Paulo Branco

1950 Acteur, Producer

Paulo Branco (1950) is acteur en producer.
Er zijn 68 films gevonden.

Mon âme par toi guérie

2013 | Drama

Frankrijk 2013. Drama van François Dupeyron. Met o.a. Grégory Gadebois, Céline Sallette, Jean-Pierre Darroussin en Marie Payen.

Introverte Frédi, inwonend bij zijn door het leven getekende vader, hobbelt van baantje naar baantje en houdt emotie op afstand. Van zijn recent heengegane moeder heeft Frédi het genezen door handoplegging geërfd. De gave blijft vooralsnog onbenut, totdat de dolende dertiger onopzettelijk een kind aanrijdt dat in een coma belandt. Wat klinkt als eersteklas zweefkezenmelodrama is de facto een in snippers verteld louteringsverhaal met een soms onbestemde sfeer. Gadebois (de zoon) en Darroussin (de vader) zijn geweldig. Zwanenzang van Dupeyron (1950-2016), stille kracht van het bedachtzame Franse drama-op-de-millimeter.

Cosmopolis

2012 | Drama

Frankrijk/Canada/Portugal/Italië 2012. Drama van David Cronenberg. Met o.a. Robert Pattinson, Juliette Binoche, Sarah Gadon, Paul Giamatti en Samantha Morton.

Een dag uit het leven van de jonge miljardair Eric Packer (Pattinson). In een langgerekte limousine rijdt hij dwars door Manhattan. Die limo is zijn kantoor, zijn huis, zijn leven. De een na de ander stapt in. Voor seks, een medisch onderzoek, of om te praten over geld. Cronenberg kopieerde de dialogen uit het boek van de Amerikaanse auteur Don DeLillo, waardoor zijn film nogal literair en essayistisch aandoet. Keur aan bijrollen en opvallend acceptabele Pattinson (uit de Twilight-films) weten de aandacht echter goed vast te houden.

Mistérios de Lisboa

2010 | Drama, Mysterie

Portugal 2010. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Léa Seydoux, Melvil Poupaud, Clotilde Hesme en Malik Zidi.

Oorspronkelijk als tv-serie uitgezonden drama van Raoul Ruiz is historisch drama dat zich afspeelt in de 19de eeuw.

Le mariage à trois

2010 | Drama

Frankrijk 2010. Drama van Jacques Doillon. Met o.a. Pascal Greggory, Julie Depardieu, Louis Garrel en Agathe Bonitzer.

Toneelauteur Auguste (Greggory) ontvangt in zijn Charente-villa de twee eventuele hoofdrolspelers voor zijn nieuwe productie. Pikantje: de gasten in kwestie zijn ex-echtgenote Harriet (Depardieu), van wie Auguste nog steeds droomt, plus haar jonge vlam Théo (Garrel). Voeg daar hun agent en een amoureus-avontuurlijke rechtenstudente/assistente aan toe en al spoedig lijkt het samenzijn op een boulevardstuk inclusief verknipt masochistenrandje. Met, Doillon zij dank, beduidend fijnzinnigere dialogen en wispelturige personages. Voor de ene kijker gaapverwekkend Frans relatiegeneuzel, voor de andere het summum van subtiel.

Cendres et sang

2009 | Drama

Frankrijk/Roemenië/Portugal 2009. Drama van Fanny Ardant. Met o.a. Ronit Elkabetz, Marc Ruchmann, Claire Bouanich en Abraham Belaga.

‘As en bloed’ is het voortsjokkende regiedebuut van actrice-icoon Ardant. Waarin Judith (Elkabetz), Oost-Europese bannelinge in Marseille, met haar kinderen een zomer lang doorbrengt in de afgelegen geboortestreek van haar niet met name genoemde vaderland. Aldaar belandt ze in oude clanvetes die haar echtgenoot al het leven kostte. Helaas kunnen zelfs de kamerbrede prachtplaatjes van Gérard de Battista de kijker niet uit de snurk houden. Naar Eschyle ou le grand perdant uit 1985 van de Albanese romancier Ismail Kadare en opgenomen in de Transsylvanische regio van Roemenië.

Four Nights with Anna

2008 | Misdaad, Drama

Polen/Frankrijk 2008. Misdaad van Jerzy Skolimowski. Met o.a. Artur Steranko, Kinga Preis, Jerzy Fedorowicz en Redbad Klynstra.

Berouw en eenzaamheid vormen een explosief mengsel in Skolimowski's meesterlijke Vier nachten met Anna, waarin een man zijn nachtelijk werk met een verbrandingsoven in een ziekenhuis afwisselt met het bespieden van een verpleegster. Dat gaat zo ver dat hij 's nachts inbreekt in haar huis waar ze vanwege slaapmedicatie niet meekrijgt dat hij van alles met en voor haar doet, van knopen aannaaien tot nagels lakken. Subtiel en angstaanjagend. Eerste volledig Poolse werk sinds 1981 van Poolse cineast Skolimowski (1938) na bijna vier decennia Amerikaans succes in vele genres en rollen.

Très bien, merci

2007 | Drama

Frankrijk 2007. Drama van Emmanuelle Cuau. Met o.a. Sandrine Kiberlain, Gilbert Melki, Olivier Cruveiller en René Remblier.

Wie de vingers snel jeuken bij de willekeur van geüniformeerde staatsdienaren, kan dit Franse drama beter overslaan. In Cuaus tweede bioscoopfilm wordt Alex (Melki) door de politie voor een routinecontrole aangehouden wanneer hij de Parijse metro uitkomt. Vanaf dat moment gaat het van kwaad tot erger met de brave boekhouder, die gelukkig is getrouwd met taxichauffeur Béatrice (Kiberlain). Een verontrustende film waarbij de sarcastische grinnik over zoveel Kafkaëske absurditeit de toeschouwer al snel in de keel blijft steken.

Transe

2007 | Drama

Italië/Rusland/Frankrijk/Portugal 2007. Drama van Teresa Villaverde. Met o.a. Ana Moreira, Viktor Rakov, Robinson Stévenin en Iaia Forte.

Helmaal niets blijft Sonia bespaard. Nadat ze haar vrienden en familie in St.-Petersburg heeft achtergelaten om in het Westen de welvaart te vinden, beweegt Sonia zich van drama naar drama. Via Italië belandt ze in Portugal, waar ze eindigt als een rechtloos seksspeeltje in de vrouwenhandel. Villaverde maakte met Transe een dromerige en poëtische en tegelijk bikkelharde film.

Les chansons d'amour

2007 | Musical, Romantiek, Drama

Frankrijk 2007. Musical van Christophe Honoré. Met o.a. Louis Garrel, Ludivine Sagnier, Clotilde Hesme en Chiara Mastroianni.

Wanneer auteur-oude-stijl Honoré en druiloor-nieuwe-stijl Garrel gemene zaak maken, ervaart de ene toeschouwerhelft cinefrancofiele extase en krijgt de andere indigestie. Met dit neuzelverhaaltje over een driehoeksverhouding waar Magere Hein gedag zegt, zet het duo nog een polariserend tandje bij: er wordt namelijk, de titel indachtig, ook gezongen. Ondanks de sensuele Sagnier (uit de oneindig superieure Une aventure en Pieds nus sur les limaces) werken deze liefdesliederen voornamelijk op de zenuwen. Of vertederen juist, zie bovenstaand. In dat geval telt men bij de waardering een sterretje op.

Daqui P'rá Frente

2007 | Drama

Portugal 2007. Drama van Catarina Ruivo. Met o.a. Adelaide de Sousa, Luis Miguel Cintra, Rita Durão en Ricardo Aibéo.

Mede dankzij Europees subsidiegeld en Arte France kon de Portugese editor Catarina Ruivo (jaargang 1971) haar tweede lange speelfilm regisseren. Daarin verliest de zelfbewuste schoonheidsspecialiste Dora (De Sousa) zich dermate in haar vrijwilligerswerk voor de socialistische partij, dat het huwelijk met politieagent António (Cintra) linksdraaiende turbulenties begint te vertonen. Wanneer de blik van Dora's echtgenoot afdwaalt naar een niet onaantrekkelijke buurvrouw, moeten er dus prioriteiten worden gesteld. De hoofdrol in dit fraaie, nieuw-feministische drama wordt gespeeld door de in Mozambique geboren tv-actrice De Sousa, die in Portugal bekend is uit een aantal soapseries.

Quelques jours en septembre

2006 | Thriller

Frankrijk/Italië/Portugal 2006. Thriller van Santiago Amigorena. Met o.a. Juliette Binoche, John Turturro, Sara Forestier en Nick Nolte.

Mede dankzij Europees subsidiegeld en Arte France kon de Portugese editor Catarina Ruivo (jaargang 1971) haar tweede lange speelfilm regisseren. Daarin verliest de zelfbewuste schoonheidsspecialiste Dora (De Sousa) zich dermate in haar vrijwilligerswerk voor de socialistische partij, dat het huwelijk met politieagent António (Cintra) linksdraaiende turbulenties begint te vertonen. Wanneer de blik van Dora's echtgenoot afdwaalt naar een niet onaantrekkelijke buurvrouw, moeten er dus prioriteiten worden gesteld. De hoofdrol in dit fraaie, nieuw-feministische drama wordt gespeeld door de in Mozambique geboren tv-actrice De Sousa, die in Portugal bekend is uit een aantal soapseries.

L'étrangère

2006 | Drama, Muziek

Frankrijk/Portugal 2006. Drama van Florence Colombani. Met o.a. Sarah Pratt, Charlotte Hellekant en Clément Sibony.

