Martin Lamotte

Regisseur, Acteur, Scenarist

Martin Lamotte is regisseur, acteur en scenarist.
Er zijn 56 films gevonden.

Le temps de la désobéissance

2006 | Oorlogsfilm, Drama, Historische film

Frankrijk 2006. Oorlogsfilm van Patrick Volson. Met o.a. Daniel Russo, Martin Lamotte, Jacques Spiesser en Thierry Gibault.

Op feiten gebaseerd bezettingsdrama over Franse politiemannen uit Nancy (les sept justes) die joden proberen te redden uit handen van collega's die collaboreren met de nazi's. Getalenteerd televisiefilmregisseur Volson (La Bête du Gévaudan) focust de film op de strijd tussen twee jeugdvrienden, Edouard en Lucas (Russo en Lamotte), die op de politieschool hebben geleerd bevelen uit te voeren. Edouard heeft de moed om zich samen met zes collega's te verzetten tegen het Vichy-regime. Gezagsgetrouwe Lucas aarzelt en komt zonder het te willen lijnrecht tegenover zijn oude vriend te staan. Een indrukwekkend drama over een zwarte bladzijde in de Franse geschiedenis.

Simenon des tropiques: Coup de lune

1999 |

Frankrijk 1999. Eduardo Mignogna. Met o.a. Martin Lamotte, Eulalia Ramón en Grégoire Colin.

Op feiten gebaseerd bezettingsdrama over Franse politiemannen uit Nancy (les sept justes) die joden proberen te redden uit handen van collega's die collaboreren met de nazi's. Getalenteerd televisiefilmregisseur Volson (La Bête du Gévaudan) focust de film op de strijd tussen twee jeugdvrienden, Edouard en Lucas (Russo en Lamotte), die op de politieschool hebben geleerd bevelen uit te voeren. Edouard heeft de moed om zich samen met zes collega's te verzetten tegen het Vichy-regime. Gezagsgetrouwe Lucas aarzelt en komt zonder het te willen lijnrecht tegenover zijn oude vriend te staan. Een indrukwekkend drama over een zwarte bladzijde in de Franse geschiedenis.

Le schpountz

1999 | Komedie

Frankrijk 1999. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Smaïn, Sabine Azéma, Ticki Holgado, Martin Lamotte en Jean-Jérôme Esposito.

'Eigentijdse' versie van de gelijknamige succesfilm uit 1937 met Fernandel van Marcel Pagnol. De populaire artiest Smaïn in de rol van Irénée, de naïeveling die in zijn dorpje kennis maakt met een filmploeg en die hem voor de grap een vals, vet contract geeft voor een groot project dat in Parijs gedraaid zou worden. Kluchtenkoning Oury, die het scenario met Albert Algoud naar de roman van Marcel Pagnol schreef, heeft de oorspronkelijke tragikomedie beschouwd als een evergreen, die alleen maar in een nieuw jasje gestoken hoefde te worden en aangepast aan de tijd, waarin wij leven. Hij heeft echter vergeten dat zulke lachstukken niet meer gevraagd zijn, ook al speelt Smaïn de hoofdrol. Het camerawerk is van François Lartigue. Schpountz is iemand die je erop uitstuurt om een vierkante gatenboor te halen.

C'est pas ma faute

1999 | Komedie, Familiefilm, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Jacques Monnet en Jacques Monet. Met o.a. Gautier Kusnierek, Jérôme Hardelay, Giulia Demont, Eugénie Gendron en Arielle Dombasle.

Martin (Kusnierek) mag ook dit jaar wee mee met de ouders van zijn vriend Vincent (Hardelay) op vakantie aan zee. Het vast honk is hotel Nautilus. In de buurt staat een oude boom met een hut erin, waar zij heel wat aangename avonturen beleefd hebben met andere kinderen die er ook altijd tijdens de zomer zijn. Dit jaar ontdekken Vincent en Martin dat kinderen uit een naburig vakantiekamp 'hun' boomhut hebben bezet. Ze bedenken een plan om de kinderen die er niet horen te verdrijven, maar daarbij komt Martin tussen de wal en het schip terecht. Bovendien wil de eigenaar van het hotel de boom laten kappen. De vakantie dreigt bijna in het water te vallen, maar het loopt gelukkig nog goed af. Vrolijke film, die voor de gehele familie bedoeld is, maar door het tamelijk kinderachtige scenario van Jean-Patrick Benes en Laurent Molinaro eigenlijk alleen maar de hele prille jeugd kan bekoren. Lhermitte was een der producenten, en Frankrijks belangrijkste commerciële omroep TF1 de belangrijkste financier in ruil voor uitzendrechten. Was nog even in de bioscoop te zien binnen de landsgrenzen. Het camerawerk van Bruno de Keyser is dik in orde, beter dan de regie en het spel. Veel moeite voor weinig. Dolby Digital.

Baldi et Radio Trottoir

1998 | Komedie

België/Frankrijk 1998. Komedie van Claude D'Anna. Met o.a. Charles Aznavour, Martin Lamotte, Olivier Saladin, Denis Sylvain en Sekkou Sall.

Al geruime tijd zit clochard Baldi (Aznavour) met een nieuw idee in zijn hoofd: hij wil een radiostation oprichten om zijn vrienden van de straat te ondersteunen. Zo kan hij hen bv. melden waar ze onderdak kunnen vinden op gure avonden, of waar ze terecht kunnen als ze ziek zijn, enz. Maar de uitwerking van het plan loopt niet van een leien dakje. Dus doen ze beroep op Marco Tout-Court (Lamotte), een aan lager wal geraakte zanger die wat ondervinding heeft met het medium. Dan moeten ze nog een frequentie vinden. Baldi en zijn vrienden vinden er niets beter op dan een golflengte van het Franse leger in te pikken. De moeilijkheden laten dan ook niet lang op zich wachten. De legeroverheid is niet erg opgezet met de piraten en bovendien denkt Marco in de eerste plaats aan zichzelf. Hij wil de radio gebruiken om terug gratie te vinden bij het publiek. Als clochard vraagt Aznavour in deze aflevering aandacht voor de daklozen en minder begoeden, op het moment dat de winter voor de deur staat en de grauwe schim van kou en honger op de loer ligt. Een film die de sukkels van onze maatschappij een warm hart toedraagt. Alleen hebben de 'sukkels' in de film het nog niet zo slecht. D'Anna en Laure Bonin schreven het sympathieke scenario. Achter de camera stond Jorge Lechaptois.

Ça reste entre nous

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Martin Lamotte. Met o.a. Catherine Frot, Sam Karmann, Carol Brenner, Fanny Cottençon en Antoine Duléry.

