Catherine Jacob

1956 Acteur

Catherine Jacob (1956) is acteur.
Er zijn 52 films gevonden.

Chez nous

2017 | Drama

Frankrijk/België 2017. Drama van Lucas Belvaux. Met o.a. Émilie Dequenne, Guillaume Gouix, André Dussollier, Catherine Jacob en Anne Marivin.

Verpleegster Pauline (Dequenne) heeft weinig met politiek, maar als een extreemrechtse partij (zichtbaar gemodelleerd naar Front National) haar vraagt een gooi te doen naar het burgemeesterschap in haar woonplaats voelt ze zich zo gevleid dat ze al haar principes (en de opvoeding van haar communistische vader) overboord gooit. Fascinerend politiek pamflet over populisme, racisme en verborgen idealen, al is de uiteindelijke conclusie nogal onbevredigend. Doel van de film is volgens regisseur-schrijver Belvaux (38 témoins) het afschrikken van Front National-stemmers: niet voor niets wordt de film in Frankrijk vlak voor de landelijke verkiezingen uitgebracht.

Tout est permis

2014 | Komedie

Frankrijk 2014. Komedie van Emilie Deleuze. Met o.a. Marcial Di Fonzo Bo, Catherine Jacob, Judith Chemla, Victor Chambon en Ludovic Berthillot.

10 kilometer per uur te snel, de gsm in de hand en 0,3 promille alcohol en daarmee is tv-monteur Paul zijn rijbewijs kwijt. Omdat hij voor zijn werk de auto nodig heeft, moet hij snel iets bedenken.

Les vieux calibres

2013 | Komedie

Frankrijk 2013. Komedie van Serge de Closets en Marcel Bluwal. Met o.a. Michel Aumont, Danièle Lebrun, Jean-Luc Bideau, Roger Dumas en Catherine Jacob.

Bluwal (Parijs, 1925), oudste (tv-)regisseur van Frankrijk, trad nog eens achter de camera voor deze farce over een viertal verveelde ouderen met een jeugdherbelevingswens. Irénée, Émilienne, Titi en André kraken de kassa van hun bejaardentehuis Les Églantines. Tijdens het bezoek van de minister van Sociale Zaken aan het rustoord laat het dwarse kwartet eveneens van zich horen. Ondanks door de wol geverfde acteerveteranen en een tikkie maatschappijkritiek oubollige krasse knarren-komedie waarin Aumont makkelijk de show steelt. Catherine Jacob vertolkt de zelfvoldane tehuisdirectrice. Lebrun is Bluwals echtgenote.

Livide

2011 | Horror

Frankrijk 2011. Horror van Julien Maury en Alexandre Bustillo. Met o.a. Chloé Coulloud, Félix Moati, Jérémy Kapone en Catherine Jacob.

Bluwal (Parijs, 1925), oudste (tv-)regisseur van Frankrijk, trad nog eens achter de camera voor deze farce over een viertal verveelde ouderen met een jeugdherbelevingswens. Irénée, Émilienne, Titi en André kraken de kassa van hun bejaardentehuis Les Églantines. Tijdens het bezoek van de minister van Sociale Zaken aan het rustoord laat het dwarse kwartet eveneens van zich horen. Ondanks door de wol geverfde acteerveteranen en een tikkie maatschappijkritiek oubollige krasse knarren-komedie waarin Aumont makkelijk de show steelt. Catherine Jacob vertolkt de zelfvoldane tehuisdirectrice. Lebrun is Bluwals echtgenote.

Notre Dame des barjots

2010 | Misdaad, Drama

Frankrijk 2010. Misdaad van Arnaud Sélignac. Met o.a. Zabou Breitman, Catherine Jacob en Aladin Reibel.

Psychiater Véra Cabral (Breitman) krijgt een dwingend verzoek van haar onaangename baas: zijn zoon is in psychotische toestand aangetroffen bij het lijk van een in stukjes gesneden jonge vrouw. Ze moet voor hem bewijzen dat de jongen ontoerekeningsvatbaar is. Véra gaat op onderzoek uit, net als de stoere politievrouw Sanchez (Jacob). Meeslepende tv-film speelt zich af in een kil ziekenhuis, wat bijdraagt aan de sombere sfeer. Goed spel van Breitman en Jacob. Naar een prijswinnende politieroman van Virginie Brac.

La Maison Tellier

2008 | Drama

Frankrijk 2008. Drama van Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Catherine Jacob, Bruno Lochet en Aurelia Crebessegues.

Psychiater Véra Cabral (Breitman) krijgt een dwingend verzoek van haar onaangename baas: zijn zoon is in psychotische toestand aangetroffen bij het lijk van een in stukjes gesneden jonge vrouw. Ze moet voor hem bewijzen dat de jongen ontoerekeningsvatbaar is. Véra gaat op onderzoek uit, net als de stoere politievrouw Sanchez (Jacob). Meeslepende tv-film speelt zich af in een kil ziekenhuis, wat bijdraagt aan de sombere sfeer. Goed spel van Breitman en Jacob. Naar een prijswinnende politieroman van Virginie Brac.

48 heures par jour

2008 | Komedie

Frankrijk 2008. Komedie van Catherine Castel. Met o.a. Aure Atika, Antoine de Caunes, Victoria Abril, Catherine Jacob en Aurore Clément.

Franse farce van beginneling Catherine Castel, een reclamemaakster die haar ervaringen met het combineren van 14-urige werkdagen, jonge kinderen en een relatie verwerkte in een luchtige komedie. Aure Atika speelt een overspannen stadsmoeder die een zakenreis fingeert om haar carrièreman (De Caunes) te confronteren met de zorg voor de kinderen. Dat leidt tot de nodige akkefietjes, met de suggestie van overspel als uitschieter. Volgens het scenario van ervaringsdeskundige Castel worstelen moeders met een eeuwige paradox: verlangen naar hulp van de vader bij de opvoeding én heimelijk wensen dat hij faalt, zodat de macht bij de vrouw blijft. Een grappige vertoning.

Mes parents chéris

2006 | Komedie

Frankrijk 2006. Komedie van Philomène Esposito. Met o.a. Michel Aumont, Adriana Asti en Catherine Jacob.

Franse farce van beginneling Catherine Castel, een reclamemaakster die haar ervaringen met het combineren van 14-urige werkdagen, jonge kinderen en een relatie verwerkte in een luchtige komedie. Aure Atika speelt een overspannen stadsmoeder die een zakenreis fingeert om haar carrièreman (De Caunes) te confronteren met de zorg voor de kinderen. Dat leidt tot de nodige akkefietjes, met de suggestie van overspel als uitschieter. Volgens het scenario van ervaringsdeskundige Castel worstelen moeders met een eeuwige paradox: verlangen naar hulp van de vader bij de opvoeding én heimelijk wensen dat hij faalt, zodat de macht bij de vrouw blijft. Een grappige vertoning.

L'enfant d'une autre

2006 | Drama

Frankrijk 2006. Drama van Virginie Wagon. Met o.a. Catherine Jacob, Maeva Munoz, Arly Jover en Olivier Marchal.