Voor debuterend filmmaakster/co-scenariste Colombani zat er tien jaar tussen idee en realisering van dit impressionistische vrouwenportret. Na serieuze ontgoochelingen belandt Amerikaanse Sophie (de expressieve Pratt) in Parijs, waar ze bij de opera een baantje vindt als kleedster van een mezzo-sopraan. Werk, een theatercursus en de Strauss-klassieker Der Rosenkavalier halen het gewonde vogeltje langzaam maar zeker uit het emotioneel vacuüm. Behalve uit opera en theater putte Colombani inspiratie uit de romans van Henry James, chroniqueur van 19de-eeuwse vrouwenlevens. Voor minder fijnbesnaarden zal deze nogal geïntellectualiseerde zielezoektocht daarom wellicht te hermetisch zijn en zal dolende Sophie een vreemdelinge blijven.

Dans Paris

2006 |

Frankrijk 2006. Christophe Honoré. Met o.a. Romain Duris, Louis Garrel, Joana Preiss en Guy Marchand.

Geschreven in de zomer van 2005 en voor een pomme en een oeuf opgenomen rond Kerst datzelfde jaar, dit neo-nouvelle vagueverhaal over twee zeer verschillende broers. Zoals gebruikelijk bij Honoré - autobiografische inspiraties zijn hem niet vreemd - is de familie weer gezellig disfunctioneel. Op de aimabele pa (Guy Marchand) na zou je geen enkel personage op de thee vragen. Met een zeer straffe borrel of twee zijn de zeurdialogen, doodgraversfotografie en het spel van de onkarakteristiek bebaarde Duris en druiloor Garrel best te pruimen. Gelukkig verhindert de tragikomische toon dat het zo deprimerend wordt als in Honoré's tenenkrommer Ma mère.

Seven Invisible Men

2005 | Drama

Litouwen/Nederland/Portugal 2005. Drama van Sharunas Bartas. Met o.a. Dimitri Podnozov, Rita Klein, Aleksandre Saulov en Saakanush Vanyan.

In de achtste film van de Litouwse regisseur Sharunas Bartas belandt een autodief met een paar handlangers op een staatsboerderij op de Krim. Ze kijken stuurs, schreeuwen, dansen, hangen en kussen - dat is het zo'n beetje. Geen duidelijk plot dus, maar wel beelden van overdonderende schoonheid. Een schilderachtige, hypnotiserende kruising tussen een roadmovie zonder richting of innerlijke reis en een liefdesverhaal zonder liefde.

C'est pas tout à fait la vie dont j'avais rêvé

2005 | Drama, Komedie

Frankrijk 2005. Drama van Met o.a. Roger Jendly, Michèle Gleizer en Elisabeth Margoni.

In de derde regie van acteur Piccoli houdt een bourgeois schavuit op leeftijd (Jendly) er twee identieke appartementen op na: eentje waarin hij samenleeft met zijn echtgenote (Gleizer) en eentje waarin hij flierefluit met zijn volslanke maîtresse (Margoni). Dit Simenon-achtige gegeven - bedacht door Piccoli en echtgenote Ludivine Clerc - dient als basis voor een fijnzinnig humoristische Spielerei met een literaire theatersfeer. Geen wonder, dus, dat de kleine cast bestaat uit toneelveteranen die veel plezier hebben in hun rol. De prachtig uitgelichte decors werden gefotografeerd door Sabine Lancelin, cameravrouw voor meerdere films van Manuel de Oliveira.

Ma mère

2004 | Drama

2004. Drama van Christophe Honoré. Met o.a. Isabelle Huppert, Louis Garrel, Emma de Caunes, Philippe Duclos en Jean-Baptiste Montagut.

Filosoof Georges Bataille (1897-1962) werd gedreven door geweld, dood, erotiek en religie. In zijn postuum uitgegeven (onvoltooide) werk Ma mère komen zijn drijfveren samen in een deels autobiografisch verhaal over een religieuze jongeman die na de dood van zijn vader door zijn immorele en bevallige moeder wordt blootgesteld aan verregaande genotzucht en verdorvenheid. Regisseur Honoré verplaatste Batailles 'hypermorele' handelingen naar de Canarische eilanden waar Isabelle Huppert (La pianiste) imponeert in de hoofdrol met Garrel aan haar zijde als de naar liefde hunkerende zoon. Regisseur/scenarist Honoré registreert koel maar oordeelt met klaagzang en tekenend overbelicht camerawerk.

Les temps qui changent

2004 | Romantiek, Drama

Frankrijk 2004. Romantiek van André Téchiné. Met o.a. Catherine Deneuve, Gérard Depardieu, Malik Zidi, Gilbert Melki en Lubna Azabal.

Vijftiger Antoine (Depardieu) heeft zich in drie decennia opgewerkt tot een vermogende man. Het enige wat hij werkelijk begeert is zijn liefde van toen, Cécile (Deneuve). Hij gelooft in de Eeuwige Liefde maar treft in Tanger - haar woonplaats - een vrouw die de schijnzekerheid van baan en gezin niet lichtzinnig opgeeft voor zijn romantische ideaal. De thuiskomst van haar zoon (Zidi) gooit extra roet in het eten. Regisseur Téchiné (Les roseaux sauvages) vlecht ogenschijnlijk nodeloze terzijdes over religie, familie, politiek en seksualiteit in een wonderlijk coherent verhaal over wilskracht, rusteloosheid en tederheid. Overtuigend samenspel van oudgedienden Depardieu en Deneuve.

Demain on déménage

2004 | Komedie

Frankrijk/België 2004. Komedie van Chantal Akerman. Met o.a. Sylvie Testud, Aurore Clément, Jean-Pierre Marielle, Natacha Régnier en Elsa Zylberstein.

Een van de leukere titels van de productieve Belgische schrijver/regisseur Akerman, deze kluchtige, maar toch ook understated spraakwaterval van een komedie. Testud is een smoezelige schrijfster (naar Akermans eigen zeggen een autobiografisch personage) die na de dood van haar echtgenoot haar drukke moeder in huis neemt, en moet concluderen dat dit de voortgang van haar erotische roman weinig goed doet. Ze besluit haar krappe appartement te koop te zetten, met een hoop bijzondere korte ontmoetingen als gevolg. Net als voor haar Proust-verfilming La Captive schreef Akerman het script met filmmaker Eric de Kuyper.

Vai E Vem

2003 | Komedie, Drama

Frankrijk/Portugal 2003. Komedie van João César Monteiro. Met o.a. Rita Pereira Marques, Joaquina Chicau, Manuela De Freitas, Mário Barroso en João César Monteiro.

De Portugese regisseur João César Monteiro (1934-2003) bouwde met films als A Comédia de Deus en Recordações da Casa Amarela een oeuvre persoonlijke films op, waarin hij zelf het middelpunt vormde en allerlei erotische fantasieën verwerkte. In Vai E Vem zien we de oudere João Vuvu, die dagelijks een busritje maakt naar het park. Zijn enige familie is zijn zoon, die in de gevangenis zit. João wil een schoonmaakster inhuren voor zijn huis vol boeken: het begin van een serie 'sollicitatiegesprekken' met aardige dames die in pikanterieën ontaarden. Totdat zijn zoon vrijkomt. Kort voor de première in Cannes overleed Monteiro.

Il est plus facile pour un chameau...

2003 | Drama, Komedie, Romantiek

Frankrijk/Italië 2003. Drama van Valeria Bruni Tedeschi. Met o.a. Chiara Mastroianni, Jean-Hugues Anglade, Valeria Bruni Tedeschi, Jean-Luis Anglade en Denis Podalydès.

Regiedebuut van actrice Bruni Tedeschi (oa Rien à faire) waarin zij zichzelf neerzet als een 'te rijke' jonge vrouw die worstelt met existentiële problemen als geld, liefde, familie en geloof in een verhaal over de keus tussen een aardige, stabiele verloofde en een oude vlam die niet kan scheiden van zijn vrouw en kind. De bijbelse titel (Het is makkelijker voor een kameel...) refereert aan de moeite die een rijke zich volgens Markus moet getroosten om Gods koninkrijk binnen te gaan. De film werd genomineerd voor een César voor beste debuut.

Ce jour-là

2003 | Komedie, Misdaad

Frankrijk/Zwitserland 2003. Komedie van Raoul Ruiz. Met o.a. Elsa Zylberstein, Bernard Giraudeau, Jean-Luc Bideau en Féodor Atkine.

Opmerkelijk tussendoortje van de Chileense Fransoos Raoul Ruiz (1941) - maker van ruim 100 films - over een potentieel steenrijke jonge dromer (Zylberstein) die in de 'nabije toekomst in Zwitserland' vriendschap sluit met een psychotische moordenaar (Giraudeau). Beeldtaal, dialogen en verhaallijn wisselen tussen ridicuul en subliem als blijkt dat de moordenaar is opgetrommeld door inhalige familieleden om de jonge erfgename te vermoorden. Het plan keert zich tegen de samenzweerders en al snel rollen de eerste koppen, soms doelbewust, soms argeloos op de achtergrond. Cineast Ruiz trok alle registers open en produceerde een absurde film die prettig blijft nazeuren.

Les petites couleurs

2002 | Drama, Komedie

Frankrijk/Zwitserland 2002. Drama van Patricia Plattner. Met o.a. Anouk Grinberg, Bernadette Lafont, Philippe Bas, Christian Gregori en Gilles Tschudi.

