal Bancou. Het camerawerk is van Francis Junek. Aflevering 8 van het eerste seizoen, nummer 8 van 38.

La dame de lieudit

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Philippe Monnier. Met o.a. Edwige Feuillère, Annick Alane, Bernard Alane, Bernard Freyd en Philippe Laudenbach.

85-jarige Feuilli[KA2]ere speelt Madame Zihler, een denkbeeldige oudste nog levende Fran[KA10]caise. Zij is 110, maar haar arts (Aufaure) heeft haar verzekerd dat zij het gestel van een zeventig-jarige heeft. Zij leidt een onbekommerd leventje in haar kasteel. De Franse president (Tréjan) en zijn medewerkers-politici willen hun populariteit wat opkrikken via een groots feest n.a.v. Mme Zihlers verjaardag. Blijft natuurlijk de vraag op zij hierop zal ingaan. Veel tederheid in komedie naar de roman Le jubilé van Jean Capin die ook het scenario en de dialogen schreef. Mooi in beeld gebracht met een voor Feuillère op het lijf geschreven rol van malicieuze oude dame die afrekent met politici zonder scrupules.

Drôles d'oiseaux

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Peter Kassovitz. Met o.a. Bernard Giraudeau, Isabelle Gélinas, Patrick Chesnais, Ticky Holgado en Philippe Laudenbach.

Een metaalarbeider laat geloven, dat zijn vrouw tot de slachtoffers van een brand in een supermarkt behoort, terwijl hij haar heeft doen verdwijnen in de vuurzee van de hoogovens. De volmaakte misdaad. Bijna, want een vriendelijke tuinder geeft ook de verdwijning van zijn vrouw op. Dus is er na de ramp slechts één lichaam om te identificeren, terwijl er twee personen aanspraak op maken. Da's teveel van het goede! Deze ietwat vrouwenhaat-achtige intrige resulteert in een aardige komedie, geïnspireerd op het soms merkwaardige doen en laten van gewone mensen. Langdradige momenten en cliché's werden niet altijd vermeden, maar Kassovitz kan niettemin een decor neerzetten, sfeer scheppen, en alle personages tot leven brengen. Gezegd moet worden dat hij ondersteund wordt door een leuk stelletje acteurs die fantasievol en vindingrijk inhoud geven aan hun personages die soms uit de tijd zijn. Scenario van de regisseur en Pierre Geller. Camerawerk van Denis Lenoir.

La sentinelle

1992 | Thriller

Frankrijk 1992. Thriller van Arnaud Desplechin. Met o.a. Emmanuel Salinger, Thibault de Montalembert, Jean-Louis Richard, Valérie Dréville en Marianne Denicourt.

In het stervensuur van de Koude Oorlog wordt aankomend student forensische pathologie Mathias opgescheept met een gemummificeerd mensenhoofd. Terwijl hij de identiteit van de eigenaar tracht te achterhalen blijken schimmige organisaties geïnteresseerd in Mathias en zijn nieuwe artefact. Bizar thrillerverhaal wordt door debuterend regisseur Desplechin vervormd tot diffuus portret van een solitaire figuur met obsessie voor het verleden. Evenals Bring me the Head of Alfredo Garcia, die andere film met een levenloze kop in de hoofdrol, contra-mainstream, morbide en fascinerend. Bijrol Emmanuelle Devos, César 1993 voor Salinger.

La femme abandonnée

1992 | Drama, Romantiek, Historische film

Frankrijk 1992. Drama van Edouard Molinaro. Met o.a. Charlotte Rampling, Christopher Thompson, Niels Arestrup, Béatrice Agenin en Vanessa Wagner.

Feestende en brassende edelman Thompson trekt uit de lichtstad naar het platteland om bij zijn welgestelde familie op verhaal te komen. In het dorp doolt een geheimzinnige, beeldschone vrouw (Rampling) rondt. Thompson laat zijn oog op haar vallen en verneemt dat zij ooit onteerd werd en daarna in de steek gelaten. Hij zoekt toenadering en er ontluikt een romance, die in een climax eindigt. Kitsch in tempo dolce naar Honoré De Balzac, door Madeleine Chapsal tot scenario bewerkt. Michael Epp maakte de fraaie beelden, een respectabele afstand tussen de camera en de hoofdrol bewarend.

L'affût

1992 | Drama

Frankrijk 1992. Drama van Yannick Bellon. Met o.a. Tchéky Karyo, Dominique Blanc, Patrick Bouchitey, Jean-Pierre Sentier en Michel Robin.

