Christian Charmetant

Acteur

Christian Charmetant is acteur.
Er zijn 41 films gevonden.

Le piège afghan

2011 | Drama

Frankrijk 2011. Drama van Miguel Courtois. Met o.a. Marie-Josée Croze, Samuel Le Bihan, Sonia Mankai en Christian Charmetant.

De Frans-Canadese Croze speelt Nadia Meyer, een Franse arts in dienst van de coalitietroepen die in het oosten van Afghanistan wordt gegijzeld. Dankzij een strijder die ze onder een andere identiteit in Parijs heeft gekend ontsnapt ze aan het Taliban-slagersmes, krijgt zelfs haar vrijheid terug. Wanneer de militaire staf verneemt wie Nadia van een wisse dood heeft gered, wil men maar al te graag met hem in contact komen. De levensgevaarlijke alledag in chaosland, gefilmd als een compacte en soms docu-achtige televisiethriller met tempo en een goede cast.

Marie Marmaille

2002 | Drama

Frankrijk 2002. Drama van Jean-Louis Bertolucci en Jean-Louis Bertucelli. Met o.a. Jérémy Sitbon, Christian Charmetant en Ludivine Sagnier.

De Frans-Canadese Croze speelt Nadia Meyer, een Franse arts in dienst van de coalitietroepen die in het oosten van Afghanistan wordt gegijzeld. Dankzij een strijder die ze onder een andere identiteit in Parijs heeft gekend ontsnapt ze aan het Taliban-slagersmes, krijgt zelfs haar vrijheid terug. Wanneer de militaire staf verneemt wie Nadia van een wisse dood heeft gered, wil men maar al te graag met hem in contact komen. De levensgevaarlijke alledag in chaosland, gefilmd als een compacte en soms docu-achtige televisiethriller met tempo en een goede cast.

Les Insaisissables

2000 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 2000. Komedie van Christian Gion. Met o.a. Daniel Prévost, Dominique Guillo, Sébastien Thiery, Laurent Natrella en Andrée Damant.

Deze film, die de draak steekt met de Franse deurwaarders, bevat helaas veel te weinig substantie om leuk te zijn. Het idee was goed. Het is gebaseerd op een boek dat aan de kaak stelt wat voor grote schurken en schoften deurwaarders dikwijls kunnen zijn, door te werk te gaan als misdadigers, en oneigenlijk gebruik te maken van de wet, waarmee zij hun onkundige slachtoffers in de val lokken om ze van het laatste wat ze bezitten te beroven. Het is te lichtvaardig en te kluchtig uitgewerkt om geloofwaardig te zijn ondanks de behoorlijke spelprestaties. Grimbert (Pr[KA1]evost) is de meest gehate deurwaarder van de buurt en de zeer vindingrijke Basken Romain (Guillo), Alain (Thiery) en Philippe (Natrella) zijn hem meestal te vlug af. Soms worden ze een handje geolpen door wijkbewoners of vinden ze een maas in het net van de nieuwe Franse wetgeving (NCPP), die de schuldeisers meer ruimte biedt om de proces- en invorderingskosten te mogen verhalen op hun schuldenaars. Zelfs als karikatuur schiet de film tekort. Jammer, het had zo vermakelijk kunnen zijn, maar het scenario van regisseur Gion is gewogen en te licht bevonden, net zoals zijn film. Het camerawerk van Jean-Jacques Tarbès en de muziek van Francis Lai zijn met kennis van zaken gedaan, per saldo pure routine.

Le monde de Marty

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Denis Bardiau. Met o.a. Michel Serrault, Jonathan Demurger, Annick Alane, Florence Hebbelynck en Camille Japy.

Het scenario van debuterend regisseur Bardiau en Alexandre Jaffray kan niet origineel genoemd worden, want het thema van een kind dat kanker heeft en een oude man met een uitzichtsloze toekomst, die elkaar ontmoeten in een ziekenhuis en samen een aangename tijd beleven voordat het `zo ver` is, is op talloze wijzen door andere filmmakers met wisselend succes gedaan. Deze film kent zijn levendige momenten, die vooral naar voren komen door hoofdrol Demurger als de tien-jarige Marty die leukemie heeft. Marty`s tegenpool is Antoine Berrant (Serrault), een oude man van in de zeventig die verlamd is, niet meer kan spreken en in zijn rolstoel al ontelbare dagen in het ziekenhuis heeft gesleten en nu aan de ziekte van Alzheimer lijdt. Op een of andere manier slagen zij erin om met elkaar te communiceren. Helaas blijft alles te veel aan de oppervlakte en gaat de film bijna ten onder aan de goede bedoelingen, ware het niet dat hij gered werd door het vaardige spel van Serrault. Bardiau leerde het vak bij Luc Besson, maar die maakt toch betere en sterkere films. Het camerawerk is van Alain Levent.

Le Libertin

2000 | Komedie, Historische film

Frankrijk 2000. Komedie van Gabriel Aghion. Met o.a. Fanny Ardant, Josiane Balasko, Michel Serrault, Arielle Dombasle en Christian Charmetant.

Ten tijde van de Verlichting in de 18de eeuw, die zich later zou vertakken in de idealen van de Franse Revolutie van 1789, wilde Denis Diderot (Perez) zijn encyclopedie uitbrengen. Toen de Franse koning ervan hoorde, werd hem geadviseerd de publicatie tegen te houden. De geschiedenis heeft ons geleerd dat de censuur niet mogelijk is geweest en het bannen van de uitgave evenmin. Niettemin was het schrijven en de productie een groot avontuur. Diderot werd gesteund door de baron d`Holbach (Lalande) en zijn frivole gemalin (Balasko), die hem en zijn vrouw (L[KA1]epine) en dochter Ang[KA1]elique (Giocante) op hun kasteel onderdak boden en in de ondergrondse kapel een zetterij en drukpersen hadden staan. De Verlichting bracht ook de vrijmoedige seks, waarvan Diderot, de baronesse en Ang[KA1]elique veelvuldig proefden, snoepten en zich uitleefden, terwijl Diderots vrouw kuis en wantrouwig was. Als de kunstenares Madame Therbouche (Ardant) komt om zijn portret te schilderen - ze had Voltaire al gedaan - is Diderot aan haar verkocht en heeft hij de allergrootste moeite om een artikel over het begrip moraal voor de encyclopedie te schrijven. De koning zendt de kardinaal (Serrault) naar het kasteel om te onderzoeken of er soms een illegale drukpers draait, maar de hoge geestelijke wordt bezig gehouden met een niet aflatende stroom van pittige biechten, die hem rode koontjes en oortjes bezorgen. Wie van fraai uitgedoste Franse kostuumkluchten houdt, kan zich vermaken, vooral met de eetpartijen, seks, het gefilosofeer, en nog meer seks. De hoofdrollen zijn uitstekend en Diderot (Perez) is hilarisch als hij in zijn nakie rond het kasteel rent. Balasko en Serrault hebben zich prachtig ingeleefd in hun rollen en geven onvergetelijke nummers weg. Het scenario is van regisseur Aghion, Eric-Emmanuel Schmitt naar het succesvolle toneelstuk Le Libertin van Schmitt uit 1996. Het camerawerk is van Jean- Marie Dreujou. Voor liefhebbers niet te versmaden, alleen de technomuziek van Bruno Coulais is dissonant en zal lang niet naar ieders smaak zijn.

