Marcello Mastroianni

1924 -1996 Acteur

Marcello Mastroianni (1924-1996) is acteur.
Er zijn 155 films gevonden.

Meine Schwester Maria

2003 | Documentaire, Biografie

Zwitserland/Duitsland/Oostenrijk 2003. Documentaire van Maximilian Schell. Met o.a. Maria Schell, Maximilian Schell, Falko Skrabal, Gerhard Hannak en Harry Stuhlhofer.

Maria Schell werd in 1926 in Wenen (Oostenrijk) geboren en verhuisde op jeugdige leeftijd met haar familie naar Zwitserland. Haar vader was schrijver en haar moeder actrice. Haar broer is de beroemde acteur Maximilian, die in 1984 een onvergetelijk portret van Marlene Dietrich draaide. Toen Maria zestien jaar was stond ze voor het eerst voor de camera in een belangrijke bijrol in de Zwitserse film STEIBRUCH van Sigfrit Steiner, die in Schwyzerd[KA3]uts gedraaid werd. Haar internationale doorbraak kwam in 1954 met de film DIE LETZTE BR[KA3]UCKE van Helmut K[KA3]autner toen zij op het filmfestival van Cannes in 1954 de speciale prijs ontving. De aanbiedingen kwamen van alle kanten en zo zat zij in 1956 in GERVAISE van Ren[KA1]e Cl[KA1]ement, waarvoor zij in Veneti[KA3]e de Volpi bokaal in ontvangst mocht nemen. Ze speelde in legendarische films met de grote sterren van Hollywood: Gary Cooper, Yul Brunner enz. en werd zij door beroemde mensen geregisseerd: Robert Siodmak, Richard Brooks, enz. Maximilian laat de kijker eerst fragmenten uit de films zien, waaronder THE BROTHERS KARAMAZOV (1958), THE HANGING TREE (1959), THE VOYAGE OF THE DAMNED (1976), SUPERMAN (1978), LA PASSANTE DU SANS-SOUCI (1982) enz. en je hoort hem vragen stellen en haar antwoorden. Pas later komt ze in beeld en zie je dat ze in een rolstoel zit. Er wordt gepraat met haar dokter en de kijker begrijpt dat ze een probleem moet hebben met de hersenschors (wat precies, wordt niet duidelijk), waardoor ze haar zelfstandigheid kwijt is. Ze is verslingerd aan tv. In haar huis, de familieboerderij in het Oostenrijkse K[KA3]arnten, staan elf tv-toestellen. Uit het gesprek begrijpt de kijker dat ze geen besef van geld heeft en dat ze zich diep in de schulden heeft gewerkt. Maximilian probeert haar uit de klauwen van deurwaarders te houden en is bereid zijn schilderijencollectie te veilen. Een fascinerend, aandoenlijk, liefdevol, wonderlijk en uniek portret van een grote actrice, die drie jaar nadat deze film was gemaakt, stierf aan de complicaties van een longontsteking op 79-jarige leeftijd. Maria speelde vanaf het midden der jaren 1960 regelmatig in tv-films en haar laatste rol was die van een moeder-overste in TATORT - HEILIG BLUT (1996), een kleine, maar onvergetelijke rol, die zij met verve deed. De commentaarstem is van Maximilian Schell, die ook het scenario schreef met Gero von Boehm naar de tekst van Brief an Maria van Natasha Schell, Maximilians echtgenote. Het camerawerk is van Piotr Jaxa.

Viagem ao principio do mundo

1997 | Drama

Frankrijk/Portugal 1997. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Marcello Mastroianni, Jean-Yves Gautier, Leonor Silveira, Diogo Dória en Isabel De Castro.

Semi-autobiografische film van de Oliveira, met Mastroianni in zijn laatste rol. Hij speelt de filmregisseur Manoel, op locatie aan het filmen ergens in Portugal. Een van zijn acteurs, een Fransman met een Portugese vader, wil op zoek naar de geboorteplaats van zijn vader. De filmploeg gaat naar het geboortedorpje van de man, dit doet Manoel terugdenken aan zijn eigen jeugd. Manoel de Oliveira kreeg de FIPRESCI-award bij de uitreiking van de Europese film-awards.

Marcello Mastroianni : mi ricordo, sì, io mi ricordo

1997 | Documentaire, Biografie

Italië 1997. Documentaire van Anna Maria Tatò.

Regisseuse Tat[KA2]o deelde tot aan Marcello`s dood 22 jaar van haar leven met de `mooiste en benijdenswaardigste jongen van het witte doek`, die ooit door de Italiaanse cinema werd voortgebracht. Ze produceerde zes uur materiaal, maar de hier besproken festivalversie die voor een beperkte bioscoopdistributie bedoeld is, duurt `slechts` ruim anderhalf uur. Op de tv zal het portret van de `latin lover` een dikke twee uur duren. Tat[KA2]o en Mastroianni zouden gelijke hand in de inhoud van de film gehad hebben. Toch is het niet zeker wie wat besliste. Zo komt de kijker bijvoorbeeld weinig over het persoonlijke leven van Mastroianni te weten, en ook niet over de `vrouwen` uit zijn filmcarri[KA2]ere, w.o. Faye Dunaway, Catherine Deneuve (met wie hij een dochter had) en zijn eerste vrouw Flora, wan wie hij officieel niet kon scheiden, omdat Italië een katholiek land is en de paus in die zaken nu eenmaal zeggenschap heeft. Zelfs Sophia Loren is uitsluitend aanwezig via een foto. De kijker krijgt een goede indruk van Marcello's bewondering voor Luchino Visconti, Vittorio De Sica en Marco Ferreri. Mastroianni werd internationaal bekend door LA DOLCE VITA van Federico Fellini, maar de samenwerking tussen beide mannen ging niet van harte; hij was gebaseerd op wederzijds respect. We krijgen de indruk dat Marcello in de omgang een prettig mens was en dat hij bereid was bijna iedere rol te spelen die hem werd voorgelegd. Waarschijnlijk heeft zijn levensgezellin Tatò hem een beetje gedomineerd en is zij verantwoordelijk voor dit hele selectieve portret, waaruit veel is weggelaten. Niettemin boeiend genoeg en zeker verplichte kost voor filmstudenten. Het camerawerk is van Giuseppe Rotunno.

Trois vies & une seule mort

1996 | Komedie, Misdaad

Frankrijk/Portugal 1996. Komedie van Raoul Ruiz. Met o.a. Marcello Mastroianni, Anna Galiena, Marisa Paredes, Melvil Poupaud en Chiara Mastroianni.

Alsof hij wist dat dit een van de laatste films was die hij zou maken speelt Marcello Mastroianni gelijk maar vier rollen. In zijn eerste rol vermoordt hij de man van zijn ex. In de tweede rol is hij een professor die zijn vak opgeeft om bedelaar te worden. Daarna speelt hij een griezelige butler in wiens kasteel een jong koppel is uitgenodigd door een weldoener. Tenslotte speelt hij een gestresste industrieel. Aan het einde blijkt dat de rollen meer met elkaar van doen hebben dan op het eerste oog leek. Sfeervol, intrigerend psycho-drama.

Sostiene Pereira

1995 | Drama

Frankrijk/Portugal/Italië 1995. Drama van Roberto Faenza. Met o.a. Marcello Mastroianni, Stefano Dionisi, Nicoletta Braschi, Daniel Auteuil en Joaquim de Almeida.

Lissabon 1935. Vele Italiaanse anti-fascisten vestigden zich hier. Onder hen Pereira (Mastroianni), die, sinds het overlijden van zijn vrouw, door de dood geobsedeerd wordt. Hij is cultureel redacteur van een belangrijke krant en op een dag ontmoet hij een jonge aspirant-journalist, Dionisi, die bruist van het leven. De jongen stelt zich echter op als een rebel en hij hekelt het fascisme, wat niet strookt met de onafhankelijke instelling van de krant. Diverse ontmoetingen doen Pereira inzien dat je niet steeds onafhankelijk kunt blijven, temeer daar ook in Portugal het fascisme de kop begint op te steken. Schitterend geacteerd drama van een uitgebluste journalist die door contact met een jonge rebel zelf ook terug opstandig wordt. Prachtig tijdsbeeld waarin we stelselmatig de druk van het fascisme voelen groeien. Het einde van de film is onvergetelijk. Knap gestructureerd scenario van Faenza, Sergio Vecchio en Antonio Tabucchi, wiens roman aan de basis ligt van de film. Nostalgisch ogende fotografie van Blasco Giurato. Dolby Stereo S.R.

Fare un film é per me vivere

1995 | Documentaire, Biografie

Frankrijk/Duitsland/Italië 1995. Documentaire van Enrica Antonioni. Met o.a. Michelangelo Antonioni, Tonino Guerra, Wim Wenders, Inès Sastre en John Malkovich.

Een reportage over het draaien van PAR DELA LES NUAGES, de eerste film van Michelangelo Antonioni in dertien jaar. Ziekte plaatste hem op non-actief, maar door zijn wilskracht was hij er toch in geslaagd dit project rond te krijgen. Hij regisseert de film in nauwe samenwerking met Wim Wenders. Praten kan hij haast niet meer, dus gebruikt hij gebarentaal. Verschillende van de medewerkers aan de film getuigen over hun samenwerking met de oude, maar nog steeds erg actieve, grootmeester van de zevende kunst. Een documentaire die duidelijk met veel liefde gemaakt werd door zijn echtgenote Enrica. Het is in elk geval indrukwekkend hoe deze man, gehandicapt als hij is, toch nog zijn persoonlijkheid doet uitstralen over de set. Roberto Missiroli was verantwoordelijk voor de montage. Opgenomen tijdens de draaidagen in Ferrara door Agnès Godard en Thomas Balmès.

Al di là delle nuvole

1995 | Drama, Romantiek

Italië/Frankrijk/Duitsland 1995. Drama van Michelangelo Antonioni en Wim Wenders. Met o.a. Jeanne Moreau, Marcello Mastroianni, Jean Reno, Vincent Perez en Chiara Caselli.

De bundeling van krachten door surrealisme-grootmeesters Antonioni (L´avventura) - sinds zijn hersenbloeding in 1985 inactief - en Wenders (Der Himmel über Berlin) leverde weliswaar geen klassieker op, toch is Par-delà les nuages door zijn vorm een interessant werk. In deze vorm zijn beeld, gevoel en associatie belangrijker dan karakter en verhaal. De film is een vierluik. De gemene deler wordt gevormd door het personage van Malkovich, een regisseur die op zoek is naar materiaal voor zijn film. In vier verhalen zien we de potentiële kandidaten voor de film. Telkens gaat het om een geïdealiseerde, afstandelijke jonge vrouw en een gedesillusioneerde man die de liefde samen niet goed kunnen vinden. Veel onrealistisch gedrag en uit het raam staren van gevestigde acteurs die hun kans grepen om (nog) eens met Antonioni te werken.

Prêt-à-Porter

1994 | Komedie, Drama

Verenigde Staten 1994. Komedie van Robert Altman. Met o.a. Tim Robbins, Julia Roberts, Kim Basinger, Marcello Mastroianni en Sophia Loren.