Kapster Christelle (Grinberg) heeft er na het zoveelste handgemeen met haar echtgenoot tabak van en vertrekt. Ze belandt in het Galaxy, een door de levenslustige Mona (Lafont) gedreven motel voor vertegenwoordigers en vrachtwagenchauffeurs op lange-afstandstrajecten. Vriendschap groeit en Christelle bloeit op, helemaal wanneer trucker Lucien (Bas) zijn intrede doet. Met Lafont (Une belle fille comme moi) en Grinberg (Merci la vie) schitteren in deze uiterst plezierige film twee topactrices - uit verschillende generaties - die in de Franse cinema vaak de vrouwelijke vrijheidsdrang verpersoonlijken. Een muzikale soap waaraan Christelle en Mona verslingerd zijn, fungeert als komische film-in-de-film.

Je rentre à la maison

2001 | Drama, Komedie

Portugal/Frankrijk 2001. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Michel Piccoli, Antoine Chappey, Catherine Deneuve, John Malkovich en Leonor Baldaque.

De theateracteur Gilbert Valence (Michel Piccoli) krijgt na een voorstelling te horen dat zijn vrouw, dochter en schoonzoon bij een auto-ongeluk om het leven zijn gekomen. Gilbert blijft verslagen achter met zijn kleinzoon. Na van de ergste schok bekomen te zijn hervat hij zijn dagelijks leven. Hij blijkt een man van gewoonten; op vaste tijden koopt hij zijn krant bij de kiosk, bezoekt zijn café en wandelt door de straten van Parijs. De teruggetrokken levende acteur verdeelt zijn tijd tussen zijn kleinzoon en het theater, waarvoor hij nog steeds een passie koestert. Wanneer hem een rol in een hedendaagse televisieserie wordt aangeboden, gelardeerd met veel seks en geweld, wijst hij het aanbod verontwaardigd van de hand. Een rol in de verfilming van de literaire klassieker 'Ulysses' accepteert hij wel. Tijdens de opnamen heeft hij echter zichtbaar moeite met de Engelse dialogen; als zijn geheugen hem in de steek laat verlaat Gilbert de set met de woorden 'Je rentre à la maison'.

Ganhar a Vida

2001 |

Frankrijk/Portugal 2001. João Canijo. Met o.a. Olivier Leite, Alda Gomes, Teresa Madruga, Adriano Luz en Rita Blanco.

De theateracteur Gilbert Valence (Michel Piccoli) krijgt na een voorstelling te horen dat zijn vrouw, dochter en schoonzoon bij een auto-ongeluk om het leven zijn gekomen. Gilbert blijft verslagen achter met zijn kleinzoon. Na van de ergste schok bekomen te zijn hervat hij zijn dagelijks leven. Hij blijkt een man van gewoonten; op vaste tijden koopt hij zijn krant bij de kiosk, bezoekt zijn café en wandelt door de straten van Parijs. De teruggetrokken levende acteur verdeelt zijn tijd tussen zijn kleinzoon en het theater, waarvoor hij nog steeds een passie koestert. Wanneer hem een rol in een hedendaagse televisieserie wordt aangeboden, gelardeerd met veel seks en geweld, wijst hij het aanbod verontwaardigd van de hand. Een rol in de verfilming van de literaire klassieker 'Ulysses' accepteert hij wel. Tijdens de opnamen heeft hij echter zichtbaar moeite met de Engelse dialogen; als zijn geheugen hem in de steek laat verlaat Gilbert de set met de woorden 'Je rentre à la maison'.

La fidélité

2000 | Drama

Frankrijk 2000. Drama van Andrzej Zulawksi en Andrzej Zulawski. Met o.a. Sophie Marceau, Guillaume Canet, Pascal Greggory, Michel Subor en Magali Noël.

Cl[KA1]elia (Marceau) is fotografe in Canada. Persbaron Rupert MacRoi (Subor), een soort Rupert Murdoch van [KL]News Corporation[KLE], vraagt haar sensatiefoto`s te maken voor zijn Parijse boulevardblad La Verit[KA1]e, waarvan Diane (Scob), de hoofdredactrice is. Cl[KA1]elia ontmoet Cl[KA2]eve (Greggory), een kleine uitgever van kinderboeken, die op het punt staat Ruperts dochter te huwen. Hij hoopt dat Rupert zijn noodlijdende uitgeverijtje zal overnemen, dat hij samen met zijn broers Julien (Tr[KA1]ejan) en Bernard (Recoing), bezit. Bernard is een bisschop. Als Cl[KA1]elia en Cl[KA2]eve elkaar zien, staan ze in vuur en vlam en bedrijven ze onmiddellijk de liefde op de bank op kantoor. Cl[KA2]eve trouwt met Cl[KA1]elia. Op haar werk ontmoet Cl[KA1]elia een collega, N[KA2]emo (Canet), die met grote minachting oordeelt over haar werk, maar o, zo graag met haar tussen de lakens wil duiken. Cl[KA1]elia moet nu tegen de verleiding vechten en proberen haar huwelijk in stand te houden. Het scenario van regisseur Zulawksi is een vrije bewerking van de roman [KL]La princesse de Cl[KA2]eves[KLE] van Madame de La Fayette uit 1678. Het boek wordt beschouwd als de eerste serieuze Franse historische roman. Zulawski leeft al zo`n jaar of vijftien samen met Marceau en zij heeft hem gestimuleerd de film te maken. Als een man zijn vrouw in de hoofdrol regisseert, is het altijd uitkijken geblazen. Hoewel het spel van Marceau en de overige rolverdeling heel goed is, duurt de film veel te lang. Het is eigenlijk een seks-soap opera. De film is te kort voor een soapachtige miniserie en bevat voor een speelfilm te veel onnodige subplots, w.o. Cl[KA1]elia`s moeder (Noël), een ex- zangeres uit het variété, die suggereert dat Rupert MacRoi weleens haar vader zou kunnen zijn. Het is overigens niet de eerste keer dat de roman van Madame de la Fayette verfilmd werd; in 1961 door de 53-jarige Jean Delannoy naar een scenario van Jean Cocteau met Marina Vlady en Jean Marais als LA PRINCESSE DE CLÈVES en in 1999 door Manoel de Oliveira als LA LETTRE met Chiara Mastroianni in de hoofdrol, de dochter van Catherine Deneuve. Het camerawerk is van Patrick Blossier. Werktitel: SEXUELLES. Dolby.

La captive

2000 | Drama

Frankrijk/België 2000. Drama van Chantal Akerman. Met o.a. Stanislas Merhar, Sylvie Testud, Olivia Bonamy, Françoise Bertin en Ellizzette Duvall.

Losjes gebaseerd op La prisonnière (in: A la recherche du temps perdu) van Marcel Proust. Vruchtbaar materiaal voor regisseur Akerman (A couch in New York) die haar werk focust op de complexiteit van seksualiteit. Scribent Simon (Stanislas Merhar) is geobsedeerd door Ariane (Sylvie Testud). Zijn obsessie vertaalt zich in haar virtuele gevangenschap: hij volgt haar overal, fysiek en psychisch. Een tragische vertelling over liefde en verlangen. Rijk doorspekt met evergreens van Rachmaninov en Schubert.

Les infortunes de la beauté

1999 | Drama, Komedie

Frankrijk 1999. Drama van John Lvoff. Met o.a. Arielle Dombasle, Maria de Medeiros, Thibault de Montalembert, Jean-Philippe Écoffey en Louis-Do de Lencquesaing.

Daphn[KA1]e (Dombasle) is verliefd op de steenrijke uitgever Vincent (De Montalembert). Zij is echter verlegen en onzeker van zichzelf, en hij zoekt zijn geluk bij mannequins. Daphn[KA1]e bedenkt een list door haar vriend Jacques ([KA1]Ecoffey) te vragen een naakt te schilderen dat Vincent op andere idee[KA3]en moet brengen. Met haar vriendin C[KA1]eline (De Medeiros) gaat ze op zoek naar het ideale model. Het wordt een lange tocht door Parijs. Het scenario van Laure Massenet, Frédéric Beigbeder en regisseur Lvoff is nog trager en prateriger dan een film van Éric Rohmer. Het camerawerk van Gilles Porte is onrustig omdat alles vanuit de hand of vanaf de schouder is genomen. Uitsluitend voor cinefiele kaviaar-eters.

Le temps retrouvé

1999 | Drama

Frankrijk/Italië 1999. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Marcello Mazzarella, John Malkovich, Pascal Greggory en Marie-France Pisier.

Deze derde verfilming van [KL]La Recherche du temps perdu[KLE] van Marcel Proust - de verteller (Mazzarella) - is een kaleidoscoop van portretten en momentopnames van bepaalde tijdperken. Op zijn doodsbed voltooit de grote schrijver zijn literaire werk nadat hij zich heeft laten overbrengen naar Gilberte (B[KA1]eart), zijn jeugdliefde. Ze is de dochter van Odette de Cr[KA1]ecy (Deneuve) en getrouwd met een goede vriend van Marcel, Saint Loup (Greggory). Hij luistert geduldig naar haar bekentenissen over het leven met Saint Loup op het Ch[KA4]ateau de Guermantes, het veelvuldige huwelijksbedrog van haar echtgenoot, en haar herinneringen aan de salons, de ontmoetingen met Albertine (Mastroianni), Rachel (Zylberstein) en de Prins de Foix (Poupaud). Het is een universum dat gevuld wordt door vervlogen tijden, waarin Charles Swann (Malkovich) zijn rolmodel in zijn jeugd was, een tijd die eeuwen geleden schijnt te zijn, nu Proust aan het einde van zijn leven is. Met hun scenario zijn regisseur Ruiz en Gilles Taurand een uitdaging aangegaan om de wereld van Proust op te roepen: enerzijds een droomwereld, anderzijds het combineren van personages en tijdperken, gekenmerkt door voorwerpen, geuren, dialogen, decors, op een bodemloze manier, die de wereld van Proust is. Mazzarella is goed gecast, zo goed dat hij de grote schrijver zelf geweest zou kunnen zijn. Hierdoor zijn de effecten van deze zedenstudie des te sterker en intelligenter. De complexe montage van Denise de Casabianca completeert dit geheel op een perfecte wijze. De decors van Bruno Beauge en het camerawerk van Ricardo Aronovich zijn prachtig en passen geheel bij het doel dat regisseur Ruiz zich over zijn onderwerp stelde. Ruiz heeft zich aan de oorspronkelijke teksten gehouden zonder letterlijk te zijn, maar hij heeft de geest gerespecteerd en af en toe een vleugje humor toegediend.