La veuve de Saint-Pierre

2000 | Drama, Historische film, Romantiek

Frankrijk/Canada 2000. Drama van Patrice Leconte. Met o.a. Juliette Binoche, Daniel Auteuil, Emir Kusturica, Michel Duchaussoy en Philippe Magnan.

In een kustplaatsje in het door de Fransen gekoloniseerde Newfoundland wacht rond 1850 een ter dood veroordeelde (Kusturica) in een cel bij een legerkapitein (Auteuil). Diens vrouw (Binoche) zet de gevangene aan het werk gedurende de tijd dat iedereen wacht op de komst van de guillotine, die per schip moet worden aangevoerd. Tegen de tijd dat het ding er is heeft de man zich ontpopt als hardwerkende, loyale burger en ontstaat er een moreel dilemma. Regisseur Leconte onderzoekt complexe zaken als liefde, vergeving, rechtvaardigheid en humanisme en maakt ondertussen mooi gebruik van zijn locaties en van zijn drie prima hoofdrolspelers.

Harrison's Flowers

2000 | Actiefilm, Oorlogsfilm, Drama, Romantiek

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk 2000. Actiefilm van Elie Chouraqui. Met o.a. David Strathairn, Elias Koteas, Adrien Brody, Brendan Gleeson en Alun Armstrong.

Eigenlijk wil oorlogsfotograaf Harrison (Strathairn) thuis bij zijn vrouw Sarah (MacDowell) en zijn kinderen blijven, maar zijn trots dwingt hem, net als een revolverheld in een western, nog eenmaal op pad te gaan. De bestemming is Joegoslavië, waar de burgeroorlog aan de gang is. Wanneer het bericht van de dood van haar man Sarah bereikt, weigert zij het te geloven en gaat ze op zoek naar hem. De camera verhuist mee naar Joegoslavië, dat een hel blijkt waarin verkrachting en kindermoord gewoon zijn. Regisseur Chouraqui orkestreert het slagveld zo intens, dat de romantische queeste triviaal lijkt - maar dat komt ook omdat MacDowell niet de geschikste persoon is voor een dergelijke rol.

Une journée de merde

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Miguel Courtois. Met o.a. Richard Berry, Anne Brochet, Christian Charmetant, Gilbert Melki en François Perrot.

Marc (Berry) heeft alles gedaan om van de verjaardag van Sabine (Moonha) een succes te maken, temeer omdat ze beloofd heeft met hem te trouwen. Hij heeft zelfs haar ouders uitgenodigd om dit heugelijke voornemen te vieren. De zaken gieren vervolgens zwaar uit de klauw: een ex-vriendin komt op de proppen, een agressieve en jaloerse rivaal dient zich aan, een naïeve huurster klopt aan de deur, een emotionele secretaresse begint te zeuren, een verstrooide conciërge doet gevaarlijk, enz., enz. Bovendien komt het cadeau dat hij voor Sabine kocht, een leuke sportwagen, onder de duivenpoep en worden er sigarettenpeuken op uitgedrukt. Kortom een dag, waarop je wenst dat je in bed was gebleven. Naarmate de film voortgaat, wordt de humor absurder: van door de lucht vliegende inktvissen tot naakte vrouwen die op de achtergrond voorbij spurten. Courtois maakte geen grote film, maar gewoon een prent die bewijst dat een Franse komedie nog best steeds leuk kan zijn en in Berry vond hij de perfecte acteur om zijn fantasie werkelijkheid te laten worden. Jean-Claude Islert en Pierre Colin Thibert schreven het pretentieloze, maar geestige scenario. Fotografie is van Philippe Pavans de Cecatty.

Un petit grain de folie

1998 | Komedie, Drama

Frankrijk 1998. Komedie van Sébastien Grall. Met o.a. Delphine Rich, Christian Charmetant, Jacques Bonnaffé, Guilhem Pellegrin en Roger Carel.

Franck (Charmetant) en Florence Vernon (Rich) delen niet alleen elkaars leven, maar ook hun dokterspraktijk. Zij is psychologe, hij psycho-analyticus. Florence is vaak uithuizig en dat wekt Francks achterdocht. Hij is ervan overtuigd dat zij hem bedriegt. Florence laat Franck in de waan, liever dan hem de waarheid te vertellen. Zij werkt met name voor de Franse geheime dienst. Aardige, soms bewogen komedie met een speciale vermelding voor onverwachte, dikwijls onweerstaanbare Bonnaffé.

Bimboland

1998 | Komedie, Fantasy, Erotiek

Frankrijk 1998. Komedie van Ariel Zeitoun. Met o.a. Judith Godrèche, Aure Atika, Gérard Depardieu, Sophie Forte en Armelle.

De archeologe Cécile leert van haar buurvrouw Alex hoe zij zich moet optutten om mannen het hoofd op hol te jagen. Als de verleidelijke Brigitte stroopt ze heel wat party's af. Tot haar verrassing wordt haar heimelijke liefde, de archeoloog Laurent, verliefd op haar. In het dagelijkse leven, wanneer zij geen make-up opheeft, herkent hij haar zelfs niet. Na een tijdlang een vermoeiend dubbelleven te hebben geleid, besluit Cécile dat het maar eens uit moet zijn met Laurents voorkeur voor Brigitte

Une fille è papas

1997 | Komedie

Frankrijk/België 1997. Komedie van Pierre Joassin. Met o.a. Christophe Malavoy, Christian Charmetant, Julie Voisin, Caroline Tresca en Grace de Capitani.