Patrick (Karman) is een verwende vent. Hij heeft een charmante vrouw, H[KA1]el[KA2]ene (Frot), en twee knappe zonen. Bovendien houdt hij er al jaren een zalige minnares, Elisabeth (Brenner), op na, bij wie hij een lief dochtertje heeft. Hoewel de twee vrouwen slechts vijf kilometer bij elkaar vandaan wonen is hen nog nooit iets opgevallen. Patrick is een gentleman; hij heeft zijn vrouw nooit op de hoogte gebracht van zijn dubbele leven en vice versa. Dankzij een volmaakte organisatie kan hij deze twee levens gescheiden houden. Dit doorlopende over en weer gaan, is fysiek echter heel uitputtend. Problemen kunnen in zo'n situatie natuurlijk niet uitblijven: op dezelfde dag en hetzelfde uur organiseren Hélène en Elisabeth een diner, waarbij hij niet ontbreken mag. Een regelrechte ramp voor Patrick dus. Een voorspelbare relatieklucht waarvan er talloze en veel betere gemaakt zijn in Duitsland of Amerika. Enkele snedige dialogen ten spijt kunnen we het gevoel van déjà vu niet onderdrukken en bovendien wordt je op den duur van het heen en weer gehol hondsmoe. Het weinig originele scenario is van Carol Brenner en Jean-Carol Larrivé. Het camerawerk is van Jean- Yves Le Mener.

Arlette

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Claude Zidi. Met o.a. Josiane Balasko, Ennio Fantastichini, Jean-Marie Bigard, Martin Lamotte en Armelle.

Franck (Lambert) doet een act met zwaardwalvissen in Las Vegas. Hij heeft torenhoge gokschulden, hetgeen Wise (Allan) goed uitkomt. Assler (Fresco) bezit samen met Wise een hele keten van casino`s. Assler ligt op sterven, en diens aandeel dreigt in handen te geraken van zijn unieke erfgename in Frankrijk, die het gevolg van een avontuurtje was toen Assler voor Uncle Sam moest opkomen en in Ch[KA4]ateauroux moest dienen. Als Franck nu eens die erfgename opzoekt, haar versiert en met haar trouwt, dan kan Franck het nieuw verworven bezit van zijn vrouw als echtgenoot inruilen tegen zijn schulden. Die erfgename is Arlette (Balasko), een plompe, lelijke, vuil gebekte serveerster in een wegrestaurant in de buurt van Clermont-Ferrand. Franck wordt op haar afgestuurd. Ze gaan naar het Zuiden, naar Monaco, waar ze besluiten samen het gespuis te bestrijden, dat Franck gestuurd heeft. Deze klucht is uiterst vervelend, plat en traag en eigenlijk zou de film gewaardeerd moeten worden met een nul, maar vanwege het redelijke begin, het behoorlijke camerawerk van Jean- Jacques Tarbes en de hoofdrollen, die oprecht hun best doen er iets van te maken, toch nog gewaardeerd met één ster. Het basismateriaal zou zich wellicht lenen voor een beter uitgewerkte lachfilm. Het scenario is van regisseur Zidi en Balasko, die vooral voor een heel potig dialoog zorgde. 22ste film van Zidi. Widescreen. Dolby.

Petite sœur

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Marion Sarraut. Met o.a. Annie Girardot, Martin Lamotte, Camille Dos Santos, Natacha Régnier en Quentin Ogier.

Dos Santos is een twaalfjarige gymnaste die van de ene dag op de andere bekend wordt. Die plotse roem zal haar leven duchtig door elkaar schudden. Zij is de jongste dochter van Lamotte, die samen met zijn moeder Girardot een Italiaans restaurantje runt. Sinds de dood van Dos Santos' moeder is het vooral haar oudere zus Régnier, een briljante studente, die voor haar zorgt. Wanneer Dos Santos op het punt staat kampioene te worden, wordt vader Lamotte extatisch en Régnier is de enige die met beide voeten op de grond blijft, ook wanneer deurwaarders hun opwachting maken in de eettent van haar in financiële problemen zittende vader. Onderhoudende familiekroniek, met een lach en een traan, geschreven door Alain Leblanc. Jammer dat de plot te sterk als een karikatuur van het turn-sportmilieu overkomt. Gelukkig zijn er de acteurs die een en ander geloofwaardig maken. De kleine elite-turnster Dos Santos ontroert in haar eerste filmrol, Lamotte overtuigt in zijn eerste grote dramatische rol en La Girardot hoeft slechts zichzelf te zijn als de eeuwige mama en oma. Muziek van Didier Vasseur.

Les démons de Jésus

1996 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1996. Komedie van Bernie Bonvoisin. Met o.a. Nadia Farès, Patrick Bouchitey, Elie Semoun, Victor Lanoux en Martin Lamotte.

De familie Jacob verhuist voor de zoveelste keer, ditmaal naar een huisje in de voorstad. Jo (Lanoux), de vader, verdrinkt zijn norsheid in de alcohol, terwijl de moeder voor het huishouden zorgt. N[KA1]en[KA1]e en J[KA1]esus, hun twee niet al te werklustige zonen, houden zich bezig met bedrog en kleine diefstallen. Hun zus Marie (Farès) is de enige die werkt, als kassière in een supermarkt. Ze leeft echter in haar eigen universum. Dat is haar manier om te ontsnappen aan de eentonigheid van het bestaan. Ze is vastbesloten haar omgeving te ontvluchten op zoek naar de glamour van het leven. Een Franse familie Flodder, die een treffend beeld geeft van het leven in de voorstad. De acteurs doen hun best maar moeten optornen tegen een oppervlakkig en weinig zeggend scenario, geschreven door Bonvoisin zelf. Achter de camera stond Bernard Cavalié. Het geheel wordt omlijst met periodehits.

Golden Boy

1996 | Drama, Komedie

Frankrijk 1996. Drama van Jean-Pierre Vergne. Met o.a. Jacques Villeret, Anne Roumanoff, Virginie Lemoine, Martin Lamotte en Isabelle Petit Jacques.

Antoine (Villeret) en zijn vrouw Sandrine (Roumanoff) winnen in de Franse lotto een miljoenenbedrag. Sandrine is uiteraard in de wolken, maar Antoine besluit twaalf miljoen Francs (bijna twee miljoen euro) te steken in het noodlijdende poppenfabriekje, waar hij werkt. Nu is hij groot aandeelhouder en kan hij de bank die de lening weigerde, afblaffen; hij mag de cheques invullen (waarbij hij weleens een nulletje vergeet) en tekenen. De bedrijfsbezetting kan opgeheven worden. Scherpe sociale, zij het zeer Franse, satire die eigenlijk heel grappig is, maar door het grote publiek geboycot werd, waardoor de film maar kort in roulatie was. Scenario van niemand minder dan Jean-Claude Carrière en verder Armand Jammot, Anne Roumanoff en regisseur Vergne. De fotografie was in handen van de bekwame Claude Agostini.

Fallait pas ! ...

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Gérard Jugnot. Met o.a. Gérard Jugnot, François Morel, Jean Yanne, Martin Lamotte en Thierry Lhermitte.