Tijdens een zakenreis ziet Maud in een zwembad de elfjarige Zita spelen. Ze is ervan overtuigd dat het meisje haar dochtertje is, dat haar werd afgenomen toen het kind zes maanden oud was. Maud heeft nog maar een doel: Zita terugkrijgen.

Comment lui dire

2006 | Komedie

Frankrijk/België 2006. Komedie van Laurent Firode. Met o.a. Roland Magdane, Catherine Jacob en Louison Roblin.

Tijdens een zakenreis ziet Maud in een zwembad de elfjarige Zita spelen. Ze is ervan overtuigd dat het meisje haar dochtertje is, dat haar werd afgenomen toen het kind zes maanden oud was. Maud heeft nog maar een doel: Zita terugkrijgen.

Une vie

2005 | Drama

Frankrijk 2005. Drama van Élisabeth Rappeneau. Met o.a. Barbara Schulz, Boris Terral, Catherine Jacob, Wladimir Yordanoff en Florence Darel.

Dankzij de scenario-adaptatie van Colo Tavernier en regie van tv-routinière Élisabeth Rappeneau werd deze visueel verzorgde Guy de Maupassant-verfilming ook inhoudelijk tot bovengemiddelde kijkbuiskost. In het Normandië van 1830 komt de levenslustige aristocrate Jeanne (Schulz) op haar 17de uit het katholieke pensionaat thuis op het familiekasteel. Van de edelman in haar vizier d'amour bevroedt ze helaas niet dat hij een fielt van jewelste is. De aan Madame Bovary herinnerende treurzang geeft een weinig florissant, maar realistisch tijdsbeeld wat de positie van de vrouw betreft. Eerder verfilmd in 1947 en 1958.

Louise

2005 | Drama

Frankrijk/Canada 2005. Drama van Jacques Renard. Met o.a. Catherine Jacob, Marie-Lyse Laberge-Forest en Huguette Oligny.

Johanne is bijna veertig en wacht nog altijd op haar grote liefde en het kind dat ze erg graag wil. Wanneer ze zich afvraagt hoe haar toekomst eruit zal zien, kruist haar pad dat van Manon, een jong fascinerend meisje en Louise, een vogel met een gewonde vleugel. Samen verzorgen ze Louise en worden ze zich bewust van hun identiteit en de plaats in de wereld om hen heen.

Qui mange quand?

2004 | Komedie

Frankrijk 2004. Komedie van Jean-Paul Lilienfeld. Met o.a. Jean-Paul Comart, Catherine Jacob, Julien Guiomar en André Pousse.

Na de snaakse televisiefilms Qui mange qui? (1998) en Qui mange quoi? (2002) is actrice Catherine Jacob opnieuw op stoom als kloeke warenkeurmeester Rose, deze keer met een kersvers zoontje. Kapstok voor de komedie is het feit dat het jongetje zijn moeder aanspreekt als papa en vice versa. De kinderpsycholoog suggereert traditionelere bezigheden dus stort moeder zich op ontbijtproducten en vader op de ruimtevaart. Babysitter René (Guiomar), een ex-gevangene, heeft ondertussen vrij spel en zet de koter in voor een reclamecampagne voor ontbijtgraan, het product dat Rose probeert van de markt te krijgen vanwege schadelijke stoffen.

Colette, une femme libre

2004 |

Frankrijk 2004. Nadine Trintignant. Met o.a. Jacques Higelin, Marie Trintignant, Wladimir Yordanoff, Lambert Wilson en Lio.

Eind juli 2003 sloeg de Franse rockster Bertrand Cantat zijn vriendin Marie Trintignant in een coma. Vijf dagen later stierf zij. Marie was in Litouwen voor de opnames van Colette. De film, nog wel geregisseerd door Marie's moeder Nadine, is ondanks alle ontsteltenis toch uitzendklaar gemaakt. In haar laatste rol speelt Trintignant de veelzijdig getalenteerde vrije vrouw Sidonie-Gabrielle Colette, die leefde van 1873 tot 1954. In dit uit 2 delen bestaande drama zien we Colette huwen met de overspelige schrijver Henry Gauthier-Villars (Yordanoff) en overlopen naar Missy (Jacob). Sommige teksten uit Trintignant's mond hebben achteraf een schrijnende extra lading, zoals 'De liefde ken ik wel; die is gecompliceerd, tiranniek en verstikkend'.

Qui a tué Bambi?

2003 | Thriller

Frankrijk 2003. Thriller van Gilles Marchand. Met o.a. Sophie Quinton, Laurent Lucas, Catherine Jacob, Yasmine Belmadi en Michèle Moretti.

Er gebeuren vreemde dingen in een ziekenhuis in Frankrijk, medicijnen verdwijnen en patiënten overlijden onverwachts. Leerling-verpleegster Isabelle, bijgenaamd Bambi, denkt dat een van de chirurgen, dr Philipp, de schuldige is en besluit op zoek te gaan naar bewijzen. Ze brengt hierdoor echter haar eigen leven in gevaar.

L'île atlantique

2003 | Drama

Frankrijk 2003. Drama van Gérard Mordillat. Met o.a. Franck de la Personne, Catherine Jacob en Marianne Basler.

Er gebeuren vreemde dingen in een ziekenhuis in Frankrijk, medicijnen verdwijnen en patiënten overlijden onverwachts. Leerling-verpleegster Isabelle, bijgenaamd Bambi, denkt dat een van de chirurgen, dr Philipp, de schuldige is en besluit op zoek te gaan naar bewijzen. Ze brengt hierdoor echter haar eigen leven in gevaar.

L'adieu - Zone interdite

2003 |

Frankrijk 2003. François Luciani. Met o.a. Catherine Jacob, Mélanie Doutey en Thomas Jouannet.

Er gebeuren vreemde dingen in een ziekenhuis in Frankrijk, medicijnen verdwijnen en patiënten overlijden onverwachts. Leerling-verpleegster Isabelle, bijgenaamd Bambi, denkt dat een van de chirurgen, dr Philipp, de schuldige is en besluit op zoek te gaan naar bewijzen. Ze brengt hierdoor echter haar eigen leven in gevaar.

L'adieu - Terre brûlée

2003 |

Frankrijk 2003. François Luciani. Met o.a. Catherine Jacob, Mélanie Doutey en Thomas Jouannet.

Er gebeuren vreemde dingen in een ziekenhuis in Frankrijk, medicijnen verdwijnen en patiënten overlijden onverwachts. Leerling-verpleegster Isabelle, bijgenaamd Bambi, denkt dat een van de chirurgen, dr Philipp, de schuldige is en besluit op zoek te gaan naar bewijzen. Ze brengt hierdoor echter haar eigen leven in gevaar.

L'adieu

2003 |

Frankrijk 2003. François Luciani. Met o.a. Catherine Jacob, Mélanie Doutey en Thomas Jouannet.

Er gebeuren vreemde dingen in een ziekenhuis in Frankrijk, medicijnen verdwijnen en patiënten overlijden onverwachts. Leerling-verpleegster Isabelle, bijgenaamd Bambi, denkt dat een van de chirurgen, dr Philipp, de schuldige is en besluit op zoek te gaan naar bewijzen. Ze brengt hierdoor echter haar eigen leven in gevaar.