Tijdens de presentaties in Parijs van de nieuwe modecollecties wordt de topman van een belangrijk modehuis vermoord. Sportverslaggever Joe (Robbins) en journaliste Anne (Roberts) moeten erover berichten, maar al snel hebben ze meer aandacht voor elkaar dan voor hun werk. Het is slechts een van de talloze verhaallijnen in deze wat rommelige mozaïekfilm van Altman, waarin de modewereld flink op de hak wordt genomen. Leuk: Sophia Loren voert 31 jaar na Vittorio De Sica's Ieri, oggi, domani wederom een striptease op voor Marcello Mastroianni. La Loren is nog steeds bloedmooi.

Les cent et une nuits de Simon Cinéma

1994 |

Verenigd Koninkrijk/Frankrijk 1994. Agnès Varda. Met o.a. Michel Piccoli, Marcello Mastroianni, Henri Garcin, Julie Gayet en Mathieu Demy.

Ter gelegenheid van Honderd Jaar Film maakte Varda een compilatie in combinatie met een filmverhaal met gastoptredens. Piccoli is de honderd jaar oude monsieur Simon Cin[KA1]ema, die een eenzaam bestaan voert in zijn kasteel. Hij is aan zijn rolstoel gekluisterd. Jonge schoonheid Gayet, studente aan de filmacademie wordt door hem ingehuurd om gedurende 101 dagen, telkens een dagje te besteden aan zijn herinneringen en bespiegelingen. Ze wordt overrompeld door alles wat met film te maken heeft: posters, memorabilia, (korte en lange) filmfragmenten (w.o. L`AGE D`OR, LADRI DI BICICLETTI, THE THIEF OF BAGDAD, ORPH[KA1]EE, UN CHIEN ANDALOU, THE WIND uit 1928, etc. etc.). Zijn vriend is Mastroianni, Garcin is zijn butler, Demy (de zoon van Varda en Jacques Demy) een produktie-assistent, die een romance beleeft met Gayet. Tot en met de naam op de credits van Schygulla langere optredens van de `acteur of actrice van de dag` en erna (vanaf Azema tot en met Toscan Du Plantier) cameo's, de z.g. 'steelse en stralende verschijningen'. Muziek van o.a. Max Steiner, Bernard Herrmann, Maurice Jarre, Michel Legrand, George Delarue, Francis Lai en Henri Mancini. Varda heeft in de prent al haar passie voor- en al haar ervaring met het filmvak gestopt van de laatste veertig jaar. Haar keuze is typisch continentaal Europees en zal bij haar eigen landgenoten de hartstochten het meeste doen oplaaien, al kan geen enkele cinefiel om dit eerbetoon aan de Tiende Muze heen. Camerawerk van Eric Gautier.

Un, deux, trois soleil

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Bertrand Blier. Met o.a. Anouk Grinberg, Marcello Mastroianni, Myriam Boyer, Olivier Martinez en Jean-Michel Noirey.

Regisseur en scenarist Bertrand Blier (Merci la vie) filmde in de straten van multiraciaal Marseille een surreële schets van het innerlijk behang van tiener Victorine (Grinberg) met wijlen Mastroianni als sympathieke vader. Grinberg haalde alles uit de kast om schijnbaar leeftijdsloos haar bevindingen met liefde, seks en dood te verbeelden. Bliers experimentele werk werd rijkelijk bekroond met vele Europese filmprijzen waaronder de Grand Prize of the European Academy in Venetië. De Algerijnse raï-goeroe Khaled kreeg een César en, eveneens in Venetië, een Gouden Osella voor zijn originele filmmuziek

Di questo non si parla

1993 | Drama

Argentinië/Italië 1993. Drama van Maria Luisa Bemberg. Met o.a. Marcello Mastroianni, Luisina Brando, Alejandra Podesta, Betiana Blum en Roberto Carnaghi.

Een hartstochtelijk, excentriek en ongeloofwaardig liefdesverhaal, dat zich afspeelt in een kleine Argentijnse stad in de jaren 1920-30. Charlotte (Brando) is intelligent en gecultiveerd maar ze heeft een groeistoornis. Haar moeder is een weduwe die weigert de realiteit van het lichamelijke gebrek van haar dochter te aanvaarden. Ze voedt haar op in een ogenschijnlijk normale omgeving. Als anderen Charlotte's lengte aankaarten, snoert ze hen de mond met haar vastbesloten houding en dreigende toon. In deze beschermde sfeer kan Charlotte ongestoord volwassen worden. Ze wordt zelfs verliefd op een rijpere man van Italiaans-Argentijnse komaf, een gaucho met een geheimzinnig verleden. Hun romance is evenmin bespreekbaar; rond deze oprechte liefde houdt de bourgeois-hypocrisie stand. Een lief verhaaltje, voorzien van een slecht scenario en ondermaats geregisseerd. Naar een verhaal van Julio Llinas door Bemberg en Jorge Goldenberg tot scenario bewerkt. Camerawerk van Felix Monti.

A che punto e la notte

1993 | Thriller, Drama

Frankrijk/Duitsland/Oostenrijk/Verenigd Koninkrijk/Italië/Zwitserland 1993. Thriller van Nanni Loy. Met o.a. Marcello Mastroianni, Angela Finocchiaro, Marie Laforêt, Emmanuelle Riva en Max von Sydow.

Een priester sterft bij de explosie van een kaars in Turijn. Commissaris Mastroianni moet onderzoeken wie baat had bij de dood van deze radicale priester. Velen hadden een motief, want heel wat mensen hadden redenen te over om de man te vrezen. Een aanslag van de maffia kan echter ook niet uitgesloten worden, zeker niet wanneer wat later een politieman vermoord wordt. In zijn doodstrijd kon hij nog het woord TOPOS op het windscherm van de auto schrijven. Wat is de betekenis van dat woord en zijn beide moorden met elkaar verbonden? Redelijk goed uitgewerkte thriller die zich zowel in de maffiawereld als in religieuze kringen beweegt. Mits een serieuze inkorting had het zelfs een uitstekende politiefilm kunnen worden. Loy, Franco Marotta en Laura Toscano baseerden hun scenario op een boek van het duo Fruttero/Lucentini, in Duitsland verschenen als Wie weit ist der Nacht. Fotografie van Claudio Cirillo. Wordt vertoond in twee delen.

Used People

1992 | Komedie, Drama

Verenigde Staten 1992. Komedie van Beeban Kidron. Met o.a. Shirley MacLaine, Kathy Bates, Jessica Tandy, Marcello Mastroianni en Marcia Gay Harden.

De oude Mastroianni is in 1969 in New York en hij is al 23 jaar heimelijk verliefd op MacLaine. Nu haar man dood is, ziet hij zijn kans schoon om haar openlijk het hof te maken. De Britse regisseuse Kidron voert twee families (een joodse, die van MacLaine, en een Italiaanse, die van Mastroianni) en vier generaties vrouwen ten tonele om een bitterzoet verhaal (naar The Grandma Plays) te vertellen over oud worden, gemiste en nieuwe kansen, ontgoochelingen, gezinsproblemen. Het enige personage dat beklijft is dat van Mastroianni als de oude, verliefde meneer met zijn dichterlijke neigingen. Niet meteen een film voor tieners maar wat oudere lui kunnen genieten van de af en toe dramatische, soms wat karikaturale situaties en de aanvallen van joodse humor zijn vaak onweerstaanbaar. Scenario van Todd Graff, die zijn eigen toneelstuk bewerkte. Camerawerk van David Watkin.

Le voleur d'enfants

1992 | Fantasy

Italië/Frankrijk/Spanje 1992. Fantasy van Christian de Chalonge. Met o.a. Marcello Mastroianni, Ángela Molina, Michel Piccoli, Daniel Martin en Virginie Ledoyen.

Fijn spel van de hoofdrollen wordt bedorven door een zwak en verward scenario van Dominique Garnier en regisseur De Chalonge die het boek van Jules Supervielle bewerkten. Het verhaal gaat over de kinderloze Argentijnse kolonel b.d. Mastroianni en zijn vrouw Molina die omstreeks 1925 in Parijs ongelukkige jongetjes van de straat oppikken en ze in huis halen en ze een leven laten leiden als prinsen: ze worden goed gevoed en gekleed, waardoor ze geen reden hebben om te vluchten. Algauw wordt het een tiental. De oudste is wat opstandig; er ontstaat het gevoel dat er een prinsesje moet worden geadopteerd. De prent is doorwrocht met fantastische elementen zoals olifanten in de straten en een magiër, die op een gegeven moment zijn oog laat vallen op de leuke 'dochter' van de kolonel. Zeer traag, zonder duidelijk plot. Camerawerk van Bernard Zitzermann. Er werd zowel een Spaanstalige als een Franstalige versie geproduceerd.

To meteaora vima tou pelargou

1991 | Drama

Frankrijk/Italië/Griekenland/Zwitserland 1991. Drama van Theodoros Angelopoulos. Met o.a. Marcello Mastroianni, Jeanne Moreau, Gregory Karr, Dora Chrysikou en Ilias Logothetis.

Tv-verslaggever Karr reist naar de Grieks-Turkse grens om een reportage te maken over asielzoekers, die zich aan de poorten van West-Europa verzameld hebben. In een oude spoorwagon meent hij tussen de bonte verzameling van Albaniërs, Iraniërs, Koerden en Turken de onder mysterieuze omstandigheden verdwenen Griekse minister Mastroianni en zijn vrouw Moreau te herkennen. De reporter vraagt zich af of de voormalige minister soms uit vrije wil een nieuw bestaan heeft gezocht; een vraagstuk dat in deze intellectualistische film over nieuwe culturele verschillen met de landsgrens als de symbolische scheiding, onbeantwoord blijft. De titel slaat op de precaire balans, die kan doorslaan voordat men het beseft. De regisseur schreef samen met Tonino Guerra, Petros Markaris en Thanassis Valtinos het scenario. Het camerawerk is van Yorgos Arvanitis en Andreas Sinanos.

Cin Cin

1991 | Romantiek, Komedie

Frankrijk/Verenigd Koninkrijk/Italië/Verenigde Staten 1991. Romantiek van Gene Saks. Met o.a. Julie Andrews, Marcello Mastroianni, Jonathan Cecil, Ian Fitzgibbon en Jean-Pierre Castaldi.

Langdradige film met een vermoeide Mastroianni en Andrews. Hij speelt een Italiaanse civiele ingenieur die door zijn vrouw verlaten werd en zij een pedante Engelse die door haar echtgenoot, een dokter, in de steek gelaten werd. De twee besluiten pogingen te ondernemen om hun echtgenoten terug te krijgen. Mastroianni jammert over het verlies van zijn Amerikaanse vrouw, maar wil best iets met de koele Andrews beginnen. Zij is eerst afkerig van zijn avances en zijn gênante dronkenschap, maar begint gek genoeg zijn goede kwaliteiten te zien. Het spel is oppervlakkig en niet overtuigend, de dialoog is vlak en de romantische komedie komt nooit tot bloei. Kijkers zullen zich noch voor de personages noch voor de film interesseren. Scenario van Ronald Harwood. Camerawerk van Franco Di Giacomo. In Amerika uitgebracht als A FINE ROMANCE ingekort tot 83m. Dolby Stereo.