Sentimentele Frans-Belgische zedenkomedie over zakenman Bertrand (Malavoy) die zijn job opzegt en precies dan te horen krijgt dat zijn vriendin Elisabeth (Tresca) voor zaken naar Argentin[KA3]e vertrekt. Zij vertrouwt hem haar vijftienjarige dochter Cl[KA1]emence (Voisin) toe. Bertrand moet algauw de hulp inroepen van de vader van het meisje, de artiest Patrick (Charmetant), die samenwoont met actrice Sophie (de Capitani). Het pubermeisje is in de wolken met haar twee vaders en het ontbreken van haar strenge moeder. Zij kan nu rustig haar vriendje ontmoeten en fuiven organiseren in haar flat. Typisch Franse boulevardkomedie, geschreven door Jean-Claude Islert en Pierre Clin-Thibert. Leuke snoet Voisin speelt een schat van een adolescente en de twee vaders zetten hun beste beentje voor.

Tonka

1997 | Romantiek, Sportfilm

Frankrijk 1997. Romantiek van Jean-Hugues Anglade. Met o.a. Pamela Soo, Alessandro Haber, Wu Hai, Marisa Berenson en Christian Charmetant.

Een vrije vogel van Indiase afkomst, Tonka (Soo), bivakkeert onder een reuzen Coca-Colafles bij het vliegveld Roissy-Charles De Gaulle, ten Noorden van Parijs. Een hardloper, die haar vlakbij de autosnelweg A1 blootsvoets over de startbanen ziet rennen, merkt haar op. Als ze elkaar ontmoeten, is het liefde op het eerste gezicht. Hij besluit dat ze in training moet vanwege haar potentiële talent en begint met haar langs velden en wegen te snellen, waarbij het zweet van hun lichamen druipt. Volharding en liefde lijken vleugels te geven aan de sportieve jonge vrouw, die zeer hoge ogen gooit. Deze poëtisch getinte komedie over sportieve tortelduifjes zakt algauw in als een kaartenhuis en verdrinkt in een brei van een hoop naïef gedoe. De kijker zoekt koortsachtig naar een of andere boodschap of iets hoopvols, maar vindt slechts een grote leegte. Het weinig verzorgde camerawerk van François Catonne houdt nauwelijks gelijke tred met het voortstrompelende scenario van hoofdrol- regisseur Anglade. Wat overblijft is het mooie silhouetje van de schattige Soo, maar alleen echte sprinters kunnen hun hart ophalen aan al dat gehol en gedraaf.

Mauvaises affaires

1997 |

Frankrijk 1997. Jean-Louis Bertucelli. Met o.a. Anne Richard, Christian Charmetant en Bernard Le Coq.

Een vrije vogel van Indiase afkomst, Tonka (Soo), bivakkeert onder een reuzen Coca-Colafles bij het vliegveld Roissy-Charles De Gaulle, ten Noorden van Parijs. Een hardloper, die haar vlakbij de autosnelweg A1 blootsvoets over de startbanen ziet rennen, merkt haar op. Als ze elkaar ontmoeten, is het liefde op het eerste gezicht. Hij besluit dat ze in training moet vanwege haar potentiële talent en begint met haar langs velden en wegen te snellen, waarbij het zweet van hun lichamen druipt. Volharding en liefde lijken vleugels te geven aan de sportieve jonge vrouw, die zeer hoge ogen gooit. Deze poëtisch getinte komedie over sportieve tortelduifjes zakt algauw in als een kaartenhuis en verdrinkt in een brei van een hoop naïef gedoe. De kijker zoekt koortsachtig naar een of andere boodschap of iets hoopvols, maar vindt slechts een grote leegte. Het weinig verzorgde camerawerk van François Catonne houdt nauwelijks gelijke tred met het voortstrompelende scenario van hoofdrol- regisseur Anglade. Wat overblijft is het mooie silhouetje van de schattige Soo, maar alleen echte sprinters kunnen hun hart ophalen aan al dat gehol en gedraaf.

Les Palmes de M. Schutz

1997 | Biografie, Romantiek, Komedie

Frankrijk 1997. Biografie van Claude Pinoteau. Met o.a. Isabelle Huppert, Philippe Noiret, Charles Berling, Christian Charmetant en Philippe Morier-Genoud.

Parijs rond 1890. Op de [KA1]Ecole de Physique et de Chemie Industrielle verricht Pierre Curie (Berling) onderzoek onder de meest primitieve omstandigheden. Bovendien wordt hij onder druk gezet door zijn directeur Schutz (Noiret), die hoopt door een sensationele ontdekking van Curie de prestigieuze prijs, de Palmes Acad[KA1]emiques, te bemachtigen. Op een koude winterdag krijgen ze een nieuwe assistente, de Poolse Marie Sklodowska (Huppert). Erg welkom is ze aanvankelijk niet, maar in dit povere laboratorium vinden Pierre en Marie elkaar en ontdekken ze samen de elementen polonium en radium alsmede de radioactive intensiteit der stoffen. Een semi-biografische film, erg pretentieus gemaakt, die een moeilijke materie op eenvoudige manier tracht uit te leggen. De acteurs leveren lovenswaardige prestaties en hun romance wordt nogal sterk in de verf gezet. Al met al de moeite waard om te bekijken. Pinoteau bewerkte het succesvolle toneelstuk van Jean-Noël Fenwick samen met de auteur en Richard Dembo tot scenario. De fotografie was in handen van Pierre Lhomme. Dolby Stereo.

Un petit grain de folie

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Sébastien Grall. Met o.a. Delphine Rich, Christian Charmetant, Roger Carel, Jacques Bonnaffé en Guilhelm Pellegrin.

Franck (Charmetant) en Florence Vernon (Rich) zijn gelukkig gehuwd. Ze delen alles, zelfs hun dokterspraktijk. Zij is psychologe, hij psychoanalyticus. De laatste tijd is Florence echter veel buiten de deur en dat is voldoende voor Franck om achterdochtig te worden. Steeds meer raakt hij ervan overtuigd dat Florence hem bedriegt. Dat komt voor Florence best uit, want in werkelijkheid is zij officier van de Franse geheime dienst en dat mag Franck niet weten. Maar deze besluit op een keer om haar te volgen en te betrappen in haar `liefdesnestje` op het platteland. Voorspelbare spionage-komedie die haar inspiratie duidelijk haalde bij LA TOTALE van Claude Zidi. Een aantal geslaagde gags en het pittige spel van Rich (dochter van Claude en Catherine) kunnen de film toch van de ondergang redden. Leuke ontspanning voor een regenachtige zomeravond, geschreven door Jacques en Eric Besnard. Voor de fotografie tekende Richard Andry.