Na tien jaar lang tevergeefs het geluk gezocht te hebben, keert Blanc, samen met haar zoontje, terug naar haar geboortestreek. Daar wil ze samen met haar broers, die achterbleven, de fazantenkwekerij verder exploiteren. Haar vroegere minnaar Bouchitey, die inmiddels is gescheiden, wil Blanc terugwinnen, maar zij heeft Karyo ontmoet, de nieuwe leraar, die eveneens getekend is door een tragisch verleden. Hij wil een vogelreservaat oprichten in de moerassen, een project dat de woede oproept van de jagers uit het dorp. Ecologisch drama dat de strijd verhaalt tussen idealisme en tradities. Goede bedoelingen maken echter nog geen boeiende film, zeker niet wanneer de moraal er met de paplepel ingegoten wordt. Bellon schreef het belerende scenario samen met Rémi Waterhouse, Michel Fessler en Benjamin Legrand. Mooie plaatjes geschoten door Pierre-William Glenn, de ware ster van deze film.

Les Hordes: La guerre des gueux

1991 | Misdaad

Frankrijk 1991. Misdaad van Jean-Claude Messiaen. Met o.a. François Dunoyer, Corinne Touzet, Souad Amidou, Simon Eine en Jean-Pierre Kalfon.

Eerste episode uit de vierdelige serie [KL]Les Hordes[KLE]. In onze nabije toekomst en in een van onze Megapolissen schept het heersende systeem steeds meer onrechtvaardigheid en ongelijkheid: de kloof tussen de rijken en de verschoppelingen wordt constant groter. Hierdoor heerst er voortdurend een atmosfeer van wanorde, explosieve toestanden, moorden, afpersing, overvallen en vult u zelf maar aan. Geconfronteerd met een besluitloze regering, zijn het `Les Hordes` die de operaties leiden. Vanaf dat moment vormt zich een super-politiemacht die over de modernste technieken beschikt (wat ook niet erg geruststellend is). Genoeg om menig tv-kijker te laten huiveren. Het feit dat het juist om een te nabije toekomst gaat, ontneemt alle geloofwaardigheid aan dit geestelijk zwakzinnige produkt dat tevergeefs probeert om de techniek van de B-series uit Hollywood naar Frankrijk over te brengen (te vergeefs). De film heeft slechts een verdienste: hij levert hevige kritiek op het neoliberalisme dat aangehangen wordt door verschillende Amerikaanse economen en door verscheidene liberale partijen in de Westerse landen.

Les Hordes d'acier

1991 | Sciencefiction

Frankrijk 1991. Sciencefiction van Jean-Claude Messiaen. Met o.a. François Dunoyer, Corinne Touzet, Souad Amidou, Simon Eine en Jean-Pierre Kalfon.

Vierde (en laatste) deel van de serie Les Hordes. Ze hebben de macht veroverd en geleidelijk aan koerst het land aan op een economisch bankroet, terwijl het totalitarisme met alle bijbehorende excessen er neerstrijkt, tot aan de moordaanslag op een lid van het driemanschap toe. Niet geheel bevredigend. Zo is er geen ontknoping, en verder kenmerkt deze politiek getinte fictieve imitatie van het nazisme zich door een bedroevende aanpak als het gaat om de motieven van de personages. Ook komt het allemaal erg bekend voor, en dat geldt niet alleen voor de fictie. Even pretentieus als oppervlakkig.

Le gorille poker

1991 | Misdaad

Frankrijk/Duitsland 1991. Misdaad van Peter Patzak. Met o.a. Karim Allaoui, François Périer, Sophie Michaud, Jean-Pierre Léaud en Philippe Laudenbach.

Een bewerking van de roman van Antoine Dominique, met de heldendaden van zijn `Gorille` (Allaoui) als uitgangspunt. Laten we zeggen dat het om een tamelijk gecompliceerde zaak gaat, met tal van verwikkelingen rond een louche zakenman, een Tsjechische hypnotiseur, een Franse geheim agente en een geheimzinnig complot. Een grote warboel dus. Niet van cinematografisch belang en deze onwaarschijnlijke film zou het moeten hebben van de acteurs, die bijzonder uiteenlopend zijn en nauwelijks overtuigen, zoals Léaud. De vraag is, hoe hij in deze film is terechtgekomen.

