Valeria Bruni Tedeschi

1964 Regisseur, Acteur, Scenarist

Valeria Bruni Tedeschi (1964) is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 47 films gevonden.

Un beau soleil intérieur

2017 | Komedie, Drama, Romantiek

Frankrijk/België 2017. Komedie van Claire Denis. Met o.a. Juliette Binoche, Xavier Beauvois, Philippe Katerine, Josiane Balasko en Sandrine Dumas.

De Parijse kunstenaar Isabelle (Binoche), vijftigplus en single, is een minnares op zoek naar de Ware. Haar verlangen leidt tot een absurde oefening in aantrekken en afhouden, langs een reeks op verovering gerichte mannen, afgewisseld met teleurstellingen en huilbuien. Een verfrissend atypische tragi-romcom van Claire Denis (White Material) en de aan het scenario meeschrijvende romancier Christine Angot. In plaats van verliefdheid te idealiseren, ontleden zij haar als een toestand van hardnekkige emotionele verwarring en instabiliteit. Theatraal en ontwapenend, maar ook wat repetitief.

La pazza gioia

2016 | Komedie, Drama

Italië/Frankrijk 2016. Komedie van Paolo Virzì. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Micaela Ramazzotti, Valentina Carnelutti en Anna Galiena.

Tragikomische roadmovie over twee uit een psychiatrische instelling ontsnapte mooie vrouwen die elkaars tegenpolen zijn. De extraverte, wereldse Beatrice (Tedeschi) is blond en bipolair; de volgetatoeëerde, rebelse Donatella (Ramazotti, de vrouw van de regisseur) is anorexia-dun, donker en depressief. Huilend gaan ze op zoek naar geluk tijdens een tocht door Toscane die langs hun verleden voert. Het onderliggende drama komt boven door een gedurfde combinatie van humor en tragiek, die helaas weer wordt ondergraven door standaard scriptopbouw, geromantiseerde gekte en excentriek gedoe.

Ma Loute

2016 | Komedie

Frankrijk/Duitsland 2016. Komedie van Bruno Dumont. Met o.a. Fabrice Luchini, Juliette Binoche, Valeria Bruni Tedeschi, Brandon Lavieville en Raph.

De noordkust van Frankrijk, 1910. De Bruforts zijn arme mosselrapers en de Van Peteghems aristocraten. Hun gescheiden werelden komen samen als de oudste zoon van de Bruforts, Ma Loute, verliefd wordt op Billie Van Peteghem, een meisje dat zich af en toe verkleedt als jongen (of andersom, dat laat Dumont bewust in het midden). Ma Loute is - na de tv-serie P'tit Quinquin (2014) - de tweede keer dat de strenge arthousefilmer Dumont zich vol overgave stort op een klucht. De film gaat regelmatig over de rand van de 'goede smaak', maar is veel subversiever (en dus interessanter) dan de gemiddelde klucht.

Il capitale umano

2013 | Drama

Italië/Frankrijk 2013. Drama van Paolo Virzì. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Fabrizio Bentivoglio, Matilde Gioli, Guglielmo Pinelli en Fabrizio Gifuni.

Il capitale umano - de titel verwijst naar een juridische term waarmee de contante waarde van een mensenleven wordt aangeduid - is een stijlvolle verfilming van Human Capital, een familiedrama van de Amerikaanse schrijver Stephen Amidon. De Italiaanse regisseur Paolo Virzì verplaatste de handeling naar Noord-Italië en goot het in een interessante structuur: in drie naar de hoofdrolspelers vernoemde hoofdstukken wordt beetje bij beetje duidelijk wat hun aandeel was in een dodelijk ongeluk. Bekroond met de Premi David di Donatello voor beste film, die voorbestemd leek voor Paolo Sorrentino's met een Oscar bekroonde La grande bellezza.

Wir sind alle Astronauten

2015 |

Frankrijk 2015. Samuel Benchetrit. Met o.a. Michael Pitt, Tassadit Mandi en Valeria Bruni Tedeschi.

Il capitale umano - de titel verwijst naar een juridische term waarmee de contante waarde van een mensenleven wordt aangeduid - is een stijlvolle verfilming van Human Capital, een familiedrama van de Amerikaanse schrijver Stephen Amidon. De Italiaanse regisseur Paolo Virzì verplaatste de handeling naar Noord-Italië en goot het in een interessante structuur: in drie naar de hoofdrolspelers vernoemde hoofdstukken wordt beetje bij beetje duidelijk wat hun aandeel was in een dodelijk ongeluk. Bekroond met de Premi David di Donatello voor beste film, die voorbestemd leek voor Paolo Sorrentino's met een Oscar bekroonde La grande bellezza.

Viva la Libertà

2013 | Komedie, Drama

Italië 2013. Komedie van Roberto Andò. Met o.a. Toni Servillo, Valerio Mastandrea, Valeria Bruni Tedeschi, Gianrico Tedeschi en Eric Nguyen.

Als Enrico Olivieri, leider van de grootste oppositiepartij, kort voor de verkiezingen de benen neemt, verzint diens spindoctor een list: hij vervangt Enrico door zijn tweelingbroer Giovanni, een briljante filosoof met een bipolaire stoornis, die net uit de inrichting is ontslagen. Giovanni’s haiku’s en achteloze improvisaties worden voor diepgravende politieke parabels gehouden; zijn partij maakt een razendsnelle opmars in de peilingen. Als politieke satire is Viva la libertà allerminst overtuigend, maar de Italiaanse steracteur Toni Servillo (La grande bellezza, Il divo) is de moeite waard als de tegenpolen Enrico en Giovanni.

Terre battue

2014 | Drama

Frankrijk/België 2014. Drama van Stéphane Demoustier. Met o.a. Olivier Gourmet, Valeria Bruni Tedeschi, Charles Mérienne, Vimala Pons en Jean-Yves Berteloot.

Wanneer midlifer Jérôme (Gourmet, als altijd uitstekend) zijn baan als verkoper verliest, stort hij zich op andere projecten. Een eigen zaak zou hij wel willen. En: zijn getalenteerde elfjarige zoon Ugo (Mérienne) naar de top van de tenniswereld helpen. Speelfilmdebutant Demoustier, die zijn scenario baseerde op ware gebeurtenissen, pelt geduldig de psychologische laagjes af van een vader die vastloopt in zijn leven. Sterk, hoewel niet in alles geslaagd familiedrama werd gecoproduceerd door de gebroeders Dardenne (Deux jours, une nuit), wier invloed van realistisch, maatschappelijk engagement voelbaar is.