La torpille

2002 | Komedie

België/Frankrijk 2002. Komedie van Luc Boland. Met o.a. Aurélien Ringelheim, Pierre Cassignard en Catherine Jacob.

Er gebeuren vreemde dingen in een ziekenhuis in Frankrijk, medicijnen verdwijnen en patiënten overlijden onverwachts. Leerling-verpleegster Isabelle, bijgenaamd Bambi, denkt dat een van de chirurgen, dr Philipp, de schuldige is en besluit op zoek te gaan naar bewijzen. Ze brengt hierdoor echter haar eigen leven in gevaar.

J'ai faim !!!

2001 | Romantiek

Frankrijk 2001. Romantiek van Florence Quentin. Met o.a. Catherine Jacob, Michèle Laroque, Garance Clavel, Isabelle Chandelier en Alessandra Martines.

De ijdele Barnab[KA1]e (Le Bolloc`h) heeft Lily (Jacob) in de steek gelaten voor de slanke den Ana[KA3]is (Martines). Lily is de veertig al gepasseerd en heeft geen jongemeisjesfiguur meer. Zij wil Barnab[KA1]e heroveren door te vermageren om haar rivale te evenaren. Haar vriendinnen Yolande (Clavel), Corinne (Candelier) en Arlette (Laroque) helpen haar een handje. Ze vervangen haar op het werk, plegen bedreigende telefoontjes en proberen Barnabé terug te lokken met zoete praat. De vermageringskuur valt niet mee, vooral als de diëtist zelf ook wel een paar pondjes mag verliezen. Het regiedebuut van scenarioschrijfster Quentin, die uiteraard haar eigen scenario schreef, is mager uitgevallen. Haar regie is schools en stijf, terwijl ze het komische talent van haar hoofdrol Jacob onvoldoende uitbuit. De overige rolverdeling doet zonder meer zijn best. De film is te episodisch en slechts sporadisch grappig. Quentin die o.a. hoog gescoord heeft met LA VIE EST UNE FLEUVE TRANQUILLE en LE BONHEUR EST DANS LE PRÉ kan beter achter haar computer blijven zitten dan achter de camera te staan. Het camerawerk van Bruno de Keyzer is overigens tiptop; hij heeft goed gebruik gemaakt van de Parijse locaties. Je honger zal deze film niet stillen.

J'ai faim

2001 | Komedie

Frankrijk 2001. Komedie van Florence Quentin. Met o.a. Garance Clavel, Michèle Laroque en Catherine Jacob.

De ijdele Barnab[KA1]e (Le Bolloc`h) heeft Lily (Jacob) in de steek gelaten voor de slanke den Ana[KA3]is (Martines). Lily is de veertig al gepasseerd en heeft geen jongemeisjesfiguur meer. Zij wil Barnab[KA1]e heroveren door te vermageren om haar rivale te evenaren. Haar vriendinnen Yolande (Clavel), Corinne (Candelier) en Arlette (Laroque) helpen haar een handje. Ze vervangen haar op het werk, plegen bedreigende telefoontjes en proberen Barnabé terug te lokken met zoete praat. De vermageringskuur valt niet mee, vooral als de diëtist zelf ook wel een paar pondjes mag verliezen. Het regiedebuut van scenarioschrijfster Quentin, die uiteraard haar eigen scenario schreef, is mager uitgevallen. Haar regie is schools en stijf, terwijl ze het komische talent van haar hoofdrol Jacob onvoldoende uitbuit. De overige rolverdeling doet zonder meer zijn best. De film is te episodisch en slechts sporadisch grappig. Quentin die o.a. hoog gescoord heeft met LA VIE EST UNE FLEUVE TRANQUILLE en LE BONHEUR EST DANS LE PRÉ kan beter achter haar computer blijven zitten dan achter de camera te staan. Het camerawerk van Bruno de Keyzer is overigens tiptop; hij heeft goed gebruik gemaakt van de Parijse locaties. Je honger zal deze film niet stillen.

Les faux-fuyants

2000 | Drama, Oorlogsfilm

Frankrijk 2000. Drama van Pierre Boutron. Met o.a. Nicolas Vaude, Catherine Jacob, Arielle Dombasle en Laurent Spielvogel.

De ijdele Barnab[KA1]e (Le Bolloc`h) heeft Lily (Jacob) in de steek gelaten voor de slanke den Ana[KA3]is (Martines). Lily is de veertig al gepasseerd en heeft geen jongemeisjesfiguur meer. Zij wil Barnab[KA1]e heroveren door te vermageren om haar rivale te evenaren. Haar vriendinnen Yolande (Clavel), Corinne (Candelier) en Arlette (Laroque) helpen haar een handje. Ze vervangen haar op het werk, plegen bedreigende telefoontjes en proberen Barnabé terug te lokken met zoete praat. De vermageringskuur valt niet mee, vooral als de diëtist zelf ook wel een paar pondjes mag verliezen. Het regiedebuut van scenarioschrijfster Quentin, die uiteraard haar eigen scenario schreef, is mager uitgevallen. Haar regie is schools en stijf, terwijl ze het komische talent van haar hoofdrol Jacob onvoldoende uitbuit. De overige rolverdeling doet zonder meer zijn best. De film is te episodisch en slechts sporadisch grappig. Quentin die o.a. hoog gescoord heeft met LA VIE EST UNE FLEUVE TRANQUILLE en LE BONHEUR EST DANS LE PRÉ kan beter achter haar computer blijven zitten dan achter de camera te staan. Het camerawerk van Bruno de Keyzer is overigens tiptop; hij heeft goed gebruik gemaakt van de Parijse locaties. Je honger zal deze film niet stillen.

Le cœur à l'ouvrage

2000 | Komedie

Frankrijk 2000. Komedie van Laurent Dussaux. Met o.a. Mathilde Seigner, Amira Casar, Marc Citti, Bruno Slagmulder en Catherine Jacob.

Bruno (Citti), die pornofilms regisseert, zou weleens een `echte` film willen draaien. Hij krijgt de nodige subsidies bijeen (zo gaat dat in Europa) voor een romantische film met in de hoofdrollen Julien (Slagmulder) en Chlo[KA3]e (Seigner), zijn favoriete pornosterren. Fran[KA10]coise is de productrice. Zij is bereid deze uitdaging aan te gaan. Sophie (Abascal) is de vriendin van Julien; zij is onvruchtbaar. Haar vriendin No[KA3]elle (Casar) wil graag een kind, maar heeft een probleem met haar vriend Marc (Catalifo). Ze vraagt of Sophie een nachtje wil gaan slapen met Marc, want in het donker merkt hij dat toch niet, terwijl zij dan een kindje kan maken met Julien. Het idiote scenario van Tonino Benacquista, die even te zien is als tatoeëerder, probeert te laten zien wat er normaal gesproken op de set gebeurt, nu privé gebeurt... Wie deze verwisselingsklucht ernstig neemt, kan beter eens een bezoekje aan de psychiater brengen. Het spel is beneden peil, de regie is krachteloos en het verhaal is bijzonder flauw. Het camerawerk is van Paco Wiser.