Les menteurs

1996 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Zuid-Afrika 1996. Romantiek van Elie Chouraqui. Met o.a. Lorraine Bracco, Julie Gayet, Christian Charmetant, Marc Lavoine en Marie Guillard.

Zac Marny (Anglade) is een beroemd regisseur. Hij leeft samen met actrice H[KA1]el[KA2]ene Miller (Bracco). Op een avond is Zac verdwenen en zijn producent en vriend Marcus Doumer (Frey) vindt hem acht maanden later volledig verpauperd terug als clochard in een dure wijk van de Franse hoofdstad. Marcus wil hem helpen en verkoopt het plan voor een productie aan louche geldschieters, die naar later blijkt, behoren tot de Russische maffia en de film gebruiken om geld wit te wassen, maar dan moet er natuurlijk ook verdiend worden. Zac gaat een scenario voor de film schrijven en krijgt assistentie van Daisy (Bruni-Tedeschi), een schone blom van twintig, met de ambities om het te maken op het witte doek. Het scenario vlot niet, iedereen liegt en bedriegt, geeft zich uit voor wat hij niet is en de financiers worden ongedurig. Ze verplichten de crew om ergens in Zuid-Afrika te gaan draaien en met resultaten terug te komen. Het scenario van Antoine Lacomblez en Chouraqui, die het vak leerde bij Claude Lelouch, grenst aan het ongeloofwaardige en heeft weinig ruimte geschapen voor de rol van Bracco. De enthousiaste en vaardige spelprestaties in de overigens zevende film van de regisseur compenseren dit echter voldoende. Een rolprent over het filmvak die in het rijtje thuishoort van OPENING NIGHT van John Cassavetes, OTTO E MEZZO van Federico Fellini of ALL ABOUT EVE van Joseph Mankiewicz, maar dan tot de lichtere soort behoort. Camerawerk van François Catonné.

Histoires d'hommes

1996 | Komedie

België/Frankrijk 1996. Komedie van Olivier Langlois. Met o.a. Yves Robert, Bernadette Lafont, Christian Charmetant, Julien Lannoy en Bérénice Béjo.

Sinds de scheiding van zijn ouders wordt de vijftienjarige Beno[KA4]it (Lannoy) opgevoed door zijn moeder. Wanneer deze voor een tijdje naar het buitenland moet wordt de jongen opgevangen door zijn opa Henri (Robert), een reder van plezierboten. Van een feestje wil Henri gebruik maken om zijn nieuwe vriendin Juliette (Laffont) aan de familie voor te stellen. Dan duikt eensklaps Henri`s zoon Paul (Charmetant) op, die jarenlang niets van zich heeft laten horen. Hij is seropositief en hij verwijt de familie dat ze zijn homoseksualiteit nooit hebben aanvaard. Sterk familieportret dat handelt over ouderliefde, het ouder worden, homoseksualiteit en het generatieconflict. De film wordt vooral rechtgehouden door Robert die schittert in zijn rol. Langlois, Philippe Dussau en Emmanuelle Sardou schreven het scenario dat treffend werd ingeblikt door Dominique Brenguier.

Des nouvelles du bon Dieu

1996 | Komedie

Portugal/Zwitserland/Frankrijk 1996. Komedie van Didier Le Pêcheur. Met o.a. Marie Trintignant, Maria De Meideros, Jean Yanne, Michel Vuillermoz en Christian Charmetant.

Schrijver Alessandro Battavia is trouw aan de tragische held van zijn laatste roman en rijdt zich te pletter tegen een muur. Zijn lezers, zijn fans en het grote publiek zijn geschokt. De mening begint post te vatten dat hij de opstandige romanfiguur was in de reeks van een ander. Zijn weduwe Karenina (De Medeiros) is ontroostbaar en doet talloze zelfmoordpogingen, maar wordt bijna altijd gered door dezelfde brandweerman (Brillant). Taxichauffeuse Evangile (Trintignant) en haar broer Nord (Charmentant) horen van het nieuws en beginnen te denken dat ook zij romanfiguren zijn, die gemanipuleerd worden. Ze menen dat ze onkwetsbaar zijn en ongestraft hun gang kunnen gaan. Ze doen dat ook: ze rijden opzettelijk iemand aan en plegen een overval. Zij komen ook in opstand - net zoals Battavia - tegen hun schepper; ze denken dat die niemand minder is dan onze lieve heer, en wensen met hem in contact te komen. En waar kun je dit niet beter doen dan op een brug met zelfmoordenaars? Zo ontmoeten ze Karenina. Het debuut van Le Pêcheur, die 37 jaar is, is zeer beslist origineel. Het is de verfilming van zijn eigen roman, waarvoor hij met Artus De Penguern het scenario schreef. De rolprent, die eigenlijk heel bizar is, heeft een buitengewoon vlot tempo en wordt gesierd door uitstekende spelprestaties, vooral van Trintignant. Het camerawerk is van Gérard Simon. Een aanrader voor kijkers, die eens iets anders willen.

Des chiens ne font pas des chats

1996 |

1996. Ariel Zeitoun. Met o.a. Natacha Amal, Romain Legrand en Christian Charmetant.

Schrijver Alessandro Battavia is trouw aan de tragische held van zijn laatste roman en rijdt zich te pletter tegen een muur. Zijn lezers, zijn fans en het grote publiek zijn geschokt. De mening begint post te vatten dat hij de opstandige romanfiguur was in de reeks van een ander. Zijn weduwe Karenina (De Medeiros) is ontroostbaar en doet talloze zelfmoordpogingen, maar wordt bijna altijd gered door dezelfde brandweerman (Brillant). Taxichauffeuse Evangile (Trintignant) en haar broer Nord (Charmentant) horen van het nieuws en beginnen te denken dat ook zij romanfiguren zijn, die gemanipuleerd worden. Ze menen dat ze onkwetsbaar zijn en ongestraft hun gang kunnen gaan. Ze doen dat ook: ze rijden opzettelijk iemand aan en plegen een overval. Zij komen ook in opstand - net zoals Battavia - tegen hun schepper; ze denken dat die niemand minder is dan onze lieve heer, en wensen met hem in contact te komen. En waar kun je dit niet beter doen dan op een brug met zelfmoordenaars? Zo ontmoeten ze Karenina. Het debuut van Le Pêcheur, die 37 jaar is, is zeer beslist origineel. Het is de verfilming van zijn eigen roman, waarvoor hij met Artus De Penguern het scenario schreef. De rolprent, die eigenlijk heel bizar is, heeft een buitengewoon vlot tempo en wordt gesierd door uitstekende spelprestaties, vooral van Trintignant. Het camerawerk is van Gérard Simon. Een aanrader voor kijkers, die eens iets anders willen.