Un château en Italie

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van Valeria Bruni Tedeschi. Met o.a. Louis Garrel, Valeria Bruni Tedeschi, Xavier Beauvois en Filippo Timi.

Frans drama van en met Valeria Bruni Tedeschi, rond een 43-jarige vrouw 'zonder man, zonder kinderen, en zonder een baan waarvoor je 's ochtends uit je bed hoeft te komen'. Deze Louise ontmoet een jongere man, en zint dan toch - tegen zijn zin - op een gezin. Het grotere verhaal is dat van een machtige familie in verval, met een dito kasteel. En dat titelkasteel, Castello di Castagneto Po, was tot 2009 daadwerkelijk van Valeria Bruni Tedeschi's familie, de plek waar de rijkelui zomerden. Een grotendeels autobiografisch werk dus, met helaas iets te veel verhaallijntjes.

Les regrets

2009 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2009. Drama van Cédric Kahn. Met o.a. Yvan Attal, Valeria Bruni Tedeschi, Arly Jover, François Négret en Vincent Berger.

De Parijse architect Mathieu (Attal) komt, terug in zijn geboorteplaats voor de begrafenis van zijn moeder, een oude liefde tegen. Met Maya (Bruni Tedeschi) was het vijftien jaar geleden plotseling uit. Nu storten de veertigers zich in een onstuimige buitenechtelijke romance. Regisseur Kahn (Roberto Succo) weet de gekte die passie en lust kunnen teweegbrengen, mooi te verbeelden, met los camerawerk, snelle montage en de ongedurige muziek van Philip Glass. De hoofdrolspelers zijn allebei prima, hoewel Attal ook voor hysterische, wat irritante, momenten zorgt.

Actrices

2007 | Drama, Komedie

Frankrijk 2007. Drama van Valeria Bruni Tedeschi. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Noémie Lvovsky, Louis Garrel en Mathieu Amalric.

De Parijse architect Mathieu (Attal) komt, terug in zijn geboorteplaats voor de begrafenis van zijn moeder, een oude liefde tegen. Met Maya (Bruni Tedeschi) was het vijftien jaar geleden plotseling uit. Nu storten de veertigers zich in een onstuimige buitenechtelijke romance. Regisseur Kahn (Roberto Succo) weet de gekte die passie en lust kunnen teweegbrengen, mooi te verbeelden, met los camerawerk, snelle montage en de ongedurige muziek van Philip Glass. De hoofdrolspelers zijn allebei prima, hoewel Attal ook voor hysterische, wat irritante, momenten zorgt.

Un couple parfait

2005 | Drama

Japan/Frankrijk 2005. Drama van Nobuhiro Suwa. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Nathalie Boutefeu, Bruno Todeschini en Louis-Do de Lencquesaing.

Met zijn eerste Franstalige film (na oa de bescheiden festivalhit M/Other) maakt Suwa het de kijker niet makkelijk. Het verhaal over een Parijs' stel dat na vijftien jaar huwelijk een scheiding overweegt, wordt fragmentarisch verteld, vol lange, statische, curieus gekadreerde en onderbelichte shots. De dialogen lijken van weinig belang: de Japanse regisseur spreekt zelf geen Frans en liet zijn acteurs alles improviseren. Bruni Tedeschi speelde een jaar eerder een vergelijkbare rol in François Ozons 5x2, een laagdrempeligere film met vergelijkbare thematiek.

Tickets

2005 | Drama, Romantiek

Iran/Italië/Verenigd Koninkrijk 2005. Drama van Abbas Kiarostami, Ken Loach en Ermanno Olmi. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Blerta Cahani, Martin Compston, Carlo Delle Piane en Sanije Dedja.

Regisseurs Loach, Olmi en Kiarostami maakten een film over een treinreis van Innsbruck naar Rome. Drie verhaallijnen wisselen elkaar af: een oudere zakenman ontmoet een jonge vrouw, een jongenman en - vermoedelijk - zijn oma halen herinneringen op aan hun geboortestad, en drie Schotse voetbalfans zijn op weg naar een belangrijke wedstrijd.

Munich

2005 | Thriller, Drama, Historische film

Verenigde Staten 2005. Thriller van Steven Spielberg. Met o.a. Eric Bana, Daniel Craig, Geoffrey Rush, Mathieu Kassovitz en Ciarán Hinds.

Na de moord op Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München krijgt een team Mossad-agenten onder leiding van Avner (Bana) de opdracht om daders en opdrachtgevers op te sporen en te vermoorden. Een lastige opdracht, vooral omdat de agenten zich ermee moeten verzoenen dat ze uiteindelijk net zoveel dood en verderf zaaien als hun doelwitten. Een van de beste serieuze films van Spielberg. Hij kiest partij, niet tegen de Palestijnen of de Israëli's, maar tegen de vicieuze cirkel van wraaknemingen. Prima spel van alle acteurs.

Le temps qui reste

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van François Ozon. Met o.a. Melvil Poupaud, Jeanne Moreau, Valeria Bruni Tedeschi, Daniel Duval en Marie Rivière.

Hoe ga je om met het naderende einde? Laura (Moreau) wapent zich tegen de dood met potten vol vitaminepillen en een jeugdige levenshouding. Haar kleinzoon Romain heeft geen verdediging. Hij komt haar vertellen dat hij nog maar een paar maanden te leven heeft. Ozon vermijdt grote woorden, maar slaagt er niet in clichés te omzeilen. Losse scènes, waaronder die met Jeanne Moreau, zijn sterk getroffen en ontroerend, maar in grote lijnen doet Le temps qui reste schematisch aan. Ozons kundigheid als regisseur blijkt uit details, maar het eindresultaat valt onherroepelijk tegen.

Crustacés et coquillages

2005 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 2005. Komedie van Olivier Ducastel en Jacques Martineau. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Gilbert Melki, Jean-Marc Barr, Romain Torres en Sabrina Seyvecou.