Fleurs de sel

1999 | Drama

Frankrijk/België 1999. Drama van Arnaud Selignac en Arnaud Sélignac. Met o.a. Sophie Duez, Catherine Jacob, Caroline Baehr, Lucie Barret en Bernard Yerlès.

In tweedelige Belgisch-Franse tv-film pleegt ten onrechte afgedankte Paul Dubreuil (Yerles) bij zijn werkgever in en belandt in gevangenis van Saint Martin op eiland R[KA1]e. Zijn gezinsleven stort ineen. Ten einde raad besluit zijn vrouw Julie (Duez) met hun achtjarig dochtertje Clara (Barret) te verhuizen naar R[KA1]e om er dichter bij haar man te zijn. Hier leert zij twee vrouwen kennen die haar leven grondig zullen veranderen: Madeleine (Jacob) met ook een man in de bajes en Agn[KA2]es (Baehr), een jonge oesterkweekster die verliefd is op een gedetineerde, waarvan zij weldra een kind verwacht. Samen gaan zij aan de slag in oude zoutmijn, in afwachting dat hun mannen vrijkomen. Dat gebeurt druppelgewijs en de moeilijkheden stapelen zich op. Maar de vriendschap tussen de vrouwen overwint de problemen die de mannen veroorzaken. Na lange weg te hebben afgelegd overwint iedereen zijn waardigheid en levensvreugde...Op randje van melodramatiek geschreven scenario van Alexandra Deman, gered door sterk spel van drie wilskrachtige vrouwen.

XXL

1997 | Romantiek, Komedie

Frankrijk 1997. Romantiek van Ariel Zeitoun. Met o.a. Michel Boujenah, Gérard Depardieu, Elsa Zylberstein, Catherine Jacob en Gina Lollobrigida.

De ondertitel van XXL luidt: 'Een film met grote ideeën', waarop een Franse criticus schreef 'Ja, maar welke ideeën?' Wat precies groot is aan de film en waar de warrige, kluchtige verwikkelingen op slaan, is onduidelijk. Alain denkt geramd te zitten met zijn modewinkel en verloofde in Parijs. De poppen gaan echter aan het dansen vanaf het moment dat de dood van een oude vent allerlei mensen aantrekt, onder wie Jean die er met Alains verloofde vandoor gaat.

Théo et Marie

1997 | Drama, Oorlogsfilm

België/Frankrijk 1997. Drama van Henri Helman. Met o.a. Véronique Jannot, Catherine Jacob, Marie-Charlotte Dutot, Erwan Baynaud en Burkhard Heyl.

September 1945, Noord-Frankrijk. De veertien-jarige Th[KA1]eo Valmore (Baynaud) woont met zijn moeder Adeline (Jannot) in een klein dorpje waar zij werkzaam is als arts. Zijn vader is omgekomen in het begin van de oorlog. Als de gealli[KA3]eerden het dorp bevrijden is Th[KA1]eo dol van vreugde. Maar de volgende ochtend krijgt hij minder goed nieuws. Adeline werd aangehouden wegens collaboratie. Ze wordt ervan beschuldigd een netwerk van het verzet verraden te hebben. Th[KA1]eo is er de hele bezettingstijd van overtuigd geweest dat zijn moeder met de weerstand meewerkte en hij kan niet in haar schuld geloven. Samen met het weesmeisje Marie (Dutot) tracht hij naar Parijs te vluchten, waar hij ervan overtuigd is de bewijzen van de onschuld van zijn moeder te vinden. Gevoelig oorlogsdrama dat de periode van de bevrijding uit een ander standpunt bekijkt. Niet de helden staan hier in de schijnwerper, maar de vrouwen die van collaboratie verdacht worden. De verwarring die in deze tijd heerste wordt haast fysiek voelbaar weergegeven. De twee kinderen spelen hun rol uiterst geloofwaardig. Béatrice Rubinstein, Henri Helman en Jacques Duquesne baseerden het scenario op een roman van Duquesne. Sfeervolle fotografie van Bernard Malaisy. Stereo.

Qui mange qui?

1997 |

Frankrijk 1997. Dominique Tabuteau. Met o.a. Roger Mirmont, Julien Guiomar en Catherine Jacob.

September 1945, Noord-Frankrijk. De veertien-jarige Th[KA1]eo Valmore (Baynaud) woont met zijn moeder Adeline (Jannot) in een klein dorpje waar zij werkzaam is als arts. Zijn vader is omgekomen in het begin van de oorlog. Als de gealli[KA3]eerden het dorp bevrijden is Th[KA1]eo dol van vreugde. Maar de volgende ochtend krijgt hij minder goed nieuws. Adeline werd aangehouden wegens collaboratie. Ze wordt ervan beschuldigd een netwerk van het verzet verraden te hebben. Th[KA1]eo is er de hele bezettingstijd van overtuigd geweest dat zijn moeder met de weerstand meewerkte en hij kan niet in haar schuld geloven. Samen met het weesmeisje Marie (Dutot) tracht hij naar Parijs te vluchten, waar hij ervan overtuigd is de bewijzen van de onschuld van zijn moeder te vinden. Gevoelig oorlogsdrama dat de periode van de bevrijding uit een ander standpunt bekijkt. Niet de helden staan hier in de schijnwerper, maar de vrouwen die van collaboratie verdacht worden. De verwarring die in deze tijd heerste wordt haast fysiek voelbaar weergegeven. De twee kinderen spelen hun rol uiterst geloofwaardig. Béatrice Rubinstein, Henri Helman en Jacques Duquesne baseerden het scenario op een roman van Duquesne. Sfeervolle fotografie van Bernard Malaisy. Stereo.

Qui mange qui ?

1997 | Romantiek

Frankrijk 1997. Romantiek van Dominique Tabuteau. Met o.a. Catherine Jacob, Roger Mirmont, Julien Guiomar, Ludwig Stanislas Loison-Robert en Anna Gaylor.

Rose (Jacob) is controleur van de eetwareninspectie. Haar relatie is juist afgesprongen en ze gaat medogenloos te werk in haar nazicht op hygi[KA3]ene van restaurants en winkels. In het restaurant van Martial (Mirmont) gaat ze zo hatelijk te werk dat deze zijn hoop op het verkrijgen van een ster wel kan laten varen. Martials oom Ren[KA1]e (Guiomar) is een ouwe bajesklant en hij weet van aanpakken. Hij drogeert Rose en deponeert haar op een vuilnisbelt. Op slag is ze haar geloofwaardigheid kwijt. Rose is woedend. Romantische komedie waarin veel te veel getaterd wordt. De film bevat alle denkbare clich[KA1]es, bij elkaar geraapt om een niet-denkend publiek te verstrooien. Wat tederheid, wat humor, wat liefde, gekruid met een vleugje suspense en een paar tranen van ontroering. Dit alles gemixt tot een gemakkelijk drinkbare cocktail door scenaristen Natalie Carter en Dominique Roulet, naar een origineel (?) gegeven van Catherine Jacob. Fotografie is van Vincent Jeannot.

Que la lumière soit !

