Marie Matheron

Acteur

Marie Matheron is acteur.
Er zijn 28 films gevonden.

Nos retrouvailles

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van David Oelhoffen. Met o.a. Jacques Gamblin, Nicolas Giraud, Jacques Spiesser en Marie Matheron.

Is het toeval dat een schimmige vader die opduikt na jaren absentie en radiostilte is vernoemd naar een Bijbelse engel met twee gezichten? Gabriel (fraaie karaktercompositie van stille kracht Gamblin) wil de banden met zwijgzame zoon Marco (Giraud) herstellen. Laatstgenoemde krijgt bij het plotselinge weerzien met pa de terloopse vraag of hij hem bij een klusje wil helpen. En het voorstel van samen een bar openen klinkt de jonge vaatwasser niet onaardig in de oren. Maar eerst: dat klusje. Verdienstelijk regiedebuut van Oelhoffen is noir-achtig drama over een illusoire vader-zoon-relatie.

Tout un hiver sans feu

2004 | Drama

Zwitserland/België 2004. Drama van Greg Zglinski. Met o.a. Aurélien Recoing, Marie Matheron, Gabriela Muskala, Blerim Gjoci en Nathalie Boulin.

Omdat hun dochter is omgekomen in een vuur is het maken van vuur taboe in de boerderij van Jean (Recoing) en zijn zwaar getraumatiseerde vrouw (Matheron). Ironisch genoeg is Jean vanwege geldgebrek gedwongen te werken in een metaalfabriek - waar vuur juist heerst, alsof het Jeans eigen inferno betreft. Hier ontmoet hij een Albanese man en zijn zus, die in Kosovo hun eigen verschrikkingen hebben ervaren. Tout un hiver sans feu, Zwitserlands officiële inzending voor de Oscars, is zwaar van symboliek, maar weet er niet altijd de levenswijsheden aan te koppelen. Wat overblijft zijn prachtige plaatjes van de Jura-bergen en integer acteerwerk.

Haute-Pierre

2002 |

Frankrijk 2002. Jean-Yves Pitoun. Met o.a. Yvon Back, Marie Matheron en Jules Sitruk.

Omdat hun dochter is omgekomen in een vuur is het maken van vuur taboe in de boerderij van Jean (Recoing) en zijn zwaar getraumatiseerde vrouw (Matheron). Ironisch genoeg is Jean vanwege geldgebrek gedwongen te werken in een metaalfabriek - waar vuur juist heerst, alsof het Jeans eigen inferno betreft. Hier ontmoet hij een Albanese man en zijn zus, die in Kosovo hun eigen verschrikkingen hebben ervaren. Tout un hiver sans feu, Zwitserlands officiële inzending voor de Oscars, is zwaar van symboliek, maar weet er niet altijd de levenswijsheden aan te koppelen. Wat overblijft zijn prachtige plaatjes van de Jura-bergen en integer acteerwerk.

On appelle ça... le printemps

2000 | Komedie, Muziek

Frankrijk 2000. Komedie van Hervé Le Roux. Met o.a. Marilyne Canto, Maryse Cupaiolo, Marie Matherton, Bernard Ballet en Pierre Berriau.