Verso sera

1990 | Drama, Komedie

Frankrijk/Italië 1990. Drama van Francesca Archibugi. Met o.a. Marcello Mastroianni, Sandrine Bonnaire, Lara Pranzoni, Zoe Incrocci en Giorgio Tirabassi.

Mastroianni speelt de op leeftijd komende weduwnaar professor Bruschi, die Russisch doceert aan de universiteit van Rome. Hij is een aristocratische communist, die zijn vier jaar oude kleindochtertje manieren weet te leren. Daarnaast is de moeder van het kind, een ruw hippie-meisje. Het verhaal, dat zich afspeelt in 1977, draait om generatieconflicten. De regisseur heeft een zorgvuldig evenwicht weten te vinden tussen de maatschappelijke en de persoonlijke gevoelens van de personages. De acteurs leveren goed werk af in deze film, die wisselt van komisch tot tragisch tot banaal. Aan het einde gaan de moeder en het kind op weg naar een demonstratie in Bologna, waar ze echter nooit gezien worden. Ook bekend als TOWARDS EVENING.

Eve raconte Sophia Loren

1990 | Biografie, Documentaire

Frankrijk 1990. Biografie van Eve Ruggieri. Met o.a. Sophia Loren, Vittorio De Sica, Nino Manfredi, Vittorio Gassman en Ugo Tognazzi.

Het hele leven en de carri[KA2]ere van deze grote vedette, die trouwens over een uitzonderlijk talent beschikt (wanneer zij geregisseerd wordt door cineasten zoals De Sica, Dino Risi, Ettore Scola en anderen). Er worden fragmenten getoond uit een aantal van de plusminus tachtig films die zij maakte tussen 1950 en 1980! Het is tevens het sprookjesverhaal van de gedaanteverwisseling van het onbekende plattelandsmeisje Sofia Scicolone, dat eerst Sofia Lazzaro en daarna Loren ging heten. Goed gekozen fragmenten getuigen van haar komische en haar dramatische talent. Deze film is tegelijkertijd een retrospectieve van vooral de Italiaanse film uit die tijd.

Stanno tutti bene

1989 | Drama, Komedie

Frankrijk/Italië 1989. Drama van Giuseppe Tornatore. Met o.a. Marcello Mastroianni, Michèle Morgan, Marino Cenna, Roberto Nobile en Valeria Cavalli.

De derde film van Tornatore is een sentimenteel verhaal met Mastroianni als oudere Siciliaan, die door Italië reist om zijn vijf volwassen kinderen te bezoeken. Bij de eerste vangt hij bot - zijn lievelingszoon Alvaro is niet thuis. Hij ziet twee andere zoons in Rome en Florence, maar de ontmoetingen lijken onwerkelijk. Een andere zoon zit zo met het bezoek van zijn vader dat hij de stad uitvlucht en de dochter in Turijn probeert zich zo goed mogelijk voor te doen. Twee zoons biechten op dat Alvaro zelfmoord heeft gepleegd. Verhaal over leugens en doen-alsof. Scenario van regisseur Tornatore en Tonino Guerra. Camerawerk van Blasco Giurato en Claudio Morabito.

Splendor

1989 | Drama, Experimenteel

Italië/Frankrijk 1989. Drama van Ettore Scola. Met o.a. Marcello Mastroianni, Massimo Troisi, Marina Vlady, Paolo Panelli en Pamela Villoresi.

Een tedere en oprechte hommage aan de bioscoop, waarin fantastisch wordt geacteerd tot in de kleinste rol. De bioscoop Splendor staat in de fictieve stad Arpino. De eigenaar (Mastroianni) is door teruglopende bezoekersaantallen gedwongen de zaak te sluiten. Vele jaren werd hij trouw bijgestaan door de operateur (Troisi) en de Franse ouvreuse (Vlady). In nostalgische terugblikken wordt hun geschiedenis getoond en tegelijkertijd het succes en de neergang van de naoorlogse cinema. Het scenario is van de regisseur. Camerawerk van Luciano Tavoli.

Che ora è

1989 | Drama, Experimenteel

Italië/Frankrijk 1989. Drama van Ettore Scola. Met o.a. Marcello Mastroianni, Massimo Troisi, Lou Castel, Anne Parillaud en Renato Moretti.

Een vader (Mastroianni) brengt een dag door met zijn zoon (Troisi), die in dienst is. Vader, van geringe komaf, is een succesvol advocaat en hij wil alle waarden van de middenklasse meegeven aan zijn zoon, die zijn tegendeel is: een letterkundige die liever omgaat met vissers en boeken en die een aardje heeft naar zijn Napolitaanse moeder. Een zondag samen brengt moeilijke gesprekken, spanningen, onbegrip, totdat vader en zoon er eindelijk in slagen met elkaar te communiceren. Prachtig gespeeld door beide hoofdrollen. Scenario van regisseur en Beatrice Ravaglioli. Camerawerk van Luciano Tovoli.

Piazza Navona

1988 | Drama

Frankrijk/Italië 1988. Drama van Francesco Lazotti, Roberto Giannarelli en Fabrizio Giordani. Met o.a. Marcello Mastroianni, Fanny Ardant, Alessandro Haber, Mariangela Melato en Vendela Maria Kirsebom.

Deze film, geproduceerd door Ettore Scola, bestaat uit zes hedendaagse verhalen. Elke regisseur heeft zijn eigen episode; naast de genoemde regisseurs zijn dat Daniele Costantini, Ricky Tognazzi en Roger Guillot. De verhalen komen op het volgende neer: ontmoeting na jaren met een vriend; een uit elkaar gegaan echtpaar komt elkaar weer tegen en verder bitterheid, strijd en liefde.

Miss Arizona

1988 | Drama

Hongarije/Italië 1988. Drama van Pál Sándor. Met o.a. Marcello Mastroianni, Hanna Schygulla, Alessandra Martines, Urbano Barberini en Gabor Reviczki.

Het verhaal, dat begint in Boedapest in 1920, is gebaseerd op de carrières van Mitzi en Sandor, gespeeld door Schygulla en Mastroianni. Mitzi's joodse man wordt vermoord door rechtse elementen, die uit zijn op zijn diamanten. Mitzi en haar zoon worden geholpen door Sandor, een berooide, half-Italiaanse entertainer. Ze vluchten naar Italië en keren in 1930 terug naar Boedapest om de beroemde Arizona Club te gaan leiden. Dan volgen de tragische jodenvervolging en de oorlog. De film laat veel vragen open, maar de acteurs zijn goed.

Oci ciornie

1987 | Drama

Italië/Verenigde Staten/Rusland 1987. Drama van Nikita Mikhalkov. Met o.a. Marcello Mastroianni, Silvana Mangano, Marthe Keller, Elena Sofonova en Vsevolod Larionov.

Romano, een Italiaanse Oblomov die is verworden tot figurant in de entourage van zijn voorname echtgenote, vertelt een Russische aristocrate het verhaal van zijn grote liefde. Scène na scène schittert Mastroianni als aimabele flierefluiter die voor één keer in zijn leven passie voelt en er alles voor opgeeft. Geruggesteund door een rijk scenario vol Russenweemoed en wonderlijkheden steelt deze tragikomische vertelling naar Tsjechov-motieven nog altijd feilloos nieuwe harten. Het warme kleurenpalet dankt Mikhalkov aan cameraman Franco di Giacomo, de titelvertaling luidt 'Donkere ogen'. Silvana Mangano speelt Romano's wederhelft.

Intervista

1987 | Documentaire, Fake documentaire, Komedie

Italië 1987. Documentaire van Federico Fellini. Met o.a. Federico Fellini, Marcello Mastroianni, Sergio Rubini, Maurizio Mein en Lara Wendel.

Deze Fellini-film zal al zijn fans over de hele wereld groot genoegen verschaffen, want het is een grandioze reis langs de persoonlijke herinneringen van de maestro. De film lijkt op een verjaardagsfeest en valt dan ook samen met het 40-jarig jubileum van Cinecittá. Deze documentaire zit vol olifanten en even dikke vrouwen, spectaculaire decors en platvloerse lieden die elkaar schuttingwoorden naar het hoofd slingeren, meestal lief bedoeld. De scène waarin Fellini met Mastroianni op bezoek gaat bij Ekberg is betoverend. Een fascinerende en onderhoudende film. Werd in de V.S. pas in 1992 voor het eerst vertoond. Het camerawerk is van Jean-Claude Giudicelli.

O melissokomos

1986 | Drama, Romantiek

Italië/Frankrijk/Griekenland 1986. Drama van Theodoros Angelopoulos. Met o.a. Marcello Mastroianni, Vassia Panagopoulou, Nadia Mourouzi, Serge Reggiani en Jenny Roussea.

Na tevergeefs te hebben gezocht naar vriendschap, en na een ellendig avontuurtje met een meisje dat hij toevallig had ontmoet, vernielt een eenzame imker van vijftig zijn bijenkorven. Hij komt daarbij om. Een zelfmoord gebracht in een stijl die kenmerkend is voor Angelopoulos, traag, beschouwend, met vele langdradige opnamen en een minutieus uitgewerkt scenario. Op het tweede plan staat het personage, dat verslag doet van de mislukking van zijn gevoels- en gezinsleven. Het diepgevoelige realisme van deze film fascineert de aandachtige kijker, terwijl Mastroianni opvalt in de hoofdrol. Regisseur Guerra heeft aan het scenario meegewerkt. De film is het tweede deel in een trilogie van min of meer op zichzelf staande films en werd bekroond tijdens het filmfestival van Venetië in 1988 met een Zilveren Leeuw.

I soliti ignoti vent'anni dopo

1986 | Komedie

Italië 1986. Komedie van Amanzio Todini. Met o.a. Marcello Mastroianni, Vittorio Gassman, Tiberio Murgia, Gina Rovere en Giorgio Gobbi.

Deze film is een melancholieke terugkeer naar de gouden jaren van de klassieke Italiaanse komedie, doch helaas is het geen waardig vervolg op de oorspronkelijke zwartwit-film uit 1958. Mastroianni speelt wederom zijn oude rol van Tiberio die net voor de tweede keer is vrijgelaten na gevangen te hebben gezeten voor roof. Hij merkt dat het leven niet meer zo mooi is, en omdat hij geen werk kan vinden, doet hij mee met Gassman, als Peppe, met het smokkelen van gestolen geld. Script en regie staan niet in verhouding tot het vertoonde spel.

Ginger e Fred

1986 | Komedie, Avonturenfilm, Drama, Muziek

Frankrijk/Duitsland/Italië 1986. Komedie van Federico Fellini. Met o.a. Giulietta Masina, Marcello Mastroianni, Toto Mignone, Augusto Poderosi en Friedrich von Ledebur.