La nouvelle Ève

1999 | Komedie, Romantiek

Frankrijk/Portugal 1999. Komedie van Catherine Corsini. Met o.a. Karin Viard, Pierre-Loup Rajot, Sergi López, Catherine Frot en Mireille Roussel.

Karin Viard speelt een postfeministische biseksuele bohemienne, wars van kinderen en kinderwensen, overzelfbewust dolend door Parijs op zoek naar bevestiging van haar geforceerde eigenheid, terwijl ze heimelijk hunkert naar een ouderwets dominante man. Rajot speelt de voor haar onweerstaanbare salonsocialist, getrouwd en onbereikbaar, en López verzorgt de rol van de woest aantrekkelijk ongecompliceerde vrachtrijder. Regisseur en scenarist Corsini lepelt op papier een stereotiep grootstedelijke relatieklucht op, maar Viard verliest zich geen moment in pastiche. Haar droevige personage wordt gaandeweg het verhaal steeds levensechter, waardoor de film bijblijft als een heuse ontmoeting.

As bodas de Deus

1999 | Komedie, Experimenteel

Frankrijk/Portugal 1999. Komedie van João César Monteiro. Met o.a. João César Monteiro, Joana Azevedo, Rita Durão, José Airosa en Manuela De Freitas.

Te laat, te lang, niet grappig en onerotisch na COMEDIA DE DEUS (1995). Te veel dialoog, slapstick die nergens op slaat, een ijdelheidsproject van Monteiro met zichzelf weer in de hoofdrol als Jo[KA6]ao de Deus, die van gods boodschapper in militair uniform (Cintra) een koffer vol dollars krijgt, en het mag besteden aan Elena Gombrowicz (Azevedo). Tijdens een operavoorstelling begint het voorspel en zien we de blote borsten van de rolverdeling. Daar blijft het bij. Na twintig minuten is het niet meer uit te houden en wie een uur blijft zitten, is dapper. Natuurlijk zijn er mensen die deze schepping van Monteiro als een meesterwerk beschouwen - ze zien hem als de reïncarnatie van Jacques Tati of Woody Allen, maar die zijn op de vingers van één hand na te tellen. Het scenario is van regisseur Monteiro. Het camerawerk van Mário Barroso is verschrikkelijk mooi, maar de film is daardoor toch geen bioscoopkaartje waard, maar wel onze waardering, die anders nog veel lager zou zijn uitgevallen.

A Carta

1999 | Romantiek, Drama

Spanje/Portugal/Frankrijk 1999. Romantiek van Manoel de Oliveira. Met o.a. Chiara Mastroianni, Pedro Abrunhosa, Antoine Chappey, Leonor Silveira en Françoise Fabian.

Mademoiselle De Chartres (Mastroianni) wordt heen en weer geslingerd tussen romantische liefde en maatschappelijke deugdzaamheid. Haar moeder (Fabian) brengt haar het belang van bescheidenheid en trouw bij, en de angst voor onwaardige, oneerlijke mannen. Een rijke man van vlekkeloze reputatie dient zich aan: Jacques de Clèves (Chappey). In de ogen van moeder De Chartres is hij de ideale kandidaat, en haar dochter trouwt ook met hem, maar ze kan haar ogen niet afhouden van popster Pedro Abrunhosa (gespeeld door echte Portugese popster Pedro Abrunhosa). Net als mevrouw De Lafayette, op wier roman 'La Princesse de Clèves' La lettre gebaseerd is, richt regisseur De Oliveira zich niet primair op emoties, maar op moraal. De roman 'La Princesse de Clèves' dateert van 1678, maar De Oliveira laat zijn film in het nu spelen. Dat de ethiek van die tijd in zijn film anachronistisch is, vond de regisseur alleen maar interessant, zo verklaarde hij. In feite volgt hij daarmee schijfster De Lafayette, die in haar' La Princesse de Clèves' de tijd van een eeuw eerder gebruikte als excuus om haar eigen tijd te onderzoeken.

Trois ponts sur la rivière

1998 | Komedie, Drama, Romantiek

Portugal/Frankrijk 1998. Komedie van Jean-Claude Biette. Met o.a. Jeanne Balibar, Thomas Badek, André Baptista, Sara Paz en Michèle Moretti.

VV.

Requiem

1998 | Drama, Mysterie, Fantasy, Horror, Experimenteel

Portugal/Frankrijk/Zwitserland 1998. Drama van Alain Tanner. Met o.a. Francis Frappat, André Marcon, Alexandre Zloto, Myriam Szabo en José Manuel Mendes.

In de verzengende zomerhitte loopt de schrijver Paul (Frappat) op een middag door Lissabon op weg naar een ontmoeting met de geest van de schrijver Fernando Pessoa (Yeco). Onderweg heeft hij allerlei bizarre ontmoetingen met een junk (Pina), een kokkin, een taxichauffeur (Martinho), een bordeelhoudster, een bedelaar, een bewaarder van een begraafplaats (Solnado) en een oude zigeunerin (Duarte). Deze personen zitten diep geworteld in de verdwijnende Portugese cultuur. Tussen deze levende mensen, heeft hij ontmoetingen met figuren uit het verleden, die heengegaan zijn zoals Pauls vader (Zloto) als jonge matroos, zijn vriend en dichter Pierre (Marcon) met wie hij Isabel (Szabo) deelde, die tenslotte onder de druk van de driehoeksverhouding zelfmoord beging. Hun hereniging vindt plaats in een restaurant, waar het recept van de maaltijd zeer uitvoerig wordt doorgenomen en Pierre details over zijn dood moet vertellen. Zelfs intimi van de weemoedige, naar nostalgie hunkerende literaire roman van Antonio Tabucchi zullen moeite hebben met deze lome, gortdroge film die de nodige celebrale inspanning vereist en geen onderscheid maakt tussen de doden en de levenden. Over de Portugese hoofdstad Lissabon word je nauwelijks iets wijzer - dus ook daarvoor hoef je niet te gaan kijken. Overigens over de legendarische Fernando Pessoa wordt nauwelijks een woord gerept. Gesteld moet worden dat Frappat zijn tekstregels met grote vaardigheid uitspreekt. Het scenario is van regisseur Tanner en Bernard Comment. Het camerawerk is van Hugues Ryffel, die heel wat mooie, maar nietszeggende zich traag afwisselende beelden laat zien. Dolby SRD. Ook bekend als LISSABONER REQUIEM.

Ossos

1998 | Drama

Frankrijk/Portugal/Denemarken 1998. Drama van Pedro Costa. Met o.a. Vanda Duarte, Nuno Vaz, Maria Lipkina, Isabel Ruth en Inès Medeiros.

Ossos ('botten') is een minimalistisch drama dat zich afspeelt in de creoolse achterbuurt Estrella d'Africa in Lissabon. Tina is in het ziekenhuis bevallen van een baby, komt thuis en zet ogenblikkelijk het gas aan. Tina's vriendje, ook nog een tiener, redt het kind, wikkelt het in een vuilniszak en gaat de straat op om ermee te bedelen. Hij biedt het kind ook te koop aan. Wanneer dat niet lukt, laat hij het kind eerst achter bij een verpleegster, later bij een jonge prostituée. Tina en haar beste vriendin Clotilde ondernemen ondertussen pogingen om het kind terug te krijgen. De baby zal overleven. Costa laat zijn acteurs nauwelijks emoties tonen. Hun gezichten zijn strak, hun bewegingen langzaam en vermoeid. Het zijn mensen die lamgeslagen zijn in een wereld waarin de enige echt vrolijke - of in ieder geval warm-menselijke - noot moet komen van de vriendschap tussen Tina en Clotilde. Maar het gevoel dat Costa op zijn eigenzinnige wijze weet op te roepen, is sterk en overtuigend en zorgt ervoor dat de toeschouwer de wanhoop recht in de ogen kijkt. Dat is mede te danken aan de donkere fotografie van Machuel en de ontregelend vasthoudende montage van Bastide.

On a très peu d'amis

1998 | Komedie

Frankrijk 1998. Komedie van Sylvain Monod. Met o.a. Michel Vuillermoz, Mathieu Amalric, Yvon Back, Dominique Reymond en Stéphane Butet.