Directielid Bernard Leroy (Jugnot) is niet bepaald dynamisch. Hij deed er onverstandig aan een survival-stage in de bergen te aanvaarden, temeer hij op het punt staat te trouwen met de dochter van de prefect. Na zijn commando-taak verricht te hebben, achtervolgt hem genadeloos de tegenslag. Op een verlaten weg in de sneeuw krijgt hij pech met zijn auto. In de hoop hulp te krijgen, klopt hij op de deur van een ge[KA3]isoleerde chalet, dat toevallig in de buurt lag. Zo raakt hij betrokken bij de voorbereidingen voor de Dag des Oordeels, in casu de collectieve zelfmoord, georganiseerd door Magic (Yanne), de goeroe van een sekte. Alleen S[KA1]ebastien (Morel) wil het tijdelijke niet met het eeuwige verwisselen. Samen gaan ze er vandoor, maar dan krijgt Bernard in de gaten welk stuk ongeluk hij heeft aangetrokken. Een alles behalve subtiele aanval op sekten en hun behoefte om af en toe gezamenlijk deze wereld te verlaten. Wie Jugnot een beetje kent, weet allang dat het uiterst flauwe, weinig subtiele loltrapperij wordt. Daarvan kom je beslist niet bedrogen uit. Een scenario vol grove grappen die zelfs een blinde ziet aankomen en die vervolgens zeer overdreven en zeer nadrukkelijk uitgewerkt worden. Geschreven door Jugnot en Philippe Lopes Curval. De camera was in handen van Gérard De Battista.

Petite Sœur

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Marion Sarraut. Met o.a. Annie Girardot, Martin Lamotte, Camille Dos Santos, Marion Larguier en Emilie Capel.

Sinds de dood van haar moeder is de vijftienjarige Regnier de belangrijkste vrouw in het gezin van Lamotte. Zij moet de studies volgen van haar jonger zusje, Dos Santos, en voor het huishouden zorgen. Dos Santos is echter meer geïnteresseerd in turnen dan in studeren en ze ontpopt zich tot een eersteklas athlete. Tijdens een ontmoeting tussen liefhebbers wordt ze opgemerkt. Ze wordt uitgenodigd op een nationale competitie. Trots stemt haar vader toe. Een hulde aan familiale eensgezindheid die echter verzinkt in goedkope melodramatiek. Enkel het spontane spel van de jonge Dos Santos redt de film van de volledige ondergang. Alain Leblanc en Julien Gadé schreven het scenario. Aan de camera werd plaatsgenomen door Jean-Pierre Aliphat. Formaat 16/9. Dolby Surround.

Tom est tout seul

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Fabien Onteniente. Met o.a. Florent Pagny, Jean Rochefort, Martin Lamotte, Hélène Vincent en Sandrine Kiberlain.

In een wasserette ontmoet Tom (Pagny) Jean-Pierre (Rochefort) die daar zijn territorium heeft als goeroe en gesoigneerde heer. Een hoop gezwets en weinig lol. Het scenario is van Jean-Luc Gaget en Fabien Onteniente.

Les ténors

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Francis De Gueltzl. Met o.a. Claude Brasseur, Martin Lamotte, Valeria Cavalli, Jean-Pierre Castaldi en Daniel Gélin.

Brasseur speelt Henry Pompians, inspecteur der belastingen in ruste. Hij heeft in zijn leven zo veel te maken gehad met de wet dat hij gemakkelijk kan doorgaan voor een advocaat. Als een zekere [KA1]Etienne Chortin het slachtoffer wordt van een oplichterijtje en hij toevallig getuige is, biedt hij zich aan als diens raadsman. Van het een komt het ander; Chortin en Pompians worden compagnons en samen bouwen ze een firma op met een honderdtal medewerkers, die het Justice Pour Tous (Gerechtigheid Voor Iedereen) heet en ze halen heel vaak het gelijk voor een grote schare van klanten. Het huwelijk van Chortin lag in het slop en hij hoopt zijn vrouw te imponeren met het succes zodat hij haar kan heroveren. Dat lijkt te lukken, maar op een dag moet Pompians pleiten voor de rechtbank en hij krijgt een inzinking. Chortin denkt dat hij het kan overnemen en valt door de mand. Als hij in de handboeien bij de rechter van instructie zit en om zijn raadsman Pompians roept, helpt men hem uit de droom: Pompians was nimmer lid van de orde der advocaten. Niemendallerige klucht die aardig gespeeld en gedragen wordt door de ervaren Brasseur. Het scenario is van regisseur De Gueltzl en de beelden zijn van Jean-Bernard Avrouet.

Pas d'amour sans amour

1993 |

Frankrijk 1993. Evelyne Dress. Met o.a. Patrick Chesnais, Evelyne Dress, Jean-Luc Bideau, Gérard Darmon en Aurore Clément.

Dress, die samen met Chesnais een bureau voor avontuurlijke reizen runt is in de veertig en al drie jaar gescheiden. Ze zou weleens lekker met een kerel tussen de lakens willen glijden, want daarvan is het sedert de scheiding niet meer gekomen. Chesnais heeft geen belangstelling voor haar en je moet de gouden regel van het rommelen met je klanten niet overtreden. Ze is dus veroordeeld tot vriendinnen met dito ervaringen. Saaie debuutfilm van Dress, die behalve de hoofdrol ook de regie voerde en het scenario schreef. Met uitzondering van zichzelf komt iedereen tamelijk ongeloofwaardig over. Bertrand Chantry stond achter de camera. Op een klein festival voor de feministsche film evenwel bekroond met de publieksprijs. Tot dat publiek beperkt.

Les taupes niveaux

1992 |

Frankrijk 1992. Jean-Luc Trotignon. Met o.a. Michel Galabru, Martin Lamotte en Zabou Breitman.

Dress, die samen met Chesnais een bureau voor avontuurlijke reizen runt is in de veertig en al drie jaar gescheiden. Ze zou weleens lekker met een kerel tussen de lakens willen glijden, want daarvan is het sedert de scheiding niet meer gekomen. Chesnais heeft geen belangstelling voor haar en je moet de gouden regel van het rommelen met je klanten niet overtreden. Ze is dus veroordeeld tot vriendinnen met dito ervaringen. Saaie debuutfilm van Dress, die behalve de hoofdrol ook de regie voerde en het scenario schreef. Met uitzondering van zichzelf komt iedereen tamelijk ongeloofwaardig over. Bertrand Chantry stond achter de camera. Op een klein festival voor de feministsche film evenwel bekroond met de publieksprijs. Tot dat publiek beperkt.

Le zèbre

1992 | Romantische komedie

Frankrijk 1992. Romantische komedie van Jean Poiret. Met o.a. Thierry Lhermitte, Caroline Cellier, Christian Pereira, Annie Grégorio en François Dyrek.