1997 | Komedie, Fantasy

Frankrijk 1997. Komedie van Arthur Joffé. Met o.a. Hélène de Fougerolles, Tchéky Karyo, Ticky Holgado, Pierre Arditi en Sergio Castellitto.

In deze fantastische vertelling treedt god hoogst persoonlijk op, vermomd als een beschermengel, die nadat hij zijn scenario voltooid heeft, afdaalt naar de aarde om de ideale regisseur te vinden. Regelmatig van gedaante verwisselend ontmoet god een zekere Jeanne (De Fougerolles), aan wie hij zijn project voorlegt. Zij geeft het aan haar baas Harper (Karyo), die het aanvaardt op voorwaarde dat zij een aantal veranderingen doorvoert. Als god er achter komt, is het te laat. Hij voelt zich verraden en ontmaskert in Harper de duivel. Hij ziet er vanaf en legt de opnames stil. Jeanne is wanhopig, gaat op zoek naar de almachtige, dwaalt door de straten en laat zich insluiten in een psychiatrische inrichting. Ze ontsnapt met de hulp van een aantal geestelijke gehandicapte patiënten. Met de camera aan de schouder legt ze haar dromen vast op de gevoelige laag. De film wordt op deze manier voltooid en gaat in een kathedraal in première. De reacties zijn laaiend enthousiast. Op lichte toon behandelt het scenario van regisseur Joffé het thema van een film die nog gemaakt moet worden en een film die gedraaid wordt. Hij wisselt steeds van zijde om een ongrijpbaar onderdeel van de film uit te bannen: de succesfactor. De rolprent bevat cameo's van talloze coryfeeën uit de film- en glitterwereld, die de kijker vrolijke knipoogjes geven. Meesterfotograaf Philippe Welt heeft zijn taak heel inventief verricht, waardoor de enscènering uitblinkt, maar hij overtreft het eenmalige succes van god bij diens première uiteraard niet.

Messieurs les enfants

1997 | Komedie, Familiefilm

Frankrijk 1997. Komedie van Pierre Boutron. Met o.a. Pierre Arditi, François Morel, Zinedine Soualeme, Catherine Jacob en Jean-Louis Richard.

Drie kinderen, Pope (Arditi), Pierre (Morel) en Isma[KA3]el (Soualeme) zijn de drijfveren van deze grapjesfilm. Ze vormen samen met hun leraar Crastaing (Richard) een explosief kwartet. Om hen uit te dagen geeft Crastaing hen op een opstel te schrijven met als onderwerp: als je wakker wordt, merk je dat je ouders kinderen zijn geworden. De volgende morgen worden de opstellen ingeleverd en wat blijkt: de ouders zijn weer kinderen en hun kinderen zijn volwassen. Het wordt nog veel zotter als Crastaing bij een van de leerlingen komt en zelf ook een kind blijkt te zijn. Er verschijnt een deurwaarder die beslag wil leggen op de meubelen, maar de kinderen die nu volwassenen zijn geworden, zetten een val en ontwijken de zaak met een list: ze verplichten Crastaing een nieuw onderwerp op te geven zodat ze weer terug kunnen in hun eigen omhulsel. Scenarioschrijver Daniel Pennac is specialist in een dergelijk genre en het lijkt allemaal zeer veelbelovend en hij haalt ons een wereld binnen, waarin alles op zijn kop staat. Helaas steunt de regie veel teveel op het overdreven en afwijkende gedrag, waardoor de verveling algauw toeslaat. Die eerder genoemde regie heeft namelijk het zwakke spel niet goed in de hand, terwijl de hoofdrollen toch spelers van formaat zijn. Waarschijnlijk heeft men zich blind gestaard op de speciale effecten en is men blijven steken in de enscènering; dat is heel erg jammer, want normaal gesproken maak je met een goed idee, een goede film. De fotografie is van François Cantonné.

Chercheur d'héritiers : Hélène ou Eugénie ?

1997 | Drama

Frankrijk 1997. Drama van Olivier Langlois. Met o.a. Philippe Volter, Catherine Jacob, Gaëlle Dill, Bernadette Lafont en Kathie Kriegel.

Een rijke industrieel komt om het leven bij een auto-ongeval. De erfenis lijkt een eenvoudige zaak. Er is enkel V[KA1]eronique (Jacob), de weduwe. Tijdens de begrafenis verschijnt er echter eensklaps een jongedame die beweert Eug[KA1]enie (Dill) te zijn, de dochter van de overledene. Niemand die iets van haar bestaan afwist. V[KA1]eronique schakelt Lo[KA3]ic Janvier (Volter) in, een expert in erfeniszaken. Lo[KA3]ic begint zijn onderzoek bij C[KA1]edric (Renaud), een jonge bokser, de vriend van Eugénie. Deze leerde het meisje twee jaar voordien kennen. Ze werd opgevoed door haar moeder, die ondertussen overleden is. Waar kan Loïc zich vergewissen van de echtheid van de verklaringen van het meisje? Een psychologisch drama dat de moeilijkheden toont om iemands afkomst te onderzoeken. De film geeft de kans om de technieken te leren kennen van een minder bekend beroep: de erfenisonderzoeker. Een interessant gegeven dat duchtig ontsierd wordt door een waterval aan dialogen. Daniel Riche en regisseur Langlois schreven het scenario. Achter de camera werd plaatsgenomen door Richard Andry.

Sur un air de mambo

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Jean-Louis Bertucelli en Sabine Ullmann. Met o.a. Catherine Jacob, Jean-Paul Muel, Bernard Alane, Betty Bomonde en Jean-Jacques Moreau.

Muel en zijn vrouw Jacob runnen een niet zo goed lopende kapperszaak. Muel is een driftkikker die niemand ontziet: zijn vrouw Jacob niet, zijn dochter Bomonde niet, zelfs de weinige vaste klanten niet. Hij veroorzaakt een auto-ongeval, lIgt een tijdje in coma, ontwaakt, maar lijdt aan geheugenverlies. Hij is meteen een andere man geworden, levenslustig, joviaal, grappig... Kleurrijke personages en sappige dialogen van Sabine Ullmann en regisseur Bertucelli, naar diens eigen 'herinneringen'. Roodharige Jacob is onweerstaanbaar als kapster van middelbare leeftijd met de allures van een midinette. Muel glijdt moeiteloos van klerelijer in de huid van gelukzalige geestesgestoorde. Alane schittert als vleiende meester-dameskapper. Franse boulevardkomedie op zijn best.

Oui !

1996 | Romantiek

Frankrijk 1996. Romantiek van Alexandre Jardin. Met o.a. Miguel Bosé, Chiara Caselli, Pierre Palmade, Jean-Marie Bigard en Catherine Jacob.

Tijdens de hete zomerdagen in de vakantie maken negen vrienden de balans op van hun seksuele ervaringen. Er wordt het nodige gepocht, maar ze besluiten allemaal zichzelf helemaal te geven in een relatie en er uitsluitend voor te zorgen dat ze hun partner volledig bevredigen. Er is veel zon in deze komedie die in de handen van een regisseur als Eric Rohmer een geslaagde zedenschets van de generatie van de jaren 1990 had kunnen worden. Regisseur-scenarioschrijver Jardin is het niet gelukt om een film te maken die meer op jongeren gericht is, gekruid is met opvallend doorzichtige dialogen, zodat het lijkt alsof het geheel uit de brievenrubriek van een meisjesblad komt. Gelukkig is het geen onderbroekenlol, maar de beoogde verfijning heeft men evenmin bereikt. Negen mensen op zoek naar een goed uitgewerkt scenario. Achter de camera nam Manu Téran plaats.