Béatrix (Tedeschi) en Marc (Melki) vieren met hun twee kinderen vakantie in een oude villa aan de Côte d'Azur. Hun 19-jarige dochter gaat er al snel vandoor met haar motorrijdende vriendje, en de 17-jarige Charly heeft een vriend uitgenodigd. Dan komen ook ex-geliefden van het echtpaar opdraven en kan een ouderwetse zedenklucht, vol misverstanden, persoonsverwisselingen, slaande deuren en seksueel getinte grappen, van start gaan. Helaas, het merendeel van de humor is belegen. Wat bedoeld was als een kokette, zomerse zedenkomedie werd een onhandige, bij vlagen zelfs genante vertoning.

5x2

2004 | Drama, Romantiek

Frankrijk 2004. Drama van François Ozon. Met o.a. Stéphane Freiss, Valeria Bruni Tedeschi, Géraldine Pailhas, Françoise Fabian en Michael Lonsdale.

Vijf fragmenten, die steeds verder terug in de tijd voeren, tonen cruciale momenten uit de relatie tussen Marion (Valeria Bruni Tedeschi) en Gilles (Stéphane Freiss). Aan het begin van de film wordt hun huwelijk door een notaris ontbonden, aan het eind ontmoeten de twee elkaar op een paradijselijk strand bij een ondergaande zon. Een van de betere films van snelle jongen Ozon. De acteurs zijn prachtig en overtuigend. Ozon besteedde, zoals altijd, veel zorg aan aankleding, muziek en kadrering, maar de schoonheid van de film ligt vooral in het wrange, vergeefse gevecht van de personages.

Il est plus facile pour un chameau...

2003 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk/Italië 2003. Drama van Valeria Bruni Tedeschi. Met o.a. Chiara Mastroianni, Jean-Hugues Anglade, Valeria Bruni Tedeschi, Jean-Luis Anglade en Denis Podalydès.

Regiedebuut van actrice Bruni Tedeschi (oa Rien à faire) waarin zij zichzelf neerzet als een 'te rijke' jonge vrouw die worstelt met existentiële problemen als geld, liefde, familie en geloof in een verhaal over de keus tussen een aardige, stabiele verloofde en een oude vlam die niet kan scheiden van zijn vrouw en kind. De bijbelse titel (Het is makkelijker voor een kameel...) refereert aan de moeite die een rijke zich volgens Markus moet getroosten om Gods koninkrijk binnen te gaan. De film werd genomineerd voor een César voor beste debuut.

Peau d'ange

2002 | Komedie, Romantiek, Drama

Frankrijk 2002. Komedie van Vincent Perez. Met o.a. Morgane Moré, Guillaume Depardieu, Magali Woch, Karine Silla en Valeria Bruni Tedeschi.

Als Angèle Grégoire ontmoet, is ze helemaal verliefd. Na een onenightstand laat hij haar in de steek. Toch blijft Angèle in hem geloven, zelfs als hij een verstandshuwelijk aangaat met een rijke vrouw.

Le lait de la tendresse humaine

2001 | Drama

België/Frankrijk 2001. Drama van Dominique Cabrera. Met o.a. Patrick Bruel, Marilyne Canto, Dominique Blanc, Bruno Salvador en Sergi López.

Een zomerse dag in de Jura. Jonge moeder Christelle (Maryline Canto) doet haar baby in bad. Plotseling staat ze op en rent het huis uit. De camera blijft achter en registreert hoe het water onder de badkamerdeur uitloopt. De openingsscène van Le lait de la tendresse humaine grijpt direct naar de strot. Net zoals het leven Christelle naar de strot grijpt. Haar echtgenoot (Patrick Bruel) kan zich nauwelijks verplaatsen in haar somberte. Samen met familie en vrienden gaat hij op zoek naar Christelle die ondertussen haar heil heeft gezocht bij de buurvrouw. Cineast Dominique Cabrera maakte eerder een documentaire over depressie (Demain et encore demain) en laat in deze speelfilm zien dat zij het onderwerp en het filmmedium tot in de puntjes beheerst. Haar uitgelezen personages bewegen zich in een scherp contrasterende wereld van zonlicht en warmte, blindelings op zoek naar liefde en naar elkaar. Een hartverwarmende film over 'het onstuitbare leven dat ons begeleidt en soms alleen achterlaat', aldus de maker.

Rien à faire

1999 | Komedie, Romantiek, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Marion Vernoux. Met o.a. Patrick Dell'Isola, Sergi López, Florence Thomassin, Kelly Hornoy en Marion des Fachelles.

Marie (Bruni-Tedeschi) is al geruime tijd werkloos. Ze leest historische romans, ze wandelt wat en luistert veel naar de radio, `liedjes, verzoekjes, quizzen. Die houden me gezelschap.´ In de supermarkt ontmoet ze kettingroker Pierre (Dell´Isola). Pierre is ook werkloos. De chemie is ver te zoeken maar een gedeeld ledig bestaan is volgens regisseur/co-scenariste Vernoux voldoende voedingsbodem voor 100 minuten onhandig baltsgedrag. Enkele spitsvondigheden over Het Dagelijks Leven geven de blindganger nog enige impact. (VM/VPRO Gids)

La vie ne me fait pas peur

1999 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1999. Drama van Noémie Lvovsky. Met o.a. Magali Woch, Ingrid Molinier, Jean-Marie Parmentier, Camille Rousselet en Valeria Bruni Tedeschi.

Vervolg op de film PETITES uit 1997 met opnames die in die film niet gebruikt werden. Het kwartet, dat bestaat uit Emilie (Woch), Stella (Parmentier), In[KA2]es (Molinier) en Marion (Rousselet), is in feite drie jaar ouder en zit in de laatste klas van het coll[KA2]ege. Ze moeten nu volwassen worden en zich als zodanig gedragen. Het gaat met horten en stoten, terwijl hun ouders, helemaal niet het goede voorbeeld geven. Je ziet ze trouwens heel weinig, behalve de krankzinnig geworden moeder van Emilie (Bruni-Tedeschi). Het scenario van regisseuse Lvovsky en Florence Seyvos naar diens min of meer autobiografische roman bevat geen vastomlijnd verhaal. Hierdoor bestaat de film uit te veel losse gebeurtenissen, die soms best grappig zijn, maar geen geheel vormen en dat schenkt nauwelijks voldoening. Het hoogtepunt in het geheel komt zo laat op gang dat je denkt dat dit er aan de haren is bijgesleept als vulling. De meisjes in de hoofdrollen hebben geen opleiding genoten. Ze hebben slechts ervaring opgedaan in de hierboven genoemde film. Desondanks komen ze heel echt en geloofwaardig over, evenals de sfeer van rond 1980, waarin hun ervaringen zich afspelen. Het camerawerk van Agn[KA2]es Godard en Bertrand Chatry werd uit de hand opgenomen en de sc[KA2]ene`s zijn onrustig gemonteerd. Ondanks de prijzen (Locarno, Jean Vigo) een onbevredigende, veel te intimistische film. Dolby Digtal.