Een aardige illustratie van het spreekwoord `wie een kuil graaft voor een ander, valt er zelf in`. Twee vrienden, Ivan (Amalric) en Serge (Vuillermoz), zijn op weg naar Aurillac om Ivans zus Maryse (Reymond) en een vriend Maxence (Back) een bezoekje te brengen. Onderweg worden ze verrast door een gewonde man, die gewapend is. Het is een zekere Richard (Butet) en hij dwingt het tweetal om hem mee te nemen. Ze moeten later zijn tas die vol met geld zit, begraven. Ze brengen Richard naar Maryse en hij maakt kennis met Maxence. Richard vraagt hen zijn vrouw op te sporen en haar de tas te geven. Kort daarop gaat Richard de pijp uit. Maxence haalt zijn maîtresse Evelyne over om zich uit te geven voor de vrouw van Richard. Zij haalt inderdaad de tas op, maar laat Maxence barsten. Maxence is woedend en gaat naar zijn vrienden met wie hij de avond doorbrengt dankzij enkele bankbiljetten die zijn maten tevoren al uit de tas hadden gehaald. De debuutfilm van Monod begint als een roadmovie, maar eindigt als een stichtelijke komedie. Het scenario van Nathalie Donnini, Philippe Rebbot, Gérald Sibleyras en regisseur Monod zit best goed in elkaar en wordt versterkt door leuk dialoog, maar helaas kan dit in zijn eentje de film niet dragen omdat de regie niet sterk genoeg is en de film pit mist. Hoewel er hele aardige momenten zijn, raakt het tandem Vuillermoz- Almaric ver voor de finish buiten adem. Het camerawerk is van Olivier Gueneau.

L'inconnu de Strasbourg

1998 | Thriller, Misdaad, Actiefilm, Romantiek

Frankrijk 1998. Thriller van Valeria Sarmiento. Met o.a. Ornella Muti, Charles Berling, Johan Leysen, Christian Vadim en Laurence Masliah.

Jean-Paul (Berling) en zijn minnares Madeleine (Muti) worden betrapt door haar man, met een noodlottige afloop. Daarna is hij na een auto-ongeluk ook nog zijn geheugen kwijtgeraakt. Hij weet alleen nog dat hij een afspraak heeft met Madeleine. Onderweg daarheen wordt hij aangezien voor een rijke erfgenaam. Het scenario van L'inconnu de Strasbourg, geschreven door de oorspronkelijk Chileense regisseuse Sarmiento en drie anderen, is nogal rommelig, maar dat wordt deels goedgemaakt door stevig spel van de prima cast en de sfeervolle beelden van Straatsburg.

L'examen de minuit

1998 | Romantiek, Drama

Frankrijk 1998. Romantiek van Danièle Dubroux. Met o.a. François Cluzet, Serge Riaboukine, Julie Depardieu, Danièle Dubroux en Jean-Christophe Bouvet.

Scenariste-regisseuse Danièle Dubroux (Après vous) heeft een modern sprookje verfilmd dat ze geschreven lijkt te hebben om het plezier van het vertellen. In romantisch mooie kaders reist de stadse Séréna (Depardieu, dochter van Gérard) naar het middeleeuws aandoende Dieulefit. Een oude edelman aldaar heeft gereageerd op haar contactadvertentie. Met hem wordt het niks, maar Séréna gaat wel in op de avances van stille boer Roland (Riaboukine), die een bank voor haar berooft. Maar hiermee is de film nog lang niet toe aan het 'En zij leefden nog lang en gelukkig'.

L'ennui

1998 | Drama, Romantiek, Komedie

Frankrijk/Portugal 1998. Drama van Cédric Kahn. Met o.a. Charles Berling, Sophie Guillemin, Arielle Dombasle, Robert Kramer en Alice Grey.

De mechanismen van seksuele bezittingsdrang worden kaal en genadeloos blootgelegd in dit psychologisch intrigerende drama waarin een filosofie-docent verstrikt raakt in zijn eigen obsessie voor een meisje nog niet half zijn leeftijd. Veertiger Martin (Berling) vertoont symptomen van een midlife crisis wanneer hij Cecilia (Guillemin) ontmoet. Ze is eerder alledaags dan uitzonderlijk en eerder gereserveerd dan hartstochtelijk. Ze zien elkaar dagelijks voor seks, ondanks Martins minachting voor haar. Robert Kramer, de Amerikaanse regisseur van onder meer Route One USA speelt een kunstenaar die in bed met Cecilia aan zijn einde komt. Naar de roman La noia (1960) van Alberto Moravia.

Inquetude

1998 |

Zwitserland/Frankrijk/Spanje/Portugal 1998. Manoel de Oliveira. Met o.a. José Pinto, Irene Papas, Diogo Doria, Luis Miguel Cintra en David Cardoso.

VV.

Viagem ao principio do mundo

1997 | Drama

Frankrijk/Portugal 1997. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Marcello Mastroianni, Jean-Yves Gautier, Leonor Silveira, Diogo Dória en Isabel De Castro.

Semi-autobiografische film van de Oliveira, met Mastroianni in zijn laatste rol. Hij speelt de filmregisseur Manoel, op locatie aan het filmen ergens in Portugal. Een van zijn acteurs, een Fransman met een Portugese vader, wil op zoek naar de geboorteplaats van zijn vader. De filmploeg gaat naar het geboortedorpje van de man, dit doet Manoel terugdenken aan zijn eigen jeugd. Manoel de Oliveira kreeg de FIPRESCI-award bij de uitreiking van de Europese film-awards.

Transatlantique

1997 | Romantiek, Drama

Frankrijk/Uruguay 1997. Romantiek van Christine Laurent. Met o.a. Laurence Côte, Joaquim Olarreaga, Hector Spinelli, Luis Miguel Cintra en Mariana Ingold.

VV.

J'ai horreur de l'amour

1997 | Komedie

Frankrijk 1997. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Jeanne Balibar, Jean-Quentin Châtelain, Laurent Lucas, Bruno Lochet en Alexandra London.

In augustus is Parijs uitgestorven omdat iedereen met vakantie is. Ook de wachtkamer van (pas gescheiden) huisarts Annie Simonin (Balibar) die achter in de dertig is, is leeg en zij begint zich tussen de huisvisites op de scooter (met hoge hakjes!) zorgen te maken dat ze niets te doen zal hebben; iedereen die niet echt iets mankeert, is weg. Annie ontmoet Richard Piotr (Ch[KA4]atelain) een acteur, die in een avant-garde bewerking van een stuk van Shakespeare zit, [KL]Richard III[KLE]; hij blijkt een ingebeelde zieke te zijn waar ze bijna niet meer vanaf komt en ze krijgt Laurent Blondel (Lucas) in haar praktijk, die AIDS heeft en het nut van een behandeling niet inziet, want hij gaat toch dood. Tussen dit drietal ontspint zich een scherpzinnige komedie, die uitstekend gespeeld wordt. Toneelliefhebbers en kijkers die van goed dialoog houden krijgen hier iets heel aardigs voorgeschoteld en nemen de lengte (teveel!) van de film op de koop toe. Het uitstekende scenario vol leuke, overtuigende en geloofwaardige opmerkingen is van de regisseuse Ferreira-Barbosa en Denyse Rodriguez-Tomé. Het camerawerk is van Emmanuel Machuel. Tweede film van Ferreira- Barbosa na LES GENS NORMAUX N'ONT RIEN D'EXCEPTIONNEL; de fans van deze film zullen tevreden zijn.

House, The

1997 | Experimenteel, Drama

Litouwen/Frankrijk/Portugal 1997. Experimenteel van Sharunas Bartas. Met o.a. Francisco Nascimento, Alex Descas, Leos Carax, Oksana Chernych en Viktorija Nareiko.

Deze abstracte film speelt zich af in een huis aan een meer en heeft niet echt een plot. Er wordt erg weinig in gesproken, een paar vertellers spreken tegen een moeder die niet in beeld komt. Misschien is het wel een visualisatie van droombeelden van één van de bewoners? (VM/VPRO Gids)

Généalogies d'un crime

1997 | Drama, Misdaad

Frankrijk/Portugal 1997. Drama van Raoul Ruiz. Met o.a. Catherine Deneuve, Melvil Poupaud, Michel Piccoli, Mathieu Amalric en Bernadette Lafont.

Eens te meer trakteert de Chileens-Franse magiër Ruiz op een staaltje fantastisch cineraffinement. Wanneer rouwende advocate Solange (Deneuve) de verdediging van de moordverdachte jongeling René (Poupaud) op zich neemt, begeeft zij zich in een bizar identiteitenspel waarvan de bloedlijnen naar het verleden lopen. Dwalend in dit barokke spiegellabyrint wacht de toeschouwer surprises, desoriëntatie en zonderlinge ontmoetingen. Briljante mise en scène vervloeit met surreële beelden en decors, verfijnd literair zijn de dialogen (coauteur is Pascal Bonitzer). Curiosum in deze breinmassage: de gastrol-met-zonnebril van Parijs-romancier Patrick Modiano.

Cinco Dias, Cinco Noites

1997 | Drama, Avonturenfilm

Portugal/Frankrijk 1997. Drama van José Fonseca e Costa. Met o.a. Vitor Norte, Paulo Pires, Ana Padrão, Teresa Roby en Canto e Castro.

In 1949 is in Portugal een rechts regime aan de macht. De negentien-jarige Andr[KA1]e (Pires), beschuldigd van linkse activiteiten, ontsnapt uit gevangenis en ziet zich verplicht het land uit te vluchten. Vrienden helpen hem aan een gids, Lambaca (Norte), een lawaaierige drinkebroer die de grensstreek als zijn broekzak kent. Aanvankelijk schieten beiden nauwelijks met elkaar op. Samen trekken ze vijf dagen en vijf nachten door de bergen op de vlucht voor de politie. Geleidelijk aan leren de twee mannen elkaar beter kennen en tegen het moment dat ze elk hun eigen weg moeten opgaan, heeft oorspronkelijke antipathie plaats gemaakt voor wederzijdse vriendschap en bewondering. Het Noorden van Portugal en de late jaren 1940 worden op briljante manier gerecontrueerd, met schitterende beelden van cameraman Affonso Beato. Gebaseerd op gelijknamig boek van Manuel Tiago, scenario van regisseur Fonceca e Costa en Jennifer Field.