La vie à trois

1996 | Komedie

Portugal/Frankrijk 1996. Komedie van Christiane Lehérissey. Met o.a. Isabel Otéro, Aurélien Recoing, Catherine Jacob, Roger Mirmont en Bruno Madinier.

Al vijf jaar leven Lise (Ot[KA1]ero) en Gilles (Recoing) passioneel bij elkaar. Dan wordt Marina geboren en is het gedaan met het onbezorgde, de rust en de passie. Spanningen komen in de plaats. Gilles voelt zich naar het tweede plan verwezen en werpt zich als een bezetene op zijn werk. Lise staat alleen als moeder en als werkende vrouw, want haar job kan ze niet opgeven. Verwijten en jaloezie volgen. Ze verwijten elkaar wederzijds onbegrip. Gilles doet een onhandige poging om hun vroeger leventje terug aan te vatten. Een sentimentele komedie over een zorgeloos levend echtpaar dat eensklaps geconfronteerd wordt met de komst van een baby. Het idee is leuk (en alledaags), maar de personages zijn teveel met zichzelf bezig om ook voor de kijker boeiend te zijn. Dominique Lancelot en Joëlle Goron baseerden hun scenario op de roman L'absent van Alexandra Lapierre. Fotografie van José Antonio Loureiro.

Delphine : 1 Yvan : 0

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Dominique Farrugia. Met o.a. Julie Gayet, Serge Hazanavicius, Alain Chabat, Dominique Farrugia en Lionel Abelanski.

Yvan (Hazanavicius) spreekt Japans en laat toeristen uit het land van de rijzende zon de beroemde bezienswaardigheden van Parijs zien. Zijn vriendin Delphine (Gayet) is correctrice op een grote uitgeverij. Het stel wordt een jaar lang gevolgd door een cameraploeg en we maken in de vorm van reality-tv hun volslagen oninteressante bestaan (een regenachtige vakantie, familiebezoek, etc.) mee. Het blijkt dat Yvan evenveel over heeft voor twee kameraden, Thierry (Abelanski) en Serge (regisseur Farrugia), als voor Delphine. Eén keertje springt Yvan uit de band als hij een nachtje vreemd gaat, waarop Delphine hem de deur uit zet. Voor de rest van de film zien we hoe Yvan haast wanhopige pogingen onderneemt om het weer goed te maken met Delphine. Aan het eind van het jaar wordt de balans opgemaakt, alsof we te maken hebben met sportuitslagen. Het scenario is van debuterend regisseur Farrugia en hoofdrol Hazanavicius, die elkaar kennen uit de theatergroep Les nuls. Het camerawerk is van Pascal Gennesseaux. Deze ongeloofwaardige en supersaaie film is van nul en generlei waarde, maar een ster van waardering voor Gayet en de productie.

Pourvu que ça dure

1995 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1995. Komedie van Michel Thibaud. Met o.a. Jean-Pierre Bisson, Catherine Jacob, Olivier Pajot, Didier Benureau en Emmanuelle Seigner.

Dit is het avondvullende speelfilmdebuut van Thibaud, die het vak leerde bij regisseurs als Claude Sautet, Claude Pinoteau, Francis Veber en Diane Kurys. Als second-unit regisseur bij succesvolle kluchten-koning Jean-Marie Poir[KA1]e kreeg hij de smaak te pakken van de komedie. Thibaud haalde een motorrijdersduo, dat naam gemaakt had als stuntrijders, in de film als hoofdrollen. Darmon en Holgado spelen, resp. Victor Brulin en Joseph Ponty, die motorordonnance bij de politie zijn. Ze moeten in weer en wind adjunct-burgemeester Jacques Debreuil (Bisson) begeleiden op zijn verkiezingstoernee. Victor wordt verliefd op de lieftallige assistente van Debreuil, Julie Neyrac (Seigner), maar als Debreuil de twee tortelduifjes betrapt, schorst hij Victor voor onbepaalde tijd. Victor zich wil wreken en ontdekt toevallig dat Debreuil in smerige zaakjes verwikkeld is. De combinatie van het onbenullige scenario van Christian Biegalski en Philippe Isars met de twee motorrijders, die wel goed kunnen stunten, maar niet zo geweldig acteren, heeft ervoor gezorgd dat het een vederlichte film is geworden, die men gerust mag missen. De fotografie is van Bruno Delbonnel.

Les grands ducs

1995 | Komedie

Frankrijk 1995. Komedie van Patrice Leconte. Met o.a. Jean-Pierre Marielle, Philippe Noiret, Jean Rochefort, Catherine Jacob en Michel Blanc.

Naar hysterie overhellende klucht waarvoor Leconte zijn drie acteerkanonnen wellicht iets te veel de vrije hand liet. Derdeplansacteurs op leeftijd Eddie, Victor en Georges (vertolkt door respectievelijk Rochefort, Noiret en Marielle) gaan gezamenlijk met hetzelfde boulevardstuk op Frankrijk-tournee. Producent Shapiron (Michel Blanc), vrijwel bankroet, tracht heimelijk de onderneming te saboteren zodat hij het verzekeringsgeld kan opstrijken. Eduardo Serra's kleurrijke 'Scope-fotografie en het middels de montage nog opgeschroefde turbotempo verhullen niet dat deze lawaaierige, bijzonder vermoeiende film te zelden leuk is. Met Nederlandse ondertiteling.

Barrage sur l'Orénoque

1995 | Avonturenfilm, Drama

Venezuela/Frankrijk 1995. Avonturenfilm van Juan Luis Buñuel. Met o.a. Elizabeth Bourgine, Georges Corraface, Catherine Jacob, Anne-Marie Pisani en Luna Sentz.

Na de plotselinge dood van haar echtgenoot aanvaardt Dominique Vallorie (Bourgine) de leiding over diens opdracht, een dam bouwen op de Orinoco in Venezuela, van hem over te nemen. Ter plaatse merkt ze al vlug dat het heel wat moeilijker zal gaan dan ze dacht. Niet enkel is de Amerikaanse concurrentie bijzonder sterk, maar bovendien voelt ze zich bedreigd. Was de dood van haar man wel degelijk een ongeval of was het moord? Er ontwikkeld zich een liefdesrelatie tussen haar en Pablo (Corraface) wanneer ze ontdekt dat ze zwanger is van haar overleden man. Een verhaal dat niet zou misstaan in een romantisch blad voor overrijpe bakvissen, maar dat schitterend (en met een gigantisch budget) in beeld gebracht werd. De acteurs leven zich goed in hun rol in maar worden tegengewerkt door het scenario van Patrick Meadeb, Margarita Cadenas en Georges Desmouceaux, naar een verhaal van Cadenas en Meadeb. Oogstrelende fotografie van Armand Marco. Oorspronkelijk uitgezonden in twee delen. Nicam Stereo.