Fanfan (Cupaiolo) laat haar vriendje Charles (Chappey) zitten om bij haar vriendin Joss (Matheron) in te kunnen trekken, maar Joss had haar man Paul (Berriau) en kind al voor haar laten zitten met als gevolg dat ze allebei op straat staan. Ze gaan naar Fanfans zus Manu (Canto) en hopen daar te mogen blijven, maar Manu`s vriend Mytch smijt ze alledrie de deur uit. Gelukkig is Claude (Ballet) na een toevallige ontmoeting bereid om ze op te vangen. Claude heeft een vriend, Jean (Szabo), en binnen de kortste keren ontstaat er een oorlog tussen de geslachten. Ondertussen willen Charles, Paul en Mytch hun vriendinnen en/of vrouwen weer terug. Dit maakt de oorlog compleet. Een bizarre film, waarin de diverse plotonderdelen worden afgewisseld door muziek met zang, die niets met het verhaal te maken hebben, maar wél het aardigst zijn. Hoewel we mogen aannemen dat het scenario van regisseur Le Roux feministisch bedoeld is, komt het vrouwvijandig over, ondanks de wellust van de drie heldinnen. Het optreden van Charles, Paul en Mytch als drie nichterige musketiers lijkt nergens naar, tenzij je valt op dit soort pompeuze verkleedpartijen. De kinderachtige 'humor' is grof, niet leuk en de rolprent als geheel is eentonig. Le Roux is filmcriticus bij het highbrow tijdschrift Cahiers du cinéma en zoals we weleens eerder hebben opgemerkt, voor hem geldt: schoenmaker houd je bij je leest. Het camerawerk van Pierre Milon ziet er fris uit. Super 16 mm opgeblazen tot 35 mm. Dolby SR.

Voyous voyelles

1999 | Komedie, Drama

Frankrijk 1999. Komedie van Serge Meynard. Met o.a. Olivia Bonamy, Audrey Tautou, Axelle Ade-Pasdeloup, Didier Bezace en Serge Hazanavicius.

In Montreuil, een oostelijke banlieue van Parijs, zitten de zusjes Léa en Aurélie sinds het wegvallen van hun vader op een kleincrimineel dood spoor. Wanneer ze het pad kruisen van Anne-Sophie, een in de liefde bedrogen bourgeoise uit Versailles, ontfermen ze zich over haar. En rekruteren de nieuwe voor het inpalmen en vervolgens beroven van mannen. Rouw, wrok, ontbrekende vaders, geprivilegieerd versus achtergesteld: een mooi boeketje thema's tekent deze aardige voorstadvertelling. De al te gewiekste dialoog is wel besteed aan de energieke en sterk samenspelende actrices. Met Nederlandse ondertiteling.

Presque rien

1999 | Familiefilm, Romantiek, Drama

Frankrijk 1999. Familiefilm van Sébastien Lifshitz. Met o.a. Stéphane Rideau, Marie Matheron, Dominique Reymond, Laetitia Legrix en Nils Ohlund.

Pretentieus, half gelukt drama over een achttienjarige jongen die tijdens een zomervakantie verliefd wordt op de wafelbakker. Lifshitz doet zijn best om van homoseksualiteit geen item te maken, maar raakt toch verstrikt in clichés over onbegrip en zeurende familieleden.

Pepe Carvalho: La solitude du manager

1999 | Misdaad

Italië/Frankrijk/Spanje 1999. Misdaad van Merzak Allouache. Met o.a. Juanjo Puigcorbé, Valeria Marini, Jean Benguigui, Walter Vidarte en Jean-Marie Winling.

Antonio Jauma is directielid van de multinational La Petnay. Hij is een rokkenjager. In de buurt van Barcelona wordt hij in een hotelkamer met een kogel in het hoofd gevonden. Elsa, een dure callgirl wordt verdacht van de moord, maar zij bezwijkt vlak erna aan een overdosis drugs. De politie sluit het dossier. Dan krijgt priv[KA1]e-detective Pepe Carvalho (Puigcorb[KA1]e) uit Barcelona opdracht van de weduwe om de zaak uit te pluizen. Hij neemt de zaak gaarne aan, want Antonio was een jeugdvriend van hem, met wie hij ooit in de politiek zat. Hij vliegt naar Parijs om Rhomberg, de boekhouder van het bedrijf, aan de tand te voelen. Ze spreken af in een bar. Rhomberg komt niet, maar wordt later levenloos aangetroffen in het bos van Vincennes. Hij is op een gruwelijke wijze vermoord. In de bar maakt Pepe kennis met callgirl Alexandra (Lindinger); zij kende de overleden Elsa. Een weinig originele, maar charmante misdaadfilm die de kijker telkens verrast met een plotwending. Puigcorbé heeft zich ondertussen zo goed met zijn personage weten te vereenzelvigen dat hij zijn rol blijkbaar zonder veel moeite weet neer te zetten. Gérard Carré baseerde het scenario op de roman van Manuel Vázquez Montalbán. Het camerawerk is van François Lartigue.