In deze Fellini-film wordt de commerciële tv met haar showprogramma's bekritiseerd. De hoofdpersonen zijn twee bejaarde dansers die aan de vergetelheid worden ontrukt voor een show met andere menselijke rariteiten. Het thema dat Fellini tracht over te brengen is de groteske karikatuur van menselijke exploitatie in een op massamedia en consumptie gerichte maatschappij van naar commercie hongerende kijkers. Het bejaarde paar biedt ons in een onvergetelijke finale nog een sprankje hoop. Verbluffende beelden; een gedenkwaardige film. Scenario van regisseur Fellini, Tonino Guerra en Tullio Pinelli. Camerawerk van Tonino Delli Colli et Ennio Guarnieri. Klasse! Ook bekend als GINGER AND FRED.

Maccheroni

1985 | Komedie

Italië 1985. Komedie van Ettore Scola. Met o.a. Marcello Mastroianni, Jack Lemmon, Daria Nicolodi, Maria Luisa Saniella en Isa Danieli.

Amerikaanse topman van McDonnell Douglas Lemmon, die voor zaken in Napels is, krijgt bezoek van een oude kennis uit 1946 (Mastroianni). Het is zijn eerste bezoek sinds het einde van de oorlog en hij begint zich langzamerhand, aanvankelijk met tegenzin omdat hij het te druk heeft, de Napolitaan en diens getrouwde zuster, te herinneren. Met de zuster heeft hij eens een korte romance gehad. Iedereen in de familie lijkt hem te kennen, doordat zijn Napolitaanse vriend regelmatig, maar stiekem naar zijn eigen zuster schrijft en daarbij de naam van de Amerikaan gebruikt. Deze geslaagde en cermakelijke komedie is de moeite waard. Ook bekend als MACARONI.

Le due vite di Mattia Pascal

1985 | Komedie

Italië 1985. Komedie van Mario Monicelli. Met o.a. Marcello Mastroianni, Flavio Bucci, Laura Morante, Laura del Sol en Andréa Ferréol.

Uitstekend artistiek en technisch talent en prachtige locaties aan de Ligurische kust, in Monte Carlo en in Venetië, worden gecombineerd met Marcello Mastroianni's voortdurend boeiende spel en Nicola Piovani's muziek. Al deze aspecten maken de film tot een van de meest onderhoudende en intelligente Italiaanse komedies van dit decennium. Het verhaal is gebaseerd op een roman van Luigi Pirandello over de speurtocht van een man naar zijn identiteit.

Enrico IV

1984 | Drama

Italië 1984. Drama van Marco Bellocchio. Met o.a. Marcello Mastroianni, Claudia Cardinale, Latou Chardons en Luciano Bartoli.

De titel mag dan hetzelfde zijn als die van Shakespeare's klassieker, deze film is een betrekkelijk eigentijds drama over een gek, die ervan overtuigd is dat hij een Duitse keizer uit de 11de eeuw is. Luigi Pirandello schreef het toneelstuk in 1922 en deze vrij bewerkte filmversie is een Pirandelli-achtig raadsel dat de aard van de waarheid, de waanzin, de logica en de werkelijkheid ter discussie stelt. De charismatische Mastroianni speelt de hoofdrol met als tegenspeelster de altijd even voortreffelijke Cardinale, een aristocratische schoonheid die hij liefheeft en verliest. De opmerkelijke muziek van Astor Piazzolla vormt de achtergrond voor de langere passages van deze mooie film, die bedoeld is voor bioscoopbezoekers met geduld. Prachtige decors, oogverblindende kostuums en een nauwgezette regie door Bellocchio maken deze film bijna klassiek. Alleen het tempo ligt wat laag, maar in deze omstandigheden is dat noodzakelijk. Engelse titel Henry IV.

Storia di piera

1983 | Drama, Erotiek

Italië/Duitsland/Frankrijk 1983. Drama van Marco Ferreri. Met o.a. Isabelle Huppert, Hanna Schygulla, Tanya Lopert, Marcello Mastroianni en Angelo Infanti.

Eugenia (Schygulla), de vrouw van professor Lorenzo (Mastroianni), etaleert naar de maatstaven van de Italiaanse provincie in de jaren 1950 een uitdagende seksuele vrijheidsbeleving. Wanneer ze dat niet doet, verblijft ze steeds in psychiatrische inrichtingen. Ze betrekt haar twaalf-jarige dochter Piera (Gr[KA3]uhn) in haar affaires; deze pleegt als een volwassen actrice (Huppert) incest met haar demente vader en troost haar moeder in de kliniek. Door de opmerkelijke rol van Schygulla als de moeder raakt de vraag of zij een positieve of funeste invloed op haar dochter heeft (actrice Pierra degli Esposito wier autobiografie het startpunt was) op de achtergrond. Het slotbeeld van de twee naakte vrouwen aan het strand is Ferreri's handelsmerk, meer dan dat het in dramatisch opzicht iets verduidelijkt of oplost. Het scenario is van regisseur Ferreri, Piera Degli Esposti en Dacia Maraini naar het verhaal van deze laatste twee en bovengenoemde autobiografie. Het camerawerk is van Ennio Guarnieri. Eastmancolor, Mono.

Le général de l'armée morte

1983 | Oorlogsfilm

Italië/Frankrijk 1983. Oorlogsfilm van Luciano Tovoli. Met o.a. Marcello Mastroianni, Michel Piccoli, Anouk Aimée, Gérard Klein en Sergio Castellitto.

Een generaal en een kapelaan krijgen van de regering de opdracht om de stoffelijke resten van duizenden, tien jaar eerder aan het Albanese front gevallen soldaten op te graven. Het doel hiervan is klaarheid te brengen in de mysterieuze verdwijning van een officier. Deze absurde en macabere parabel - naar een roman van de Albanese auteur Ismail Kadare - gaat de mist in door de zwakke regie van de debuterende top-cameraman Tovoli. Deze schiet weliswaar fraaie beelden, maar zijn ervaren acteurs laat hij hopeloos aanmodderen, waarbij vooral de minder geroutineerde Klein - als Duitser met een soortgelijke missie - hevig miskleunt. (Piccoli produceerde, schreef mee aan het scenario en hielp ongecrediteerd met de regie.)

Gabriela

1983 | Drama, Romantiek

Italië/Duitsland/Brazilië 1983. Drama van Bruno Barreto. Met o.a. Sonia Braga, Marcello Mastroianni, Antonio Cantafora, Paulo Goulart en Nelson Xavier.

Brazili[KA3]e, 1925. Op de vlucht voor een voortdurende droogte belandt een groep boeren in de kuststad Ilheus. De sensuele Gabriela (Braga) wordt aangenomen als kokkin door bareigenaar Nacib (Mastroianni), die heimelijk verliefd is op haar. Oorspronkelijk was het een zeer succesvolle 24-delige serie (een soap-opera) op de Braziliaanse televisie, zodat deze filmversie (o.a. ook met Duits kapitaal gemaakt) niet bepaald uitblinkt door helderheid. De talrijke subplots worden zo goed en zo kwaad als mogelijk weggemoffeld, en wat overblijft is een soort Sonia Braga one-woman show. Soms aantrekkelijk, maar meestal niet. Naar het boek van Jorge Amado.

L'armata ritorna

1982 | Drama

Italië/Frankrijk 1982. Drama van Luciano Tovoli. Met o.a. Marcello Mastroianni, Michel Piccoli, Anouk Aimée en Gérard Klein.

Het verhaal, gebaseerd op het boek van de Albanese schrijver Ismail Kadaré, gaat over een Italiaanse generaal die de opdracht heeft de lichamen van duizenden Italiaanse soldaten te zoeken, die gedurende de oorlog in 1943 in Albanië zijn gesneuveld. Een van de weduwen, een gravin, smeekt de generaal de restanten van haar echtgenoot koste wat het kost terug te brengen, maar in de loop van zijn onderzoek ontdekt hij dat haar echtgenoot werd vermoord door de moeder van een jong meisje, dat hij had proberen te verkrachten. Een sombere film rondom de tragiek van de oorlog, voorzien van schitterend spel en een geloofwaardige regie.

Il Nuovo mondo

1982 | Drama, Historische film, Experimenteel

Frankrijk/Italië 1982. Drama van Ettore Scola. Met o.a. Jean-Louis Barrault, Marcello Mastroianni, Hanna Schygulla, Harvey Keitel en Jean-Claude Brialy.

In juni 1791 wil koning Lodewijk XVI naar het buitenland vluchten. De revolutionaire kroniekschrijver Restif de la Bretonne volgt zijn koets in een diligence, waarin leden van de hofhouding, de Amerikaanse rebel Tom Paine en verschillende representanten van de bourgeoisie mede-passagiers zijn en waar onderweg ook de bejaarde Giacomo Casanova instapt. De bedachte geschiedschrijving - wat zou er gebeurd en gezegd zijn als historische personages elkaar ontmoet hadden - gaat gebukt onder een teveel aan losse ideeën en het gemis aan één ondersteunend idee. De teksten van Restif en Casanova zijn boeiend genoeg, maar goed spel van de sterbezetting bewijst alleen hoe slordig en schematisch de talrijke andere personages zijn uitgewerkt.

La Pelle

1981 | Drama, Oorlogsfilm

Italië/Frankrijk 1981. Drama van Liliana Cavani. Met o.a. Marcello Mastroianni, Burt Lancaster, Claudia Cardinale, Ken Marshall en Alexandra King.

Napels wordt in 1943 bevrijd door de geallieerden en krijgt daarmee nieuwe 'bezetters'. De bevolking probeert te overleven via prostitutie, smokkel en zwarte handel, terwijl de intellectueel Malaparte als tolk tussen hen en het Amerikaanse leger fungeert. Cavani - nooit een ingetogen regisseur -verfilmde Curzio Malapartes omstreden roman met in iedere scène maximaal effectbejag, wat een aantal treffende momenten oplevert, maar vaker keert de weerzin zich meer tegen de film zelf dan tegen wat hij wil vertellen.

Fantasma d'amore

1981 | Romantiek, Horror, Mysterie

Italië/Duitsland/Frankrijk 1981. Romantiek van Dino Risi. Met o.a. Marcello Mastroianni en Romy Schneider.

Deze film voor twee acteurs is een melange van liefdes- en spookverhaal. Het rustige leventje van een man wordt volkomen verstoord door het beeld van een oude geliefde dat hij niet kan kwijtraken. Er zijn flashbacks maar het verhaal heeft geen echt slot. De film slaagt er af en toe in een griezelige atmosfeer op te roepen van doden die terugkeren om de levenden te achtervolgen; meedogenloze maar beschaafde satire op de Italiaanse bourgeoisie. Let op het gezicht van Schneider dat van mummykop verandert in jong vrouwengezicht.

La città delle donne

1980 | Drama, Komedie

Italië/Frankrijk 1980. Drama van Federico Fellini. Met o.a. Marcello Mastroianni, Bernice Stegers, Ettore Manni, Donatella Damiani en Anna Prucnal.