La Balia

1999 | Drama

Italië 1999. Drama van Marco Bellocchio. Met o.a. Elda Alvigini, Jacqueline Lustig, Valeria Bruni Tedeschi, Maya Sansa en Fabrizo Bentivoglia.

Vervolg op de film PETITES uit 1997 met opnames die in die film niet gebruikt werden. Het kwartet, dat bestaat uit Emilie (Woch), Stella (Parmentier), In[KA2]es (Molinier) en Marion (Rousselet), is in feite drie jaar ouder en zit in de laatste klas van het coll[KA2]ege. Ze moeten nu volwassen worden en zich als zodanig gedragen. Het gaat met horten en stoten, terwijl hun ouders, helemaal niet het goede voorbeeld geven. Je ziet ze trouwens heel weinig, behalve de krankzinnig geworden moeder van Emilie (Bruni-Tedeschi). Het scenario van regisseuse Lvovsky en Florence Seyvos naar diens min of meer autobiografische roman bevat geen vastomlijnd verhaal. Hierdoor bestaat de film uit te veel losse gebeurtenissen, die soms best grappig zijn, maar geen geheel vormen en dat schenkt nauwelijks voldoening. Het hoogtepunt in het geheel komt zo laat op gang dat je denkt dat dit er aan de haren is bijgesleept als vulling. De meisjes in de hoofdrollen hebben geen opleiding genoten. Ze hebben slechts ervaring opgedaan in de hierboven genoemde film. Desondanks komen ze heel echt en geloofwaardig over, evenals de sfeer van rond 1980, waarin hun ervaringen zich afspelen. Het camerawerk van Agn[KA2]es Godard en Bertrand Chatry werd uit de hand opgenomen en de sc[KA2]ene`s zijn onrustig gemonteerd. Ondanks de prijzen (Locarno, Jean Vigo) een onbevredigende, veel te intimistische film. Dolby Digtal.

Au cœur du mensonge

1999 | Misdaad, Thriller

Frankrijk 1999. Misdaad van Claude Chabrol. Met o.a. Jacques Gamblin, Sandrine Bonnaire, Valeria Bruni Tedeschi, Antoine de Caunes en Bernard Verley.

In een dorpje in Bretagne wordt een tienjarig meisje dood aangetroffen. Haar tekenleraar (Gamblin) is de laatste die haar heeft gesproken en is even later de hoofdverdachte. Zijn dorpsgenoten keren zich massaal tegen hem. Alleen zijn vrouw (Bonnaire) blijft loyaal. Net als in films als La femme infidèle, Le boucher en Violette Nozière is Chabrol, soms wel 'de Franse Hitchcock' genoemd, minder geïnteresseerd in het whodunit-verhaal dan in onderliggende thema's als huwelijk en ontrouw. Ditmaal staat hij vooral stil, zoals de titel al aangeeft, bij leugens die niemand vreemd zijn. Prima rollen van Gamblin en de immer fascinerende Bonnaire.

On a très peu d'amis

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Sylvain Monod. Met o.a. Michel Vuillermoz, Mathieu Amalric, Yvon Back, Dominique Reymond en Stéphane Butet.

Een aardige illustratie van het spreekwoord `wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in`. Twee vrienden, Ivan (Amalric) en Serge (Vuillermoz), zijn op weg naar Aurillac om Ivans zus Maryse (Reymond) en een vriend Maxence (Back) een bezoekje te brengen. Onderweg worden ze verrast door een gewonde man, die gewapend is. Het is een zekere Richard (Butet) en hij dwingt het tweetal om hem mee te nemen. Ze moeten later zijn tas die vol met geld zit, begraven. Ze brengen Richard naar Maryse en hij maakt kennis met Maxence. Richard vraagt hen zijn vrouw op te sporen en haar de tas te geven. Kort daarop gaat Richard de pijp uit. Maxence haalt zijn maîtresse Evelyne over om zich uit te geven voor de vrouw van Richard. Zij haalt inderdaad de tas op, maar laat Maxence barsten. Maxence is woedend en gaat naar zijn vrienden met wie hij de avond doorbrengt dankzij enkele bankbiljetten die zijn maten tevoren al uit de tas hadden gehaald. De debuutfilm van Monod begint als een roadmovie, maar eindigt als een stichtelijke komedie. Het scenario van Nathalie Donnini, Philippe Rebbot, Gérald Sibleyras en regisseur Monod zit best goed in elkaar en wordt versterkt door leuk dialoog, maar helaas kan dit in zijn eentje de film niet dragen omdat de regie niet sterk genoeg is en de film pit mist. Hoewel er hele aardige momenten zijn, raakt het tandem Vuillermoz- Almaric ver voor de finish buiten adem. Het camerawerk is van Olivier Gueneau.

La parola amore esiste

1998 | Romantiek

Frankrijk/Italië 1998. Romantiek van Mimmo Calopresti. Met o.a. Fabrizio Bentivoglio, Marina Confalone, Emanuela Macchniz, Giovanna Giuliani en Mimmo Calopresti.