Notaris Hippolyte (Lhermitte) wordt op zijn werk regelmatig geconfronteerd met uitgebluste huwelijken en vraagt zich bezorgd af of zijn Camille (Cellier) nog wel van hem houdt. Om dat te testen rijdt hij zijn auto met haar naast zich in de plomp om haar reactie te peilen over een gezamenlijke dood. En hij verlaat haar om te kijken of ze overstuur raakt. Ze blijft van hem houden, tot anonieme liefdesbrieven aan haar adres de relatie op scherp zetten. Een zeer genietbare romantische komedie, de enige film van toneelschrijver/acteur Poiret (1926-1992).

Coup de jeune

1992 | Komedie

Frankrijk 1992. Komedie van Xavier Gélin. Met o.a. Martin Lamotte, Ludmila Mikaël, Jean Carmet, Daniel Gélin en Anémone.

Een 70-jarige geleerde, die al is gelauwerd met onder meer de Nobelprijs, zet zijn pogingen voort het geheim van de eeuwige jeugd te vinden. Op een dag treft hij zichzelf na een manipulatiefout aan in de huid van een jochie van vier. Het scenario loopt al in het eerste shot vast, en Gélin veroorzaakt met deze van elk belang en originaliteit verstoken klucht zeker geen revolutie binnen de cinematografie. De lompe trekpoppen van acteurs maken ook niets goed. Scenario van Philippe Setbon en de regisseur.

Paris s'éveille

1991 | Drama

Frankrijk/Italië 1991. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Judith Godrèche, Jean-Pierre Léaud, Thomas Langmann, Martin Lamotte en Ounie Lecomte.

Cl[KA1]ement (L[KA1]eaud), een labiele veertiger, heeft iets van doen met de tv en mede daarom is de ambitieuze achttien- jarige Louise (Godrèche) bij hem ingetrokken. Als Adrien, de zoon van Clément, na een jarenlange afwezigheid terugkomt, wordt hij verliefd op Louise, die op zijn avances ingaat en van de vader overstapt op de zoon. Maar het wil niet vlotten met hun relatie en als Louise lonkt naar de casting-couch om een rol bij de tv te krijgen, houdt Adrien het voor gezien. Clément en Louise vinden beiden een andere partner. Geen bijzonder krachtige film van Assayas, die zo mooi debuteerde met L'ENFANT DE L'HIVER.

Les secrets professionels du Dr. Apfelglück

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Hervé Palud, Alessandro Capone, Mathias Ledoux, Stéphane Clavier en Thierry Lhermitte. Met o.a. Thierry Lhermitte, Christian Clavier, Josiane Balasko, Gérard Jugnot en Michel Blanc.

Vijf z.g. komische noten over de patie[KA3]enten van de dokter uit de titel, waarom nauwelijks te lachen valt. In de eerste sketch stopt vrachtwagenchauffeur Villeret, die op weg is naar psychiater Apfelgl[KA3]uck (Llhermitte) bij een herberg: waard Holgado heeft slechts [KA1]e[KA1]en oog, waardin Nadeau is exhibitioniste en samen mishandelen zij hun 75-jarige dienster Bayard. Het tweede verhaaltje gaat over de rondborstige Zabou, die bij een tv-quiz de vragen mag voorlezen. Quizmaster Chabat hoopt dat hij zijn grove racistische kandidaat Gireaud (hij spuwt, boert en laat winden) kan laten verliezen, maar wordt er zelf gek van. Het derde verhaaltje speelt in een filmstudio in Rome, waar een medewerker op de set moeite heeft met het uitblazen van een kaars; de spelers, crew en de regisseur gaan allen uit hun dak; in het vierde verhaaltje wordt door een groepje een kinderachtig gezelschapsspel gespeeld, waarbij je geen 'ja' of 'nee' mag zeggen; dokter Llhermitte stijgt op naar de hemel, terwijl de deelnemrs fouten maken en in gevaarlijke situaties belanden. Ten slotte gelooft Jugnot dat er een bril bestaat waarmee hij dwars door de kleren van zijn medemens kan kijken. Het geheel dat geregisseerd is door vijf verschillende regisseurs, wordt bijeen gehouden in de wachtkamer van dokter Lhermitte, die samen met Philippe Bruneau het scenario schreef. De fotografie was in handen van Jean-Jacques Tarbes, Roberto Girometti, Claude Agostini en Gérard Sterin. Over het algemeen mag gesteld worden, dat hier talent verknoeid is; maar ook geldt: eigen schuld, dikke bult, want het is veel te veel een onderonsje van een competente, maar zelfingenomen cast die nieuw talent niet velen kan. Pauvre France...

La Thune

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Philippe Galland. Met o.a. Sophie Aubry, Sami Bouajila, Martin Lamotte en Isabelle Petit-Jacques.

Om het Parijse slang van de titel te kunnen begrijpen moeten we het woord geven aan de hoofdrolspeler, Kamel (Bouajila), die 20 jaar is en in [KA1]e[KA1]en van de voorsteden van Parijs woont: `La thune` (wij zouden zeggen 'de knaak') is een groot probleem. Als je geen 'thune' hebt moet je al goed je best doen om honderd piek te vinden en soms is het even moeilijk om honderd piek te vinden als om een ton te pakken te krijgen'. Nadat hij al drie avondvullende films gemaakt heeft, waarvan er twee niet om aan te zien zijn, vervalt Galland opnieuw in dezelfde fout: er is geen scenario voorhanden, de dialogen zijn debiel en de gekunstelde scenes volgen elkaar lukraak op. Kortom, een pijnhoop met vage personages, die maar wat ronddobberen in een kleurloze impressie van de stad Parijs.

L'année de l'éveil

1991 | Drama

België/Frankrijk 1991. Drama van Gérard Corbiau. Met o.a. Chiara Caselli, Roger Planchon, Christian Barbier, Martin Lamotte en Johan Rougeul.

Gebaseerd op de autobiografische gelijknamige roman van Charles Juliet worden de ervaringen en ontluikende gevoelswereld verteld door tienerwees Colin op een Franse kadettenschool anno 1949, zijn angsten, twijfels en eenzaamheid en vooral zijn behoefte aan een vader- en moederfiguur. Een van zijn leraren, Grévil, leert hem zijn vuisten gebruiken en diens Italiaanse echtgenote Casilli haalt hem uit zijn isolement. Met zorg en gevoeligheid in beeld gebracht. Rond de intrige slaagde Corbiau erin de meest uitgesproken muzikale sfeer te weven waarin Fauré, Beethoven, Grieg, Schubert, Smetana en De Falla langskomen. Scenario van de regisseur, Andrée Corbiau en Michel Fessler. Camerawerk van François Cantonné.

Ciné-club de minuit: L'année de l'éveil

1991 |

Frankrijk/België 1991. Gérard Corbiau. Met o.a. Chiara Caselli, Martin Lamotte en Laurent Grévill.