Vite in Sospeso

1998 | Drama

Italië 1998. Drama van Marco Turco. Met o.a. Ennio Fantastichini, Isabella Ferrari, Massimo Bellinzoni, Paolo Bessegato en Umberto Turco.

VV.

Profession : Profileur - Le silence du scarabée

1998 | Misdaad

Frankrijk 1998. Misdaad van Patrick Dewolf. Met o.a. Pascal Légitimus, Yvon Back, François Berléand, Marie Matheron en Julien Boisselier.

Jaren nadat de Amerikanen via politieseries met hun `profilers` uitpakten, deze Franse pilootfilm rond `profileur` Thomas Berthier (L[KA1]egitimus), bij de politie gespecialiseerd in het opmaken van dader-profielen. Hij onderzoekt de moord op restaurateur Celano (Farcy). Om dader op te sporen mobiliseert wonderknaap Berthier zijn hele ploeg medewerkers: de psycholoog Denard (Back), het informatica-genie Nicolas (de Peretti) en de dynamische roodharige Pimprenelle (Bou[KA1]e). Een smeris, die niet omringd wordt door kepi`s dat oogt nieuw voor Franse policier. Regisseur Dewolf en scenaristen Victor Mayence en Pierre Ponce hebben hun Amerikaanse voorbeelden (vooral PROFILER) goed bestudeerd en zorgen voor aardig uitgebalanceerd mengsel van polar, psychologische analyse, wat humor en tederheid (Berthier is ook vader en liefhebbend echtgenoot). Vrij geloofwaardig.

Petits nuages d'été

1998 | Romantiek

België/Hongarije/Frankrijk 1998. Romantiek van Olivier Langlois. Met o.a. Marie Matheron, Odette Laure, Yves Robert, Jean-Paul Roussillon en Giulia Demont.

Walter (Benedict) en Maria Mueller (Matheron) arriveren met hun elfjarig dochtertje Christina (Demont) in hun riante vakantiewoning in M[KA3]unchen. Ze hopen hier te redden wat nog rest van hun huwelijk. Maria is een fanatieke eco-militante en tijdens haar kruistochten voor een beter leefmilieu heeft ze haar gezin verwaarloosd. Hierdoor heeft ze Walter in de armen van andere vrouwen gedreven. Hun rust is echter van korte duur, want Maria verneemt dat er zich een kartonfabriek in de buurt zal komen vestigen en die zal ongetwijfeld de omgeving vervuilen. Walter op zijn beurt valt voor de charmes van de mooie Marl[KA2]ene (Arnold), secretaresse van het gemeentehuis. Onder het mom van een milieufilm wordt hier een stationsrommannetje opgeklopt tot een militant pamflet. De jonge Demont als Christina levert nog de beste prestatie van de hele cast: ze is natuurlijk en spontaan en steelt het hart van de kijkers. De rest komt, ondanks alle goede bedoelingen, geforçeerd en vooral gemanipuleerd over. Claude d'Anna en Laure Bonin baseerden het scenario op een verhaal van Jean-Louis Magnon. Gefilmd in Hongarije door Bruno Privat.

Le radeau de la Méduse

1998 | Historische film

Frankrijk 1998. Historische film van Iradj Azimi. Met o.a. Jean Yanne, Daniel Mesguich, Laurent Terzieff, Rufus en Jean Desailly.