Alors voilà

1997 | Komedie

Duitsland/Frankrijk 1997. Komedie van Michel Piccoli. Met o.a. Maurice Garrel, Roland Amstutz, Audrey Guillaume, Dominique Blanc en Arno.

Regiedebuut uit 1997 van toen 72-jarige Piccoli is een bij vlagen hilarische vertelling over een neurotische familie die uit picknicken gaat. Typische acteursfilm waarin veel gepraat, gevloekt en gedronken wordt - oftewel een kwaadaardige komedie à la manière Piccoli.

Trois vies & une seule mort

1996 | Komedie, Misdaad

Frankrijk/Portugal 1996. Komedie van Raoul Ruiz. Met o.a. Marcello Mastroianni, Anna Galiena, Marisa Paredes, Melvil Poupaud en Chiara Mastroianni.

Alsof hij wist dat dit een van de laatste films was die hij zou maken speelt Marcello Mastroianni gelijk maar vier rollen. In zijn eerste rol vermoordt hij de man van zijn ex. In de tweede rol is hij een professor die zijn vak opgeeft om bedelaar te worden. Daarna speelt hij een griezelige butler in wiens kasteel een jong koppel is uitgenodigd door een weldoener. Tenslotte speelt hij een gestresste industrieel. Aan het einde blijkt dat de rollen meer met elkaar van doen hebben dan op het eerste oog leek. Sfeervol, intrigerend psycho-drama.

Pour rire !

1996 | Komedie

Frankrijk 1996. Komedie van Lucas Belvaux. Met o.a. Ornella Muti, Jean-Pierre Léaud, Antoine Chappey, Tonie Marshall en Philippe Fretun.

Het huwelijksbootje van Nicolas (L[KA1]eaud) en Alice (Muti) staat duidelijk op zinken. Door persoonlijke tegenslagen is Nicolas trouwens nog maar een schaduw van wie hij ooit was en dat is niet genoeg voor Alice. Ze vindt troost bij Gaspard (Chappey). Deze relatie neemt een andere wending als Nicolas voor de ogen van Gaspard in de Seine springt. Zonder te weten dat het de echtgenoot is van zijn minnares, redt Gaspard de wanhopige man en neemt hem mee naar zijn appartement. Een delicate film over passie, liefde en overspel. Een vaudeville van de tegenwoordige tijd waarin geluk maar al te dikwijls verward wordt met emotie. Een absurde driehoeksrelatie vol natuurlijk klinkende dialogen, gespeeld door enkele rasacteurs. Het ligt dus beslist niet aan hen dat de tweede film van de 35-jarige Belgische regisseur- scenarioschrijver Belvaux niet tot het einde kan boeien. Wat de rolprent op den duur doet stranden is ongekende opeenstapeling van banaliteiten. Jammer, want het was een interessant (en dus niet helemaal gelukt) experiment. Het camerawerk is van Laurent Barès.

No Sex Last Night

1996 | Documentaire, Experimenteel

Frankrijk/Verenigde Staten 1996. Documentaire van Sophie Calle, Greg Shephard en Sophie Carle. Met o.a. Sophie Calle, Greg Shephard en Sophie Carle.

De verhalen over de ontmoeting en de reis van Sophie Calle en Greg Shephard verschillen een beetje. In de ene versie ontmoeten Greg en Sophie elkaar voor het eerst in een bar in Parijs en geeft Greg de sleutels van zijn appartement in New York aan Sophie, omdat ze binnenkort naar de States zou moeten. Sophie belt hem op om te bedanken voor de geste en ze spreken af elkaar te ontmoeten op 20 januari 1990 op het vliegveld Orly. Er gebeurt echter niets en een jaar later belt Greg op en zegt dat hij op Orly is en vraagt Sophie te komen. In de andere versie zit er meer als twee jaar tussen. Hoe het ook zij, Sophie gaat mee naar Amerika en ze besluiten van Gotham N.Y. naar Californi[KA3]e te rijden in Gregs neo-klassieke Cadillac via Las Vegas, waar Sophie van plan is in een drive-in Wedding Chappel met hem te trouwen. Sophie, die tegen de veertig loopt en heel kleingeestig kan zijn, is weg van Greg, die behalve zijn knappe uiterlijk en de oude Cadillac, absoluut niets te bieden heeft. Nog voordat ze in de auto stappen is het hommeles, maar ze begeven zich toch op weg. Sophie besluit dat ieder voor zich de trip met een eigen videocamera vastlegt. Het is een intimistische amateurfilm met kunstzinnige kantjes geworden, waarin Sophie zich o.a. afvraagt of hun huwelijk wel zin heeft en Greg zich meer zorgen maakt over het feit of de auto het wel uithoudt, maar het resultaat, inclusief de montage en de welgekozen muziek (van Mozart tot Blue Gras) is zeer onderhoudend en levensecht. Door een ontmoeting met Dennis Hopper, die een autoriteit is op het gebied van moderne fotografie en experimentele filmerij, werd de film (die niet te lang duurt) onder de titel DOUBLE BLIND getoond op het festival van Telluride en later bekroond met de Prix Sadoul. Het scenario is uiteraard van Sophie en Greg. Moet je beslist gezien hebben (als je jezelf ervoor openstelt). Heel apart.

Le journal du séducteur

1996 | Komedie, Romantiek

Frankrijk 1996. Komedie van Danièle Dubroux. Met o.a. Chiara Mastroianni, Melvil Poupaud, Mathieu Amalric, Hubert Saint-Macary en Danièle Dubroux.

Filosofiestudent Grégoire verleidt meisjes door ze een exemplaar van Kierkegaards 'Dagboek van een verleider' in handen te spelen. Ook bij Claire werkt de truc. Ze valt als een blok voor hem. Maar eerst heeft Claire nog een affaire met Sébastien die onzeker is over zijn seksuele voorkeur. Actrice/regisseuse Dubroux - die in Le journal du séducteur Claire's moeder speelt - liet in een VPRO Stardust-aflevering haar licht schijnen over de 'literaire constructie' van de film die losjes is gebaseerd op Kierkegaards Dagboek: 'Het is een soort film-boek of boek-film geworden. Kierkegaards hoofdfiguur heb ik in tweeën gesplitst: de romantische verleider zijns ondanks, en de leerling-verleider die de verleidingskunst beschrijft, die twijfelt over zijn seksuele geaardheid en naar travestie neigt. Hij zoekt zichzelf.'

For ever Mozart

1996 | Oorlogsfilm

Duitsland/Frankrijk/Zwitserland 1996. Oorlogsfilm van Jean-Luc Godard. Met o.a. Madeleine Assas, Bérangère Allaux, Ghalya Lacroix, Vicky Messika en Frédéric Pierrot.

Vier gegevens die op elkaar volgen en in elkaar haken: een theatergroep probeert in Sarajevo het stuk van Alfred de Musset [KL]On ne badine pas avec l`amour[KLE] ([KL]De liefde is geen spelletje[KLE]) op te voeren, maar de burgeroorlog in Bosni[KA3]e verhindert dat er een voorstelling wordt gegeven (de hoofdrollen worden gevangen genomen en gefolterd). Het strijdgewoel veroorzaakt chaos, niet alleen aan onze grenzen, maar ook ter plaatse bij het draaien van een film met de titel Le Bolero Fatal en in de Europese concertzaal aldaar tijdens een uitvoering van een muziekstuk van Mozart. Het schouwtoneel en het strijdtoneel symboliseren in de hand houden en uit de hand laten lopen. Een satire over het absurde van de oorlog, waarmee iedereen vroeger of later geconfronteerd wordt. De onverschilligheid van de mensen wordt tot uitdrukking gebracht door de beleefd luisterende concertbezoekers. Een typische Godard-film, die weer eens het probleem van de schepping, die de schepping vernietigt, aan de orde stelt. Tegen de achtergrond van de schitterende beelden van Christophe Pollock, Katell Djian en Ferizzi die nog lange tijd op het netvlies blijven nabranden en in het geheugen worden gegrift, worden we getracteerd op bijtende humor en horen we vreemde, poëtische en uitdagende uitspraken.

Few Of Us

1996 | Experimenteel, Drama

Portugal/Duitsland/Frankrijk/Litouwen 1996. Experimenteel van Sharunas Bartas. Met o.a. Katerina Golubeva, Sergei Tulayev, Piotr Kishteev, Yulia Inozemtseva en Konstantin Yeremeev.

De bergachtige streek in centraal Litouwen staat bekend als Savan. Er wonen mensen die sterke Aziatische (gelaats)trekken vertonen. Het is een woestenij, waar sneeuwjachten en vorst regeren in de lange winters. Een prachtig meisje landt er met een helicopter (want de wegen zijn totaal onbegaanbaar) en wordt opgenomen door een oude man. Er gebeurt in de film heel weinig, er is geen dialoog en er wordt niets uitgelegd of verklaard. Er zijn uitsluitend nauwkeurige beeldregistraties van de camera die onder regie stond van Bartas, geassisteerd door Vytautas Survilla en Vaidotas Digimas. De geluiden zoals het kraken van hout, het fluiten van de wind en het stromen van water spelen een belangrijke rol. Tegen het einde is er een wild (nou ja, wat heet) feest, waar de wodka rijkelijk vloeit en twee jonge kerels het meisje proberen te verkrachten; een van hen blijft levenloos op de vloer liggen. De film is een supertraag visueel festijn dat slechts voor een enkeling is weggelegd.