Angela (Bruni Tedeschi) uit Rome is dertig. Ze hoeft niet te werken, woont in een comfortabel appartement en ze laat zich leiden door haar grillen. Zo raakt haar tijd verdeeld tussen verstorende psychoanalyses, gestoorde vriendinnen en haar ongestoorde moeder. Ze laat haar lot bepalen door de numerologie en witte vlakken; vooral dat laatste maakt het leven voor haar behoorlijk ingewikkeld. Als ze de praktijk van haar psychiater verlaat, ziet ze Marco (Bentivoglio), een zo pas gescheiden celloleraar van veertig met een motor. Angela staat onmiddellijk in vuur en vlam en heeft nu een doel voor ogen. Ze bestookt Marco met anonieme, zeer kunstzinnige liefdesbrieven en gedichten, maar Marco denkt dat ze afkomstig zijn van een van zijn onbezonnen leerlingen. Angela ontmoet Marco via een list, maar de munt valt niet, waarop zij zich in een psychiatrische inrichting verbergt. Zij is niet meer opgewassen tegen het leven. Daar leert zij Sara (Confalone) kennen, die haar steun en toeverlaat wordt. Ondertussen heeft Marco de juiste conclusie getrokken en is op zoek naar Angela. Het toeval brengt hen in de bevredigende finale bij elkaar. Klinkt best goed, de film is niet te lang en de aantrekkelijke hoofdrollen zijn geloofwaardig, maar er zijn Franse films die dit soort portretten veel beter schilderen; de dialogen zijn te gezwollen en er valt nauwelijks iets te lachen. Jammer, het had dus beter gekund, maar de rolprent is toch een aardig alternatief voor gelijksoortige comedies uit Hollywood - zeker als je voor een keer iets anders wil. Depardieu die aanvankelijk als een van de medeproducenten zou optreden, speelt een hele kleine rol als advocaat. Het scenario is van regisseur Calopresti, Francesco Bruni en Heidrun Schleef in samenwerking met Doriana Leondeff. Het camerawerk is van Alessandro Pesci.

Ceux qui m'aiment prendront le train

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Patrice Chéreau. Met o.a. Jean-Louis Trintignant, Valeria Bruni Tedeschi, Pascal Greggory, Charles Berling en Vincent Perez.

Als Patrice Chéreau de condition humaine fileert, kun je erop wachten: zwarte romantiek, cynisme over intieme relaties, clichés over de herenliefde, ongeremde verering van de zoete dood. In Ceux volgen we een vijftiental treinreizigers die op weg zijn naar Limoges om 'vriend' en schilder Jean-Baptiste te begraven. Tussen de rails blijkt het goed reflecteren over al die onderwerpen die Chéreau na aan het hart liggen. Voor flitsende gebeurtenissen is weinig ruimte, de film speelt zich voor tweederde in de trein af. Schitterende (dubbel)rol van Jean-Louis Trintignant.

Petites

1997 | Familiefilm, Romantiek

Frankrijk 1997. Familiefilm van Noémie Lvovsky. Met o.a. Ingrid Molinier, Julie-Marie Parmentier, Camille Rousselet, Magali Woch en Jean-Luc Bideau.

In[KA2]es (Molinier), Stella (Parmentier), Marion (Rousselet) en Emilie (Woch) zijn vier onafscheidelijke vriendinnen die samen studeren in een Frans college in de jaren 1970. Elk van hen profiteert van hun groepje om te ontsnappen aan hun omgeving, hun onzekerheden, hun problemen. De film vertelt een reeks anecdotes over deze adolescenten, i.v.m. hun ouders, de school, de jongens, hun milieu. Op een dag besluiten de meisjes om uit de jongens van de eerste klas elk hun eigen 'bibi', hun ideale verloofde, te kiezen. Toch weten ze dat niets hen zal kunnen scheiden, zelfs de jongens niet. Een onsamenhangend, maar vertederend portret van enkele jonge meisjes en hun ontdekking van de liefde. De vier prille actrices leveren prima werk en behoren zeker tot de revelaties van hun generatie. Ze worden omringd door enkele bekende namen in kleine rolletjes. Charmant, maar niet over de hele lijn geslaagd. Lvovsky schreef het auto-biografisch getinte scenario samen met Florence Seyvos. Voor de fotografie werd beroep gedaan op Agnès Godard en Bertrand Chatry. Dolby Stereo.

J'ai horreur de l'amour

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Jeanne Balibar, Jean-Quentin Châtelain, Laurent Lucas, Bruno Lochet en Alexandra London.

In augustus is Parijs uitgestorven omdat iedereen met vakantie is. Ook de wachtkamer van (pas gescheiden) huisarts Annie Simonin (Balibar) die achter in de dertig is, is leeg en zij begint zich tussen de huisvisites op de scooter (met hoge hakjes!) zorgen te maken dat ze niets te doen zal hebben; iedereen die niet echt iets mankeert, is weg. Annie ontmoet Richard Piotr (Ch[KA4]atelain) een acteur, die in een avant-garde bewerking van een stuk van Shakespeare zit, [KL]Richard III[KLE]; hij blijkt een ingebeelde zieke te zijn waar ze bijna niet meer vanaf komt en ze krijgt Laurent Blondel (Lucas) in haar praktijk, die AIDS heeft en het nut van een behandeling niet inziet, want hij gaat toch dood. Tussen dit drietal ontspint zich een scherpzinnige komedie, die uitstekend gespeeld wordt. Toneelliefhebbers en kijkers die van goed dialoog houden krijgen hier iets heel aardigs voorgeschoteld en nemen de lengte (teveel!) van de film op de koop toe. Het uitstekende scenario vol leuke, overtuigende en geloofwaardige opmerkingen is van de regisseuse Ferreira-Barbosa en Denyse Rodriguez-Tomé. Het camerawerk is van Emmanuel Machuel. Tweede film van Ferreira- Barbosa na LES GENS NORMAUX N'ONT RIEN D'EXCEPTIONNEL; de fans van deze film zullen tevreden zijn.

House, The

1997 | Experimenteel, Drama

Litouwen/Frankrijk/Portugal 1997. Experimenteel van Sharunas Bartas. Met o.a. Francisco Nascimento, Alex Descas, Leos Carax, Oksana Chernych en Viktorija Nareiko.

Deze abstracte film speelt zich af in een huis aan een meer en heeft niet echt een plot. Er wordt erg weinig in gesproken, een paar vertellers spreken tegen een moeder die niet in beeld komt. Misschien is het wel een visualisatie van droombeelden van één van de bewoners? (VM/VPRO Gids)

Amour & confusions

1997 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1997. Romantiek van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Braoudé, Michèle Garcia, Gérard Darmon, Kristin Scott Thomas en Valeria Bruni Tedeschi.

Romantische komedie waarin Dan (Braoudé) en Sarah (Scott Thomas) ten prooi vallen aan liefde op het eerste gezicht. Na een romantische nacht vertrekt Sarah zonder Dan wakker te maken, voor ze weggaat schrijft ze haar telefoonummer op een vaas. Helaas: die wordt gebroken door de werkster.

Nénette et Boni

1996 | Drama

Frankrijk 1996. Drama van Claire Denis. Met o.a. Alice Houri, Vincent Gallo, Jacques Nolot, Alex Descas en Jamila Farah.