De reconstructie van de weinig heldhaftige schipbreuk van de M[KA1]edusa, een marinefregat dat in 1816 in Rochefort met ongeveer 150 kolonisten en de nieuwe gouverneur uitvoer naar Senegal. Gezagvoerder Chaumareys (Yanne) is eigenwijs en zeer autoritair, maar vooral een onkundige zeevaarder, waardoor het schip op een zandbank vastloopt. De passagiers kunnen in vijf reddingssloepen plaatsnemen, maar voor de overige bemanning die uit 140 zeesoldaten bestaat en onder bevel van luitenant ter zee Coudein (Mesguich) staat, is geen plaats. Ze worden gesleept op een snel ge[KA3]improviseerd vlot, zonder water en proviand totdat Chaumareys opdracht geeft de lijnen los te snijden onder belofte dat hij hen ten spoedigste zal komen ophalen. Twee weken later waren er nog veertien overlevenden. Een zware storm had hen overvallen. Nu breekt er een schandaal uit. Chaumareys wordt veroordeeld en de schilder G[KA1]ericault (Terzieff) maakt een schilderij, waarop de verschrikkingen staan afgebeeld gebaseerd op het relaas van een drietal overlevenden. Regisseur Azimi die uit Iran afkomstig is, schreef zijn eigen scenario, maar beschikte over heel weinig middelen. Hij heeft met een bepaalde onmacht deze film over een schandelijke periode uit de Franse geschiedenis gemaakt. De rolprent is gesitueerd tijdens de honderd dagen van koning Lodewijk de Achttiende, die het eerste Napoleontische tijdperk opvolgde. De scène's op het vlot laten heel effectief zien hoe er geleden werd en hoe de waanzin kon uitbreken. In die fragmenten is de rolverdeling voor een keertje niet theatraal en doorbreekt de sleur van Azimi's schoolse aanpak. Het camerawerk van Walter Vanden Ende, Pierre Dupouey en Ricardo Aronovitch is helaas te weinig spectaculair voor een dergelijke film. Azimi begon aan zijn film in 1987, maar de wervelstorm Hugo vernietigde de decors voor de buitenopnames. In 1990 was de film gereed, maar er was geen distributeur die hem wilde kopiëren en uitbrengen. In 1994 was het Franse ministerie van cultuur bereid subsidie te verlenen, maar voordat het zover was, dat de film in vijftien theaters mocht uitkomen, waren er nog eens vier jaar verstreken. Lang heeft hij niet in de bioscopen gedraaid, want hij kwam algauw terecht in de open zee, waar hij net zoals zijn onderwerp weinig glorieus schipbreuk leed.

La spirale

1998 | Drama

Frankrijk 1998. Drama van Miguel Courtois. Met o.a. Julie Debazac, Jean-François Garreaud, Dominique Guillo, Emannuelle Escourrou en Alain Beigel.

Fabienne (Debazac) werkt achter de kassa van een supermarkt. Ze is gescheiden en heeft een baby. Dankzij wat geld dat zij van haar vader erfde, kan zij een kleine flat kopen, die in een somber gebouw aan het einde van een lange gang gelegen is. Ze is er heel gelukkig mee, want nu kan zij eindelijk zichzelf zijn. Haar enige buurman is Perrin (Garreaud); een onverzorgde, eenzame man van midden in de veertig - niet direct een uitnodigende en innemende figuur. Hij blijkt echter aardig en behulpzaam; maar dan wordt hij opdringerig en plakkerig. Wat Fabienne ook probeert, ze komt bijna niet van hem af en hij begint haar lastig te vallen. Haar zo pas geordende leventje dreigt een hel te worden. Moet Fabienne verhuizen vanwege Perrin voordat de zaak escaleert? Een alarmistische film die de omgang van buren met elkaar tot onderwerp heeft en laat zien dat dit heel snel uit de hand kan lopen - in werkelijkheid gebeurt dat soms ook: mensen gaan elkaar met bijlen te lijf en bejaarde burgers komen voor de rechter na ergernissen over geringe zaken. Het vrij sterke scenario voor deze prent is van Riccardo Cascal, de regie van de 38-jarige Courtois (die bekendheid verwierf door LEILA, NÉE EN FRANCE) hoort bij het product en de spelprestaties zijn navenant. De fotografie was in handen van Dominique Bouilleret.