Een vijftiger (Mastroianni) laat zich in de trein meelokken door een aantrekkelijke medereizigster en komt terecht op een bizar feministisch congres. Daar ontmoet hij verschillende vrouwelijke archetypen: van agressor, verleidster, moeder, hoer en slachtoffer tot onbereikbaar ideaal om tenslotte weer in de trein te ontwaken. Zeker niet de beste van Fellini, ondanks de sterke hoofdrol van Mastroianni, maar wel leuk als inkijkje op de regisseurs visie op de andere sekse: 'de hoofdpersoon begrijpt niets van vrouwen, daarom projecteert hij zijn fantasieën op ze'.

La Terrazza

1980 | Komedie, Drama

Frankrijk/Italië 1980. Komedie van Ettore Scola. Met o.a. Vittorio Gassman, Marcello Mastroianni, Serge Reggiani, Ugo Tognazzi en Jean-Louis Trintignant.

Het Romeinse soir[KA1]ee-leven verenigt kopstukken uit het culturele en maatschappelijke leven. De steeds wisselende benadering van dezelfde sc[KA2]ene maakt duidelijk hoe zeer ieder van de mannen van zijn oorspronkelijke idealen is vervreemd en aan het eind van hun Latijn is gekomen. De vrouwen hebben daarentegen hun praktische greep op de realiteit behouden, terwijl de jongeren alles met ironische scepsis bekijken. Deze sleutelfilm met zelfkritiek (met schrijvers, filmers, politici in eigen rollen naast de acteurs) heeft een veelkleurige structuur die herhalingen niet geheel vermijdt, maar een ingewikkeld tragi-komisch beeld geeft van een generatie en ondanks alle ontluistering de warmte van in stand gebleven vriendschap overdraagt. Het scenario is van regisseur Scola, Agenore Incorocci als Age en Furio Scarpelli. Het camerawerk is van Pasqualino De Santis. Technicolor. Stereo.

L'ingorgo

1979 | Drama, Romantiek

Italië/Frankrijk/Duitsland/Spanje 1979. Drama van Luigi Comencini. Met o.a. Alberto Sordi, Annie Girardot, Fernando Rey, Patrick Dewaere en Ángela Molina.

Op de autobaan tussen het vliegveld en Rome ontstaat een verkeersopstopping waar na 24 uur - bij het einde van de film - nog steeds geen voortgang in is gekomen. Deze zeer bittere satire laat de 'bewoners' van de verschillende auto's zien als representanten van een gestagneerde maatschappij in al haar lagen. De internationale co-productie noodzaakte de aanwezigheid van een reeks sterren, maar de portretten van door onbekende of amateur-acteurs gespeelde passagiers zijn minstens zo belangrijk, in alle varianten tussen grimmige humor en regelrechte tragedie. Ook qua organisatorische vormgeving van de apocalyps bijna een meesterwerk.

Reve De Singe

1978 | Familiefilm

Frankrijk/Italië 1978. Familiefilm van Marco Ferreri. Met o.a. Mimsy Farmer, James Coco, Gail Lawrence (Abigail Clayton), Marcello Mastroianni en Gérard Depardieu.

Op de autobaan tussen het vliegveld en Rome ontstaat een verkeersopstopping waar na 24 uur - bij het einde van de film - nog steeds geen voortgang in is gekomen. Deze zeer bittere satire laat de 'bewoners' van de verschillende auto's zien als representanten van een gestagneerde maatschappij in al haar lagen. De internationale co-productie noodzaakte de aanwezigheid van een reeks sterren, maar de portretten van door onbekende of amateur-acteurs gespeelde passagiers zijn minstens zo belangrijk, in alle varianten tussen grimmige humor en regelrechte tragedie. Ook qua organisatorische vormgeving van de apocalyps bijna een meesterwerk.

Le Mani sporche

1978 | Drama

Italië 1978. Drama van Elio Petri. Met o.a. Marcello Mastroianni, Giuliana de Sio, Giovanni Visentin, Massimo Foschi en Anna Maria Gherardi.

De leider van een communistische verzetsgroep wil onderhandelen met zijn tegenstanders en moet daarom geliquideerd worden door een jonge idealist die eerst zijn vertrouwen probeert te winnen. Uiteindelijk zal hij hem doden op de onware verdenking van een verhouding met zijn vrouw en worden de verfoeide compromissen als officiële partijprincipes aangenomen. Deze zorgvuldig gemaakte en vooral door Mastroianni als de gedesillusioneerde Hoederer goed geacteerde tv-film naar Sartres Les mains sales, is door het ontbreken van een eigen, inhoudelijke interpretatie gedateerder dan het stuk verdient, maar blijft toch boeien.

Giallo Napoletano

1978 | Thriller, Komedie

Italië 1978. Thriller van Sergio Corbucci. Met o.a. Marcello Mastroianni, Ornella Muti, Michel Piccoli, Renato Pozzetto en Capucine.

Een Napolitaanse mandolinespeler krijgt opdracht te spelen onder het balkon van een man, die prompt daarop zelfmoord pleegt. Dat is de start van een mysterieuze intrige; de slachtoffers hopen zich op en de muzikant moet de schuldige zien te vinden vóór de verdenking van de politie op hem valt. Deze kleurrijke, komische thriller heeft een ingenieus scenario en een briljante rolbezetting. De voornaamste prestatie is dat Corbucci ondanks alle grappen, die niet allemaal even geslaagd zijn - Mastroianni in travestie is bepaald niet leuk -de spanning en de nieuwsgierigheid weet vast te houden. Het scenario is van Corbucci, Giuseppe Catalanos en Elvio Porta. Het camerawerk is van Luigi Kuveiller.

Fatto di sangue fra due uomini per causa di una vedova - si sospettano moventi politici

1978 | Drama

Italië 1978. Drama van Lina Wertmüller. Met o.a. Sophia Loren, Marcello Mastroianni, Giancarlo Giannini, Turi Ferro en Lucio Amelio.

Een siciliaanse die omstreeks 1920 door de maffia tot weduwe is gemaakt, probeert met behulp van een socialistische advocaat haar recht te zoeken. Behalve met hem, krijgt ze ook een verhouding met een uit Amerika teruggekeerde kruimelgangster en ze raakt zwanger zonder te weten van wie. De opkomst van het fascisme maakt een emigratie gedrie[KA3]en naar de Verenigde Staten onmogelijk. Rake historische, politieke en sociale notities gaan vrijwel verloren in een excessief en vulgair melodrama dat met onbeheerste inzet wordt gespeeld door potsierlijk uitgedost stertrio (van wie Loren niettemin indruk weet te maken). Het scenario is van de regisseuse, het camerawerk van Tonino delli Colli. Ook bekend als REVENGE en D'AMOUR ET DE SANG.

Così come sei

1978 | Komedie, Erotiek, Drama

Italië/Spanje 1978. Komedie van Alberto Lattuada. Met o.a. Marcello Mastroianni, José María Caffarel, Nastassja Kinski, Francisco Rabal en Monica Randal.

Een architect van middelbare leeftijd laat zich het hof maken door een vrijgevochten jong meisje, totdat hij hoort dat ze de dochter is van een overleden vriendin en hoogstwaarschijnlijk zijn eigen kind. Voor haar maakt het geen verschil uit, maar uiteindelijk zal ze hem precies zo verlaten als haar moeder eertijds. Het goede spel van Mastroianni gaat ietwat verloren in de al te decoratieve aanpak, waardoor met name de liefdessc[KA2]enes een reeks poses voor pikante foto`s lijken (en zí[KA1]jn, want de foto's kregen een betere verspreiding dan de film zelf). Voor wie Lattuada's fascinatie voor heel jonge meisjes niet deelt, worden alle opnamen van Kinski danig vervelend. Mogelijk incestmotief is niet meer dan een extraatje bij de generatiekloof.

Ciao maschio

1978 | Drama, Experimenteel

Frankrijk/Italië 1978. Drama van Marco Ferreri. Met o.a. Gérard Depardieu, James Coco, Marcello Mastroianni, Geraldine Fitzgerald en Gail Lawrence.

Een Fransman in New York werkt als belichter bij een feministische theatergroep. Daarnaast heeft hij nog een baantje in een wassenbeeldenmuseum, helpt hij de bejaarden in zijn wijk en zorgt hij voor een toevallig gevonden aapje. De dood van het beestje en de zwangerschap van zijn vriendin doen hem in een crisis belanden, waarbij hij later met het museum - symbool van de westerse beschaving - in vlammen opgaat. Ferreri's cultuurpessimisme krijgt hier een extra-dimensie door de achtergrond van de Newyorkse stadsrand aan de Hudson-oever. Daar woont een treffende verzameling verstotelingen die zichzelf hebben overleefd, hoewel de vrouwen wel overlevingsinstinct hebben en wellicht 'de nieuwe mens' zullen baren. Prachtige rollen van Depardieu, Mastroianni en Fitzgerald compenseren de zwartheid van de film met warmte en ontroering. Het scenario is van regisseur Ferreri, Gerard Brach en Rafael Azcona. Het camerawerk is van Philippe Sarde. Ook bekend als BYE BYE MONKEY.

Una giornata particolare

1977 | Drama

Italië/Canada 1977. Drama van Ettore Scola. Met o.a. Sophia Loren, Marcello Mastroianni, John Vernon, Françoise Berd en Patrizia Basso.

Mei 1938. Rome loopt uit om een glimp op te vangen van Hitler die een officieel bezoek brengt aan Mussolini. Antonietta (Loren) blijft noodgedwongen thuis om zich te wijden aan het huishouden. Tegenover haar is nog iemand thuis, Gabriele (Mastroianni), een wegens homoseksualiteit ontslagen radiospreker. Antonietta weet niets van zijn achtergrond maar wanneer de twee elkaar ontmoeten ontstaat een zekere fascinatie die uitloopt in een groot wederzijds respect. Als een onontkoombare stoorzender klinkt gedurende de ontmoetingen de radio van de conciërge die verslag doet van de bombastische parades. Loren en Mastroianni verbeelden een intens teder koppel en zorgen samen met de ingetogen regie voor een bijzonder doeltreffende film die op uiterst simpele wijze de waanzin van het fascisme etaleert. Wrang detail: Antonietta's dochter werd gespeeld door Mussolini's kleindochter Alessandra Mussolini, volksvertegenwoordiger voor de extreemrechtse Alleanza Nazionale in 1992.

Mogliamante

1977 | Komedie, Romantiek, Erotiek, Drama

Italië 1977. Komedie van Marco Vicario. Met o.a. Laura Antonelli, Marcello Mastroianni, Leonard Mann, Gastone Moschin en Olga Karlatos.

Een salonanarchist duikt onder in het huis van zijn buurman en wordt vervolgens doodgewaand. Zijn aan migraine lijdende 'weduwe' moet zijn zaken overnemen en ontdekt zo zijn dubbelleven waardoor ze met name seksueel helemaal opbloeit, tot jaloezie van haar echtgenoot die alles vanuit zijn schuilplaats observeert. Het thema van dubbel voyeurisme -direct en indirect - kreeg een esthetische filmvorm in sepiatinten en decoratieve aankleding anno 1900, maar de regie laat de spelers ook voornamelijk decoratief zijn, terwijl de gedwongen passiviteit Mastroianni weinig dramatische kanten geeft. De talrijke erotische scènes zijn elegant in beeld gebracht.