Cameleone

1996 | Film noir, Misdaad, Drama, Thriller

Frankrijk 1996. Film noir van Benoît Cohen. Met o.a. Chiara Mastroianni, Seymour Cassel, Jackie Berroyer, Antoine Chappey en Alban Guitteny.

L[KA1]ea (Mastroianni), een jonge, nerveuze serveerster uit een bar in Parijs wordt `s nachts als ze op weg naar huis is achterna gezeten door een engerd. Zich bedreigd voelend trekt ze een pistool en schiet hem neer. Ze wordt kort erop `gered` door Jean (Guitteny) en Luc (Chappey), twee jonge kerels die in de late uurtjes van de nacht pakken met kranten afleveren. Hoewel L[KA1]ea samenwoont met een oudere Amerikaanse kunstschilder Francis (Cassel), belt ze haar (ook al wat oudere) voormalige minnaar Moskowitz (Berroyer), die bij de politie zit en vraagt hem om hulp. Moskowitz, die verder niets doet dan rondhangen in bars, en een soort desperado is, wist heel vakkundig alle sporen, maar nu is Léa eigenlijk zijn gevangene. Het regiedebuut van Cohen is een soort Franse film noir naar Amerikaans voorbeeld! Het scenario dat hij schreef met Alban Guitteny en François Guerif, die hoofdredacteur is van de detectiveserie Rivages/Noir, rammelt te veel en bevat geen boeiend, afgerond verhaal. Wat blijft is een heerlijke Mastroianni, die het beeld veelvuldig vult, maar zij gaat op den duur toch ook vervelen. Camerawerk van Bertrand Mouly.

O convento

1995 | Drama

Frankrijk/Portugal 1995. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Catherine Deneuve, John Malkovich, Luís Miguel Cintra, Leonor Silveira en Duarte D'Almeida.

De Amerikaanse professor in de letteren Michael Padovic (Malkovich) werkt in Parijs aan een theorie dat William Shakespeare in werkelijkheid een Spaanse jood geweest zou zijn, die door de Inquisitie werd vervolgd. In het kader van zijn onderzoek moet hij daarvoor naar het klooster van Arrabida in Portugal. Hij besluit zich te laten vergezellen door zijn vrouw H[KA1]el[KA2]ene (Deneuve), een voor haar leeftijd zeer mooie verschijning. Ze worden door Baltar (Cintra) ontvangen, die het klooster onder zijn beheer heeft. Baltar gaat onmiddellijk voor de aantrekkelijke H[KA1]el[KA1]ene door de knie[KA3]en, terwijl Michael in de stoffige boeken van de bibliotheek duikt. Om Michael af te leiden, geeft Baltar Michael een jonge, schone assistente, Piedale (Silveira). Wat dan verder volgt is een Faustiaanse allegorie over goed en kwaad. De 87-jarige De Oliveira geldt als een ontoegankelijke literaire filmer en deze film wordt als zijn meest doorgrondelijke werk beschouwd, maar het is [KA1]e[KA1]en cerebraal festijn zonder actie of gewoon drama. Het scenario is van De Oliveira zelf naar een idee van Agustina Bessa-Lu[KA1]is, dat ontstond tijdens een telefoongesprek. Deneuve is mooi en genietbaar, maar ondanks het feit dat zij er op stond met De Oliveira te willen werken in een film vol Bu[KA6]nuel-achtige symboliek, is zij met haar rol niet de drijvende kracht. Malkovich past beter in het decor, maar de film is en blijft De Oliveira. Passende fotografie van M[KA1]ario Barroso en gedraaid voor een bescheiden budget van (vijf-en-een- half miljoen dollar, ca vijf miljoen Euro). Filmkunst, die uitsluitend voor cinefiele kaviaareters geschikt is.

Lisbon Story

1994 | Drama, Experimenteel

Duitsland 1994. Drama van Wim Wenders. Met o.a. Rüdiger Vogler, Patrick Bauchau, Teresa Salgueiro, Manoel de Oliveira en Madredeus.

Oorspronkelijk had Wenders de opdracht gekregen een documentaire te maken ter gelegenheid van het feit dat Lissabon de culturele hoofdstad van Europa was in 1994. Daar eenmaal aangekomen besloot Wenders anders: deels fiction, deels een beeld van de stad. De waarheid is dat Wenders inzag dat hij zijn opdracht nimmer op tijd kon leveren en hij maakte een deal met de Duitse omroep WDR voor afname en hield met de behendigheid van een duivelskunstenaar alle andere financiële bronnen in stand, w.o. bescheiden sponsors uit Italië en Portugal.

A caixa

1994 | Komedie, Drama

Portugal/Frankrijk 1994. Komedie van Manoel de Oliveira. Met o.a. Luis Miguel Cintra, Beatriz Batarda, Diogo Dória, Isabel Ruth en Filipe Cochofel.

Bewerking voor de film van het toneelstuk Prista Monteiro met een scenario van regisseur De Oliveira. Het is een statisch geheel: het speelt in een typisch Zuideuropees achteraf straatje dat in de vorm van een trap steil omhoog gaat. De ideale plaats om theaterachtig drama te laten gebeuren. In het middelpunt zit een oude blinde man (Cintra) die garen verkoopt en bedelt vanuit zijn deurpost. De opbrengsten bewaart hij in een doos. Zijn getrouwde dochter (Batarda) is een ontevreden stuk vreten, die de kost een beetje verdient met strijken, terwijl haar echtgenoot een nietsnut is. Ze zijn wantrouwig, want de doos van de oude was al eens gestolen - hun inkomen is er afhankelijk van. De film is een stuk bitter-ironische maatschappijkritiek met komische noten. Uitsluitend voor de fans van De Oliveira. Het camerawerk is van Mario Barosso.

Vale Abraão

1993 | Drama

Zwitserland/Frankrijk/Portugal 1993. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Leonor Silveira, Cecile Sanz De Alba, Luis Miguel Cintra, Rui De Carvalho en Isabel Ruth.

Ook al voelt ze niet de minste liefde voor hem toch accepteert de veertien-jarige Silveira het huwelijksvoorstel van de oudere dokter Cintra. Ze gaat zich echter vlug vervelen in dat saaie aristocratische wereldje. Daar ze zich regelmatig terugtrekt in haar eigen poëtische opvatting van de wereld krijgt ze de bijnaam De Kleine Bovary. Ze wordt benaderd door drie minnaars die graag naar haar gunsten dingen. Een film die baadt in een aangrijpende lyrische sfeer. Het is de geschiedenis van een meisje dat hunkert naar liefde maar gedwongen is te leven in een droomwereld. Ondanks zijn hoge leeftijd heeft de ouderdomsdeken van de Portugese film nog niets van zijn visuele of dramatische kracht verloren. Integendeel zelfs. Ook al duurt de film meer dan drie uur verveelt hij geen ogenblik. De Oliveira schreef zelf het scenario, zich baserend op de roman van Agustina Bessa-Luis, dat uitstekend vertolkt wordt door bij ons totaal onbekende acteurs. Schitterende fotografie van Mario Barroso. Muziek van o.a. Beethoven, Chopin, Fauré, Debussy en Schumann.

O Fim do mundo

1993 | Drama

Portugal 1993. Drama van Joao Mario Grilo. Met o.a. Joao Lagarto, Heitor Lourenco, Adelaide Joao, Jose Viana en Henrique Viana.

Ook al voelt ze niet de minste liefde voor hem toch accepteert de veertien-jarige Silveira het huwelijksvoorstel van de oudere dokter Cintra. Ze gaat zich echter vlug vervelen in dat saaie aristocratische wereldje. Daar ze zich regelmatig terugtrekt in haar eigen poëtische opvatting van de wereld krijgt ze de bijnaam De Kleine Bovary. Ze wordt benaderd door drie minnaars die graag naar haar gunsten dingen. Een film die baadt in een aangrijpende lyrische sfeer. Het is de geschiedenis van een meisje dat hunkert naar liefde maar gedwongen is te leven in een droomwereld. Ondanks zijn hoge leeftijd heeft de ouderdomsdeken van de Portugese film nog niets van zijn visuele of dramatische kracht verloren. Integendeel zelfs. Ook al duurt de film meer dan drie uur verveelt hij geen ogenblik. De Oliveira schreef zelf het scenario, zich baserend op de roman van Agustina Bessa-Luis, dat uitstekend vertolkt wordt door bij ons totaal onbekende acteurs. Schitterende fotografie van Mario Barroso. Muziek van o.a. Beethoven, Chopin, Fauré, Debussy en Schumann.

Les gens normaux n'ont rien d'exeptionnel

1993 | Drama

Frankrijk 1993. Drama van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Serge Hazanavicius, Claire Laroche, Marc Citti, Valeria Bruni Tedeschi en Melvil Poupaud.

Ook al voelt ze niet de minste liefde voor hem toch accepteert de veertien-jarige Silveira het huwelijksvoorstel van de oudere dokter Cintra. Ze gaat zich echter vlug vervelen in dat saaie aristocratische wereldje. Daar ze zich regelmatig terugtrekt in haar eigen poëtische opvatting van de wereld krijgt ze de bijnaam De Kleine Bovary. Ze wordt benaderd door drie minnaars die graag naar haar gunsten dingen. Een film die baadt in een aangrijpende lyrische sfeer. Het is de geschiedenis van een meisje dat hunkert naar liefde maar gedwongen is te leven in een droomwereld. Ondanks zijn hoge leeftijd heeft de ouderdomsdeken van de Portugese film nog niets van zijn visuele of dramatische kracht verloren. Integendeel zelfs. Ook al duurt de film meer dan drie uur verveelt hij geen ogenblik. De Oliveira schreef zelf het scenario, zich baserend op de roman van Agustina Bessa-Luis, dat uitstekend vertolkt wordt door bij ons totaal onbekende acteurs. Schitterende fotografie van Mario Barroso. Muziek van o.a. Beethoven, Chopin, Fauré, Debussy en Schumann.