Western

1997 | Komedie, Drama, Experimenteel

Frankrijk 1997. Komedie van Manuel Poirier. Met o.a. Sacha Bourdo, Elisabeth Vitali, Marie Matheron, Basile Siekoua en Sergi López.

Prettige roadmovie over de Spanjaard Paco Cazale (Sergei López) en de Rus Nino (Sacha Bourdo) die drie weken liftend doorbrengen in Bretagne. Zonder duidelijk verhaallijn kabbelt het verhaal rustig voort met als enig houvast het vinden van een vrouw voor Nino. De gevatte en soms onwerkelijke dialogen maken de film fabelachtig en regisseur Poirier grossiert in intelligente vondsten zoals de wonderlijke ontmoeting tussen de twee protagonisten. (VM/VPRO Gids)

Who missed who?

1996 | Korte film

Frankrijk 1996. Korte film van Charlotte Walior. Met o.a. Etienne Chicot en Marie Matheron.

over een man en een vrouw in een metro. Marie ontmoet een man van ongeveer vijftig. Hun blikken kruisen, ontwijken en provoceren elkaar zonder dat daarbij een woord wordt gewisseld

Vacances bourgeoises

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Claude Brialy. Met o.a. Philippe Caroit, Marie Matheron, Artus de Penguern, Mathilde Seigner en Siemen Rühaak.

Caroit en zijn vrouw Matheron hebben een villa gehuurd in de buurt van Lissabon aan de Portugese kust, om er de zomervakantie door te brengen. Wanneer zij er arriveren, blijkt een ander echtpaar, de Penguern en Seigner, reeds zijn intrek in het zomerverblijf te hebben genomen. Volgens de makelaar Rühaak zit er niets anders op dan de villa te delen. Caroit en Seigner kennen elkaar echter al van een vroeger avontuurtje en de co- habitation wordt een vrolijke boel. Zuurzoete komedie met een te magere plot loopt nochtans goed van stapel en bevat enkele leuke scènes. Het verhaal met de sentimentele zorgen van de helden verzwakt echter zienderogen en wordt ondermijnd door een aantal totaal overbodige fragmenten. Een leuke, feministisch knipoog op het einde maakt dan weer een en ander goed. Lolbroek-acteur Brialy, die de film regisseerde, maakt ook even zijn opwachting als een verzekeringsagent. Scenario en dialogen van Thierry Bourcy en Pierre Fabre, muziek van Roland Romanelli.

Passe sous silence

1996 |

Frankrijk 1996. Igaal Niddam. Met o.a. Aurore Clément, Marie Matheron en Marie-Sophie L. Berthier.

Op een dag wordt Cécile opgeroepen als jurylid. Zij zal moeten oordelen over Sandra die de moord op haar minnaar heeft bekend. Wat niemand in de rechtszaal weet, en wat Cécile ook liever zo wil houden, is dat zij de verdachte persoonlijk kent...

Mélanie

1996 | Drama

Frankrijk/België 1996. Drama van Emmanuel Finkiel. Met o.a. Michel Duchaussoy, Pascale Roberts, Marie Matheron, Marion Ducamp en Alexis Tomassian.

M[KA1]elanie (Ducamp) is dertien. Ze woont met haar zeventien-jarige broer Patrick (Tomassian) bij haar alleenstaande moeder Florence (Matheron) die een antiekwinkeltje heeft. Ze is een teer, maar vrolijk meisje dat erg aan haar moeder gehecht is. Ze is een redelijke leerling op school. Op een dag komt mamma haar niet van school halen en thuis is ze ook niet. Haar grootouders (Duchaussoy en Roberts) zeggen dat ze in het ziekenhuis ligt, maar later komt Mélanie achter de waarheid als haar broer zich verspreekt en die is hard: haar moeder is aangehouden en zit in de gevangenis. Alles, waarin ze geloofde, is nu kapot. Een integer drama over de gevolgen van de arrestatie van een moeder op een gevoelig kind dat groot wordt. Mélanie, schitterend gespeeld door de jonge Ducamp maakt een veranderingsproces door in enkele uren, waarover ze onder normale omstandigheden jaren gedaan zou hebben. Bij gevolg is ze totaal uit het lood geslagen. Knap uitgewerkt scenario van Paul Irrtum. Sombere fotografie van Hans Meier.

