Zoekresultaten

Nou, dit is het dan. Vijftien jaar door het pittige onderwijs geploeterd om eindelijk op dit moment aan te komen: mijn eerste werkdag.

Laatst was ik uitgenodigd om een voordracht te geven tijdens het Egosphere evenement bij Foam Lab in Amsterdam. Het thema voor die avond was ‘het collectief versus het individu’.

“Mama! Sissie! Zijn jullie gek geworden?! Je moet niet tegen het verkeer in fietsen! Oh shit, jullie verstaan geen Nederlands natuurlijk! You must not...” BAM! Ik botste tegen een fietser en mijn fiets viel uit elkaar.

2013 is begonnen en daarmee ook de lawine aan teksten die beginnen met de woorden ‘2013 is begonnen en daarmee ook...’. De beschaving is in de afgelopen 2013 jaar ver gekomen. Kattenplaatjes bijvoorbeeld (hebben de Egyptenaren de toekomst toch beter voorspeld dan de Maya’s).

Tegen de tijd dat je dit leest, is de première van mijn eerste lange speelfilm achter de rug. Dit zeg ik niet om op te scheppen, maar eigenlijk wel.

Dat de paus ermee gekapt is, is ondertussen oud nieuws. Ik vond dit persoonlijk jammer, want hoe vaak is er een paus die op Darth Sidious lijkt?

Hoewel ik niet perse een fan ben van tekstschrijvers die schrijven over hoe stom het is als tekstschrijvers schrijven over dat ze niks weten te schrijven, snap ik het wel.

Ik vind dat columns net als brieven nooit met ‘ik’ zouden moeten beginnen, want dat is egocentrisch. Maar niet over jezelf praten is moeilijk, want als je op “Hoe gaat het?” meteen “Goed hoor. Jij?” antwoordt is het gesprek snel voorbij. En small-talk is belangrijk.

Een tijdje terug bezocht Justin Bieber het Anne Frank huis. Dat hoefde hij niet te doen, maar in het kader van PR en misschien zelfs wel oprechte interesse deed hij dat toch.

Crowdfunding is het nieuwe flippo’s. Iedereen doet eraan mee. Vooral in Amerika werkt dit als een trein, want er zijn tussen die 315 miljoen mensen altijd wel een paar gekken te vinden die jouw idee goed genoeg vinden voor een donatie.

Er wordt door vrouwen, meisjes en begripvolle jongens veel geklaagd over de grote borsten en strakke pakjes van heldinnen in comics. Dat zou respectloos en seksistisch zijn en een teken dat ondanks alle emancipatie, mannen nog steeds aan het roer staan.

Op Antwerpen Centraal moest ik overstappen. In de coupé staarden een aantal mensen naar de reusachtige koffer die naar binnen probeerde te komen maar steeds op een andere manier bleef klemmen. Mijn moeder had me op de trein gezet en nog een extra jas erin gepropt waardoor mijn slaapzak erbovenop moest.

Op een besneeuwd pad wandel ik met mijn armen omhoog en mijn vingers gespreid. ‘Wat ga ik dit missen!’ zucht ik, stralend om me heen kijkend en beseffend dat mijn maand afgezonderd werken in Frankrijk bijna voorbij is.

We staan met z’n allen in de rij bij de ambachtelijke bakkerijketen met lunchroom waar je, volgens de slogan, elke dag, overal en écht kan genieten van zuurdesembrood.

Bij mij om de hoek is een fenomeen opeens verdwenen. De witte krulletters van Café Geen Flauw Idee zijn zorgvuldig van de ruit gekrabd.

Met de deken over me heen lig ik ’s middags in bed. Ik wil niet meer bestaan, want de waslijst aan taakjes die ik mezelf heb opgelegd krijg ik maar niet af en vanochtend was ik wel gelukkig.

Ik heb het een beetje gehad met seks. Met de Dorst redactie heb ik afgesproken om een stukje te schrijven over ‘ouders en seks’, omdat het bij de meeste mensen, en ook bij mij, opstandige gevoelens oproept. Daar schrik ik eigenlijk van.

Voor de zon schuift een grote grijze wolk. Ik loop langs de gracht en zie een vrouw met een hond. De hond loopt van haar weg de straat over naar een boom. De vrouw schreeuwt: ‘Hier!’
De hond reageert niet.