Neuf mois

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Patrick Braoudé. Met o.a. Patrick Bouchitey, Philippine Leroy-Beaulieu, Catherine Jacob, Patrick Braoudé en Daniel Russo.

Psychiater Braoudé preekt altijd: 'Waarom willen we kinderen? Iedereen zou zich dit moeten afvragen, voordat hij of zij gaat vrijen!' Als zijn vrouw Leroy-Beaulieu hem vertelt dat zij in verwachting is van een tweede, krijgt hij een zenuwinzinking. Rondom dit idee is een film gemaakt, die met een slakkengang de zwangerschapsperiode tot een eeuwigheid maakt. Kluchtig en smakeloos gesnier op slecht geoutilleerde ziekenhuizen, onervaren gynaecologen, vreetbuien, slapeloosheid en de angst om te vrijen met een dikke buik moeten het leuk maken. De finale die iedereen gelukkig moet maken met de geboorte, is ronduit banaal. Het was de bedoeling een TROIS HOMMES ET UN COUFFIN of een LA VIE EST UN LONG FLEUVE TRANQUILLE te maken, maar dat is niet gelukt. Scenario van regisseur/hoofdrol Braoudé. Het camerawerk is van Jean-Yves Le Mener.

Les braqueuses

1994 | Komedie, Misdaad

Frankrijk 1994. Komedie van Jean-Paul Salomé. Met o.a. Catherine Jacob, Clémentine Célarié, Alexandra Kazan, Nanou Garcia en Annie Girardot.

Vier vrouwen hebben een lastig leven, met geldgebrek, relatieperikelen en ander ongemak. Op een dag zijn ze getuige van een overval. Terwijl de winkelier de dader achtervolgt halen de dames de kassa leeg. Het is het begin van een criminele carrière, die overigens met horten en stoten op gang komt. Om uit te zoeken hoe dat nou moet, een gijzelaar koeieneren of een pistool vasthouden, bekijkt het kwartet oude Jean-Paul Belmondofilms. De regisseur van deze aardige komedie leerde het vak bij Claude Lelouch.

Le Jardin des Plantes

1994 | Komedie

Frankrijk 1994. Komedie van Philippe de Broca. Met o.a. Claude Rich, Salomé Stévenin, Rose Thierry, Samuel Labarthe en Gert Burkhard.

In de lente van 1944 houdt Ferdinand Bonnard (Rich) zich rustig bezig met zijn plantjes en bloemetjes. Hij is directeur van de botanische tuin, Le Jardin des Plantes, nabij het Gare d`Austerlitz in Parijs. Bonnard is pacifist. De oorlog (WO II) en het verzet lijken ver weg. Zijn wereld stort echter plotseling in als zijn zoon door de nazi`s wordt ge[KA3]executeerd als represaille na een aanslag. Ferdinand Bonnard neemt Philippine (Stévenin), het acht-jarig dochtertje van zijn zoon, onder zijn hoede en verzwijgt voor haar de moord door de gehate bezetter op haar vader. Hij vertelt Philippine dat hij een verzetsheld is en het kind gaat steeds meer op in dit leugentje om bestwil. Ondanks de dramatische achtergrond schotelt De Broca, die ook het scenario schreef, een melange van humor en tederheid voor. Het hele jonge actricetje Stévenin steelt met haar spontaniteit de show.

La soif de l'or

1993 | Komedie, Actiefilm

Frankrijk 1993. Komedie van Gérard Oury. Met o.a. Christian Clavier, Tsilla Chelton, Catherine Jacob, Philippe Khorsand en Marine Delterme.

Clavier is een ongelooflijke vrek. Met zijn onderneming heeft hij een fortuin verduisterd dat hij omzet in goud. Samen met zijn geldzieke oma beraamt hij een plannetje om het edele metaal naar Zwitserland te brengen. Zijn vrouw en zijn chauffeur hebben in de gaten wat er aan de hand is en zijn van plan er een stokje voor te steken om zelf om de buit een luxe leventje te gaan leiden. Verschrikkelijk flauwe komedie waarbij niet te lachen valt. Clavier werkt hooguit op de zenuwen. De ellenlange openingsscène waarin hij een wegwaaiend briefje van vijfhonderd franc achternazit is gewoonweg idioot en de rest van de film blijft op dat niveau. Oury - van wie we beter gewend zijn - schreef het scenario samen met Clavier en Muriel Jullian. Fotografie van Tonino Delli Colli. Dolby Stereo. Panavision.

Dieu que les femmes sont amoureuses

1993 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1993. Komedie van Magali Clément. Met o.a. Catherine Jacob, Etienne Chicot, Mathieu Carrière, Yves Beneyton en Grace De Capitani.

Anne (Jacob) blijft altijd goed gehumeurd hoewel ze haar beperkte tijd moet verdelen tussen haar baan in de montagekamer bij een tv-omroep, haar vrienden en haar drie kinderen. Thuis laat niemand haar met rust, want er komen steeds de meest uiteenlopende figuren over de vloer zoals haar moeder (Audret), de studente die op haar acht-jarige tweeling let, haar ex-man Daniel (Carri[KA2]ere), diens minnares, en Regis (Malo), haar geliefde, een dokter, die gehuwd is. Ze staat er altijd alleen voor en hoopt als haar grote liefde Arthur (Chicot) terugkeert van hem de steun te krijgen, die ze nodig heeft, maar Arthur is componist en heeft meer aandacht voor zijn muziek dan voor haar. Het portret van een verliefde vrouw die zo overbelast is, dat zelfs de kijker tussen de bomen het bos niet meer ziet. Hoofdrol Jacob weert zich krachtig om haar complexe personage gestalte te geven. Het scenario is van regisseuse Clément. Het camerawerk is van Pierre Lhomme.

La fille de l'air

1992 | Romantiek, Drama, Thriller

Frankrijk 1992. Romantiek van Maroun Bagdadi. Met o.a. Béatrice Dalle, Thierry Fortineau, Hippolyte Girardot, Jean-Claude Dreyfus en Roland Bertin.

Een doorsnee-moeder haalt met een helikopter haar man, een gangster die meer dan dertig jaar moet uitzitten voor een reeks gewelddadige overvallen op supermarkten, op van het dak van de Santé-gevangenis in Parijs. Dit waar gebeurde verhaal over een gewone vrouw die na deze ongewone daad een volksheldin wordt, sprak de Franse cineast van Libanese komaf kennelijk aan. Hij heeft deze rol aan Dalle toevertrouwd, die haar sexy gedrag even laat voor wat het is om te tonen, dat ze ook intens gevoelig spel aan kan. Wat betreft Fortineau, hij geeft uitstekend de tragiek van het opgesloten zitten weer. De film werd gemaakt in reportage-vorm en kenmerkt zich door een nuchtere regie. Blijft spannend tot aan het eind, al is dat bij iedereen bekend. Scenario van Bagdadi en Florence Quentin. Camerawerk van Thierry Arbogast.