Doppio delitto

1977 | Thriller

Italië 1977. Thriller van Steno. Met o.a. Marcello Mastroianni, Agostina Belli, Ursula Andress, Jean-Claude Brialy en Peter Ustinov.

De dood van een aristocraat en een elektrici[KA3]en in een oude villa tijdens een hevig onweer lijkt op een noodlottig ongeval. De politie-inspecteur echter vermoedt een dubbele misdaad, waarbij een erfeniskwestie de aanleiding blijkt. Het vernuftige misdaadscenario en de sterke rolbezetting (hoewel stereotiep gebruikt) helpen de middelmatige regisseur zichzelf te overtreffen, al laat hij het in de verrassende ontknopingsscène danig afweten.

Todo modo

1976 |

Italië 1976. Elio Petri. Met o.a. Gian Maria Volonté, Marcello Mastroianni, Mariangela Melato, Michel Piccoli en Renato Salvatori.

Politieke en economische voormannen uit de christen-democratische partij zijn in retraite in afgelegen hotel, waar door een vreemde epidemie en onopgeloste moorden alle deelnemers [KA1]e[KA1]en voor [KA1]e[KA1]en sneuvelen, de president als laatste. Een symbolische, abstracte aanpak van deze satirische thriller maakt de film buiten Itali[KA3]e minder toegankelijk (Volonté is geschminkt als Aldo Moro en heeft diens motoriek) maar maakt de kritische opzet toch wel duidelijk.

Signore e signori, buonanotte

1976 |

Italië 1976. Luigi Comencini, Nanni Loy, Luigi Magni, Mario Monicelli en Ettore Scola. Met o.a. Senta Berger, Adolfo Celi, Andréa Ferréol, Vittorio Gassman en Monica Guerritore.

Een presentator van tv-actualiteiten rebelleert tegen de censuur, hypocrisie en gladde aanpak van het nieuws en gooit in één dag alles om, met handhaving van de vaste en bekende items die de Italiaanse realiteit nu in een ongenadig daglicht laat zien. Deze collectieve aanval van belangeloos meewerkende filmprominenten resulteert in een ongebreidelde satire die buiten Italië minder effectief is omdat een aantal herkenningspunten ontbreekt. De anti-religieuze, anti- militaristische, anti-welvaartsstaatshumor in kortere en langere sketches mist zijn anarchistische werking niet, terwijl de op de hak genomen, gladgestreken keurigheid van omroepers en presentatoren ook buiten Italië aanspreekt. De sterbezetting werpt zich met aanstekelijk animo in het strijdperk.

Culastrice, nobile Veneziano

1976 | Komedie, Mysterie

Italië 1976. Komedie van Flavio Mogherini. Met o.a. Marcello Mastroianni, Claudia Mori, Lino Toffolo, Adriano Celentano en Anna Miserocchi.

Een aristocratische weduwnaar verbeeldt zich dat zijn vrouw nog in leven is en krijgt daardoor last met zijn buren, die hem uit zijn huis willen laten zetten. Een bevriende muzikant helpt hem van zijn waandenkbeeld af door een prostitu[KA1]ee voor de overleden echtgenote te laten spelen, maar deze neemt haar rol al te serieus en wordt een dominerende lastpost. Het wazige scenario maakt de toch al sporadische grappen wezenloos en geeft de acteurs geen kansen. Dit is de enige film waarin Carabella, als de tante van de weduwnaar, samen met haar man (Mastroianni) speelt.

Per le antiche scale

1975 | Drama

Frankrijk/Italië 1975. Drama van Mauro Bolognini. Met o.a. Marcello Mastroianni, Françoise Fabian, Marthe Keller, Lucia Bosé en Adriana Asti.

Een medische staf in een psychiatrisch ziekenhuis leeft geïsoleerd van de buitenwereld waar fascisme in opkomst is. Arts Mastroianni experimenteert met patiënten en heeft seksuele relaties met meerdere stafleden, tot hij zich door de waanzin besmet voelt. De goede acteursprestaties redden de pretentieuze vormgeving, maar de film is veel minder diepzinnig dan de makers geloven.

Lunatics And Lovers

1975 |

1975. Flavio Mogherini. Met o.a. Flora Carabella, Lino Morelli, Claudia Mori en Marcello Mastroianni.

Een medische staf in een psychiatrisch ziekenhuis leeft geïsoleerd van de buitenwereld waar fascisme in opkomst is. Arts Mastroianni experimenteert met patiënten en heeft seksuele relaties met meerdere stafleden, tot hij zich door de waanzin besmet voelt. De goede acteursprestaties redden de pretentieuze vormgeving, maar de film is veel minder diepzinnig dan de makers geloven.

La donna della domenica

1975 | Mysterie, Drama

Frankrijk/Italië 1975. Mysterie van Luigi Comencini. Met o.a. Marcello Mastroianni, Jacqueline Bisset, Jean-Louis Trintignant, Aldo Reggiani en Maria Teresa Albani.

Proletarische politieman moet moord op chanteur in de hogere bourgeoisie van Turijn oplossen waarbij verdenking valt op mondaine schoonheid en haar homoseksuele vertrouweling. Ondanks sterke rolbezetting teleurstellende film van Comencini die wel probeert om maatschappijkritiek in gelikte best-seller onder te brengen, maar er onvoldoende kanten mee uit kan. Reggiani als opofferende minnaar van Trintignant overtreft de sterren.

La Divina creatura

1975 | Misdaad, Drama

Italië 1975. Misdaad van Giuseppe Patroni Griffi en Guiseppe Patroni Griffi. Met o.a. Laura Antonelli, Terence Stamp, Marcello Mastroianni, Michele Placido en Marina Berti.

Een door een aristocraat verleid en verlaten meisje heeft een ontspoord liefdesleven tot de neef van de vroegere verleider verliefd op haar wordt. Zijn jaloezie op het verleden drijft haar opnieuw in de armen van de aristocraat die uiteindelijk zelfmoord zal plegen, terwijl de neef toetreedt tot het leger van Mussolini. Romantisch melodrama uit 1920 kreeg esthetische en ingetogen filmvorm en plaatst het verhaal in een breder maatschappelijk kader met het naderende einde van de aristocratie. Antonelli is opnieuw ideaal als schijnbaar passief lustobject in het begin van de eeuw.

Io, io, io... e gli altri

1975 | Drama, Komedie

Italië 1975. Drama van Alessandro Blasetti. Met o.a. Walter Chiari, Gina Lollobrigida, Silvana Mangano, Marcello Mastroianni en Vittorio de Si.

Een journalist leest op de spiegel van het treintoilet: 'Lang zal ik leven', en besluit twee dagen lang een onderzoek naar egoïsme in de moderne samenleving in te stellen - in politiek, huwelijk, religie, relaties - terwijl een loyale vriend hem van het tegendeel probeert te overtuigen en daarbij het leven laat. Italiaanse sterren van vroeger en nu en een dozijn schrijvers werkten met wisselend resultaat in de talrijke korte episodes belangeloos mee aan deze film van veteraan Blasetti. De regie is meer vermoeid dan venijnig, waardoor de voornaamste aantrekkelijkheid het herkennen van de talrijke gezichten blijft.

Touche pas à la femme blanche

1974 | Western

Italië/Frankrijk 1974. Western van Marco Ferreri. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mastroianni, Michel Piccoli, Philippe Noiret en Bertrand Tavernier.

Ferreri liet in een bouwput van de gesloopte Hallen de slag bij Little Big Horn naspelen met Mastroianni als Generaal Custer. Een bijtend commentaar op Amerikaans imperialisme komt door de cartoonachtige benadering niet geheel over, maar de acteurs hebben aanstekelijk plezier in hun absurde rollen. Scenario van Ferreri en Rafaël Azcona. Camerawerk van Etienne Becker.

La Pupa del gangster

1974 | Misdaad, Komedie

Italië 1974. Misdaad van Giorgio Capitani. Met o.a. Sophia Loren, Marcello Mastroianni, Aldo Maccione, Pierre Brice en Dalila di Lazzaro.

Een pooier wordt verliefd op een prostituée die niet voor hem werkt, vanwege haar gelijkenis met Rita Hayworth. Hij maakt haar een ster in zijn nachtclub, maar ontmoet een tweede Hayworth-dubbelgangster die kort daarna wordt vermoord. Het ster- duo doet wanhopig hun best om in deze misdaadkomedie zo uitbundig mogelijk te zijn. Bij gebrek aan betere ideeën komt hierin de zoveelste uitgebreide auto-achtervolging voor. Scenario van Ernesto Gastaldi en Giorgio Capitani. Camerawerk van Alberto Spagnoli.

Allonsanfan

1974 | Drama, Historische film, Experimenteel

Italië 1974. Drama van Paolo Taviani en Vittorio Taviani. Met o.a. Marcello Mastroianni, Lea Massari, Mimsy Farmer, Laura Betti en Claudio Cassinelli.

Oudere, uit aristocratie afkomstige aanhanger van revolutionaire 'carbonari' beseft in 1816 steeds duidelijker wat hij aan persoonlijk leven heeft opgeofferd voor een onbereikbaar politiek ideaal. Tijdens een expeditie naar het Zuiden probeert hij zich van de beweging los te maken en hij verraadt hen zelfs als bandieten aan de bevolking en politie die hen uitmoorden. Fanatiek geloof van de enige overlevende doet hem het rode hemd opnieuw aantrekken, waardoor hij ook doelwit van het leger wordt. Een film die in historische verpakking het failliet van linkse idealen in de jaren 1970-80 belicht. Kreeg meeslepende opera- achtige stilering, waarbij kleurgebruik en muziek de toeschouwer dwingen om - ondanks alles - mee te gaan met het revolutionaire elan.

Salut l'artiste

1973 | Komedie

Frankrijk/Italië 1973. Komedie van Yves Robert. Met o.a. Marcello Mastroianni, Françoise Fabian, Carla Gravina, Jean Rochefort en Evelyn Buyle.

Een tweede-rangsacteur moet zich dagelijks van de ene kleine schnabbel naar de andere haasten, om aan de kost te komen. De weinige resterende tijd moet hij verdelen tussen zijn gezin en zijn vriendin. Een sympathieke film over mensen en aspecten van 'het vak' die nooit aandacht krijgen, maar het valt moeilijk te verbergen dat Mastroianni een acteur met weinig talent is.

Rappresaglia

1973 | Oorlogsfilm, Drama

Italië/Frankrijk 1973. Oorlogsfilm van George P. Cosmatos. Met o.a. Richard Burton, Marcello Mastroianni, Leo McKern, Delia Boccardo en John Steiner.

Op 24 maart 1944 executeerden de nazi's 335 Italiaanse burgers in de steengroeve van Ardeatine even buiten Rome omdat een dag eerder 33 Duitse soldaten waren gedood door het Italiaanse verzet. In Rappresaglia speelt Richard Burton de nazi-bevelhebber die Hitlers bevel uitvoert. Marcello Mastroianni verbeeldt een eigenzinnige priester die zich verzet tegen de nazi's en tegen de apathie van de paus. Rappresaglia combineert actie met ijzingwekkend drama, gepresenteerd door twee van 's werelds beste acteurs. Gebaseerd op het boek Death in Rome van scenarist Robert Katz. Regisseur George P. Cosmatos maakte in 1993 opnieuw naam met de robuuste western Tombstone.