Un monde meilleur

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Laurent Dussaux. Met o.a. Natacha Régnier, Roger Mirmont, Marie Matheron, Fabien Thomann en Jean-Bernard Guillard.

Het taaie gevecht van een vader tegen een sekte, die ontdekt dat zijn tienerdochter onder hun invloed dreigt te komen. Niet wars van gemeenplaatsen en platgetreden paden, maar voldoende alarmistisch. Eersteling van scenarioschrijver Dussaux, nu aan het roer van een actueel tv-drama. Redelijk spel van alle betrokkenen.

Echappée belle

1995 | Drama

Frankrijk 1995. Drama van Jérôme Enrico. Met o.a. Christian Charmetant, Viktor Miletic, Emmanuelle Devos, Raphaëline Goupilleau en Lucienne Hamon.

Sinds zijn moeder het gezin verlaten heeft leeft de elf- jarige Miletic samen met zijn vader Charmetant. Ze kunnen best met elkaar opschieten en de jongen is ervan overtuigd dat zijn moeder zal terugkeren. Zijn vader is echter een andere mening toegedaan en doet zijn best een nieuwe moeder te zoeken voor zijn zoon. Wanneer hij hem op een dag aan zijn nieuwe vriendin, Devos, voorstelt, komt het tot een breuk tussen vader en zoon. De geschiedenis van een gevoelige jongen die de scheiding van zijn ouders niet kan verwerken en die een ware machtsstrijd voert met de nieuwe vriendin van zijn vader die geen partij kan kiezen. Gevoelig, maar soms op het randje van het oversentimentele, gemaakte reflectie op de complexiteit van een vader-zoon relatie. Claude Gutman en Enrico baseerden hun scenario op de romans Toufdepoil en La folle cavale de Toufdepoil van Gutman. Fotografie van Michel Abramowicz. Formaat 16/9.

Passé sous silence

1994 | Drama

Frankrijk/Zwitserland 1994. Drama van Igaal Niddam. Met o.a. Marie-Sophie L. Berthier, Marie Matheron, Carlo Brandt, Aurore Clément en Jean-Claude Dreyfus.

C[KA1]ecile Arnoux (L. Berthier) wordt opgeroepen om zitting te nemen in een jury. Ze zal moeten oordelen over een vrouw die ervan verdacht wordt haar minnaar te hebben vermoord. De eerste confrontatie zorgt voor een schok. De verdachte was haar boezemvriendin toen ze allebei dertien waren. De vriendin doet niet de minste moeite zich te verdedigen, dus gaat ex-Madame Lelouch zelf op zoek naar haar motieven, zeer tot ongenoegen van echtgenoot S[KA1]ebastien Arnoux (Brandt). Alledaags drama over vriendschap en plichtsbesef, waarbij de moordzaak slechts een neventhema is. De acteurs leveren oppervlakkig werk. Het niet bepaald originele scenario is van de hand van Christian Biegalski, Bénédicte Popper, Joëlle Goron en Niddam. Claude Egger stond achter de camera.

Un pull par-dessus l'autre

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Caroline Huppert. Met o.a. Annie Girardot, Félicité Chaton, Raoul Billerey, Philippe Torreton en Marie Matheron.