Na de dood van zijn moeder woont pizzabakker Boni in haar huisje. Zijn bestaan is naargeestig en biedt geen enkel vooruitzicht. Hij dagdroomt over de sexy vrouw van zijn baas (Bruni-Tedeschi), een leeghoofdig stuk zoals in de finale blijkt. Op een dag klimt een jong meisje met een heerlijke, weelderige haardos over de muur. Het is N[KA1]enette (Houri), Boni's vijftien-jarige zusje, dat hun nietsnuttende vader is ontvlucht. Zij hebben elkaar al heel lang niet meer gezien. Er ontwikkelt zich een band. Het blijkt dat Nénette zwanger is en broerlief moet haar nu helpen. De film waarvoor regisseuse Denis en Jean-Pol Fargeau het scenario schreven, is vrijelijk geïnspireerd op een verhaal van Jean-Cocteau, Les enfants terribles, maar het is zeer beslist niet incestueus. De rolprent werkt als een literaire roman die je aandachtig moet lezen, maar dan ontdek je dat alle elementen zorgvuldig overwogen en aanwezig zijn. Niet verwonderlijk dat dit werk op het festival van Locarno meervoudig bekroond werd, al is het zeer beslist niet iets voor het grote publiek. Het camerawerk van Agnès Godard brengt het geheel zeer passend in beeld.

Mon homme

1996 | Komedie, Drama, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Bertrand Blier. Met o.a. Anouk Grinberg, Gérard Lanvin, Valeria Bruni Tedeschi, Olivier Martinez en Sabine Azéma.

Meestal is het een noodlijdende prostituee die onder de vleugels genomen wordt van een weldoener (zie Pretty Woman e.d.). Cineast Blier draait de rollen eindelijk eens om. Marie (Grinberg), een rijke en tevreden prostituee, neemt op een dag zwerver Jeannot (Lanvin) op. Dat ze de liefde bedrijft met deze stinkerd is al bedenkelijk en als ze later van Jeannot eist dat hij haar gewelddadige pooier wordt is het duidelijk: Marie is masochiste. Regisseur en scenarist Blier, die meestal films maakt over mannelijke lusten, kan het niet laten en richt zich steeds meer op Jeannot in plaats van de interessantere Marie.

Les menteurs

1996 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Zuid-Afrika 1996. Romantiek van Elie Chouraqui. Met o.a. Lorraine Bracco, Julie Gayet, Christian Charmetant, Marc Lavoine en Marie Guillard.

Zac Marny (Anglade) is een beroemd regisseur. Hij leeft samen met actrice H[KA1]el[KA2]ene Miller (Bracco). Op een avond is Zac verdwenen en zijn producent en vriend Marcus Doumer (Frey) vindt hem acht maanden later volledig verpauperd terug als clochard in een dure wijk van de Franse hoofdstad. Marcus wil hem helpen en verkoopt het plan voor een productie aan louche geldschieters, die naar later blijkt, behoren tot de Russische maffia en de film gebruiken om geld wit te wassen, maar dan moet er natuurlijk ook verdiend worden. Zac gaat een scenario voor de film schrijven en krijgt assistentie van Daisy (Bruni-Tedeschi), een schone blom van twintig, met de ambities om het te maken op het witte doek. Het scenario vlot niet, iedereen liegt en bedriegt, geeft zich uit voor wat hij niet is en de financiers worden ongedurig. Ze verplichten de crew om ergens in Zuid-Afrika te gaan draaien en met resultaten terug te komen. Het scenario van Antoine Lacomblez en Chouraqui, die het vak leerde bij Claude Lelouch, grenst aan het ongeloofwaardige en heeft weinig ruimte geschapen voor de rol van Bracco. De enthousiaste en vaardige spelprestaties in de overigens zevende film van de regisseur compenseren dit echter voldoende. Een rolprent over het filmvak die in het rijtje thuishoort van OPENING NIGHT van John Cassavetes, OTTO E MEZZO van Federico Fellini of ALL ABOUT EVE van Joseph Mankiewicz, maar dan tot de lichtere soort behoort. Camerawerk van François Catonné.

La seconda volta

1996 | Drama, Komedie

Italië/Frankrijk 1996. Drama van Mimmo Calopresti. Met o.a. Nanni Moretti, Valeria Milillo, Roberto De Francesco, Marina Confalone en Simona Caramelli.

Alberto Sajevo (Moretti), professor in Turijn, ontmoet per toeval Lisa Venturi (Bruni-Tedeschi), de vrouw die twaalf jaar ervoor gepoogd had hem te doden. Hij herkent haar onmiddellijk, zij niet. Zij wil haar verleden als terroriste vergeten en doet zich voor als administratief medewerkster op een kantoor. Hij is echter vastbesloten uit te zoeken waarom ze juist op hem een aanslag pleegde. Hij probeert haar als een onbekende het hof te maken, waarop zij pretendeert het te geloven, maar als Alberto de waarheid boven tafel brengt, geeft ze haar halve vrijheid op en trekt zij zich terug in haar cel. Ze bevindt zich in een eindeloos conflict en zucht onder de zware last van haar jeugdzonden, waarvan zij toen de consequenties niet kon overzien. Alberto koestert nog immer een wrok en begrijpt niet waarom de beweging van toen zo kon dwalen. Toch is er tussen beiden een band ontstaan en heeft bij hen een verandering teweeg gebracht die ze niet goed kunnen verklaren, maar waardoor ze zich verplicht voelen met elkaar te blijven communiceren. Het scenario van Calopresti, Heidrun Schleef en Franceso Bruni is intelligent, geloofwaardig en weigert een gemakkelijke oplossing te kiezen. Het spel is behoorlijk goed en Calopresti's regiedebuut is lovenswaardig. Wie plaats en tijd van deze Italiaanse turbulente tijden uit de jaren 1970 niet kent, begrijpt van de film heel weinig en heeft de neiging hem vaag te vinden en meent dat de film met twee sterren minder gewaardeerd had moeten worden. Het camerawerk van Alessandro Pesci is dik in orde - daarover zijn alle partijen het eens.

Encore

1995 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1995. Romantiek van Pascal Bonitzer. Met o.a. Jackie Berroyer, Natacha Régnier, Laurence Côte, Hélène Fillières en Michel Massé.

