Gianni's Imperium: De fratsen van voetbalbaas Gianni Infantino

In 2015 verkeerde wereldvoetbalfederatie Fifa in een crisis. De FBI was binnengestormd in een luxe hotel in Zürich om van corruptie verdachte bondsleden op te pakken. Ondanks beschuldigingen aan ook zijn adres werd Sepp Blatter herkozen als voorzitter. Maar vier dagen later maakte hij bekend dat hij toch af zou treden. Wie kon hem opvolgen en schoon schip maken? Tegen alle verwachtingen in werd het de Zwitser Gianni Infantino, tot dan toe vooral bekend van het openen van balletjes bij lotingen voor grote toernooien. De opluchting was groot bij de Europese voetballanden. ‘We gaan het respect voor Fifa herstellen. We gaan een nieuwe Fifa bouwen,’ beloofde Infantino in zijn acceptatiespeech. Maar tien jaar later staan de zaken er heel anders voor. Infantino wordt een zonnekoning genoemd, een despoot die geen tegenspraak duldt en alleen maar bezig is om zijn macht en rijkdom te vergroten. Hij ziet zichzelf als wereldleider die het voetbal overstijgt. Hij stond op het podium bij een Gazatop en gaf Donald Trump de zelfverzonnen Fifa Peace Prize. Zelfs zijn illustere voorganger Blatter noemt hem ‘een dictator die overal paspoorten voor heeft’.

Dit doet Blatter in de NOS-podcast Gianni’s imperium, gemaakt door Guido van Gorp. Diens vorige podcast, Mino’s imperium, ging over een andere grootheid achter de schermen van de voetballerij, zaakwaarnemer Mino Raiola. Dat was een swingende serie vol met mooie scènes en spannende quotes, door deze gids uitgeroepen tot een van de beste podcasts van 2025. Gianni’s imperium gaat over een wat ingewikkelder onderwerp: machtsstructuren en achterkamertjespolitiek. Het valt niet mee om betrokkenen hierover te spreken te krijgen. Toch heeft deze podcast dezelfde flair als de eerdere serie van Van Gorp, dankzij de vele scènes op locatie, de beeldende voice-overs en de walsende muziek. ‘Veel mensen die we benaderden wilden, konden of durfden niet te praten,’ zegt de maker. ‘Omdat ze vreesden voor juridische gevolgen of omdat ze zichzelf en anderen niet in verlegenheid wilden brengen. In de voetbalwereld is het sowieso niet gebruikelijk om een boekje open te doen over wat je meemaakt achter de schermen.’

Applaus

Toch komen er genoeg interessante mensen aan het woord, onder wie dus de negentigjarige Blatter, maar ook een neef van Infantino, met wie hij opgroeide in het dorpje Zwitserse dorpje Brig. Hij vertelt dat Gianni vroeger gepest werd om zijn rode haar en ook toen al uitsluitend met voetbal bezig was. Ook Wesley Sneijder komt uitgebreid aan het woord. De oud-international is een van Infantino’s Fifa Legends, een team van voormalige topvoetballers dat op allerlei plekken komt opdraven om potjes te spelen. Sneijder steekt zijn waardering niet onder stoelen of banken. Infantino mag dan geen geweldige voetballer zijn, hij weet bij partijtjes wel altijd in het juiste team en op de juiste positie terecht te komen. Op grote toernooien krijgen de Fifa Legends een vipbehandeling en daarnaast worden ze ook nog eens vorstelijk betaald. Geen wonder dat Sneijder Infantino een ‘superlieve man’ vindt.

Zo omringt Infantino zich met fans en vrienden, totdat er geen tegenstand meer te vinden is. Van Gorp: ‘Een bizar fenomeen is dat belangrijke beslissingen bij de Fifa, bijvoorbeeld over de herverkiezing van de voorzitter, worden genomen middel van applaus. Iedereen die het ermee eens is, moet klappen. Daardoor valt een tegenstem natuurlijk in het niet. En wie niet enthousiast genoeg klapt, wordt daar achteraf op aangesproken.’

Machtsspel

Infantino is een man met veel kwaliteiten, zegt Van Gorp. ‘Hij spreekt heel veel talen. Hij kan dus ook snel schakelen met mensen. Ik heb begrepen dat het een heel charmante man is, die je bijna kan laten geloven dat hij je beste vriend is. Dat combineert hij met een tomeloze energie. Hij reist continu, hij is altijd bezig met de volgende stap in zijn strategie. Het is een ongelooflijk harde werker en iemand die enorm veel van voetbal houdt.’

De Fifabaas zorgde ervoor dat het WK voetbal momenteel in Amerika gehouden wordt en dat in 2034 Saoedi-Arabië de gastheer is, want daar heeft Infantino ook goede vrienden. Uit de podcast wordt duidelijk dat Europa geen enkele rol van betekenis meer speelt in dit machtsspel. ‘Dat klopt,’ zegt Van Gorp. ‘Europese landen zijn het lang niet altijd eens met het beleid en proberen statements te maken. Bijvoorbeeld over het verbieden van regenboogbanden of de arbeidsomstandigheden van werknemers in Qatar. Maar ze zijn qua stemmen in de minderheid en hebben geen poot om op te staan. In veel landen in de rest van de wereld staan ze volledig achter Infantino en ze hebben ook al aangegeven dat ze hem zullen steunen als er een herverkiezing komt. Ik vind dat fascinerend en daardoor wilde ik ook extra goed mijn best doen om het fenomeen Infantino helemaal te begrijpen.’

De machtsstructuren, de fratsen die de voetbalbaas uithaalt om zijn invloed te vergroten en zijn verhouding met de VS komen allemaal naar voren in de vijfdelige podcast. Maar beleeft de maker nog wel plezier aan het WK nu hij deze vrij verdorven wereld heeft doorgelicht? ‘Ja, ik kan het heel goed scheiden. Wat Ronald Koeman met het Nederlands elftal kan laten zien, is iets heel anders dan het machtsspel dat er in de top wordt gespeeld. Het is wel goed om te beseffen dat het er is, maar tegelijkertijd vind ik ook dat je gewoon kan genieten van voetbal. De pure sport kan hier niets aan doen.’