Drie turven hoog en maar net tien. Chaton weet al waar Abraham de mosterd haalt. Ze woont in een armoedige buurt waar je moet vechten om te overleven. Ze zorgt in haar eentje voor 'haar' gezin: vader en haar vijf-jarige, doofstomme broertje. Op een dag raakt vader betrokken in een vechtpartijtje en hij belandt in de bak. De kinderen gaan er vandoor, maar worden al gauw opgepakt door de politie. Chaton komt in het pleeggezin van Cordy en Billerey, terwijl de jongen in een weeshuis wordt geplaatst. Chaton lijkt door haar zelfstandigheid opstandig en compromisloos. Ze weigert Cordy te gehoorzamen. Een tedere, intimistische variatie op het thema van het gezin dat uiteengevallen is. Dankzij het sterke spel van Cordy en vooral de jonge Chaton vervalt de film niet in goedkope sentimentaliteit. Colo Tavernier O'Hagan schreef het scenario, dat door Roberto Venturi in beelden omgezet werd.

Pas si grand que ça !

1993 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk/Zwitserland 1993. Komedie van Bruno Herbulot. Met o.a. Marianne Denicourt, Christophe Odent, Clément van den Bergh, Katia Douvalian en Marie Matheron.

Sinds hij gescheiden is van Camilla (Denicourt) mag Bruno (Odent) zijn zoontje Lucas (Van den Bergh) nog maar om de twee weken zien. Daar is hij niet mee akkoord. Tot groot genoegen van Lucas wint hij het vertrouwen van het kindermeisje Nina (Douvalian), zodat hij de dag, als Camilla werkt, met de jongen kan doorbrengen. Dit gaat goed tot Camilla zich zorgen begint te maken: Lucas zeurt niet meer over het feit dat hij zijn vader zo weinig mag zien. Ze neemt contact op met Bruno. Zwak relaas van de verhouding van een kind met zijn gescheiden ouders. Er zit veel meer in het scenario van Emmanuelle de Riedmatten, naar een idee van Francis Reusser, dan er door de regisseur uit gehaald werd. In zijn drang om het geheel licht verteerbaar te maken voor kinderen gaat hij veel te oppervlakkig te werk zodat hij naast zijn doel schiet. Achter de camera nam Guillaume Schiffman plaats.

Chronique d'une fin d'après-midi

1991 | Komedie

Frankrijk 1991. Komedie van Pierre Romans. Met o.a. Nasa Strancar, Samuel Labarthe en Marie Matheron.

We bevinden ons in het Rusland van de 19e eeuw. Een familie en een paar vrienden bezoeken aan het eind van de middag een open plek in het bos om naar een stuk te luisteren dat ter ere van zijn enige vertolker geschreven is. Er ontstaat een wisselwerking tussen de werkelijkheid (de kijkers onderling) en de verbeelding (het stuk). Het lijkt erop dat de regisseur Tsjechov heeft willen imiteren, maar gelukkig is daar niets van terecht gekomen, want de Russische sfeer ontbreekt ten enenmale. Waardeloos en

Farendj

1990 |

Frankrijk 1990. Sabine Prenzina. Met o.a. Tim Roth, Marie Matheron, Matthias Habich, Jo Sheridan en Hodan Siad.

Een jonge schrijver zonder inspiratie verblijft in Ethiopië. Hij bezoekt het huis waar Rimbaud woonde en ontmoet daar Zelaka, die nog altijd haar voorouders wil wreken. Dan verlaat hij zijn vrouw en vestigt zich in genoemd huis, met de kleindochter van Zelaka. Een eerste, zeer persoonlijke speelfilm die fictie, antropologie en observaties van het dagelijks bestaan vermengt. Het plot is zwak en door het extreem trage tempo verkrijgt de film een plastische, zeer wezenlijke maar statische schoonheid. Desondanks interessant. Er is ook een versie van een andere lengte.

Les mains au dos

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Patricia Valeix. Met o.a. Olivier Cruveiller, Marie Matheron, Monique Jouvancy, Georges Montant en Yves Quement.