Erika mon amour

1990 | Komedie, Misdaad, Mysterie

Frankrijk 1990. Komedie van Maurice Frydland. Met o.a. Sophie Desmarets, Robert Rimbaud, Henri Labussière, Bertrand Lacy en Sylvie Ferro.

Grappige avonturen van twee verre verwanten. De betreffende man en vrouw leiden een priv[KA1]e-detectivebureau. Een ongeloofwaardige cocktail van onder anderen computergegevens, vervormde stemmen, diefstal van (valse) sieraden, geheime diensten, punkrock en Rode leger-acties. De vraag is of de tv-kijker zich erin kan verplaatsen! Met op de koop toe de verbitterdheid van Desmarets.

Ne vous fâchez pas, Imogène !

1988 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1988. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Roger Mirmont, Antoine Duléry, Jean-Michel Molé en Julie Jezequel.

Imog[KA1]ene Le Dantec (Lavanant) groeide op in Plouquirec, een stadje in Bretagne, als dochter van een admiraal/oorlogsheld. Na de dood van haar vader vestigt ze zich in Parijs waar ze werk vindt als secretaresse bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar ze de streek goed kent wordt ze door haar baas naar Bretagne gezonden om een belangrijk document, dat betrekking heeft op de nucleaire situatie van Frankrijk, op te halen en, onder strikte geheimhouding, af te leveren aan een contactpersoon in haar geboortestadje. Al van in het begin loopt alles verkeerd en bovendien zijn er nog andere partijen geïnteresseerd in de inhoud van het pakje dat ze ontving. Een overtrokken komedie van vergissingen. De situaties zijn voorspelbaar en de acteurs schmieren dat het een lust is. Het eerste deel van een reeks van dertien films rond het personage van Imogène, een doodgewone jonge vrouw die in allerlei onfrisse praktijken betrokken wordt, volgens de producenten met plezierige gevolgen. Het scenario werd geschreven door Michel Crisolia en Martin Lamotte naar een roman van Exbrayat. Fotografie is van Martial Thury. Gevolgd door IMOGENE EST DE RETOUR.

La grande cabriole

1988 | Drama, Historische film

Duitsland/Frankrijk/Italië 1988. Drama van Nina Companéez. Met o.a. Fanny Ardant, Bernard Giraudeau, Francis Huster, Robin Renucci en Ludmila Mikaël.

Gravin Laure Ad[KA1]ela[KA3]ide de Chabrillant (Ardant) heeft al tien jaar een stormachtige verhouding met gewone burger Armand Gallois (Huster). Als Armand haar voor de zoveelste keer ontrouw is, besluit zij hun relatie te verbreken. Ondertussen wordt koning Lodewijk de Zestiende geguillotineerd en verklaart Frankrijk de oorlog aan Engeland en Spanje. Armand, in het oorlogsgebeuren meegesleurd, wil Laure Ad[KA1]ela[KA3]ide weer ontmoeten maar zij is naar Itali[KA3]e gegaan met een nieuwe minnaar, een violist. Armand smeekt haar om bij hem te blijven, maar Madame de Chabrillant kiest voor het onbekende en het avontuur. In Itali[KA3]e ontdekt zij dat de musicus getrouwd is, en er bovendien een tweede huishouden op nahoudt. Volledig op zichzelf aangewezen gaat zij Franse les geven aan de Venetiaanse bourgeoisie, maar daarmee wordt zij niet gelukkig. Groots opgezet historisch drama met de Franse revolutie (1789) als historisch decor voor een opwindend verhaal met Ardant en Huster als het hartstochtelijk, maar subtiele liefdespaar. Het scenario is van regisseuse Companéez. Deze mini werd oorspronkelijk uitgezonden in vier delen.

Quatre aventures de Reinette et Mirabelle

1986 | Drama, Komedie

Frankrijk 1986. Drama van Eric Rohmer. Met o.a. Jessica Forde, Joëlle Miquel, Philippe Laudenbach, François-Marie Bannier en Jean-Claude Brisseau.