La grande bouffe

1973 | Komedie, Drama

Italië/Frankrijk 1973. Komedie van Marco Ferreri. Met o.a. Marcello Mastroianni, Philippe Noiret, Ugo Tognazzi, Michel Piccoli en Andréa Ferréol.

Vier welgestelde mannen van middelbare leeftijd besluiten zichzelf dood te eten. Ferreri brengt het vreetfestijn nauwgezet in beeld. La grande bouffe was bij zijn première op het festival van Cannes onmiddellijk controversieel. De film werd ofwel beschouwd als de meest walgelijke en decadente film uit de Franse geschiedenis of als een effectieve, brutale en radicale aanval op het establishment. Naar verluidt wilde Catherine Deneuve, nadat ze de film met haar verloofde Mastroianni (een van de hoofdrolspelers) had gezien, weken lang niet meer met hem spreken.

L' Evénément le plus important depuis que l'homme a marché sur la lune

1973 |

Frankrijk/Italië 1973. Jacques Demy. Met o.a. Catherine Deneuve, Micheline Presle, Marcello Mastroianni, Marisa Pavan en Raymond Gérôme.

Rijleraar is getrouwd met kapster en krijgt opeens klachten die na doktersconsult zwangerschapssymptomen blijken te zijn. Hij wordt studieobject voor medische wetenschap en reclame-object voor prenatale industrie tot op moment van bevalling het alleen hysterische schijnzwangerschap blijkt. Gegeven is voor meer films gebruikt en dient vooral als aanleiding voor kleurrijke reacties van buurtbewoners en satire op gretige publiciteit, maar door triviale voorspelbaarheid blijven ook die elementen wat slap. Film lijkt op musical waaruit alle muzikale elementen zijn verwijderd.

Diary Of Forbidden Dreams

1973 | Komedie

Duitsland/Frankrijk/Italië 1973. Komedie van Roman Polanski. Met o.a. Sydne Rome, Roman Polanski, Hugh Griffith, Marcello Mastroianni en Romolo Valli.

De jonge Amerikaanse Nancy is aan de Middelandse Zee op de vlucht geslagen nadat ze bijna aangerand is en klopt aan bij de villa van de rijke Monsieur Noblart. Vanaf het moment dat Nancy haar intrek neemt in één van de kamers raakt ze in de ban van de excentrieke bewoners die het voorzien hebben op het vermogen van de heer des huizes

Roma

1972 | Documentaire, Experimenteel, Komedie, Drama

Frankrijk/Italië 1972. Documentaire van Federico Fellini. Met o.a. Britta Barnes, Peter Gonzales Falcon, Fiona Florence, Pia de Doses en Marne Maitland.

Gereconstrueerde documentaire met impressies van Rome, van Fellini's eerste bezoek als provinciale jongeling tot en met zijn tegenwoordige tijd. De losse scènes zonder onderlinge structurering zijn spectaculair, fantasierijk en virtuoos gefilmd, en ook verrassend, niet door hun gelijkenis met de momenten en beelden uit eerdere Fellini-films. Bovendien wordt geen moment de indruk weggenomen dat het échte Rome mooier, paradoxaler, gekker, chaotischer is dan wat de regisseur in de studio heeft laten nabouwen en -spelen. De hoogst vermoeiende film krijgt dan ook een gepaste afsluiting met Magnani die tegen de camera zegt: Federico, ga asjeblieft slapen. Scenario van regisseur Fellini en Bernardino Zapponi. Camerawerk van Giuseppe Rotunno.

Mordi e fuggi

1972 | Komedie

Italië/Frankrijk 1972. Komedie van Dino Risi en Dino Riso. Met o.a. Marcello Mastroianni, Oliver Reed, Lionel Stander, Carole André en Nicoletta Machiavelli.

Linkse activisten gijzelen om represailles te voorkomen een industrieel en zijn vriendin. Ze krijgen alle media achter zich aan en de familie van de industrieel is helemaal niet willig om hem terug te krijgen. De film pakt de toen al actuele problematiek aan met middelen van een komedie om een groot publiek te bereiken. Reed voldoet verrassend als Italiaan, Mastroianni is de inzet om wie al gauw niemand zich nog bekommert. Het scenario is van Ruggero Maccari, Bernardino Zapponi en regisseur Risi. Het camerawerk is van Luciano Tovoli.

Liza

1972 | Drama

Italië/Frankrijk 1972. Drama van Marco Ferreri. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mastroianni, Corinne Marchand, Michel Piccoli en Dominique Marcas.

Een man heeft zich uit de consumptiemaatschappij en het huwelijk teruggetrokken op een onbewoond eiland in de Middellandse Zee met als enig gezelschap zijn hond. Een jonge bourgeoise maakt tijdens een cruise ruzie met haar gezelschap en komt op het eiland overnachten. Geïntrigeerd blijft ze langer en weigert uiteindelijk te vertrekken. Ze doodt de hond en neemt diens slaafse aanhankelijkheid aan om zich onmisbaar te maken. Deze filosofische fabel over de onmogelijkheid om aan de maatschappij te ontsnappen kreeg een opmerkelijke spanning in een bijna rituele strijd om afhankelijkheid en isolement door de hoofdrolspelers, waarbij Deneuve verrassend afstand neemt van haar sjiek en koel imago.

La cagna

1972 | Drama

Frankrijk/Italië 1972. Drama van Marco Ferreri. Met o.a. Marcello Mastroianni en Catherine Deneuve.

Verhaal over een man en een vrouw op een verlaten eiland in de Middellandse Zee, hun afwijzing van de 'beschaafde' wereld en hun zinloze dromen. Zoals altijd bij Ferreri hebben man en vrouw het moeilijk met elkaar. Ze ontwikkelen een wonderlijke verhouding als meester en knecht. Prachtig spel van Mastroianni en Deneuve. Zij houden de aandacht van de kijker vast, in een soort minimal-film die zonder hen oervervelend zou zijn geweest.

Correva l'anno di grazia 1870

1972 | Drama

Italië 1972. Drama van Alfredo Giannetti. Met o.a. Anna Magnani, Mario Carotenuto, Marcello Mastroianni en Vittorio Caprioli.

Speelt zich af gedurende de overgang naar politieke eenheid in het Itali[KA3]e van de 19e eeuw. Onderworpen aan de intolerante macht van de kerk, zit een groep tegenstanders in de gevangenis van Rome. Sommigen verzoeken de Paus om gratie en vergeving, anderen blijven tot aan het einde toe strijden. Een van hen is de man van Teresa (Magnani), een plebeër die de rebellen bij elkaar houdt. Wanneer de overwinnende Piëmontezen Rome binnenkomen, bevrijden Teresa en de andere vrouwen de gevangenen, maar haar echtgenoot sterft in haar armen. Groots spel, maar het talent van regisseur Giannetti is matig.

Che?

1972 | Komedie, Erotiek

Duitsland/Italië 1972. Komedie van Roman Polanski. Met o.a. Sydne Rome, Marcello Mastroianni, Hugh Griffith, Romolo Valli en Roman Polanski.

Een Amerikaanse liftster ontsnapt in Italie aan een aanranding en zoekt haar toevlucht in een villa waar ze als een van de (bizarre) gasten wordt gezien. Na bedreigd en belaagd te zijn, en haar oude gastheer bij de aanblik van haar charmes van genot te hebben laten sterven, ontkomt ze aan haar huisgenoten die haar achtervolgen, door weer te gaan liften. Deze variant op ALICE IN WONDERLAND mist door de zonnige Italiaanse situering en goedmoedig acteren, de verontrustende accenten van Polanski's andere werk, waardoor de film zonder verbindende sfeer chaotisch wordt met meer of minder leuke, losse scènes. Het scenario is van Polanski en Gerard Brach. Het camerawerk is van Marcello Gatti en Giuseppe Ruzzolini.

Ça n'arrive qu'aux autres

1971 | Drama

Frankrijk/Italië 1971. Drama van Nadine Trintignant. Met o.a. Catherine Allégret, Benoît Ferreux, Danièle Lebrun, Dominique Labourier en Serge Marquand.

Na het verlies van hun dochtertje sluit een echtpaar zich op in hun woning en houdt de buitenwereld letterlijk en figuurlijk op afstand om met gesloten ramen en bij kaarslicht geheel in hun verdriet op te gaan. Als het overlevingsinstinct weer boven komt moeten ze het leven dat is doorgegaan, opnieuw ontdekken. De autobiografische elementen in het scenario van de regisseuse -die zelf twee jaar eerder haar negen maanden oude baby verloor -maakt de film niet overtuigender, door een al te decoratieve aanpak. De emotionele inzet van Deneuve week destijds verrassend af van haar onderkoelde imago. (Overigens wordt het dochtertje in de film 'gespeeld' door een jongetje.) Camerawerk van William Lubtchansky.

Scipione detto anche l'Africano

1971 | Komedie, Historische film

Frankrijk/Italië 1971. Komedie van Luigi Magni. Met o.a. Marcello Mastroianni, Vittorio Gassman, Silvana Mangano, Ruggero Mastroianni en Woody Strode.

Een Romeinse volksheld - die door ouderdom en een slecht huwelijk zijn veerkracht heeft verloren - wordt door de koning en de Senaat in diskrediet gebracht, omdat hij de krijgsschuld van de Koning van Assyrië zou hebben ontvreemd. Zijn morele grandeur, ook tijdens zijn verbanning, maakt indruk op zijn voornaamste opponent, maar hij weigert eerherstel. De analogie met de verloren idealen en de corruptie in de huidige Italiaanse republiek blijven ietwat ondoorzichtig door de situering in het oude keizerrijk en de antieke kostumering waarin de sterke acteurs de bekende personages spelen. De film is interessant en onderhoudend, maar nogal decoratief en oppervlakkig.

Permette? Rocco Papaleo

1971 | Komedie, Experimenteel

Italië/Frankrijk 1971. Komedie van Ettore Scola. Met o.a. Marcello Mastroianni, Lauren Hutton, Tom Reed, Margot Novak en André Farwagi.

Een Siciliaan is naar Amerika geëmigreerd in de hoop op een carrière als beroepsbokser. Na de mislukking daarvan moet hij in zijn onderhoud voorzien met allerlei vernederende baantjes. Hij blijft echter onverstoorbaar optimistisch contacten zoeken, waarvan hij keer op keer de dupe blijkt. Pas de minachting van een fotomodel aan wie hij zich verliefd heeft opgedrongen, brengt hem tot verzet tegen zijn situatie. Deze episodische tragikomedie rond de underdog Mastroianni is alleen bij vlagen echt treffend. Het grootste probleem is dat de volledig Italiaans gesproken versie aan de situatie van de buitenlander in Chicago alle overtuigingskracht ontneemt en de essentiële taalbarrière verdoezelt.