Eind juli 1914, de vooravond van de grote vakantie. Leraar Cruveiller predikt de vaderlandsliefde aan zijn leerlingen. Maar hij weet dat de wereld op het punt staat te exploderen in een wereldoorlog. Zijn vrouw, Matheron, heeft nog veel plannen, ze wil o.a. een kind, maar Cruveiller moet naar het front en hij is ervan overtuigd dat hij niet meer zal terugkeren. Dramatische film die de oorlog benadert vanuit een ander standpunt. Zonder bloedige scènes slaagt Valeix erin om de somberheid en de fataliteit van een wereldbrand te doen overkomen, ook al beschikte ze duidelijk over een minimaal budget. Ze bewerkte samen met Simone Suchet de roman Un front de marbre van Jean Anglade tot een pessimistisch, maar poëtisch, pamflet over de onzinnigheid van de oorlog. In beeld gezet door Thierry Jault, Roland Querry en Claude Garric. Grote prijs van het korte- filmfestival van Aurillac en bekroond met de prijs voor de beste korte film door het Syndicaat van de filmkritiek.

Le train de Vienne

1989 | Misdaad, Mysterie

Zwitserland/Frankrijk/Duitsland 1989. Misdaad van Caroline Huppert. Met o.a. Roland Blanche, Thérèse Liotard, Christophe Odent, Jean-Yves Berthelot en Marie Matheron.

Een man, die het onderwijs heeft verlaten, moet zijn wintersportvakantie onderbreken en terugkeren naar Parijs, waarvoor hij opstapt in de trein die uit Wenen afkomstig is. Daarin ontmoet hij een nare ex-leerling, de zoon van een Franse diplomaat uit Venetië, die destijds de aanleiding vormde de school te verlaten, en die hem opzadelt met een grote hoeveelheid geld, waardoor hij in opspraak dreigt te komen en een internationaal schandaal dreigt. Gebaseerd op het boek Le train de Venise van Georges Simenon, maar omwille van de coproductie komt de trein uit Wenen. Het scenario en de dialogen werden geschreven door Jean-Pierre Sinapi, Daniel Tonachella en regisseur Huppert.

L'enfant de l'hiver

1989 | Drama

Frankrijk 1989. Drama van Olivier Assayas. Met o.a. Clotilde De Bayser, Michel Feller, Jean-Philippe Écoffey, Marie Matheron en Amour Grinberg.

Portret van een ontgoochelde generatie. De onderlinge relaties tussen een aantal jonge acteurs wordt hard en nauwkeurig weergegeven, er is geen ruimte voor illusies. Het loopt uiteindelijk uit op moord én de geboorte van een kind. Vlekkeloze regie en opmerkelijke acteerprestaties.

Le grand chemin

1987 | Familiefilm, Komedie, Drama

Frankrijk 1987. Familiefilm van Jean-Loup Hubert. Met o.a. Richard Bohringer, Anémone, Antoine Hubert, Vanessa Guedj en Christine Pascal.

Met deze film wijkt regisseur Hubert qua stijl nogal af van zijn andere films. Een tien-jarig jongetje uit de stad logeert bij vrienden op het platteland. Die vrienden gaan uit elkaar en het vroegrijpe buurmeisje brengt hem zo het een en ander bij. Uiteindelijk keert hij verdrietig, maar een stuk ouder en wijzer naar de stad terug. Het spontane acteerwerk van de beide jeugdige spelers is opvallend en doet sterk denken aan het spel van Poujoly en Fossey uit JEUX INTERDITS (1951) van René Clément: men ziet dezelfde gelaatsuitdrukkingen, een dergelijk nostalgisch gevoel straalt van de jonge medespelers af. Een gelijksoortige realistische lyriek in de uitbeelding van het meisje: 'Het geluk bevindt zich op het land. Ren erop af anders ontglipt het'. Het eerlijke spel van het jonge duo is zeker niet tevergeefs. Scenario van de regisseur en het camerawerk is van Claude Lecomte.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Marie Matheron op televisie komt.

Reageer