Gebaseerd op de autobiografische gelijknamige roman van Charles Juliet worden de ervaringen en ontluikende gevoelswereld verteld door tienerwees Colin op een Franse kadettenschool anno 1949, zijn angsten, twijfels en eenzaamheid en vooral zijn behoefte aan een vader- en moederfiguur. Een van zijn leraren, Grévil, leert hem zijn vuisten gebruiken en diens Italiaanse echtgenote Casilli haalt hem uit zijn isolement. Met zorg en gevoeligheid in beeld gebracht. Rond de intrige slaagde Corbiau erin de meest uitgesproken muzikale sfeer te weven waarin Fauré, Beethoven, Grieg, Schubert, Smetana en De Falla langskomen. Scenario van de regisseur, Andrée Corbiau en Michel Fessler. Camerawerk van François Cantonné.

Promotion canapé

1990 | Komedie, Erotiek

Frankrijk 1990. Komedie van Didier Kaminka. Met o.a. Grace De Capitani, Margot Abascal, Thierry Lhermitte, Michel Sardou en Patrick Chesnais.

Deze klucht geeft een uiterst grievend beeld van de (Franse) post en doet geloven dat het elders niet anders is. Dit volledig overtrokken, seksistische portret, waar carri[KA2]ere maken via de rustbank gaat, is evenwel goed voor af en toe een fikse brok leedvermaak. De post is een hele grote werkgever en de cynische makers hebben vast gedacht dat voldoende PTT-ers dom genoeg zouden zijn om zich aan deze banale karikatuur te spiegelen, waardoor de film rendabel zou zijn. Boertig spel, dito regie en scenario (van Didier Kaminka naar een idee van kolder-koning van de lach Claude Zidi - hoe kon het anders!) en alledaagse plaatjes van Claude Agostini.

Imogène est de retour

1990 | Misdaad, Komedie

Frankrijk 1990. Misdaad van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Jean Benguigui, Martin Lamotte, Ginette Garcin en Jean-Claude Bollet-Reddat.

De figuur van Imog[KA2]ene (Lavanant) doet deze film enigszins denken aan het werk van Exbrayat. Zij keert terug in haar Bretonse geboortedorp, waar het prompt begint te spoken en ook een moord laat niet lang op zich wachten. Als de politie de zaak niet weet te klaren, begint zij haar eigenzinnige onderzoek. Een grappige misdaadkomedie waarin Leterrier erin slaagt iets van zijn persoonlijkheid over te brengen. Maar er kan net zo goed gesteld worden dat de regisseur van het filmmeesterwerk UN ROI SANS DIVERTISSEMENT (1963) erin is geslaagd een parodie op zijn eigen werk te maken.

Fantôme sur l'oreiller

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Pierre Mondy. Met o.a. Marie-Anne Chazel, Christian Clavier, Michel Aumont, Martin Lamotte en Philippe Khorsand.

Een tamelijk banaal verfilmde bewerking van het stuk Taking Steps van Alan Ayckbourn, gewijd aan het onvermijdelijke Britse thema van het spookkasteel, met diverse niet zo nieuwe verwikkelingen, snedige dialogen - die aan deze zijde van het Kanaal nauwelijks overkomen - en zeer onevenwichtige acteerprestaties. In dit genre zijn uiteraard wel betere films gemaakt, zoals THE GHOST GOES WEST van René Clair. Mondy, die is overgestapt naar de televisie, schittert bepaald niet.

Bienvenue à bord!

1990 | Thriller

Frankrijk 1990. Thriller van Jean-Louis Leconte. Met o.a. Pierre Richard, Martin Lamotte, Evelyne Bouix en Jean-Paul Muel.

Een schrijver, tevens handelsvertegenwoordiger, komt met zijn auto in een verkeersopstopping terecht. Hij moet zich daarbij het gezelschap van een zeer raadselachtige lifter laten welgevallen, zodat hij de meest enerverende zestig kilometer van zijn leven doormaakt. Let op de ironische titel van de film. Deze regisseur lijkt geobsedeerd door alles wat met 'gevangen zitten' en verstikkende, afgesloten ruimten te maken heeft. Een vlakke montage, een weinig beweeglijke regie en nauwelijks enige verbeeldingskracht. Gelukkig zijn de acteurs heel overtuigend.

Après la guerre

1990 | Oorlogsfilm, Drama, Jeugdfilm

Frankrijk/Duitsland 1990. Oorlogsfilm van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Richard Bohringer, Antoine Hubert, Julien Hubert, Martin Lamotte en Isabelle Sadoyan.

De in de Rhône-Alpes geboren Jean-Loup Hubert heeft een oeuvre van kleine filmverhalen waarin vaak kinderen en adolescenten een belangrijke of hoofdrol spelen. Après la guerre behoort, naast het vrolijke Le grand chemin (1987) en het prachtige À cause d'elle (1993), tot Huberts sterkste films. Daarin trekt, aan het einde van WO II, een stel weggelopen Franse plattelandskinderen met een oorlogsmoede Duitse soldaat de paden op, de lanen in. Bohringer, de archetypische Franse nachtbraker met de whiskystem, is geweldig als de korporaal. Huberts zonen Antoine en Julien spelen de knapen. Cinekid Award 1989.

Maillan-Les-Bains

1989 | Komedie

Frankrijk 1989. Komedie van Christian Vidalie. Met o.a. Jacqueline Maillan, André Dussollier, Vanessa Paradis, Christophe Dechavanne en Charles Aznavour.

Deze komisch bedoelde smeltkroes bevat weinig idee[KA3]en in de mise-en-sc[KA2]ene en is inhoudelijk wisselend van kwaliteit. Hoewel sommigen (Dussolier, Aznavour, Villeret en Mondy) beantwoorden aan het beoogde doel, vraag je je af wat anderen in deze film komen doen zoals (Hardy, Mas en Lara). Ook bekend als LE RIRE DE JAQUELINE MAILLAN.

L'orchestre rouge

1989 | Oorlogsfilm

België/Frankrijk/Italië 1989. Oorlogsfilm van Jacques Rouffio. Met o.a. Claude Brasseur, Daniel Olbrychski, David Warrilow, Dominique Labourier en Etienne Chicot.

Een opmerkelijke, bijna letterlijke bewerking naar Gilles Perrault, die overigens scenario en dialogen schreef ofwel de geschiedenis van het meest efficiënte spionagenetwerk uit WO II, waarnaar deze film is genoemd. Zorgvuldige tijdsreconstructie en overtuigende personages maar zonder het niveau van een meesterwerk te bereiken want Rouffio - een talentvol persoon die zich met wisselend resultaat met van alles en nog wat bezighoudt - heeft de inhoud van het boek niet in een eigen, nieuwe taal weten om te zetten. Desondanks is er een in meer dan één opzicht spannende film uitgerold. Er is ook een tv- bewerking gemaakt van 170m. Het camerawerk is van Pierre William Glenn.

L'excès contraire

1988 | Komedie

Frankrijk 1988. Komedie van Yves-André Hubert. Met o.a. Caroline Silhol, Bruno Madinier, Gil Lagay, Serge Riaboukine en Dominique Lavanant.