Leo the Last

1970 | Komedie

Verenigd Koninkrijk 1970. Komedie van John Boorman. Met o.a. Marcello Mastroianni, Billie Whitelaw, Calvin Lockhart, Louis Gossett jr en Glenna Forster-Jones.

Een niet zo vlot Engels sprekende Mastroianni speelt de gewezen aristocraat Leo, die zich terugtrekt in de Londense villa van zijn vader. De buurt is in de loop der jaren flink achteruitgegaan. Aanvankelijk laat dat Leo koud, maar terwijl hij door zijn telescoop naar buiten loert, krijgt hij steeds meer oog voor het leed van de buren. Als curiosum is deze wonderlijke satire wel een kijkje waard, maar van Boorman (Deliverance, Point Blank) zijn we toch beter werk gewend. Evengoed won hij er in Cannes de prijs voor beste regie mee.

La moglie del prete

1970 | Drama

Italië 1970. Drama van Dino Risi. Met o.a. Sophia Loren, Marcello Mastroianni, Venantino Venantini, Gino Cavalieri en Pippo Starnazza.

Na een depressie over haar verhouding met een getrouwde man komt een zangeres via een telefonische hulpdienst in contact met een priester op wie ze verliefd wordt, maar ze kan hem niet overhalen om uit de kerk te treden. De film is meer een zoveelste vehikel voor het sterduo dan een satirische aanval op de destijds veelbesproken celibaatskwestie. Kritische en serieuze kanttekeningen worden alleen in de marge geplaatst.

I girasoli

1970 | Drama, Experimenteel

SU/Italië/Frankrijk 1970. Drama van Vittorio De Sica. Met o.a. Sophia Loren, Marcello Mastroianni, Ludmilla Savelyeva, Germano Longo en Anna Carena.

Een man wordt kort na zijn huwelijk naar een Russisch front gestuurd en komt na de vrede niet terug. Zijn vrouw blijft geloven dat hij leeft en gaat hem na de verbetering van de Oost- West-verhoudingen zoeken in de Sovjetunie en vindt hem hertrouwd met een Russin die zijn leven heeft gered. Deze smartlap rond koppel Loren-Mastroianni hangt van clichés en onwaarschijnlijkheden aan elkaar en wordt zelfs door goed spel niet gered. Alleen de ontmoetingsscènes in het begin hebben enige spontane humor. Op video uitgebracht als SUNFLOWER.

Giocchi particolari

1970 | Drama

Italië/Frankrijk 1970. Drama van Franco Indovina. Met o.a. Marcello Mastroianni, Virna Lisi, Timothy Dalton, John Serret en Aram Stéphan.

Een in Londen woonachtige Italiaan verliest steeds meer het contact met de realiteit, zonder dat zijn vrouw door zijn tegenstrijdige verzinsels weet heen te breken. De aanschaf van een 8 mm-camera laat hem opnieuw, maar met andere interessen, om zich heen kijken en hij begint de werkelijkheid voor zijn filmpjes te ensceneren, waartoe hij zijn vrouw in de armen van een jonge Brit manoeuvreert en deze tot de uitvoerder van zijn gefilmde zelfmoord maakt. Ondanks de sterke rolbezetting en het interessante gegeven een nogal vlakke film, waarin de acteurs lang en mismoedig staren en alleen Dalton een schijn van leven inbrengt.

Dramma della gelosia (...tutti i particolar in cronaca)

1970 | Komedie, Romantiek, Drama

Spanje/Italië 1970. Komedie van Ettore Scola. Met o.a. Marcello Mastroianni, Monica Vitti, Giancarlo Giannini, Marisa Merlini en Hercules Cortes.

Getrouwde bouwvakker Oreste (Mastroianni) verlaat zijn vrouw voor bloemenverkoopstertje Adelaide (Vitti) en stelt haar voor aan pizzabakker Nello (Giannini), die zijn politieke medestander is. Er ontstaat een driehoeksverhouding met jaloerse conflicten, zelfmoordpogingen en zelfs een experimentele m[KA1]enage-[KA2]a- trois. Deze parodie op de kasteelroman-dramatiek gecombineerd met links-politieke (lees: communistische) speldeprikken betekende de doorbraak van regisseur Scola, al werd de film pas internationaal ontdekt en gewaardeerd ná zijn latere successen. Een briljante rol van Mastroianni, die de prijs als Beste Acteur op filmfestival van Cannes ontving, en goed gesecundeerd wordt door Vitti. Het scenario is van Agenore Incorcci, Furio Scarpelli en regisseur Scola. Het camerawerk is van Carlo Di Palma. Technicolor, Mono.

Diamonds for Breakfast

1968 | Komedie

Verenigd Koninkrijk 1968. Komedie van Christopher Morahan. Met o.a. Marcello Mastroianni, Rita Tushingham, Warren Mitchell, Elaine Taylor en Francisca Tu.

De zoon van een Russische edelman probeert de koninklijke diamanten te stelen die zijn vader, in de nacht dat hij geboren werd, heeft vergokt aan de speeltafel. Ongewone inbraak-komedie met fantasy-elementen die net niet werken, steunt zwaar op de charmes van Mastroianni.

Amanti

1968 | Drama, Experimenteel

Italië 1968. Drama van Vittorio De Sica. Met o.a. Marcello Mastroianni, Faye Dunaway, Esmeralda Ruspoli, Enrico Simonetti en Karin Eugh.

Een rijke Amerikaanse die leukemie heeft gaat voor haar laatste vakantie naar Italië waar ze verliefd wordt op een ingenieur, voor wie ze haar ziekte verzwijgt. Als hij achter de waarheid komt, wil ze zelfmoord plegen. Pretentie van de film om méér te zijn dan een smartlap heeft een ridicuul en averechts resultaat. Dunaway lijdt decoratief in stilte tegen de achtergrond van Venetië en Cortina d'Ampezzo totdat haar uitbarstingen van smart even onbeheerst als onoprecht zijn.

Lo Straniero

1967 | Drama

Frankrijk/Italië 1967. Drama van Luchino Visconti. Met o.a. Marcello Mastroianni, Anna Karina, Georges Géret, Bernard Blier en Georges Wilson.

Een Fransman in Algiers in de jaren dertig woont zonder emotie de begrafenis van zijn moeder bij, begint een relatie met een secretaresse, helpt zijn buurman bij problemen met een Arabische vriendin en doodt de broer van dat meisje zonder motief en zonder duidelijke provocatie. Tijdens de rechtzaak worden onverdraagzaamheid en gevoelloosheid tegen hem aangevoerd en hij wordt ter dood veroordeeld. De zorgvuldige tijdsreconstructie en het voelbaar maken van de afstompende hitte nemen niet weg, dat Visconti de sfeer en de filosofie van Albert Camus' roman nergens weet te treffen, wat nog geaccentueerd wordt door letterlijke citaten in dialoog en gedachtencommentaar die los blijven staan van de beelden. Niettemin opmerkelijk spel.

The Poppy is Also a Flower

1966 | Komedie, Thriller

Verenigde Staten/Oostenrijk 1966. Komedie van Terence Young. Met o.a. Senta Berger, Stephen Boyd, E.G. Marshall, Trevor Howard en Eli Wallach.

Ongelooflijk slechte film naar een verhaal over drugsmokkel van Ian Fleming oorspronkelijk bedoeld als VN-project voor tv. Het acteerwerk is soms zonder meer slecht. Alleen het laatste halfuurtje van de film biedt een boeiende achtervolging.

Spara forte, più forte...non capisco!

1966 | Komedie, Thriller

Italië 1966. Komedie van Eduardo De Filippo. Met o.a. Marcello Mastroianni, Raquel Welch, Eduardo De Filippo, Guido Alberti en Leopoldo Trieste.

Een Napolitaanse beeldhouwer kan droom en werkelijkheid niet meer scheiden. Na een ontmoeting met een rijkaard, die bang voor een moordaanslag zegt te zijn, droomt hij dat zijn gehate buren de daders zijn en geeft ze vervolgens aan bij de politie. Deze op een succesvol volksstuk geïnspireerde film van De Filippo mist verve en fantasie in de regie om deze stof aannemelijk te maken. De voor de export ingelaste rol van Welch voegt zowel decoratie toe als overbodige extra-complicaties aan het bizarre verhaal. Het aardigste is nog De Filippo's eigen rol als de met explosieven experimenterende oom van de held, die communiceert via Morse-knallen.

The Man With The Balloons

1965 |

1965. Marco Ferreri.

Een Napolitaanse beeldhouwer kan droom en werkelijkheid niet meer scheiden. Na een ontmoeting met een rijkaard, die bang voor een moordaanslag zegt te zijn, droomt hij dat zijn gehate buren de daders zijn en geeft ze vervolgens aan bij de politie. Deze op een succesvol volksstuk geïnspireerde film van De Filippo mist verve en fantasie in de regie om deze stof aannemelijk te maken. De voor de export ingelaste rol van Welch voegt zowel decoratie toe als overbodige extra-complicaties aan het bizarre verhaal. Het aardigste is nog De Filippo's eigen rol als de met explosieven experimenterende oom van de held, die communiceert via Morse-knallen.

Oggi, domani, dopodomani

1965 |

1965. Eduardo De Filippo en Luciano Salce. Met o.a. Pamela Tiffin, Marcello Mastroianni en Virna Lisa.

Een Napolitaanse beeldhouwer kan droom en werkelijkheid niet meer scheiden. Na een ontmoeting met een rijkaard, die bang voor een moordaanslag zegt te zijn, droomt hij dat zijn gehate buren de daders zijn en geeft ze vervolgens aan bij de politie. Deze op een succesvol volksstuk geïnspireerde film van De Filippo mist verve en fantasie in de regie om deze stof aannemelijk te maken. De voor de export ingelaste rol van Welch voegt zowel decoratie toe als overbodige extra-complicaties aan het bizarre verhaal. Het aardigste is nog De Filippo's eigen rol als de met explosieven experimenterende oom van de held, die communiceert via Morse-knallen.

La Decima vittima

1965 | Sciencefiction

Italië 1965. Sciencefiction van Elio Petri. Met o.a. Marcello Mastroianni, Ursula Andress, Elsa Martinelli, Salvo Randone en Massimo Serato.

In toekomst is oorlog uitgebannen en de agressie gekanaliseerd tot een reeks geselecteerde killers die elkaar onderling mogen uitroeien. Amerikaanse komt naar Rome om haar tiende slachtoffer te scoren en dringt zich als journaliste op aan kampioen-doder die haar onmiddellijk doorheeft, maar niettemin verliefd wordt. SF-satire kreeg visuele uitwerking volgens op-art-mode van jaren zestig die verrassend contrasterend werkt met ruïnes en monumenten van oude Rome. Atletische en expressieloze schoonheid van Andress kreeg hier ideale rol, al blijft het onwaarschijnlijk dat Mastroianni haar verkiest boven levendige Martinelli.

L'uomo dei cinque palloni

1965 | Experimenteel

Italië/Frankrijk 1965. Experimenteel van Marco Ferreri.