Les chiens ne font pas les chats

1995 | Komedie

Zwitserland/Frankrijk 1995. Komedie van Ariel Zeitoun. Met o.a. Christian Charmetant, Natacha Amal, Sophie Desmarets, Romain Legrand en Claire Maurier.

Paul Lejeune (Charmetant) is journalist in de krantengroep die uitgegeven wordt door zijn moeder Charlotte (Desmarets). Zijn leventje als vrijgezel wordt echter eensklaps verstoord wanneer Judith (Amal) bij hem aanklopt. Ze heeft een zoontje, Samuel (Legrand). Deze is tien en werd geboren na een vluchtige relatie van Judith met Paul. Voorspelbare tragi-komedie die goed gespeeld wordt, maar die inhoudelijk weinig te bieden heeft. De personages worden nauwelijks uitgewerkt en hun motivatie is onbestaande. Louise Cochard baseerde haar scenario zeer vrij op de roman Lorsque l'enfant parait van Françoise Dolto en de fotografie was in handen van Philippe Pavans de Ceccatty.

Echappée belle

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Jérôme Enrico. Met o.a. Christian Charmetant, Viktor Miletic, Emmanuelle Devos, Raphaëline Goupilleau en Lucienne Hamon.

Sinds zijn moeder het gezin verlaten heeft leeft de elf- jarige Miletic samen met zijn vader Charmetant. Ze kunnen best met elkaar opschieten en de jongen is ervan overtuigd dat zijn moeder zal terugkeren. Zijn vader is echter een andere mening toegedaan en doet zijn best een nieuwe moeder te zoeken voor zijn zoon. Wanneer hij hem op een dag aan zijn nieuwe vriendin, Devos, voorstelt, komt het tot een breuk tussen vader en zoon. De geschiedenis van een gevoelige jongen die de scheiding van zijn ouders niet kan verwerken en die een ware machtsstrijd voert met de nieuwe vriendin van zijn vader die geen partij kan kiezen. Gevoelig, maar soms op het randje van het oversentimentele, gemaakte reflectie op de complexiteit van een vader-zoon relatie. Claude Gutman en Enrico baseerden hun scenario op de romans Toufdepoil en La folle cavale de Toufdepoil van Gutman. Fotografie van Michel Abramowicz. Formaat 16/9.

Les truffes

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Bernard Nauer. Met o.a. Jean Reno, Christian Charmetant, Isabelle Candelier, Anne Roussel en Jean-Paul Roussillon.

Platte klucht cum road-movie over een derderangs bokser met een rauw geslagen oog. Patrick Lemaire (Reno) en groezelige gauwdief Nathaniel (Charmetant), die elkaar in een bar in het Noorden van Frankrijk leren kennen. Patrick is uitgeteld in de sport en wil zijn neef in Narbonne opzoeken. De grond is te heet onder Nathaniels voeten en hij moet ijlings de stad verlaten. Bij een pompstation leidt Patrick de kassi[KA2]ere (Vialleton) af en verleidt haar tot een vies vluggertje, terwijl Nathaniel de geldla leeggraait. Nathaniel heeft zo`n haast om weg te komen, dat hij Patrick vergeet, maar kort erop zijn ze weer bij elkaar en krijgen wel even een ruzie. Dan pikt Nathaniel het etui van het zoontje van een bijna failliete wijnbouwer (ze geven het terug), en vervolgens versiert Nathaniel een leuk meisje - Huguette (Candelier) - wier moeder een fraaie slee heeft, waarmee ze in Narbonne aanlanden. De flauwe, kinderachtige grappen in deze film, waar het spel slechts een karikatuur is, zijn van het volgende gehalte: heel leutig - een varken een luier omdoen tot niet meer bijkomen - het tot moes slaan van een vrouwelijke parkeerwachter. De titel betekent truffels, een peperdure delicatesse, die door varkens als regel wordt opgespoord, maar in het kringtaaltje (ook bekend als argot of slang) heeft het de waarde van 'domme eikels'. Het meer dan achterlijke scenario voor deze z.g. dijenkletser is van Philippe De Chauveron en regisseur Nauer. Het camerawerk is van Vincent Jeannot en is waarschijnlijk het sterkste aspect aan de film.

Le combat des reines

1994 | Komedie

Frankrijk/Canada/België/Duitsland/Zwitserland 1994. Komedie van Pierre-Antoine Hiroz. Met o.a. Pascale Rocard, Jean-Marc Bory, Daniel Prévost, Patrick Fierry en Christian Charmetant.

Rocard keert, na jaren afwezigheid, terug naar haar geboortestreek Valais in Zwitserland, vastbesloten te realiseren waarin haar vader nooit gelukt is: aartsrivaal Bory verslaan in de `strijd der koninginnen`, een plaatselijke traditie waarbij veekwekers hun beste koeien (van het ras Hérens) tegen elkaar laten vechten. Ze wil niets aan het toeval overlaten en ze koopt een koe die tot dan toe nog nooit verslagen is. Maar enkele dagen later is de koe dood en Rocard is ervan overtuigd dat dit geen toeval is. Sympathieke film met grimmige kantjes over een rivaliteit die geen grenzen kent. Op het randje van de 'Heimatfilm': een eenvoudig verhaal met een lach en een traan, een vleugje weemoed en romantiek, geschreven door Catherine Hertault en Hiroz. In beeld gebracht door Jacky Mahrer. Formaat 16/9.

La petite fille

1994 | Drama

Frankrijk 1994. Drama van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Zabou Breitman, Christian Charmetant, Michel Robin, Julie Voisin en Xavier Rothmann.