Abel Vichac (Berroyer) is een ego[KA3]istische, oudere professor in de filosofie en een schrijver met een goede reputatie. Zijn huwelijk met Aliette (Bruni-Tedeschi) is na tien jaar passieloos geworden. Hij probeert echter zijn jonge, vrouwelijke studentes het hof te maken en fladdert van de ene relatie naar de andere. Aliette heeft zich gewonnen gegeven. Abel is bezeten van vleselijke liefde en is in zijn eer gestreeld als hij over de tong gaat. De laatste tijd echter slaapt hij slecht en heeft weinig zin in zijn werk: de typische midlife-crisis. Een van zijn discipelen, Florence (C[KA4]ote), is zijn holle gebazel zat en zegt dat ze haar scriptie onder een andere mentor wil schrijven. Abel luistert niet goed naar haar, want hij wordt in beslag genomen door een afspraakje met Aurore (Filli[KA2]eres), die zich echter voordoet als haar vriendin Catherine (R[KA1]egnier). De film gaat over liefdesperikelen in de middelbare leeftijd en probeert een boekje open te doen over de `moderne` relatie (die natuurlijk over een paar jaartjes na het uitkomen van deze rolprent weer flink achterhaald is). De bitterzoete toon maakt het een tijdje leuk, maar op de duur gaat de overvloed aan dialogen stierlijk vervelen. De acteurs doen hun best, maar het scenario van debuterend regisseur Bonitzer belooft meer dan het in feite biedt. Camerawerk van Emmanuel Machuel.

Oublie-moi

1994 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1994. Komedie van Noémie Lvovsky. Met o.a. Emmanuelle Devos, Laurent Grévill, Emmanuel Salinger, Philippe Torreton en Olivier Pinalie.

Nathalie (Tedeschi) is een jonge meid uit Parijs. Haar vriend Antoine (Salinger) dumpt ze voor verpleger Eric (Grevill) die haar veel te opdringerig vindt en haar niet moet. Ze is werkloos en zit nu ook nog zonder vaste relatie; haar al redelijk ingestorte wereld stort nog verder in.

Les gens normaux n'ont rien d'exeptionnel

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Serge Hazanavicius, Claire Laroche, Marc Citti, Valeria Bruni Tedeschi en Melvil Poupaud.

Nathalie (Tedeschi) is een jonge meid uit Parijs. Haar vriend Antoine (Salinger) dumpt ze voor verpleger Eric (Grevill) die haar veel te opdringerig vindt en haar niet moet. Ze is werkloos en zit nu ook nog zonder vaste relatie; haar al redelijk ingestorte wereld stort nog verder in.

Les gens normaux n'ont rien d'exceptionnel

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Melvil Poupaud, Marc Citti, Claire Laroche en Frédéric Diefenthal.

De 25-jarige Martine wordt door haar vriend in de steek gelaten. Vervolgens lukt niks meer. Alles lijkt van kwaad tot erger te gaan. Ze veroorzaakt een ongeluk en belandt in een psychiatrische inrichting. Dat bevalt haar wel en ze besluit daar enige tijd te verpozen, terwijl ze z.g. aan geheugenverlies lijdt. Ze ontwikkelt een tomeloze energie en gaat zich bemoeien met het zieleheil van twee patiënten - Anne (Laroche) en Pierre (Citti). Ze doet dat zo onhandig dat ze zich onmogelijk maakt in de inrichting en eruit geknikkerd wordt. Ze onderneemt ook daarbuiten een poging om de twee te bemoederen, hoewel ze daarom niet gevraagd hebben. Onbenullig verhaaltje, aanstekelijk gespeeld door Bruni-Tedeschi, die voor haar spel de aanmoedigings César ontving.

Condannato a nozze

1993 | Komedie

Italië 1993. Komedie van Giuseppe Piccioni. Met o.a. Sergio Rubini, Margherita Buy, Asia Argento, Valeria Bruni Tedeschi en Enzo Cannavale.

Een jonge advocaat heeft gemengde gevoelens. Aan de ene kant is Rubini trouw en bereid te huwen met zijn verloofde. Aan de andere kant is hij een playboy die van excessieve bandeloosheid en affaires met andere vrouwen houdt. Natuurlijk duurt dat spelletje niet lang. Een thema over het heen en weer geslingerd worden tussen het leven van alledag en dat wat men graag zou willen leven. De film verveelt en is banaal.

Sandra, c'est la vie

1992 | Drama

Zwitserland/Frankrijk 1992. Drama van Dominique Othenin-Girard. Met o.a. Lisa Fusco, Imogen Stubbs, Jean-Philippe Écoffey, Valeria Bruni Tedeschi en Franck Rousselet.

Fusco speelt een zestien-jarig meisje dat geestelijk gehandicapt is; ze is wat achterlijk. Haar moeder Stubbs, kreeg haar toen ze even oud was en liet haar eerst over aan de zorg van haar ouders en later aan een tehuis. Nu moet het kind het verblijf verlaten en dat komt slecht uit, want de nog jonge moeder Stubbs heeft net een nieuwe vrijer, Van Den Driessche. Ze zegt tegen hem dat het haar jongste zusje is, voor wie zij moet zorgen. In het kleine flatje van moeder Stubbs mag Fusco haar kamertje niet verlaten, wat zij niet uithoudt. Ze vlucht naar een kunstenaar die haar weer terugbrengt naar de inrichting. Daar mag Stubbs het kind ophalen, Van Den Driessche wordt de deur gewezen en het gehandicapte kind krijgt eindelijk de versmade moederliefde. Voor de zakdoekenbrigades en iedereen die teert op menselijk leed. Scenario van Michel Viala, Denise Fusco en Philippe Conil. Camerawerk van Jacky Mahrer.

The Story Of Boys And Girls

1991 |

1991. Pupi Avati. Met o.a. Anna Bonaiuto, Lina Bernardi, Valeria Bruni Tedeschi, Lucretia Della Rovere en Davide Bechini.