Les gens normaux n'ont rien d'exceptionnel

1993 | Komedie

Frankrijk 1993. Komedie van Laurence Ferreira Barbosa. Met o.a. Valeria Bruni Tedeschi, Melvil Poupaud, Marc Citti, Claire Laroche en Frédéric Diefenthal.

De 25-jarige Martine wordt door haar vriend in de steek gelaten. Vervolgens lukt niks meer. Alles lijkt van kwaad tot erger te gaan. Ze veroorzaakt een ongeluk en belandt in een psychiatrische inrichting. Dat bevalt haar wel en ze besluit daar enige tijd te verpozen, terwijl ze z.g. aan geheugenverlies lijdt. Ze ontwikkelt een tomeloze energie en gaat zich bemoeien met het zieleheil van twee patiënten - Anne (Laroche) en Pierre (Citti). Ze doet dat zo onhandig dat ze zich onmogelijk maakt in de inrichting en eruit geknikkerd wordt. Ze onderneemt ook daarbuiten een poging om de twee te bemoederen, hoewel ze daarom niet gevraagd hebben. Onbenullig verhaaltje, aanstekelijk gespeeld door Bruni-Tedeschi, die voor haar spel de aanmoedigings César ontving.

Os quatro elementos II: O ar - No dia dos meus anos

1992 | Drama

Portugal 1992. Drama van João Botelho en Joao Botelho. Met o.a. André Costa, Jessica Weiss, João Lagarto, Madalena Rodrigues en Arthur Ramos.

Miguel (Costa) is een jongen die opgroeit in een volkswijk van Lissabon. Zijn oudere zus heeft problemen met de puberteit en ligt regelmatig overhoop met hun moeder. Hij is bijna jarig, hij wordt zeven. Als geschenk krijgt hij een boek over de hemel en de sterren. Maar de grootste verrassing is dat zijn vader, die hij nog nooit gezien heeft, vrijkomt uit de gevangenis. Een sociaal drama dat een minder fraaie kant toont van het leven in Portugal. Gezien de titel (het tweede deel uit een reeks films over de vier elementen) wordt er veel gesproken over de luchtvervuiling. Het scenario van Botelho zit vol symboliek en is niet gemakkelijk te doorgronden, waardoor de film (voor niet-Portugezen) soms moeilijk te volgen is. Sombere fotografie van Dominique Le Rigoleur.

O Ultimo mergulho

1992 | Drama

Portugal 1992. Drama van Joao Cesar Monteiro. Met o.a. Dinis Neto Jorge, Francesca Pandri, Canto e Castro en Fabienne Babe.

Miguel (Costa) is een jongen die opgroeit in een volkswijk van Lissabon. Zijn oudere zus heeft problemen met de puberteit en ligt regelmatig overhoop met hun moeder. Hij is bijna jarig, hij wordt zeven. Als geschenk krijgt hij een boek over de hemel en de sterren. Maar de grootste verrassing is dat zijn vader, die hij nog nooit gezien heeft, vrijkomt uit de gevangenis. Een sociaal drama dat een minder fraaie kant toont van het leven in Portugal. Gezien de titel (het tweede deel uit een reeks films over de vier elementen) wordt er veel gesproken over de luchtvervuiling. Het scenario van Botelho zit vol symboliek en is niet gemakkelijk te doorgronden, waardoor de film (voor niet-Portugezen) soms moeilijk te volgen is. Sombere fotografie van Dominique Le Rigoleur.

O Dia do desespero

1992 | Drama

Portugal 1992. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Ruy de Carvalho, Canto e Castro, Diego Doria, Luis Miguel Cintra en Mrio Barroso.

Miguel (Costa) is een jongen die opgroeit in een volkswijk van Lissabon. Zijn oudere zus heeft problemen met de puberteit en ligt regelmatig overhoop met hun moeder. Hij is bijna jarig, hij wordt zeven. Als geschenk krijgt hij een boek over de hemel en de sterren. Maar de grootste verrassing is dat zijn vader, die hij nog nooit gezien heeft, vrijkomt uit de gevangenis. Een sociaal drama dat een minder fraaie kant toont van het leven in Portugal. Gezien de titel (het tweede deel uit een reeks films over de vier elementen) wordt er veel gesproken over de luchtvervuiling. Het scenario van Botelho zit vol symboliek en is niet gemakkelijk te doorgronden, waardoor de film (voor niet-Portugezen) soms moeilijk te volgen is. Sombere fotografie van Dominique Le Rigoleur.

Das tripas coracao

1992 | Drama

Portugal 1992. Drama van Joaquim Pinto. Met o.a. Armando Cortez, Leonor Silveira, Manuel Wiborg en Elsa Batalha.

Miguel (Costa) is een jongen die opgroeit in een volkswijk van Lissabon. Zijn oudere zus heeft problemen met de puberteit en ligt regelmatig overhoop met hun moeder. Hij is bijna jarig, hij wordt zeven. Als geschenk krijgt hij een boek over de hemel en de sterren. Maar de grootste verrassing is dat zijn vader, die hij nog nooit gezien heeft, vrijkomt uit de gevangenis. Een sociaal drama dat een minder fraaie kant toont van het leven in Portugal. Gezien de titel (het tweede deel uit een reeks films over de vier elementen) wordt er veel gesproken over de luchtvervuiling. Het scenario van Botelho zit vol symboliek en is niet gemakkelijk te doorgronden, waardoor de film (voor niet-Portugezen) soms moeilijk te volgen is. Sombere fotografie van Dominique Le Rigoleur.

A divina comedia

1991 | Komedie

Portugal/Frankrijk 1991. Komedie van Manoel de Oliveira. Met o.a. Maria de Medeiros, Miguel Guilherme, Luis Miguel Cintra, Mario Viegas en Leonor Silveira.

De elfde film van de grootmeester van de Portugese cinema bestaat uit een mozaïek van komediestukjes rond bijbelse voorvallen of rond romanpersonages met als centraal thema de dood en de verrijzenis. Gesitueerd in een moderne, hedendaagse kliniek met schizofrenen, paranoïden en verplegend personeel die toneelstukjes opvoeren, in de stijl van middeleeuwse mysterie- spelen. Bij momenten een goddelijke tragikomedie met aardig wat godsdienstige, politieke en filosofische bedenkingen.

Piano panier

1989 | Drama

Zwitserland/Frankrijk/Portugal 1989. Drama van Patricia Plattner. Met o.a. Anne-Laure Luisoni, Rita Blanco, Antoine Basler, Paulo Branco en Maria Filomena.

In haar regiedebuut volgt Plattner (Genève, 1953), tevens actief als producente en documentairemaakster, twee jonge vrouwen op de ongewisse slingerpaden van de liefde. Marie (Luisoni) is vers weg bij haar getrouwde minnaar en neemt de uitnodiging aan om met haar vriendin Pipa (Blanco) tijd door te brengen aan de Portugese zomerkust. Pipa gaat trouwen, maar heeft twijfels. De actrices zijn op dreef, hun hartsaangelegenheden worden met zuidelijke flair gebracht. Gastrolletje van de vermaarde kunstfilmproducent Paolo Branco. Max Ophüls-Publieksprijs 1990 en prijs Beste Nieuwe Actrice voor Luisoni.

Nao o va gloria de mandar

1989 | Oorlogsfilm, Historische film, Drama

Frankrijk/Portugal/Spanje 1989. Oorlogsfilm van Manoel de Oliveira. Met o.a. Luis Miguel Cintra, Diego Doria, Miguel Guilherme, Luis Lucas en Carlos Gómez.

In 1974 rijdt een vrachtwagen met Portugese soldaten door de jungle van Angola tijdens de onafhankelijkheidsstrijd. Onder leiding van Luitenant Cintra praten ze over de waanzin van de oorlog, angst, vaderlandsliefde en heimwee. Tijdens deze gesprekken worden eveneens de grote spectaculaire momenten aangehaald uit de Portugese geschiedenis. In deze verhalen over het militaire en culturele erfgoed van Portugal, neemt De Oliveira, die tevens het scenario schreef, een scherp anti- militaristisch standpunt in. Het geld en de energie die in de loop van de geschiedenis is verspild aan oorlogsgeweld, had zoveel nuttiger aangewend kunnen worden. Niet altijd even duidelijk in zijn stellingname, geeft de film toch voldoende stof tot discussie. Minder geschikt voor toeschouwers op zoek naar ontspanning. Magistrale fotografie van Elso Roque.

Francisca

1981 | Drama

Portugal 1981. Drama van Manoel de Oliveira. Met o.a. Teresa Meneses, Diogo Dória, Mario Barroso, Rui Mendes en Teresa Menezes.

Twee mannen bespiegelen vrouwen, het leven, de liefde, het noodlot en onheil. Tijdens deze dialoog, die door de hele film heen volgehouden wordt, zullen de twee personages elkaar telkens in diverse levensfases ontmoeten, terwijl ze de dupe van hun eigen ideeën zijn. Geïnspireerd op een ware geschiedenis, maar buitensporig lang en veel te pedant.

op televisie
0 uitzendingen

Maak een abonnement aan als u op tijd gewaarschuwd wilt worden wanneer Paulo Branco op televisie komt.

Reageer