steun vpro

zondag 16 april, 11.20 uur, NPO 1

Hanna Bervoets en Marijn Sikken

Carolina Lo Galbo spreekt Hanna Bervoets over haar boek 'Fuzzie'. Een modern-realistisch sprookje over gemis, genegenheid en affectie. Marijn Sikken praat over haar romandebuut 'Probeer om te keren'.

VPRO Boeken
Zondag 16 april om 11.20 uur op NPO 1
Herhaling: zondag 16 juli, 11.20 uur op NPO 1

Presentatie: Carolina Lo Galbo

Hanna Bervoets

Carolina Lo Galbo ontvangt Hanna Bervoets over haar nieuwe boek Fuzzie. Een modern-realistisch sprookje over gemis, genegenheid en de vraag in hoeverre affectie zich laat afdwingen.

Op een ochtend in april ontvangt Maisie een pakketje. Een kartonnen doosje met daarin een klein, wit, pluizig bolletje. Maisie houdt het bolletje even tegen haar wang. ‘Hé jij, ben je daar eindelijk?’ zegt het dan.

Ook op andere plekken in de stad lopen mensen met een bolletje rond.
Een blauw bolletje voor Maisies ex Florence, gegijzeld door haar eigen liefdesverdriet.

Een paars bolletje voor de gepensioneerde Diek, die zijn avonden vult met internetdates.

Een roze bolletje voor de werkloze Stephan, die geen voldoening meer put uit zijn relatie, niet weet wat hij met het leven aan moet.

Allemaal laten ze zich door het bolletje leiden, ze luisteren naar wat het zegt, doen wat het vraagt. Ze houden van het bolletje want het bolletje kent hen, ja, het bolletje begrijpt hen – misschien wel als enige.

Of lijkt dat maar zo? En waar komt het bolletje eigenlijk vandaan?

Marijn Sikken

Ook te gast is Marijn Sikken over haar romandebuut Probeer om te keren. De achttienjarige Eline heeft al haar klasgenoten zien uitvliegen: werken, studeren, tussenjaren nemen, reizen. Maar zij is gebleven en heeft een baantje in de plaatselijke Books and More Store, waar ze af en toe een oogje in het zeil houdt op Michelle, de enige leeftijdgenoot die nog in de buurt is. Ook Michelle is nooit uitgevlogen: ze is laagbegaafd, en sinds een noodlottige avond twee jaar geleden is ze alleen maar achteruitgegaan.

De moeder van Michelle ziet met gemengde gevoelens aan hoe goed de meisjes met elkaar kunnen opschieten. Zelf kan ze haar dochter soms niet uitstaan: kom op, kind, denkt ze, vroeger kon je zélf nog douchen, kon je je zélf nog aankleden. Ze betrapt zichzelf op jaloezie, op afgunst die ze voelt voor de vanzelfsprekende band die de meisjes lijken te hebben – en houdt des te krampachtiger vast aan haar dochter. De omstanders, haar echtgenoot voorop, dringen al tijden aan op een tehuis. Soms vliegen ze nu eenmaal niet uit, zeggen ze. Een moeder moet ook kunnen loslaten.

Op het grote themafeest, het honderdjarig bestaan van het dorp, blijft er tot slot niets meer ongezegd. Daar, op een geïmproviseerd strand, tussen de parasols en ambachtelijke kraampjes, komt alles en iedereen samen.
Marijn Sikken debuteert met een messcherpe schets vol mededogen van een kleine, oer-Hollandse gemeenschap, en toont ons hoe dicht liefde en onverschilligheid eigenlijk bij elkaar in de buurt liggen.