Werkeloze architecte Zabou woont met man en twee kinderen in een nette wijk. Ze zouden een modelgezin kunnen vormen, ware het niet zijn dat Zabou haar greep op de werkelijkheid langzaam maar zeker verliest en naar de fles grijpt. De enige die het merkt is haar dertien-jarige dochtertje. Haar man, geoloog van beroep, is dikwijls van huis en merkt de eenzaamheid van zijn vrouw niet op. Intimistische bewerking van een delicaat probleem, veroorzaakt door drie zeer actuele elementen: werkeloosheid, eenzaamheid en alcohol. Zabou zet haar personage zeer aangrijpend neer, maar ook het dochtertje, Voisin, is bijzonder ontroerend. Salomé schreef het scenario, in samenwerking met Bruno Dega. Voor de fotografie stond Jacques Guérin in.

La grande fille

1994 | Komedie, Drama

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Zabou Breitman, Christian Charmetant, Michel Robin, Julie Voisin en Xavier Rothmann.

Mathilde (Zabou), een zevenendertig jarige werkloze architecte betrekt met haar gezin een luxueus appartement in de betere wijk van de voorstad. Alles lijkt koek en ei te zijn in dit wereldje, maar Mathilde verliest langzamerhand haar greep op het leven en vlucht weg in de alcohol. Zonder dat ze het echt beseft kan ze niet meer leven zonder drank en de enige die dit lijkt op te merken is haar dertien-jarig dochtertje Marion (Voisin). Haar man Fran[KA10]cois (Charmetant), is geoloog en brengt veel tijd door in het buitenland. Zijn lange afwezigheden zorgen voor nog meer onstabiliteit in het leven van Mathilde en als hij thuis is merkt François de wanhoop van zijn vrouw niet eens op. Een gezin staat op het punt in elkaar te storten en dit alles wordt gezien vanuit het standpunt van Marion, die met heel wat vragen blijft zitten die ze niet begrijpt. Een interessant perspectief om dit probleem te benaderen, maar de opbouw van het verhaal is niet altijd even logisch. Zabou levert een goede prestatie, maar de jonge Voisin is toch moeiteloos de ster van de film. Achter de camera werd plaatsgenomen door Jacques Guérin.

Août 44, ici Cognacq-Jay

1994 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 1994. Drama van Laurent Heynemann. Met o.a. Mathieu Carrière, Roland Blanche, Jeanne Marine, Julian Benedikt en Alain Fromager.

Tussen mei 1943 en augustus 1944 zendt de Duitse bezetter zes uur per dag tv-programma`s uit vanaf de experimentele [KL]F[KLE]ernsehsender [KL]P[KLE]aris, ge[KA3]installeerd in een oud muziektheater in de Rue Cognacq-Jay in het zevende arrondissement. De uitzendingen vanuit bezet Parijs zijn bestemd voor gewonde Duitse soldaten in de plaatselijke ziekenhuizen. Op 23 augustus, twee dagen voor de bevrijding van Parijs, staan de Amerikaanse troepen aan de poorten van de stad. De directeur van de zender Kurt Heyzmann (Carri[KA2]ere) beseft dat het Duitse leger verslagen is. Hij wil nog een laatste, perfecte uitzending de ether in laten gaan. Kleischter (Benedikt), een fanatieke Gestapo-officier komt roet in het eten gooien omdat hij nog even een snelle genadeloze jacht wil ondernemen op joden, verzetslieden en anderen, die niet met de vijand wilden collaboreren. De technici stellen echter alles in het werk om te voorkomen dat hun tv-zender de geschiedenis in zal gaan als een amateuristische bedoening. Interessant relaas met een voelbare sfeer van een oorlog, die op zijn einde loopt. De gebeurtenissen zijn op authentieke feiten gebaseerd en vormen een stukje mediageschiedenis. Het scenario is van Pierre Fabre en Thierry Bourcy naar het boek Cognacq-Jay 1940 - La télévision française sous l'occupation van Thierry Kubler en Emmanuel Lemieux. Het camerawerk is van Jacques Guérin.

Cognacq-Jay

1993 | Oorlogsfilm, Komedie

Frankrijk 1993. Oorlogsfilm van Laurent Heynemann. Met o.a. Mathieu Carrière, Roland Blanche, Jeanne Marin, Julian Benedikt en Alain Fromager.

In 1944 zit de Duitse tv-zender Fernsehsender-Paris al meer dan een jaar in de ether. Er wordt uitgezonden vanuit een oud theater in de rue Cognacq-Jay, en de programma's zijn in de eerste plaats bedoeld voor gewonde Duitse soldaten in Parijs. Wanneer de Amerikanen oprukken naar Parijs beseft directeur Carrière dat de oorlog verloren is. Hij wil nog een laatste, perfecte uitzending verzorgen. Een onbekend en origineel beeld van het einde van WO II, dat zich toespitst op drie mensen die elk een andere kijk hebben op de zaak: Carrière, de directeur, de technicus Blanche, die in het verzet zit, en Benedikt, de Gestapo-officier die erop moet toezien dat er geen onregelmatigheden gebeuren. Tragi-komisch scenario van Pierre Fabre en Thierry Bourcy naar de roman Cognacq-Jay 1940 van Thierry Kubler en Emmanuel Lemieux. Fotografie van Jacques Guèrin.

Cherche famille désespérement

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van François Luciani. Met o.a. Françoise Christophe, Philippe Leroy, Alexis Tomassian, Bernard Crombey en Catherine Wilkening.

Edward (Leroy-Beaulieu) is een rijk man. Maar, zoals het spreekwoord zegt, geld maakt niet gelukkig. En hij is bijzonder ongelukkig want hij heeft zijn zoon en enige erfgenaam verloren. Maar dan merkt hij de straatjongen Milan (Thomassian) op en die doet hem aan zijn zoon denken. Het vervolg laat zich raden. Een film die zonder schroom op de traanspieren werkt, maar die verder weinig bestaansredenen heeft. Het goedkope sentiment stroomt van het scherm en wie van dit soort gemakkelijke ontroering houdt zal ongetwijfeld een hoogdag beleven. Andere kijkers hebben ongetwijfeld iets beter te doen. Het scenario is van de hand van Jacques Labib, Claude Fouchier en Martin Brossollet. Fotografie van Mario Barroso.