In de vorige film van Rohmer, LE RAYON VERT, ging de laatste zonnestraal onder. L`HEURE BLEUE is de tijd die voorafgaat aan het aanbreken van een nieuwe dag, en dan met name op het platteland in dit eerste deel van een vierluik met als rode draden Reinette (Miquel), het plattelandsmeisje en Isabelle (Forde), het meisje uit de stad. Reinette schildert en Isabelle is etnologe. Alleen het eerste verhaal speelt zich af op het platteland, de andere drie, LE GARÇON DE CAFÉ, LE MENDIANT, LA KLEPTOMANE ET L'ARNAQUEUSE en LA VENTE DU TABLEAU, hebben de lawaaiege en drukke stad als achtergrond. Vreemde en zonderlinge figuren passeren de revue. Mensen die je doen lachen, maar je tegelijkertijd verontrusten. Deze mengeling van humor, ironie, zotheid, maar ook van angst en leed verleent de zo speciale sfeer aan deze film, die absoluut niet lijkt op de rest van Rohmers oeuvre, wat over het algemeen moralistisch, poëtisch, realistisch, subtiel, elegant en helder is. Het camerawerk van Sophie Mantigneux is zeer bijzonder. Scenario van Rohmer.

Souvenirs, souvenirs

1984 | Komedie, Musical, Muziek

Frankrijk 1984. Komedie van Ariel Zaïtoun. Met o.a. Christophe Malavoy, Pierre-Loup Rajot, Gabriel Lazure, Claude Brasseur en Marlène Jobert.

Rego (Malavoy) een popster, probeert naam te maken in die wereld en dat lukt hem, ondanks wat moeilijkheden en vijandelijkheden. Het verhaal is niet het meest interessant. Deze film beweert een Franse AMERICAN GRAFFITI te zijn, die de sfeer van de `dolle dwaze` (?) jaren 1960-70 generatie moet doen herleven. Muziek aan alle kanten dus en dat zal alle Rock 'n Roll fanaten en twintigers van die tijd wel bevallen. Een sympathieke maar naïeve film, voor deze generatie die nog steeds op haar eigen Jacques Becker wacht. Scenario van Daniel Saint-Hamont en regisseur Zeitoun.

Vivement dimanche!

1983 | Mysterie, Thriller, Misdaad

Frankrijk 1983. Mysterie van François Truffaut. Met o.a. Fanny Ardant, Jean-Louis Trintignant, Philippe Laudenbach, Jean-Pierre Kalfon en Philippe Morier-Genoud.

Truffaut nam de Amerikaanse roman 'The Long Saturday Night' van Charles Williams en situeerde het verhaal waarin de lijken zich opstapelen in een charmant Zuid-Frans dorpje. Zo verenigt de regisseur zijn grote liefde voor Hitchcock met het romantisch realisme dat hij zo bewonderde aan Jean Renoir, in een van de laatste films die hij maakte voor zijn dood in 1984. Trintignant is een makelaar die wordt verdacht van moord op zijn echtgenote. Zijn devote secretaresse (Ardant) probeert zijn onschuld te bewijzen. Prettige, zwarte komedie werd in sfeervol zwart-wit gedraaid door Néstor Almendros.

La baraka

1982 | Film noir

Frankrijk 1982. Film noir van Jean Valère. Met o.a. Roger Hanin, Gérard Darmon, Magali Renoir, Henri Tisot en Marthe Villalonga.

Verhaal van een vriendschap met hindernissen tussen een notabele Fransman uit Marseille (afkomstig uit Algerije) en een stille jongeman die half Algerijns blijkt te zijn. De jongeman doodt per ongeluk een racisitische caf[KA1]ehouder en wil naar het buitenland vluchten, maar de dochter van de Fransman geeft hem aan. Hij pleegt dan zelfmoord. Of dit tragische einde nodig was in deze interessante verfilming naar Jean Val[KA2]ere, is de vraag. Hanin (de Fransman) legt het er te dik bovenop. Scenario van Henri Graziani.

Mon oncle d'Amérique

1980 | Komedie, Drama

Frankrijk 1980. Komedie van Alain Resnais. Met o.a. Gérard Depardieu, Nicole Garcia, Roger Pierre, Marie Dubois en Nelly Borgeaud.

Aan de hand van drie fictieve levenslopen giet Resnais de theorieën van neurochirurg-filosoof Henri Laborit (1914-1995) in een hoogst originele cinepuzzelvorm. Textielfabrieksdirecteur René, actrice Janine en schrijver-politicus Jean handelen allemaal zowel naar oerinstincten als naar maatschappelijke 'wetten' zoals door Laborit geponeerd. Deze worden geïllustreerd met rattenexperimenten. Geestoprekkende, veelbekroonde cinema van een meester. Voor het oorspronkelijke afficheontwerp tekende stripauteur Enki Bilal. Nevenrolletje van Catherine Frot, die later tot Frankrijks meest geliefde actrice zou uitgroeien.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Philippe Laudenbach op televisie komt.

Reageer