Een verfilming van de theaterkomedie van Françoise Sagan over de liefdesavonturen van een mooie jonge huzaar in het Wenen van 1900. Een echt Parijs' stuk, dat wil zeggen tegelijkertijd vernuftig en oppervlakkig. Wat betreft de regie, die is beperkt gebleven tot het aanpassen van die van Michel Blanc voor toneel. Goed spel.

Fréquence meurtre

1988 | Film noir, Horror, Misdaad, Thriller

Frankrijk 1988. Film noir van Elizabeth Rappeneau en Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Catherine Deneuve, André Dussollier, Martin Lamotte, Etienne Chicot en Inès Clave.

Rappeneau bewerkt voor haar eerste film nauwkeurig de griezelroman van Stuart Kaminsky When the dark man calls, die psychoanalytische elementen bevat want hij gaat over een knotsgek iemand. Deze film, met een levendige aanpak en een actueel tintje, is vooral goed vanwege de zijn zeer knap nagebootste beangstigende ziekelijke sfeer, de onheilspellende belichting van William Lubtchansky en de zeer geloofwaardige acteerprestatie. Deze nachtmerrie op klaarlichte dag onthult een nieuw talent. Het scenario werd mede bewerkt door Michel Audiard.

Envoyez les violons

1988 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1988. Komedie van Roger Andrieux. Met o.a. Richard Anconina, Anémone, Michel Galabru, Martin Lamotte en Fabienne Périneau.

De reclameman Fred raakt gedeprimeerd omdat zijn vrouw, een mannequin, zich op de dwarsfluitstudie heeft gestort, als therapie, onder leiding van een jonge vrouw. Deze moeizame film bestaat louter uit cliché's, van begin tot eind aan elkaar gebreid door drie scenarioschrijvers, waaronder Andrieux. Met uitzondering van Galabru wordt er weinig overtuigend geacteerd.

A corps et à cris

1988 | Drama

Frankrijk 1988. Drama van Josée Dayan. Met o.a. Martin Lamotte, Jean-Pierre Bisson, Zabou Breitman, Bernard Freyd en Isabelle Candelier.

Verschillende verwikkelingen rond een bankier die zelfmoord heeft gepleegd, veroorzaakt door een artikel van de journalist Bernard Terrier. Dayan's werk voor de televisie is niet minder interessant dan dat voor de bioscoop, want hij weet een tegelijkertijd innemende en onheilspellende sfeer te scheppen en op een hele natuurlijke manier, met behulp van allerlei toespelingen, raadselachtige personages neer te zetten die in werkelijkheid heel anders zijn dan ze lijken.

Tant qu'il y aura des femmes

1987 | Komedie

Frankrijk 1987. Komedie van Didier Kaminka. Met o.a. Roland Giraud, Fanny Cottençon, Marianne Basler, Fionna Gélin en Martin Lamotte.

Scenario-schrijver Sam bedenkt verhalen die uiteindelijk minder gecompliceerd blijken dan zijn echte leven. Hij is namelijk verplicht om een verhouding te onderhouden met drie vrouwen tegelijk. Zoals men kan begrijpen voelt hij zich gemanipuleerd. Rond dit weinig bijzondere boulevardthema zou een begaafd regisseur (Michel Deville bijvoorbeeld) een sprankelende komedie kunnen maken. Maar dit vreselijke stuk is zonder enig belang. Het scenario is van regisseur Kaminka. Voor de fotografie tekende Eduardo Serra.

Sale destin!

1987 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1987. Komedie van Sylvain Madigan. Met o.a. Victor Lanoux, Pauline Lafont, Marie Laforêt, Jacques Penot en Michel Aumont.

Niet voor niets heeft Madigan Chabrol een rolletje gegeven in zijn eerste lange speelfilm: hij bedient zich van dezelfde wrede, sarcastische spot. In deze film zijn een hoop niet echt gekke, maar wel bizarre mensen te zien, die met elkaar ruziën, elkaar kwetsen, beminnen en afmaken. Mensen bovendien, zonder verleden en zonder toekomst. Madigan bewijst eveneens met deze film dat hij geen scenarist is. Zijn onsamenhangende film blijft een zwakke poging, met hier en daar zeer grappige scènes. Vergeefse moeite van een veelbelovend talent.

L'île

1987 | Avonturenfilm, Historische film

Zwitserland/Canada/België/Frankrijk 1987. Avonturenfilm van François Leterrier. Met o.a. Bruno Cremer, Gérard Darrieu, Serge Dupire, Jean-Pierre Castaldi en Karina Lombard.

Een bewerking van de gelijknamige roman van Robert Merle naar een historische gebeurtenis, de bewogen zwerftocht van een van de muiters van de `Bounty`, in 1799. De filmer heeft het gruwelijke verhaal (dat begint met een kapitein die een scheepsjongen doodt omdat deze hem in opspraak bracht, en op zijn beurt wordt gedood door zijn eerste officier, hetgeen uitloopt op een wederzijdse afslachting van muiters en Tahitianen) aanzienlijk afgezwakt: programmatijdstip verplicht! Een degelijk in elkaar zittende televisiefilm, waarin het accent vooral op avontuur ligt, met acteurs die hun best doen om hun personages zo goed mogelijk gestalte te geven.

L'oeil au beurre noir

1987 | Komedie, Drama

Frankrijk 1987. Komedie van Serge Meynard. Met o.a. Julie Jézéquel, Pascal Légitimus, Smaïn, Dominique Lavanant en Martin Lamotte.

De liefde, avonturen en ruzies van Virginie en haar twee jeugdige vrienden, Arabier Rachid en de zwarte schilder Denis. Een ironische ontknoping: een derde (een zakkenroller) duikt op en wint het van de anderen. Opgenomen in Parijs in de stijl van de cinema-direct tegen de achtergrond van werkloosheid, latent racisme en woningnood. Serge Meynard, wiens eerste film dit is, heeft op basis van dit vrij realistische thema een scherpe, sarcastische en spontane komedie gemaakt, waarin een eerlijk beeld van de werkelijkheid van de jaren 1980-90 wordt gegeven. Wisselend van kwaliteit, omdat het thema wat op de achtergrond raakt, de karakters soms oppervlakkig zijn en sommige beschuldigingen een beetje zwaar, maar de film op zich is heel aardig. Scenario van Patrick Braoudé en Jean-Paul Lilienfeld. Camerawerk van Jean-Jacques Tarbes.

Fucking Fernand

1987 | Oorlogsfilm, Drama

Frankrijk 1987. Oorlogsfilm van Gérard Mordillat. Met o.a. Thierry Lhermitte, Jean Yanne, Marie Laforêt, Martin Lamotte en Charlotte Valandrey.