Rêve de Siam

1992 | Thriller, Drama

Frankrijk 1992. Thriller van Olivier Bourbeillon. Met o.a. Isabelle Otero, Stephen Simms, François Caron, Gérald Laroche en Marc Berman.

In een Noordatlantische haven springt de clandestiene vluchteling, Simms, van een vrachtschip om te ontsnappen aan de zeelui die hem willen aanhouden. Hij wordt opgevangen door Agostini, die de haven kent als zijn broekzak. Deze brengt hem onder in een kleine gemeenschap die in de haven een terrein heeft ingepalmd. Het probleem van de clandestiene vluchtelingen bekeken als een thriller, die gelijktijdig een sociaal drama is. Deze mensen die zowel in eigen land als in hun gastland gezocht worden door de overheid zijn eigenlijk nergens thuis. De groeperingen die hen wensen te helpen werken zelf meestal ook in de marge van de wettelijkheid. Een goed gegeven, verwerkt in een zwak scenario door Bourbeillon, Marie Hella en Rémy Roubakha. Als fotograaf fungeerde Pierre Aim.

Pétain

1992 | Oorlogsfilm, Biografie

Frankrijk 1992. Oorlogsfilm van Jean Marboeuf. Met o.a. Jacques Dufilho, Jean Yanne, Jean-Claude Dreyfus, Jean-Pierre Cassel en Christian Charmetant.

Deze film gaat over een zwarte bladzijde in de moderne Franse geschiedenis met als middelpunt de maarschalk (uit de titel) tijdens WO II. Nadat de nazi's Frankrijk waren binnengevallen in 1940, capituleerden de Fransen onder leiding van Pétain. In ruil daarvoor bleef er van het Zuid-Oostelijke deel een stuk autonoom Frankrijk over. Pétain en zijn trawanten maakten van Vichy de nieuwe regeringshoofdstad. Veel tegenstand van de Fransen was er in het algemeen niet, want met een zekere onverschilligheid liet men deze rechtse rakkers hun gang gaan. Op administratief niveau werd er op een enkele rechter en prefect na, heftig met Pétain meegewerkt. Het verzet was klein. De nieuwe elite ontwikkelde zich geleidelijk aan tot een bende fascisten, die het hun Duitse meesters overijverig naar de zin maakten met razzia's, arrestaties, doorgangskampen e.d. Voor de Fransen een controversionele film over een historische periode waaraan ze niet al te graag herinnerd worden. Ondanks het feit dat er behoorlijk gespeeld wordt, het scenario van Alain Riou, Jean-Pierre Marchand en regisseur Marboeuf is, gebaseerd op de biografie van de respectabele historicus Marc Ferro, deed de film niet veel in Frankrijk. Geen wonder in een land waar ex-president Mitterand regelmatig een krans legde op het graf van de maarschalk en waar sommige collaborateurs van het Vichy-regime nooit gestraft zijn; dat is evenwel betreurenswaardig. Buiten Frankrijk is de belangstelling - heel begrijpelijk - gering. Het budget van twintig miljoen gulden kwam maar moeizaam bijeen; pas toen staatsomroep France 2 en betaal-tv Canal + diep in de buidel tastten, kwamen de financiën rond. De fotografie was in handen van Dominique Bouilleret.

Odyssée Bidon

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Don Kent. Met o.a. Antoine Duléry, Christian Charmetant, Olivier Martinez, Florence Thomassin en Max Morel.

In een chemische fabriek werd per vergissing 250 liter atraxine aangemaakt, een giftig product bestemd voor Afrika, via Marseille. Na enkele mislukte pogingen om het spul kwijt te raken, doet de cynische directeur Charmetant een beroep op een chauffeur om de atraxine te vervoeren. Met Martinez, een mislukte rockmuzikant die trucker werd, denkt men de ideale man te hebben gevonden om de vuile klus te klaren. Tot blijkt dat Martinez de broer is van Benureau, een ecologist en bovendien syndicaal afgevaardigde in de fabriek. Verzorgd odyssee over frauduleus gesjoemel met giftige stoffen, geschreven door Pierre Colin- Thibert en Jean-Claude Islert, vakkundig gefotografeerd door Jacques Audrain.

Bonjour la galère

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Caroline Huppert. Met o.a. Guy Marchand, Nancy Brilli, Eva Grimaldi, Jacques Spiesser en Laura Betti.

Na vijftien jaar kan een echtpaar het niet meer met elkaar vinden. Maar de kinderen zijn er ook nog! Ze besluiten apart te gaan wonen in hun huis in Meudon: hij beneden en zij met de kinderen boven. Dat lijkt ondanks alle kluchtige situaties en misverstanden een goede oplossing, totdat ze allebei een ander leren kennen. Deze opeenhoping van banaliteiten is een bewerking van een roman van Philippe Adler, een kleinzoon van Guy des Cars. Achter de camera rommelt Huppert zoals gewoonlijk maar wat aan. Ze schotelt ons een van haar dameswerkjes in de stijl van Veillée des chaumières voor, waarop ze het patent lijkt te hebben. De volwassen acteurs spelen nauwelijks met enige overtuiging en de kinderen worden op de gebruikelijke wijze geëxploiteerd. Slechter dan

L'autrichienne

1990 | Historische film

Frankrijk 1990. Historische film van Pierre Granier-Deferre en Denys Granier-Deferre. Met o.a. Ute Lemper, Patrick Chesnais, Daniel Mesguich, Jean-Pol Dubois en Frédéric van den Driessche.

Marie-Antoinette (Lemper), bijgenaamd l'Autrichienne, wordt beschuldigd van samenzwering, landverraad en een losbandig leven. Voldoende om haar na een proces van twee dagen en een nacht te veroordelen tot de guillotine. In haar cel vraagt ze om papier en een pen, smeekt god om vergeving voor haar zonden en die van de wereld. Statisch, serieus historisch drama met mooie Duitse entertainster Lemper in de hoofdrol. Het scenario is van Alain Decaux en André Castelot. Camerawerk van Pascal Lebegue.

Fatale obsession

1990 | Misdaad

Frankrijk 1990. Misdaad van Catherine Corsini. Met o.a. Simon de La Brosse, Anne Roussel, Philippe Morier-Genoud, Catherine Frot en Isabelle Renauld.