Mon père, ce héros

1991 | Komedie, Drama

Frankrijk 1991. Komedie van Gérard Lauzier. Met o.a. Gérard Depardieu, Marie Gillain, Catherine Jacob, Patrick Mille en Charlotte de Turckheim.

De gescheiden André (Depardieu) brengt de vakantie door met zijn dochter Véro (Gillain) op het eiland Mauritius, waar ze ieder jaar rust en ontspanning zoeken. Dit keer verloopt het echter anders dan andere jaren: Véro staat met haar vijftien jaar in de belangstelling bij de jongens en wordt verliefd op de leuke Benjamin. Om de jongen jaloers te maken zegt ze dat André haar minnaar is, zodat haar vader al gauw bekend staat als een liefhebber van jonge meisjes. De jonge acteurs zijn goed, Depardieu draait op routine.

Merci la vie

1991 | Drama

Frankrijk 1991. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Charlotte Gainsbourg, Anouk Grinberg, Gérard Depardieu, Michel Blanc en Jean Carmet.

'Ik kan niet over de film praten, want ik heb het verhaal nog niet begrepen.' Dixit Blier over zijn absurdistische hutspot van drama, zwarte komedie, tijdsbeeld en farce. Waarin braaf schoolmeisje Camille (Gainsbourg) de vers gehuwde en fris gemaltraiteerde Joëlle (Grinberg) ontmoet en zich samen met haar nieuwe hartsvriendin in het volle chaosleven stort. Cine-anarchist Blier doet z'n klassieker Les valseuses dunnetjes over met twee actrices zonder vangnet, maar ergens tussen AIDS-epidemie en WO II-scènes raakt hij het spoor bijster. Bijrollend: Michel Blanc, Gérard Depardieu, Jean-Louis Trintignant.

Tatie Danielle

1990 | Komedie

Frankrijk 1990. Komedie van Étienne Chatiliez. Met o.a. Tsilla Chelton, Catherine Jacob, Isabelle Nanty, Neige Dolsky en Eric Prat.

Tweede film van de Franse cineast Étienne Chatiliez is een zwarte komedie over de oude tante Danielle (glansrol van de 71-jarige actrice Tsilla Chelton) die na de dood van haar huishoudster intrekt bij haar achterneef en zijn gezin in Parijs. Veel plezier hebben ze daar niet van de nieuwe 'logee': Danielle maakt jong en oud in haar omgeving methodisch het leven zuur. Wat moet ze anders? Lief zijn voor de kinderen? Dat boeit niet. Pas als de wanhopige familie naar Kreta afreist om even van tante af te zijn, krijgt ze haar trekken thuis.

Ne vous fâchez pas, Imogène !

1988 | Komedie, Mysterie

Frankrijk 1988. Komedie van François Leterrier. Met o.a. Dominique Lavanant, Roger Mirmont, Antoine Duléry, Jean-Michel Molé en Julie Jezequel.

Imog[KA1]ene Le Dantec (Lavanant) groeide op in Plouquirec, een stadje in Bretagne, als dochter van een admiraal/oorlogsheld. Na de dood van haar vader vestigt ze zich in Parijs waar ze werk vindt als secretaresse bij het Ministerie van Binnenlandse Zaken. Daar ze de streek goed kent wordt ze door haar baas naar Bretagne gezonden om een belangrijk document, dat betrekking heeft op de nucleaire situatie van Frankrijk, op te halen en, onder strikte geheimhouding, af te leveren aan een contactpersoon in haar geboortestadje. Al van in het begin loopt alles verkeerd en bovendien zijn er nog andere partijen geïnteresseerd in de inhoud van het pakje dat ze ontving. Een overtrokken komedie van vergissingen. De situaties zijn voorspelbaar en de acteurs schmieren dat het een lust is. Het eerste deel van een reeks van dertien films rond het personage van Imogène, een doodgewone jonge vrouw die in allerlei onfrisse praktijken betrokken wordt, volgens de producenten met plezierige gevolgen. Het scenario werd geschreven door Michel Crisolia en Martin Lamotte naar een roman van Exbrayat. Fotografie is van Martial Thury. Gevolgd door IMOGENE EST DE RETOUR.

Les Maris, les Femmes, les Amants

1988 | Drama, Komedie

Frankrijk 1988. Drama van Pascal Thomas. Met o.a. Susan Moncur, Clément Thomas, Emilie Thomas, Olga Vincent en Michel Robin.

Een prettige verrassing, deze eerste film van Thomas sinds 1980. Een ironische en soms felle film over een groepje mensen dat de vakantie aan zee doorbrengt. Geen echt verhaal, maar een soort mozaïek à la Jacques Tati en Pierre Etaix. Hoewel de regisseur niet het niveau haalt van deze twee meesters, bevat de film een serie grappige scènes. De personages worden nooit echt belachelijk gemaakt, want Thomas voelt zich duidelijk met hen verbonden. Scenario van de regisseur en François Caviglioli. Camerawerk van Renan Polles.

La vie est un long fleuve tranquille

1988 | Komedie, Drama

Frankrijk 1988. Komedie van Étienne Chatiliez. Met o.a. Benoît Magimel, Valérie Lalande, Daniel Gélin, Patrick Bouchitey en Denis Barbier.

In de (weinig talrijke) gelederen van satirische cineasten is het wegvallen van een Jacques Tati extra goed te merken terwijl Pierre Etaix erg weinig filmt sinds 1971. Deze debuutfilm verraadt een bijzonder temperament. De beschrijving van het dagelijks bestaan van twee families: een 'fatsoenlijk' burgergezin en een ander gezin waar de domheid en slechte smaak van afstraalt. Chatiliez en zijn co-scenariste Florence Quentin hebben naar hartelust zoveel mogelijk wrange, sarcastische en pikante sketches bij elkaar gezocht. Deze schets van de Fransen is niet erg vrolijk en niet bepaald vriendelijk, maar in elk geval kan er gelachen worden.

Julien Fontaines : Week-end au paradis

1985 | Misdaad

Frankrijk 1985. Misdaad van Guy-André Lefranc. Met o.a. Jacques Morel, Sophie Artur, Jacqueline Noelle, Marianne Amska en Liliane Contenceau.

Na de tragische dood van hun vriendin zeggen drie prostitu[KA1]ees uit de Parijse regio hun souteneurs op. Magistraat Fontanes (Morel) moet hen beschermen tegen vergeldingsacties. Afgezien van een ongeloofwaardig uitgangspunt - een rechter-commissaris is geen politieman - valt op dat het scenario van Jean Cosmo nauwelijks vondsten bevat, terwijl de prostituées niet erg realistisch aandoen. Een psychologische thriller zonder psychologie en met onuitgewerkte karakters. Een van de onbenulligste afleveringen uit deze serie, die sowieso al niet veel voorstelt.

op televisie
3 uitzendingen

48 heures par jour (2008) is deze week driemaal op televisie. Log in om een abonnement aan te maken

Datum
Zender
Tijd
maandag 25 december
TV 5 Monde Europe
23:20 - 00:45
vrijdag 22 december
TV 5 Monde Europe
18:39 - 20:04
zondag 17 december
TV 5 Monde Europe
21:01 - 22:28

Reageer