Bewerking van de gelijknamige roman van Walter Lewino waarin tegen de achtergrond van de Duitse bezetting in Frankrijk, een schatrijke blinde de liefde wil leren kennen samen met een criminele slager die ontsnapt is uit de gevangenis. Het is vreselijk en met een verwoestende humor... Met een mise-en- scène die de roman min of meer reduceert tot een soort werktekening. Conclusie: je kunt beter het boek lezen. Scenario van regisseur Mordillat, Jean Aurenche en Véra Belmont.

Twist again à Moscou

1986 | Komedie

YU/Frankrijk 1986. Komedie van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Philippe Noiret, Christian Clavier, Martin Lamotte, Marina Vlady en Bernard Blier.

Yoeri en de familie van zijn verloofde worden achtervolgd door de politie. Hij vindt tenslotte onderdak bij zijn zwager, die directeur is van een groot hotel in Moskou. Helaas krijgt deze op dat moment controle van de altijd ijverige regering en bovendien nog bezoek van de KGB. Wat er verder gebeurt is makkelijk te raden: deze platvloerse anti-communistische film is van dezelfde regisseur als het vreselijke PAPY FAIT DE LA RÉSISTANCE. Toch zitten er nog wel een paar leuke momenten in deze domme film die opgenomen werd, let wel, in de Savoye en voormalig Joegoslavië. Scenario van regisseur Poiré, Christian Clavier en Martin Lamotte. Camerawerk van Pascal Lebègue.

La gitane

1986 | Komedie

Frankrijk 1986. Komedie van Philippe de Broca. Met o.a. Claude Brasseur, Valérie Kaprisky, Martin Lamotte, Stéphane Audran en Clémentine Célarié.

Bankfiliaalchef Hubert Durieux is permanent omsingeld door aandachteisende dames. Wanneer hij zich echter door knappe zigeunerin Mona zijn klassieke Citroën Traction Avant laat ontfutselen, schiet Huberts stressniveau pas serieus in het rood. Pijnlijk ongrappige klucht van De Broca (L'homme de Rio, Cartouche) stapelt flutgrap op prutscène. Brasseur schmiert, Kaprisky slaapwandelt en de resterende cast struikelt de film in en uit. Curieus genoeg geschreven door Jean-Loup Hubert, de latere parelkweker van Le grand chemin en À cause d'elle. Pluspunt: de muziekfalderietjes van Claude Bolling.

Le mariage du siècle

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Philippe Galland. Met o.a. Thierry Lhermitte, Jean-Claude Brialy, Anémone, Michel Aumont en Dominique Lavanant.

Een zeer toepasselijke titel voor een met veel bombarie aangekondigde maar teleurstellende film. Geld is ook niet alles en compenseert niet in het minst het gebrek aan scenario, grappen, overtuigingskracht en tempo, zoals dat vereist is bij komedies. Helaas heeft de film meer van een film van Gérard Oury. De acteurs doen niettemin hun best. Scenario van de regisseur, Jean-Luc Voulfow en Anémone.

Gros Dégueulasse

1985 | Komedie

Frankrijk 1985. Komedie van Bruno Zincone. Met o.a. Maurice Risch, Valérie Mairesse, Martin Lamotte, Jackie Serdou en France Dougnac.

Vrije bewerking van het door tekenaar Reiser vlak voor zijn dood gecreëerde personage; een zeer slechte bewerking van een stripverhaal. De scherpe, wrede, agressieve, wanhopige en menslievende wereld van Reiser is geniaal en kán getoond gemaakt worden aan het filmpubliek waarbij echte personages gebruikt kunnen worden. Maar de producent heeft volstaan met het monteren van de afdrukken van het stripverhalenalbum zonder de dialogen te bewerken. Het resultaat is een complete mislukking.

La smala

1984 | Komedie, Muziek

Frankrijk 1984. Komedie van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Josiane Balasko, Victor Lanoux, Dominique Lavanant, Maurice Risch en Luis Rego.

Film over een vaderloos `gezin` met vijf kinderen - van vier tot zestien jaar - uit de provincie. Moeder Simone (Balasko) is een ex-rocksterretje uit de jaren 1960-70 en haar vijftig-jarige vriend Robert (Lanoux) een arcordeon-virtuoos zonder werk. Ze komen terecht bij Simone`s zus Rita (Lavanant) die dame van de vestiaire is in een goedkope danstent. Rita ontvangt het stel met open armen op zestig vierkante meter. Robert gaat op zoek naar zijn ex zonder dit tegen de anderen te zeggen. Er komen problemen met de niet zachtzinnige politie. Ze leven aan de rand van het minimum bestaan in Parijs totdat ze de lotto winnen en gaan lekker luieren in de zonnige Provence, in Zuid-Oost Frankrijk. Het scenario is hier niet van belang. Samen met LE PÈRE NOËL EST UNE ORDURE, heeft Jean-Marie Poiré een nieuw soort komedie bedacht, zonder finesse maar kleurig, vurig, bijtend, uitdagend als Hara Kiri met een aantal zeer rake scène's. En dat met een spoor van tederheid. Natuurlijk de tegenpool van René Clair.

Papy fait de la résistance

1983 | Oorlogsfilm, Komedie

Frankrijk 1983. Oorlogsfilm van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Michel Galabru, Christian Clavier, Gérard Jugnot, Jacques Villeret en Jean-Claude Brialy.

Een uit beroemde musici bestaande familie krijgt tijdens WO II een nazi-hoofdkwartier op haar landgoed. Meer uit eigenbelang dan uit patriottisme gaat de familie in het verzet, maar de heldhaftige reputatie is dertig jaar later nog goed voor een talk-show op de tv. Een aaneenschakeling van leuke fragmenten - Villeret levert als Hitlers zingende halfbroer een gave parodie op Julio Iglesias - en minder leuke, met veel plezier in een hoog tempo gespeeld door een groot aantal prominenten.

Debout les crabes, la mer monte!

1983 | Komedie

Frankrijk 1983. Komedie van Jacques Grand-Jouan. Met o.a. Martin Lamotte, Véronique Genest, Virginie Thévenet, Richard Bohringer en Valérie Mairesse.

Genest speelt een hoertje dat net vijf jaar heeft opgeknapt voor een moord, die ze niet begaan had, wat ze te danken had aan haar laffe souteneur Sentier. In de trein op weg naar de kust vindt ze een slachtoffer in de vorm van professor Lamotte, die ze ertoe overhaalt om een kamer bij hem te mogen huren nadat diens vrouw akkoord is gegaan. Ze wil zich op Sentier wreken, maar ze moet ook leven en omdat ze geen vak geleerd heeft, pakt ze algauw het oudste beroep ter wereld weer op. Niet meer dan een boulevardklucht die opgetuigd is tot film. Naar een idee van Bertrand Blier en Philippe Dumarcay. Het scenario is van regisseur Grand-Jouan en schrijver Dumarcay. Camerawerk Eduardo Serra.

Circulez y'a rien à voir

1983 | Komedie

Frankrijk 1983. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Michel Robbe, Gaëlle Legrand, Luis Rego, Dominique Faysse en Jean-Michel Ribes.