De jonge journalist Antoine (De La Brosse) arriveert in Lyon, waar hij een nieuwe werkgever heeft gevonden. Per ongeluk rijdt hij er de vrouw van de vooraanstaande chirurg Reicher (Morier- Genoud) aan. Reicher besluit zich te wreken op Antoine`s partner Katherine (Roussel). Ondermaatse melodramatische toestanden verpakt in een pseudo misdaadverhaaltje.

Un père et passe

1989 | Komedie

Frankrijk 1989. Komedie van Sébastian Grall en Sébastien Grall. Met o.a. Eddy Mitchell, Guy Marchand, Véronique Genest, Luc Thuillier en Pénélope Schellenberg.

Haar moeder, die journaliste is, zit in het buitenland. De elf-jarige Camille maakt van de gelegenheid gebruik uit te zoeken wie nu precies haar vader is. Zij ontmoet vijf vroegere minnaars van haar moeder. Wie is het? Dat interesseert de kijker al gauw niet meer want deze op zich al weinig geloofwaardige speurtocht verloopt moeizaam en overtuigt nauwelijks. Het gekunstelde spel van de jonge actrice maakt het er al niet beter op. Deze tweede lange speelfilm van de voormalige assistent van Zulawski is net zo gemaakt als de eerste, LA FEMME SECRÈTE.

Moitié-moitié

1989 | Komedie

Frankrijk 1989. Komedie van Paul Boujenah. Met o.a. Michel Boujenah, Zabou Breitman, Jean-Pierre Bisson, Janine Darcey en Ged Marlon.

Een vrouw van zeventig sterft. Zij laat haar huis in de Provence en haar naai-atelier na aan kleindochter Sarah en pleegzoon Arthur. Nu wil laatstgenoemde in het huis gaan wonen en het bedrijfje weer opstarten, terwijl eerstgenoemde alles met de grond gelijk wil maken. De kijker raadt de afloop al, vooral als we erbij vermelden dat deze onbelangrijke, mislukte film noch vindingrijk noch humoristisch is.

Les cadavres exquis: L'épouventail

1989 | Thriller

Verenigd Koninkrijk/Verenigde Staten/Luxemburg/Frankrijk 1989. Thriller van Maroun Bagdadi. Met o.a. James Fox, Jean-Pierre Cassel, Maryam d'Abo, Simon de La Brosse en Wladimir Yordanoff.

De succesvolle Amerikaanse zakenman Fox heeft in Frankrijk het kasteel gekocht van de broer van de verarmde edelman Cassel. Deze laatste kan het niet verkroppen dat Fox het helemaal renoveert. Hij weigert dan ook op brutale wijze een stuk land te verkopen. Vanaf dat moment is het oorlog tussen beide mannen. Als dan ook nog blijkt dat Fox's dochter D'Abo een oogje heeft op Cassels zoon slaan de stoppen bij hem helemaal door. Het virtuoze spel van beide hoofdvertolkers maakt van dit speelse verhaal een juweeltje van zwarte humor dat eindigt in een even onverwachte als grandioze climax. David Wilks en Marc Princi bewerkten het verhaal van Patricia Highsmith. Bernard Lutic zette het op film.

Honneur et justice

1989 | Misdaad

Frankrijk 1989. Misdaad van Paul Planchon. Met o.a. Yves Rénier, Clément Michu, Diane Simenon, Maxime Mansion en Christian Charmetant.

Een zwerver, verdacht van de moord op een politieman maar wegens gebrek aan bewijs vrijgelaten, wordt op een parkeerplaats neergeschoten. Commissaris Moulin komt bij het onderzoek assisteren, hetgeen commissaris Bernouilly niet erg aanstaat. Een ontspannende mengeling van misdaad en een bepaald soort galgehumor.

Corvée de bois

1989 | Misdaad

Frankrijk 1989. Misdaad van Paul Planchon. Met o.a. Yves Rénier, Clément Michu, Diane Simenon, Christian Charmetant en Francis Lax.

Commissaris Moulin houdt helemaal niet van dealers die zich bij de uitgang van de school opstellen, ook al is zijn zoon dan veel te stabiel om aan de drugs te gaan. Dus kiest hij voor een aanpak aan de bron en ontmantelt met zijn team een netwerk. Eenzelfde soort regie, dat wil zeggen zonder opvallende fouten of kwaliteiten. Maar het scenario is een proeve van bekwaamheid.

On a volé Charlie Spencer

1986 | Experimenteel, Avonturenfilm

Frankrijk 1986. Experimenteel van Francis Huster. Met o.a. Francis Huster, Béatrice Dalle, Isabelle Nanty, Jacques Spiesser en Jean-Pierre Aumont.

Francis Huster, verantwoordelijk voor regie, scenario en dialogen, speelt ook de hoofdrol in deze geschiedenis die kop noch staart heeft. Een onbeduidend ambtenaartje vergeet de middelmatigheid van zijn dagelijks bestaan door (letterlijk) zo dol te zijn op films dat hij werkelijkheid en fantasie door elkaar gaat halen. Zo ontstaat een film waarin wij, in willekeurige volgorde, HOTEL DU NORD, Woody Allen, de muziek voor VERTIGO van Bernard Hermann, Zulawski, Charlie Chaplin (vandaar de titel...) en nog veel meer jatwerk, verwijzingen en toespelingen aantreffen. Dat is allemaal opgevuld met van alles en nog wat. Een belachelijke, gekunstelde en onsamenhangende film.

Les truffes

1985 |

Frankrijk 1985. Denys Granier-Deferre. Met o.a. Isabelle Candelier, Christian Charmetant en Jean Reno.

Francis Huster, verantwoordelijk voor regie, scenario en dialogen, speelt ook de hoofdrol in deze geschiedenis die kop noch staart heeft. Een onbeduidend ambtenaartje vergeet de middelmatigheid van zijn dagelijks bestaan door (letterlijk) zo dol te zijn op films dat hij werkelijkheid en fantasie door elkaar gaat halen. Zo ontstaat een film waarin wij, in willekeurige volgorde, HOTEL DU NORD, Woody Allen, de muziek voor VERTIGO van Bernard Hermann, Zulawski, Charlie Chaplin (vandaar de titel...) en nog veel meer jatwerk, verwijzingen en toespelingen aantreffen. Dat is allemaal opgevuld met van alles en nog wat. Een belachelijke, gekunstelde en onsamenhangende film.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Christian Charmetant op televisie komt.

Reageer