Zoekresultaten

sommige brutaliteit komt met de jaren. marilyn sonneveld en bodil jane deden een kleine inventarisatie en illustreerden de verhalen

Wie is er niet opgegroeid met Billy, Ivar en Rosali? Bella Donna Nag, zelf verknocht aan Rosali, ging op zoek naar het gevoel dat dit dekbedovertrek bij anderen achterliet.

een zwerver ligt op een bankje te slapen, jij zit op het andere bankje op mij te wachten en ik ben eerst helemaal omgelopen voordat ik je vind naast de bloemenkraam.

ddd

Donderdagavond was ik in een Rotterdamse kroeg om flyers uit te delen. Een van de vrouwen die ik bij de bar aansprak was erg nieuwsgierig en vroeg me waar de flyer voor was. Ik vertelde haar dat er een link naar mijn blog op staat. Ik zoek namelijk nieuwe lezers die misschien ook nog een beetje feedback willen geven. Het gaat onder andere over mijn poging om te integreren in Nederland.

Het was vijf jaar geleden en het was 32 graden; mijn spieren waren vermoeid, mijn ziel gefrustreerd en mijn helm doorweekt door zweet en modder. Hijgend verborg ik me in een struik, terwijl een heel grote, lelijke gele kever steeds dichterbij mijn ogen kroop. ‘Naar het volgende checkpunt rennen!’ schreeuwde mijn commandant achter ons. Doei kever! Ik pakte mijn m16 geweer op, barstte uit de struiken en rende vooruit met mijn hart kloppend in mijn keel.

Geacht Nederland, naar aanleiding van het voorproefje tijdens het International Film Festival Rotterdam wil ik, namens het Singaporese volk, hierbij een officieel verzoek indienen voor het in bruikleen nemen van de Rotterdamse cultheld en muzikant Harry Merry, voor onbepaalde tijd.

Ik zit in de Intercity van Tilburg terug naar Delft en het rechter dopje van mijn koptelefoon is kapot. Maar het geeft niet. Ik ben ontzettend ‘emo’ vandaag en heb nergens zin in behalve in mezelf te keren, al is mijn koptelefoon niet meer het beste middel om alles buiten te sluiten.

Atjar of kimchi is dit niet. Zuur, stinkend en ruikend naar waspoeder, ik twijfel of dit echt te eten is. Ik had het niet in mijn kerrie en rijst moeten doen, want nu is mijn hele diner verkloot.

Nou, dit is het dan. Vijftien jaar door het pittige onderwijs geploeterd om eindelijk op dit moment aan te komen: mijn eerste werkdag.

Laatst was ik uitgenodigd om een voordracht te geven tijdens het Egosphere evenement bij Foam Lab in Amsterdam. Het thema voor die avond was ‘het collectief versus het individu’.

“Mama! Sissie! Zijn jullie gek geworden?! Je moet niet tegen het verkeer in fietsen! Oh shit, jullie verstaan geen Nederlands natuurlijk! You must not...” BAM! Ik botste tegen een fietser en mijn fiets viel uit elkaar.

2013 is begonnen en daarmee ook de lawine aan teksten die beginnen met de woorden ‘2013 is begonnen en daarmee ook...’. De beschaving is in de afgelopen 2013 jaar ver gekomen. Kattenplaatjes bijvoorbeeld (hebben de Egyptenaren de toekomst toch beter voorspeld dan de Maya’s).

Tegen de tijd dat je dit leest, is de première van mijn eerste lange speelfilm achter de rug. Dit zeg ik niet om op te scheppen, maar eigenlijk wel.

Dat de paus ermee gekapt is, is ondertussen oud nieuws. Ik vond dit persoonlijk jammer, want hoe vaak is er een paus die op Darth Sidious lijkt?

Hoewel ik niet perse een fan ben van tekstschrijvers die schrijven over hoe stom het is als tekstschrijvers schrijven over dat ze niks weten te schrijven, snap ik het wel.

Ik vind dat columns net als brieven nooit met ‘ik’ zouden moeten beginnen, want dat is egocentrisch. Maar niet over jezelf praten is moeilijk, want als je op “Hoe gaat het?” meteen “Goed hoor. Jij?” antwoordt is het gesprek snel voorbij. En small-talk is belangrijk.

Een tijdje terug bezocht Justin Bieber het Anne Frank huis. Dat hoefde hij niet te doen, maar in het kader van PR en misschien zelfs wel oprechte interesse deed hij dat toch.