Een routineonderzoek brengt een politieman in contact met een aantrekkelijke weduwe die hij met allerlei verzonnen aanleidingen onder zijn permanente toezicht brengt, zonder door te krijgen dat ze betrokken is bij een aantal kunstdiefstallen. De charme van Birkin en Blanc's opvallende gebrek daaraan compenseren een ietwat slordig uitgewerkt scenario en matige grappen. Een tegenvaller na VIENS CHEZ MOI J'HABITE CHEZ UNE COPINE. Scenario van de regisseur en Martin Veyron.

Le quart d'heure américain

1982 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1982. Romantiek van Philippe Galland. Met o.a. Gérard Jugnot, Anémone, Jean-François Balmer, Jean-Pierre Bisson en Michèle Moretti.

Ferdinand heeft verschillende tegenslagen, maar zonder die tegenslagen zou hij nooit de liefde hebben leren kennen. Een flauwe komedie, volkomen pretentieloos en met een zwakke regie. Toch nog genietbaar door het goede acteren.

Le Père Noël est une ordure

1982 | Komedie

Frankrijk 1982. Komedie van Jean-Marie Poiré. Met o.a. Thierry Lhermitte, Anémone, Marie-Anne Chazel, Gérard Jugnot en Christian Clavier.

Bewerking door acht scenarioschrijvers van het gelijknamige stuk van de Splendid-groep. Het onderwerp van dit waanzinnige stuk, een dronken, diefachtige en humeurige Kerstman die een zeer turbulente avond doorbrengt, is volkomen onbelangrijk. Er zitten geslaagde en minder geslaagde vondsten in, die soms uit boulevardstukken afkomstig lijken te zijn. Met sommige scènes worden heilige huisjes omver geworpen, zoals die waarin een lijk in stukken wordt gesneden en de lichaamsdelen worden verpakt als leuke cadeautjes met strik en die waarin 'handschoenen' worden gebreid voor lepralijders. Een vernieuwende Franse komedie tussen zijn banale soortgenoten en hij vervalt niet in de gebruikelijke schunnigheid, die de zogenaamde 'komische' Franse cinema zo vaak vergalt. En hoewel de humor het niveau van Monty Python niet haalt, is deze toch absurd, zwart, bijtend en vernietigend.

Quand tu seras débloqué, fais-moi signe

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Christian Clavier, Anémone, Marie-Anne Chazel, Philippe Léotard en Patrick Fierry.

Een Parijse jongen uit een kleinburgerljk milieu belandt door autopech in een 'milieuvriendelijke' commune. Hij wordt verliefd op één van de 'seksueel bevrijde' meisjes. Hij moet zich eerst van zijn burgerlijke gewoonten bevrijden voor de groep hem als een van de hunnen aanvaardt. Dat lukt niet zo best, net zo min als het met de liefde goed gaat. Na JE VAIS CRAQUER is dit een nieuwe satire op de vormen van modieus snobisme; deze film mist de scherpte van Leterriers vorige film, zodat een boulevard- komedie in een ietwat andere situatie het resultaat is. Alle acteurs spelen hun rollen met een plezierig aandoende animo.

Elle voit des nains partout

1981 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1981. Komedie van Jean-Claude Sussfeld. Met o.a. Philippe Bruneau, Marilyne Canto, Christian Clavier, Agnès Daems en Roland Giraud.

Een veelbelovend debuut naar een succesvol toneelstuk, dat nauwelijks terug te herkennen is. Opvallende buitenopnamen, mooie decors, aardig tempo, veel vindingrijkheid en de juiste toon. Een onmogelijk verhaal, komisch verteld. In een kasteel bevinden zich zowel Roodkapje als Sneeuwwitje, de koningen van Frankrijk en Engeland, Tarzan en vele anderen. Het klassieke sprookje uit onze jeugd moet het ontgelden. Een van de weinige goede Franse komedies van de laatste tien jaar.

Babas cool, Les

1981 | Komedie

Frankrijk 1981. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Christian Clavier, Marie-Anne Chazel, Philippe Léotard, Anémone en Nadia Barentin.

Vage liefdesavonturen in de Provence en in Parijs rond een stelletje en een commune in de stijl van het post-hippie- tijdperk. De vraag is waarom de regisseur van UN ROI SANS DIVERTISSEMENT een scenario dat zo beneden alle peil is, heeft geaccepteerd. Scenario van Philippe Bruneau et Martin Lamotte.

Vous n'aurez pas l'Alsace et la Lorraine

1977 | Komedie

Frankrijk 1977. Komedie van Coluche. Met o.a. Coluche, Dominique Lavanant, Gérard Lanvin, Martin Lamotte en Jean Jacques.

Het regiedebuut van de Franse komiek Coluche, die ook de hoofdrol speelt van de vadsige koning 'Gros Pif'. De feestende vorst wordt door de samenzwerende adel van de troon gezet maar zal met behulp van een geheimzinnige Witte Ridder en de Koning van Vlaanderen toch opnieuw aan de macht komen. Een stuk leuker dan de doorsnee Franse komedie, en met een opvallende bijrol van de jonge Lanvin. Scenario van Coluche, camerawerk van Claude Agostini.

Pauline et l'ordinateur

1977 | Komedie

Frankrijk 1977. Komedie van Francis Fehr. Met o.a. Josiane Balasko, Martin Lamotte, Jean-Louis Lapasset, Eva d'Arlan en Gérard Jugnot.

Een sympathieke komedie over een meisje dat door de grillen van de informatica de ene tegenslag na de andere te verwerken krijgt. Het op zich niet onaardige idee is nogal mager voor een speelfilm en was misschien beter gediend geweest met een korte tv-bewerking. Balasko, in een van haar eerste filmrollen, is hoe dan ook indrukwekkend. Let ook op Jugnot in een gastrolletje als dokter.

Taupes niveaux

-1 |

. Jean-Luc Trotignon. Met o.a. Chick Ortega, Martin Lamotte en Zabou Breitman.

Een sympathieke komedie over een meisje dat door de grillen van de informatica de ene tegenslag na de andere te verwerken krijgt. Het op zich niet onaardige idee is nogal mager voor een speelfilm en was misschien beter gediend geweest met een korte tv-bewerking. Balasko, in een van haar eerste filmrollen, is hoe dan ook indrukwekkend. Let ook op Jugnot in een gastrolletje als dokter.

Papa ne veut pas que je t'épouse

-1 |

. Patrick Volson. Met o.a. J. Storélu, Carole Richert en Martin Lamotte.

Een sympathieke komedie over een meisje dat door de grillen van de informatica de ene tegenslag na de andere te verwerken krijgt. Het op zich niet onaardige idee is nogal mager voor een speelfilm en was misschien beter gediend geweest met een korte tv-bewerking. Balasko, in een van haar eerste filmrollen, is hoe dan ook indrukwekkend. Let ook op Jugnot in een gastrolletje als dokter.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Martin Lamotte op televisie komt.

Reageer