Fusco speelt een zestien-jarig meisje dat geestelijk gehandicapt is; ze is wat achterlijk. Haar moeder Stubbs, kreeg haar toen ze even oud was en liet haar eerst over aan de zorg van haar ouders en later aan een tehuis. Nu moet het kind het verblijf verlaten en dat komt slecht uit, want de nog jonge moeder Stubbs heeft net een nieuwe vrijer, Van Den Driessche. Ze zegt tegen hem dat het haar jongste zusje is, voor wie zij moet zorgen. In het kleine flatje van moeder Stubbs mag Fusco haar kamertje niet verlaten, wat zij niet uithoudt. Ze vlucht naar een kunstenaar die haar weer terugbrengt naar de inrichting. Daar mag Stubbs het kind ophalen, Van Den Driessche wordt de deur gewezen en het gehandicapte kind krijgt eindelijk de versmade moederliefde. Voor de zakdoekenbrigades en iedereen die teert op menselijk leed. Scenario van Michel Viala, Denise Fusco en Philippe Conil. Camerawerk van Jacky Mahrer.

Les mauvais instincts

1991 | Thriller, Mysterie

Zwitserland/Frankrijk 1991. Thriller van Alain Tasma. Met o.a. Stéphane Freiss, Valeria Bruni Tedeschi, Anaïs Jeanneret, Serge Avedikian en Pierre Julien.

Freiss en Bruni-Tedeschi zijn een jaar getrouwd. Hij houdt zielsveel van zijn vrouw, maar toch blijft ze voor hem een waar mysterie. Hij weet niets over haar, heeft nooit haar moeder ontmoet en kent de rol niet die haar beste vriendin in haar leven speelt. Op een avond komt Freiss thuis en treft zijn vrouw volledig versuft aan naast een lijk. Gebaseerd op de uitstekende suspenseroman van Day Keene, Mrs. Homicide, zijn de scenaristen Philippe Triboit en Tasma erin 'geslaagd' een nauwelijks spannende, maar zeer voorspelbare film af te leveren, die bitter weinig ruimte laat voor mysterie. De acteurs presteren matig en geloven duidelijk niet in hun opdracht. Voor het in beeld brengen werd beroep gedaan op Jacky Mahrer.

La Baule-les Pins

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Diane Kurys. Met o.a. Nathalie Baye, Julie Bataille, Richard Berry, Zabou Breitman en Jean-Pierre Bacri.

De dertienjarige Frédérique en haar zusje Sophie gaan met een nanny in 1958 gedurende de zomer naar zee. Het ziet er naar uit dat hun ouders uit elkaar gaan. De Franse Diane Kurys (Coup de foudre, Sagan) lijkt misschien niet precies te weten waar ze met haar scenario heen wil, maar schetst evengoed door de ogen van een meisje onderweg naar volwassenheid, de bitterzoete herinneringen aan een zomervakantie die het gezin zal veranderen. Nathalie Baye speelt de moeder van de meisjes, die hevig verliefd raakt op een jongere kunstenaar.

Fortune Express

1990 | Drama

Frankrijk 1990. Drama van Olivier Schatzky. Met o.a. Thierry Frémont, Cris Campion, Hervé Laudière, Luc Bernard en Christian Boulletie.

Na een ongeval tijdens het bergbeklimmen bevindt de jonge Campion zich in een gehandicaptencentrum aan de kust, gekluisterd aan zijn rolstoel. Hij is zo gedeprimeerd dat hij een zelfmoordpoging doet. Op het nippertje wordt hij echter gered door zijn vrienden Frémont en Laudière. Zij zullen de jongen helpen zijn lot te aanvaarden en zijn levenslust terug te krijgen. Goed beeld van het innerlijk van een sportieve jongeman die het leven gaat haten, omdat hem een - in zijn ogen - onredelijk lot beschoren is. Uitstekend spel van Campion, de ontdekking uit Polanski's PIRATES. Het scenario van Schatzky en Pierre Jolivet is niet vrij te pleiten van een aantal gezochte sentimentele momenten. Knappe fotografie van Carlo Varini.

Storia di ragazzi e di ragazze

1989 | Komedie

Italië 1989. Komedie van Pupi Avati. Met o.a. Felice Andreasi, Davide Bechini, Lina Bernardi, Angiola Baggi en Anna Bonaiuto.

Een heerlijke film over een verlovingsfeest van een stadsjongen (Bechini) en een meisje (Della Rovere) van het land in de winter van 1936. De familie van het meisje richt, samen met de plaatselijke pastoor, een traditionele dertig-gangen maaltijd aan. De burgerlijke ouders van de jongen uit Bologna staan niet te trappelen om de aanstaande schoonfamilie te ontmoeten. De film speelt tijdens het lange diner, gevolgd door een siesta en amoureuze activiteiten. Prachtig in zwart-wit gefilmd (door cameraman Pasquale Rachini), uitstekend gespeeld, fraai script (van de regisseur), zeer goed gesneden.

J'écris dans l'espace

1989 | Biografie, Historische film

Frankrijk 1989. Biografie van Pierre Étaix. Met o.a. Mac Ronay, Roger Trapp, Valeria Bruni Tedeschi, Sergio Mondès en Dimitri Jourdre.

Een verrassende film van degene die - met Jacques Tati - een van Frankrijks grootste satirische filmers is. En dat terwijl hij in 1987 na een gedwongen stilte van 16 jaar pas weer terug was in de bioscoop. Te zien is hoe Claude Chappe in 1794, terwijl de Franse Revolutie volop in gang was, de telegraafdienst instelt en laat functioneren ten behoeve van de Franse troepen. Een prima reconstructie van die tijd, met opnamen van Henri Alekan die voor zich spreken. Bovendien weten de nauwelijks bekende acteurs te overtuigen dank zij een (zeer) strakke regie. Een minder belangrijke film die volledig buiten het overige werk van Etaix valt valt maar in zijn opzet is geslaagd.

Les jupons de la révolution - Marat

1987 | Historische film, Erotiek

Frankrijk 1987. Historische film van Monique Annaud. Met o.a. Richard Bohringer, Marie Trintignant, François Négret, Wladimir Yordanoff en Sylvie Granotier.

De eerste aflevering van de tv-serie over de pikante kantjes van de Franse Revolutie. Historisch zijn de feiten niet altijd even juist, maar ze belichten het heel aardig, zodat het ook na de viering van de Twee Honderd Jaar nog heel genietbaar is. Deze aflevering gaat over Marat, de Jacobijnse schrijver van eenvoudige afkomst, ten tijde van de bestorming van de Bastille. Ondanks zijn radikale instelling, verloor hij nimmer oog voor de aangename kanten van het leven. Hij leefde van 1743 tot 1793. Ook bekend als MARAT.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Valeria Bruni Tedeschi op televisie komt.

Reageer